Δήμου Λεμεσού ν. Polytropo Advestising Limited, Αρ. Αγωγής 2365/2017, 10/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A331 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: X. Μαλαχτού, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 2365/2017 Μεταξύ: Δήμου Λεμεσού, εκ Λεμεσού Ενάγοντα -και- Polytropo Advestising Limited, εκ Λευκωσίας Εναγόμενης ------------------------------- Ημερ.: 10.10.2017 Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κα Στ. Χούρη για Μαρκίδη, Μαρκίδη και Σία ΔΕΠΕ Για την Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση: κ. Γ. Πότσης για Μ. Ξ. Ιωάννου & Συνεργάτες ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ H αγωγή καταχωρίστηκε την 10.8.2017 με Κλητήριο Ένταλμα γενικά οπισθογραφημένο. Έκθεση Απαίτησης δεν έχει ακόμα καταχωριστεί. Αυθημερόν με την καταχώριση της αγωγής καταχωρίστηκε μονομερώς η υπό κρίση Αίτηση που υποστηρίζεται με Ένορκη Δήλωση ημερ. 10.8.2017 της Χριστίνας Χρίστου, προϊσταμένης της Νομικής Υπηρεσίας του Ενάγοντα Δήμου Λεμεσού και Συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση της ιδίας ημερ. 14.8.
- Σύμφωνα με την Ένορκη Δήλωση Χρίστου η σχέση των διαδίκων είναι συμβατική στη βάση δύο συμφωνιών ημερομηνίας 16.9.1992 και 7.12.2000 που επισυνάπτονται. Με την πρώτη ο Δήμος ανέλαβε την υποχρέωση να παραχωρήσει στην Εναγόμενη άδεια να εγκαταστήσει διαφημιστικούς πίνακες μέσα στα όρια του Δήμου Λεμεσού τους οποίους η Εναγόμενη θα εκμεταλλευόταν εμπορικά. Οι πίνακες θα ανήκαν στην Εναγόμενη αν όμως κατά τη λήξη ή τερματισμό της συμφωνίας η Εναγόμενη δεν τις αφαιρούσε και απομάκρυνε θα καθίσταντο ιδιοκτησία του Δήμου. Σε αντάλλαγμα η Εναγόμενη θα προέβαινε σε κάποιες εργασίες προς όφελος του Δήμου. Η διάρκεια ισχύος της συμφωνίας ήταν για 10 χρόνια. Η δεύτερη συμφωνία δεν κατήργησε την πρώτη, όπου όμως υπήρχε διάσταση θα επικρατούσε η δεύτερη. Όπως αναφέρεται στην ίδια τη συμφωνία, με αυτή τροποποιήθηκε και επεκτάθηκε η πρώτη συμφωνία. Η άδεια τοποθέτησης αριθμού διαφημιστικών πινακίδων παρατάθηκε ενώ αναλήφθηκαν από την Εναγόμενη περαιτέρω υποχρεώσεις μεταξύ των οποίων και η καταβολή χρηματικών ποσών προς το Δήμο. Η διάρκεια ισχύος της δεύτερης συμφωνίας ήταν για 15½ χρόνια από την έναρξη της, που ήταν η ημερομηνία της έγκρισης της από το Υπουργείο Εσωτερικών την 7.12.
- Εξέπνεε δηλαδή την 7.6.
- Κατά διάφορες ημερομηνίες, η Εταιρεία ζήτησε επέκταση της συμφωνίας. Αντηλλάγησαν επιστολές μεταξύ των διαδίκων, όμως δεν υπήρξε κατάληξη και η συμφωνία τελικά εξέπνευσε κατά την 7.6.2016, χωρίς να συμφωνηθεί οιαδήποτε παράταση της. Η Αίτηση περιλαμβάνει τέσσερις βασικές θεραπείες: Προσωρινό διάταγμα που να επιτρέπει στο Δήμο να προβεί στη συντήρηση, επισκευή και επιδιόρθωση των διαφημιστικών πινακίδων και στεγάστρων σε όλες στις στάσεις λεωφορείων και σε άλλους δημόσιους δρόμους, πεζοδρόμια και οδούς που η Εναγόμενη είχε εγκαταστήσει στην πόλη της Λεμεσού. Προσωρινό διάταγμα που να απαγορεύει στην Εναγόμενη να κατέχει, χρησιμοποιεί, διαχειρίζεται και εκμεταλλεύεται οικονομικά και εμπορικά τις πιο πάνω διαφημιστικές πινακίδες και στέγαστρα. Προσωρινό διάταγμα που να επιτρέπει στο Δήμο τη χρήση, εκμετάλλευση και διαχείριση των πιο πάνω διαφημιστικών πινακίδων και στεγάστρων, και Διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal με το οποίο να διατάσσεται η Εναγόμενη να αποκαλύψει και προμηθεύσει το Δήμο με κατάσταση των εισπράξεων και κερδών που πραγματοποίησε από την παράνομη εκμετάλλευση των πιο πάνω διαφημιστικών πινακίδων και στεγάστρων μετά τη λήξη της ισχύος των συμφωνιών της με αυτό την 7.6.
- Την 14.8.2017 εκδόθηκε διάταγμα που να επιτρέπει στο Δήμο να προβεί στη συντήρηση, επισκευή και επιδιόρθωση 13 στεγάστρων στάσεων λεωφορείων που ήταν σε επικίνδυνη κατάσταση με ενδεχόμενο την πρόκληση τραυματισμού σε κάποιο πρόσωπο. Διατάχθηκε η επίδοση της Αίτησης σε σχέση με τα εξαιτούμενα διατάγματα 2 -
- Η Εναγόμενη καταχώρισε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης με 17 λόγους ένστασης που υποστηρίζεται με Ένορκη Δήλωση ημερ. 25.9.2017 του Ρολάνδου Λοίζου, διευθυντή της. Η θέση ότι η Χρίστου δεν ήταν κατάλληλο πρόσωπο για να ορκιστεί την Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση είναι αβάσιμη. Η Χρίστου έλαβε πληροφόρηση από την Δημοτικό Γραμματέα και υπαλλήλους του τεχνικού τμήματος του Δήμου και συνδύασε στην Ένορκη της Δήλωση τόσο τη νομική υπόσταση της αντιδικίας όσο και την τεχνική ή πραγματική κατάσταση των στεγάστρων και των πινακίδων. Η επί της ουσίας θέση που προβάλλεται με την Ένορκη Δήλωση Λοίζου είναι ότι υπήρξε ανανέωση της συμφωνίας. Αναφέρεται και αυτός σε επιστολές που αντηλλάγησαν και συναντήσεις μεταξύ των μερών για να καταλήξει στην πιο πάνω θέση. Είναι γεγονός ότι αναφέρεται γενικά σε συμπεριφορά, πράξεις ή και παραλείψεις του Δήμου από τις οποίες, όπως διατείνεται, φαίνεται να παρατάθηκε η συμφωνία ή και σιωπηρή προς τούτο αποδοχή του Δήμου. Ειδικά επικαλείται δύο επιστολές ημερ. 16.4.2016 και ημερ. 15.9.2015 και επιχειρηματολογεί για τα συμπεράσματα που μπορούν να εξαχθούν από αυτές, προβάλλοντας τη θέση ότι δημιουργήθηκε νέα συμφωνία αορίστου διάρκειας. Η Αίτηση εδράζεται κατά κύριο λόγο στο άρθρο 32 των Περί Δικαστηρίων Νόμων που παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό παρεμπίπτον διάταγμα που θα έκρινε δίκαιο ή πρόσφορο. Αυτό έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557 όπου επανατοποθετήθηκε η αρχή πως για την επιτυχή επίκληση του άρθρου 32 απαιτούνται τρεις προϋποθέσεις. Αυτές είναι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, ορατής πιθανότητας επιτυχίας και, περαιτέρω, να είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Αναγνωρίζεται πως αφού ο αιτητής ικανοποιήσει το Δικαστήριο πως πληρούνται όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, το Δικαστήριο εξετάζει όλους τους παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη για την ορθή ενάσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και σταθμίζει στα πλαίσια αυτά το κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου v. Πασχάλης Χατζηβασίλης
(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 152). Στην προσπάθειά του να απονέμει δικαιοσύνη στο προκαταρκτικό αυτό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του ενάγοντα και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Οποιεσδήποτε διαπιστώσεις γίνονται για σκοπούς της εξέτασης της έκδοσης ή μη του προσωρινού διατάγματος και όλα τα ζητήματα που εγείρονται στην αγωγή παραμένουν ζωντανά για να αποφασιστούν όταν θα εκδικαστεί η ουσία της (βλ. Δημοκρατία της Σλοβενίας ν. Beogradska Banka D.D.
(1999)1(A) A.A.Δ. 225, 236). Στην Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita - Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015, 2041 αναφέρεται ότι: «Αυτό που πρέπει να αποκαλύπτεται από την ένορκη δήλωση είναι ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση και ότι ο ενάγων έχει προοπτικές επιτυχίας οι οποίες υφίστανται στην ουσία και στην πραγματικότητα. Ο ενάγων δεν υπέχει υποχρέωση, όπως ήταν προηγουμένως η αντίληψη, να αποδείξει ότι έχει ισχυρή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή εκ πρώτης όψεως υπόθεση ή ακόμα πιθανότητα ότι θα επιτύχει στη δίκη. Το βάρος στον ενάγοντα είναι λιγότερο, πρέπει να αποδείξει ότι έχει συζητήσιμη υπόθεση .» Στην Πουργουρίδης κ.α. ν. Μέζου κ.α.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, 207 αναφέρθηκε πως: «Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στις εφεσείουσες να δείξουν ότι έχουν πιθανότητα επιτυχίας. Όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557, η έννοια της πιθανότητας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων που είναι το μέτρο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις. Σύμφωνα με την Odysseos (πιο πάνω) στη σελίδα 569 η πιθανότητα στα πλαίσια της επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)του Νόμου 14/60, απαιτεί από τις εφεσείουσες να δείξουν ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας.» Στην Κυτάλα κ.α. ν. Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, 257-8, αναφέρεται ότι: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του Δικαστή Slade J., στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Wafers and others
(1976)3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας:» Οι δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 ικανοποιούνται. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας, να διαφανεί δηλαδή κατά τη δίκη ότι πράγματι η συμφωνία ή συμφωνίες μεταξύ των μερών έχουν εκπνεύσει και πως δυνάμει των όρων τους οι διαφημιστικοί πίνακες και στέγαστρα ανήκουν στον Δήμο που δικαιούται στην κατοχή, χρήση και εκμετάλλευση τους κατ' αποκλεισμό της Εναγόμενης. Η Εναγόμενη εφιστά την προσοχή του Δικαστηρίου στη θέση του Δήμου ότι από τον Ιούνιο του 2016 η Εναγόμενη άφησε τα στέγαστρα και τις πινακίδες χωρίς οποιαδήποτε συντήρηση ή επισκευή. Αναφέρει ότι από τότε ο Δήμος κανένα μέτρο δεν έλαβε και άφησε το χρόνο να παρέλθει. Η παρέλευση του χρονικού αυτού διαστήματος μέχρι και την καταχώρηση της αγωγής και της υπό κρίση Αίτησης, εισηγούνται οι δικηγόροι της Εναγόμενης, καθιστά την Αίτηση χωρίς άλλο έκθετη προς απόρριψη γιατί ελλείπει παντελώς το στοιχείο του κατεπείγοντος. Η θέση ότι το στοιχείο του κατεπείγοντος, που συνιστά δικαιοδοτικό όρο για την έκδοση διατάγματος στην απουσία του αντιδίκου, απουσίαζε σε σχέση με τα εξαιτούμενα διατάγματα 2 - 4 ήταν και η κατάληξη του Δικαστηρίου που, γι' αυτό τον λόγο, διέταξε την επίδοση της Αίτησης σε σχέση με αυτά. Εφόσον η Αίτηση επιδόθηκε στην Εναγόμενη που εμφανίστηκε και καταχώρησε ένσταση, τα εξαιτούμενα διατάγματα 2 - 4 εξετάζονται ως εάν να ήταν το αντικείμενο αίτησης με κλήση και το στοιχείο του κατεπείγοντος δεν συνιστά πλέον δικαιοδοτικό όρο για την έκδοση οιουδήποτε διατάγματος (βλ. Κασπαρή κ.ά ν. Ανδρέου
(2004)1(Β) Α.Α.Δ. 784, 788). Διαφορετικά σε τίποτε δεν θα εξυπηρετούσε η διαταγή για επίδοση της Αίτησης εάν η απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος, που το Δικαστήριο ήδη διαπίστωσε, συνέχιζε να συνιστά κώλυμα στην χορήγηση των θεραπειών. Το κατά πόσο συνέτρεχε το στοιχείο του κατεπείγοντος μπορεί να εξεταστεί μόνο σε σχέση με το εκδοθέν διάταγμα. Η θέση που είχε προβληθεί από την Χρίστου στην παρ.22 της Ένορκης της Δήλωσης δεν μεταφέρεται ολοκληρωμένη στην αγόρευση των δικηγόρων της Εναγόμενης όπου προβάλλεται η σχετική επιχειρηματολογία. Μετά το απόσπασμα που μνημονεύεται, και την αναφορά ότι από τον Ιούνιο του 2016 η Εναγόμενη είχε αφήσει τα στέγαστρα χωρίς οποιαδήποτε συντήρηση ή επισκευή, ακολουθεί το εξής: «... με συνέπεια σήμερα να παρουσιάζουν εικόνα πλήρους εγκατάλειψης και να καθίστανται άκρως επικίνδυνα, να μην είναι επαρκή στατικά και να υπάρχει καθημερινά άμεσος και μεγάλος κίνδυνος για τους διερχόμενους πολίτες και κίνδυνος για την ασφάλεια τους εκεί που είναι τοποθετημένα. Ο κίνδυνος άμεσος και υπαρκτός, αφού ανά πάσα στιγμή, μπορεί να κτυπήσει οποιοσδήποτε, από πιθανή πτώση της οροφής των στεγάστρων που είναι μισογκρεμισμένα και να τραυματιστεί κάποιος από τις μεταλλικές προεξοχές που είναι αφημένες εκεί επιτόπου». Μπορεί λοιπόν ο Δήμος να γνώριζε ότι από τον Ιούνιο του 2016 τα στέγαστρα δεν συντηρούνταν και δεν επισκευάζονταν, όμως η εικόνα που παρουσιαζόταν κατά την έκδοση του διατάγματος δεν προκλήθηκε άμεσα όταν σταμάτησε η συντήρηση και επισκευή των στεγάστρων. Η φύση του εξαιτούμενου διατάγματος είναι παράμετρος που δεν αφήνει το Δικαστήριο αδιάφορο. Περισσότερο σε σχέση με αυτό που χαρακτηρίζεται ως το ισοζύγιο της ευχέρειας. Προτού εκδοθεί το διάταγμα της 14.8.2017 το Δικαστήριο ζήτησε περαιτέρω λεπτομέρειες ώστε να το περιορίσει στα στέγαστρα που απεικονίζονται στις φωτογραφίες που η Χρίστου παρουσίασε ως Τεκμ.
- Η περιγραφή της ομνύουσας και οι φωτογραφίες αναδείκνυαν μια άκρως επικίνδυνη κατάσταση που ήταν επιβεβλημένο να διορθωθεί άμεσα. Ουσιαστικά με το εκδοθέν διάταγμα κανένα όφελος και κανένα πλεονέκτημα δεν απεκόμισε ο Δήμος έναντι της Εναγομένης. Όπως προκύπτει οι επιδιορθώσεις έγιναν και αναμφίβολα ο Δήμος υποβλήθηκε σε έξοδα και δαπάνες. Η μόνη ωφέλεια ήταν η αποφυγή απαιτήσεων από πρόσωπα που θα ήθελαν υποστεί σωματικές βλάβες ή ζημιές από την επικίνδυνη κατάσταση των στεγάστρων. Η έκθεση σε τέτοιες αξιώσεις ήταν η ανεπανόρθωτη ζημιά που ο Δήμος θα μπορούσε να υποστεί εάν δεν χορηγείτο άμεσα το εκδοθέν διάταγμα και έτσι ικανοποιείτο σε σχέση με αυτό και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
- Η Εναγόμενη με την ένσταση της δεν αρνήθηκε την κατάσταση. Την αποδίδει σε βανδαλισμούς και ενέργειες τρίτων αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ο κάθε διάδικος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να προωθεί τα συμφέροντα του και να διεκδικεί τα δικαιώματα του. Όμως η αντιπαράθεση δεν είναι αυτοσκοπός. Σε σχέση με το εκδοθέν διάταγμα, ενδεχομένως η καλύτερη προσέγγιση να ήταν η Εναγόμενη να αποδεχτεί όπως καταστεί απόλυτο, όποια σημασία έχει πλέον αυτό, διευκρινίζοντας ίσως με μια δήλωση τη θέση της. Η Εναγόμενη εγείρει και ζήτημα απόκρυψης ή μη αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων από το Δήμο. Αναφέρεται στην αγωγή που η ίδια καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας εναντίον του Δήμου και επισημαίνει πως ενώ η Χρίστου αναφέρθηκε στην αγωγή παρέλειψε να αναφέρει ότι η κύρια θεραπεία που ζητά η Εναγόμενη είναι ότι η συμφωνία των μερών τροποποιήθηκε την 26.4.2007 και εκπνέει την 7.12.2018 ή 6½ χρόνια μετά την 7.12.
- Όταν τα εξαιτούμενα διατάγματα εξετάζονται σε διαδικασία με τη συμμετοχή όλων των μερών, όπου ο καθένας έχει τη δυνατότητα να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το κάθε τι που θεωρεί σχετικό, δεν εγείρεται ζήτημα απόκρυψης ή μη αποκάλυψης. Η Εναγόμενη έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου όλα τα δεδομένα που η ίδια θεωρεί ως συναφή και η κρίση του Δικαστηρίου θα ασκηθεί έχοντας υπόψη και τις δικές της θέσεις. Επί του προκειμένου και εφόσον ο Δήμος δεν αποδέχεται την κατά τόπον αρμοδιότητα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, δεν είχε τη δικονομική ευχέρεια αναζήτησης θεραπείας στο Δικαστήριο εκείνο και προσέφυγε στο παρόν Δικαστήριο το οποίο θεωρεί ως το μόνο αρμόδιο. Με τις εξαιτούμενες θεραπείες 2 και 3 ζητείται όπως μέχρι την εκδίκαση της αγωγής και έκδοσης απόφασης απαγορευθεί η χρήση, διαχείριση και εκμετάλλευση των στεγάστρων και των πινακίδων από την Εταιρεία και αποδοθεί στο Δήμο. Αυτή είναι η ουσιαστική θεραπεία που αξιώνεται με την αγωγή πέραν από τις διεκδικούμενες συναφείς αποζημιώσεις. Θεραπείες που συνιστούν την ουσία της αγωγής ή έστω σημαντικό μέρος της αξίωσης δεν αποδίδονται συνήθως ενδιαμέσως. Η εξασφάλιση ενδιάμεσου διατάγματος δεν είναι πρόσφορος τρόπος εξασφάλισης της θεραπείας που αξιώνεται με την αγωγή σύντομα. Εάν ο ενάγοντας αισθάνεται ότι έχει αδιαμφισβήτητη υπόθεση έχει την επιλογή, καταχωρώντας την αγωγή του με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα να αιτηθεί την έκδοση συνοπτικής απόφασης. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 να είναι δηλαδή δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο χωρίς την έκδοση των εξαιτουμένων διαταγμάτων, αναφέρεται στην Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Φυλακτίδη κ.α.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317, 324 ότι: «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους, σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσιβλήτων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια.» Όμως και αντίθετα, η οικονομική κατάσταση του εναγόμενου που μπορεί να είναι λόγος για να δεσμευτούν περιουσιακά του στοιχεία για σκοπούς ικανοποίησης της απόφασης που ενδέχεται να εκδοθεί εναντίον του, δεν είναι δικαιολογία για να του αποστερηθεί, εκτός του πλαισίου της δίκης, το αντικείμενο της αντιδικίας. Είναι ως εάν σε μια αγωγή για έξωση να δοθεί η κατοχή της κατοικίας στον ενάγοντα στα πλαίσια ενδιάμεσου διατάγματος γιατί ο εναγόμενος είναι κακής οικονομικής κατάστασης και μπορεί να αδυνατεί να πληρώσει τα ενδιάμεσα οφέλη που μπορεί να συσσωρευτούν μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Καθ' όσον αφορά το εξαιτούμενο διάταγμα τύπου Norwich Pharmacal, η κρίση του Δικαστηρίου είναι πως η έκδοση του δεν είναι αναγκαία στην προκειμένη περίπτωση. Ο Δήμος είναι σε θέση κα κοστολογήσει την ζημιά του στην περίπτωση που διαφανεί ότι μετά την 7.6.2017 η Εναγόμενη δεν νομιμοποιείτο στην κατοχή και εκμετάλλευση των διαφημιστικών πινακίδων και στεγάστρων. Είναι ενδεχομένως τα έσοδα που ο ίδιος ο Δήμος θα είχε από την ανάθεση σε τρίτο της εκμετάλλευσης τους ή από την εκμετάλλευση τους εμπορικά από τον ίδιο, ποσά που μπορεί και να υπερβαίνουν τις εισπράξεις της Εναγομένης. Ως εκ των ανωτέρω το εκδοθέν προσωρινό διάταγμα ημερ. 14.8.2017 καθίσταται απόλυτο. Τα υπόλοιπα εξαιτούμενα διατάγματα απορρίπτονται. Τα έξοδα της Αίτησης, μειωμένα κατά το ήμισυ, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον της Εναγομένης, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της αγωγής και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα. Ο λόγος επιδικασμού μειωμένων των εξόδων έγκειται στο γεγονός της απόρριψης των περισσοτέρων εξαιτούμενων διαταγμάτων που αφορούσαν την ουσία της αντιδικίας μεταξύ των μερών. (Υπ.) ............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: Συντηρητικό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο