← Κύπρος

Μαρίνα Δημοσθένους ν. Α/φοι Μ. & Π. Ιωάννου Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 425/15, 21/12/2017

Μαρίνα Δημοσθένους ν. Α/φοι Μ. & Π. Ιωάννου Λίμιτεδ κ.α., Αρ. Αγωγής: 425/15, 21/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A408 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 425/15 Μεταξύ: Μαρίνα Δημοσθένους Ενάγουσα - και -

  1. Α/φοι Μ. & Π. Ιωάννου Λίμιτεδ
  2. Άντρος Πολυκάρπου
  3. Αντρέας Πηλακούρης
  4. Μαρία Χατζηλοϊζή Εναγόμενοι Και όπως τροποποιήθηκε, δυνάμεις Διατάγματος του Ε. Δ. Λεμεσού, ημερομηνίας 4/12/15: Μεταξύ: Μαρίνα Δημοσθένους Ενάγουσα - και -
  5. Α/φοι Μ. & Π. Ιωάννου Λίμιτεδ
  6. Άντρος Πολυκάρπου
  7. Αντρέας Πηλακούρης
  8. Μαρία Χατζηλοϊζή
  9. Γιώργος Χατζηλοϊζή
  10. Μάριος Ιωάννου Εναγόμενοι - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση, ημερ. 11/5/17 Ημερομηνία: 21/12/17 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή - Εναγόμενο 3: κα Άντρη Χατζηχαραλάμπους για Ανδρέα Μ. Σοφοκλέους & Σία ΔΕΠΕ Για την Καθ' ης η αίτηση - Ενάγουσα: κος Σωφρόνης Νεοκλέους για PHC TSANGARIDES LC ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, το οποίο καταχωρήθηκε στις 29/1/15, η Ενάγουσα, σύζυγος του αποβιώσαντα Παντελή Ιωάννου, τέως από τη Λεμεσό, αξιώνει αποζημιώσεις, δυνάμει του άρθρου 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, συνεπεία θανατηφόρου εργατικού ατυχήματος το οποίο έγινε στις 27/6/
  11. Συγκεκριμένα, η Ενάγουσα αξιώνει από τους Εναγόμενους 1 - 6 αλληλέγγυα και κεχωρισμένα, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα, τα οποία παρατίθενται αυτούσια: «Α. Γενικές αποζημιώσεις ως συνεισφορά λόγω θανάτου του Παντελή Ιωάννου, συζύγου της Ενάγουσα, οποίος προκλήθηκε ως συνέπεια εργατικού ατυχήματος ημερομηνίας 27/6/2013, το οποίο έλαβε χώρα σε εργοτάξιο στο χωριό Αμίαντος με θύμα τον Παντελή Ιωάννου, σύζυγος της ενάγουσας, και το οποίο προκλήθηκε μετά από κατάρρευση υφιστάμενου τοίχου αντιστήριξης και το οποίο οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια και/ή παράβαση τον εκ του νόμου και κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των Εναγόμενων πως εργοδοτών το αποβιώσαντα. B. Αποζημιώσεις για ειδικές και/ή υλικές ζημιές και/ή μελλοντικές απώλειες εισοδημάτων και/ή έξοδα που υπέστηκε η Ενάγουσα λόγω του θανάτου του αποβιώσαντα Παντελή Ιωάννου, συζύγου της Ενάγουσας, ο οποίος προκλήθηκε ως συνέπεια εργατικού ατυχήματος ημερομηνίας 27/6/2013, το οποίο έλαβε χώρα σε εργοτάξιο στο χωριό Αμίαντος με θύμα τον Παντελή Ιωάννου, σύζυγος της Ενάγουσας, και το οποίο προκλήθηκε μετά από κατάρρευση υφιστάμενου τοίχου αντιστήριξης και το οποίο οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια και/ή παράβαση των εκ του νόμου και κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των Εναγόμενων ως εργοδοτών του αποβιώσαντα.» Στην Έκθεση Απαίτησης, η Ενάγουσα, μεταξύ άλλων, καταλογίζει στους Εναγόμενους 1 - 6 αμέλεια και παράβαση των νόμιμων καθηκόντων τους σε σχέση με το εργατικό ατύχημα και αξιώνει από αυτούς γενικές και ειδικές αποζημιώσεις και μελλοντικές απώλειες εισοδημάτων. Οι Εναγόμενοι 1 καταχώρησαν Υπεράσπιση στις 16/5/2017 και η Ενάγουσα Απάντηση στην Υπεράσπιση των Εναγόμενων 1 στις 23/5/
  12. Ο Εναγόμενος 2 καταχώρησε Υπεράσπιση στις 13/1/2017 και η Ενάγουσα Απάντηση στην Υπεράσπιση του Εναγόμενου 2 στις 26/1/
  13. Η Εναγόμενη 4 καταχώρησε Υπεράσπιση στις 2/6/2017 και η Ενάγουσα καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση της Εναγόμενης 4 στις 4 23/6/
  14. Ο Εναγόμενος 5 καταχώρησε Υπεράσπιση στις 19/6/2017 και η Ενάγουσα καταχώρησε Απάντηση στην Υπεράσπιση του Εναγόμενου 5 στις 23/6/
  15. Ο Εναγόμενος 6 καταχώρησε Υπεράσπιση στις 4/5/2017 και η Ενάγουσα Απάντηση στην Υπεράσπιση του Εναγόμενου 6 στις 16/5/
  16. Ο Εναγόμενος 3 καταχώρησε την υπό εξέταση αίτηση. Επιπρόσθετα, εκκρεμεί εναντίον του αίτηση, ημερ. 4/1/17 για απόφαση λόγω μη καταχώρησης Υπεράσπισης. ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την παρούσα αίτηση, ημερ. 11/5/17, ο Εναγόμενος 3 - Αιτητής (εντεύθεν «ο Εναγόμενος 3») αιτείται Διατάγματος με το οποίο να απορρίπτεται ή παραμερίζεται ή ακυρώνεται η αγωγή και το κλητήριο ένταλμα και η μέχρι σήμερα διαδικασία καθότι αντιβαίνουν στα άρθρα 58

(11),
(12)και
(13)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
  1. Η νομική βάση της Αίτησης εδράζεται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 θ.2 και Δ.
  2. Η αίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση, ημερ. 11/5/17, της δικηγόρου Μαριέλλας Δαμιανού, η οποία εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Εναγόμενο 3 και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη να προβεί στη Δήλωση. Σύμφωνα με την Ενόρκως Δηλούσα, γνωρίζει τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης από ενημέρωση που έτυχε από τον Εναγόμενο 3 και από το φάκελο της υπόθεσης. Προβαίνει δε η ίδια σε Ένορκη Δήλωση καθότι το θέμα που εγείρεται είναι νομικής φύσης. Τα όσα αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση της Μαριέλλας Δαμιανού μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: στις 19/11/15 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή με αριθμό 425/15, Ε.Δ. Λεμεσού από την Μαρίνα Δημοσθένους Ιωάννου και η αγωγή με αριθμό 426/15, Ε.Δ. Λεμεσού από τους Μαρίνα Δημοσθένους Ιωάννου και Γιαννούλα Δημοσθένους, υπό την ιδιότητά τους ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Παντελή Ιωάννου. Αμφότερες οι αγωγές στρέφονται εναντίον των ίδιων Εναγόμενων, βάσει του άρθρου 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
  3. Αντίγραφα Τροποποιημένου Κλητήριου Εντάλματος, ημερ. 19/11/15, στην αγωγή με αριθμό 426/15, Ε.Δ. Λεμεσού και της Έκθεσης Απαίτησης, ημερ. 14/12/16, επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 1 και 2 αντίστοιχα. Είναι η θέση του Εναγόμενου 3 ότι η Ενάγουσα κωλύεται να προωθεί την παρούσα αγωγή, εφόσον έχει ήδη καταχωρηθεί άλλη αγωγή στα πλαίσια της διαχείρισης της περιουσίας του αποβιώσαντος. ΕΝΣΤΑΣΗ Στην υπό εξέταση αίτηση, η Ενάγουσα - Καθ' ης η αίτηση (εντεύθεν «η Ενάγουσα») καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, ημερ. 17/10/
  4. Η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης εδράζεται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.9 θθ.1-13, Δ.16 θ.9, Δ.19 θ.26, Δ.27 θθ.1-3 και 16, Δ.31 θθ.10
(1)και
(2), Δ.33 θ.1, Δ.48 θθ. 1-4 και 9 και Δ.64 θ.1, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στις Συμφυείς Εξουσίες και Πρακτική του Δικαστηρίου. Οι 12 λόγοι Ένστασης που αναφέρονται στην Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης είναι επάλληλοι και μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως:
(1)η παρούσα αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση και είναι παράτυπη και καταχρηστική (λόγοι Ένστασης Α, Β, Γ),
(2)δεν υφίσταται οποιοσδήποτε λόγος για έγκριση της αίτησης (λόγοι Ένστασης Δ, Ε, Στ και Ζ),
(3)η Ένορκη Δήλωση, ημερ. 11/5/17, που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση είναι ελαττωματική καθότι δίδεται από δικηγόρο (λόγος Ένστασης Η),
(4)η παρούσα αγωγή στηρίζεται, πέραν του άρθρου 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, και σε παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποβιώσαντα και των Εναγόμενων (λόγος Ένστασης Ι),
(5)τυχόν έγκριση της αίτησης θα ισοδυναμούσε με παράβαση του Άρθρου 30 του Συντάγματος (λόγοι Ένστασης Κ και Λ),
(6)η παρούσα αίτηση είναι καταχρηστική καθότι έχει καταχωρηθεί παρόμοια αίτηση στα πλαίσια των αγωγών 426/25, 426/15, 427/15, 428/15 και 429/15 (λόγος Ένστασης Θ). Η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας, ταυτόσημης ημερομηνίας. Τα όσα αναφέρονται σ' αυτή μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: (α) η Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την παρούσα αίτηση δίδεται από αναρμόδιο πρόσωπο, (β) τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης θα παραβιάσει το κατοχυρωμένο από το Άρθρο 30 του Συντάγματος δικαίωμα της Ενάγουσας, (γ) η αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη νομική βάση που δεν τους επιτρέπει να αξιώνουν διαγραφή δικογράφου, (δ) δεν στοιχειοθετείται ότι η αγωγή στερείται νομικού ή πραγματικού ερείσματος ή είναι αναντίλεκτα ανυπόστατη ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή της, (ε) το άρθρο 12(β)(sic) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 προνοεί ότι αγωγή δύναται να εγερθεί από και στο όνομα όλων ή οποιουδήποτε προσώπου προς όφελος των οποίων ο διαχειριστής θα μπορούσε να εγείρει αγωγή, (στ) εκκρεμεί αίτηση συνένωσης των αγωγών του Ε.Δ. Λεμεσού 425/15, 426/15, 427/15, 428/15 και 419/15, ημερ. 26/5/17, στα πλαίσια της αγωγής 426/15 αφού τα γεγονότα και οι Εναγόμενοι είναι οι ίδιοι σε όλες τις αγωγές, υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα που καθιστούν τη συνένωση αναγκαία και επιθυμητή αφού οι απαιτήσεις προέρχονται από το ίδιο ατύχημα (αντίγραφο της αίτησης, ημερ. 26/5/17, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1), (ζ) υφίσταται ως διαζευκτική βάση της αγωγής η παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποβιώσαντα και των Εναγόμενων, ως προκύπτει από την Έκθεση Απαίτησης, και (η) η παρούσα αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Κατά την ακρόαση της Αίτησης, οι δυο πλευρές επέλεξαν να περιοριστούν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν την επιχειρηματολογία τους με βάση το περιεχόμενο της αίτησης και ένστασης αντιστοίχως, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία και εφοδιάζοντας το Δικαστήριο με γραπτές αγορεύσεις. Η δε δικηγόρος του Εναγόμενου 3 επέλεξε να αγορεύσει και προφορικά. Έλαβα υπόψη κάθε τι στο οποίο αναφέρθηκαν. Αξιολόγησα επίσης το περιεχόμενο της αίτησης, της ένστασης και της συνοδευτικής Ένορκης Δήλωσης αμφότερων των πλευρών καθώς επίσης και τη δικογραφία στο βαθμό που απαιτείται για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παρούσα αίτηση βασίζεται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 (στο εξής «το άρθρο 58») με τίτλο «Δικαίωμα σε σχέση με πράξη που προκαλεί θάνατο», στο οποίο προνοούνται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:
(1)Σε περίπτωση θανάτωσης προσώπου συνεπεία αστικού αδικήματος το οποίο αν δεν επακολουθούσε o θάνατος θα παρείχε στο πρόσωπο αυτό το δικαίωμα να εγείρει αγωγή και να εισπράξει αποζημιώσεις εξαιτίας του εν λόγω αστικού αδικήματος, το πρόσωπο το οποίο θα ευθυνόταν για το αστικό αυτό αδίκημα αν δεν επακολουθούσε o θάνατος, θα είναι, παρά το θάνατο υπόχρεο για την καταβολή αποζημιώσεων.
(2)Τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου
(8)η αγωγή εγείρεται σε όφελος των εξαρτωμένων του αποβιώσαντος. .
(7)Αγωγή δυνάμει του άρθρου αυτού δύναται να συνίσταται από αξίωση ή να περιλαμβάνει αξίωση για αποζημιώσεις λόγω της απώλειας (bereavement).
(8)Αξίωση για αποζημιώσεις λόγω απώλειας θα είναι μόνο για όφελος- (α) της συζύγου του αποβιώσαντος ή του συζύγου της αποβιωσάσης και των τέκνων αυτού ή αυτής· .
(10)Σε περίπτωση που υπάρχει αξίωση για αποζημιώσεις λόγω απώλειας προς όφελος του ή της συζύγου και των τέκνων του αποβιώσαντος ή, στην απουσία αυτών, προς όφελος αμφοτέρων των γονέων του αποβιώσαντος, το ποσό που επιδικάζεται, αφού αφαιρεθούν οποιαδήποτε έξοδα που δεν εισπράχθηκαν από τον εναγόμενο, θα καταμερίζεται εξίσου μεταξύ τους.
(11)Η αγωγή εγείρεται από και στο όνομα του εκτελεστή ή του διαχειριστή του αποβιώσαντος.
(12)Αν- (α) δεν υπάρχει εκτελεστής ή διαχειριστής του αποβιώσαντος· ή (β) δεν εγερθεί αγωγή εντός δώδεκα μηνών από το θάνατο του αποβιώσαντος από και στο όνομα του εκτελεστή ή διαχειριστή του αποβιώσαντος, η αγωγή δύναται να εγερθεί από και στο όνομα όλων ή οποιουδήποτε από τα πρόσωπα προς όφελος των οποίων o εκτελεστής ή o διαχειριστής θα μπορούσε να εγείρει αυτή.
(13)Δεν θα εγείρεται πέραν της μιας αγωγής για τον ίδιο θάνατο. .
(15)Στην αγωγή δύναται να επιδικαστούν τέτοιες αποζημιώσεις, άλλες από τις αποζημιώσεις λόγω απώλειας, οι οποίες αναλογούν προς τη ζημιά η οποία προκύπτει από το θάνατο στους εξαρτώμενους αντίστοιχα, και αφού αφαιρεθούν οποιαδήποτε έξοδα που δεν εισπράχθηκαν από τον εναγόμενο, οποιοδήποτε ποσό που εισπράχθηκε άλλως παρά ως αποζημιώσεις λόγω απώλειας θα καταμερίζεται μεταξύ των εξαρτωμένων σε τέτοια μερίδια σύμφωνα με τις οδηγίες του Δικαστηρίου. (Η έμφαση είναι του Δικαστηρίου) Σκοπός του άρθρου 58 είναι η εξασφάλιση αγώγιμου δικαιώματος σε πρόσωπα εξαρτώμενα από τον αποβιώσαντα για αποζημίωση για τη ζημιά και την απώλεια που υφίστανται λόγω του θανάτου του (Nικολάου Aνδρέας ν. Aνδρέα Mιχαήλ ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Μιχαήλ Κυριάκου
(1999)1 Α.Α.Δ. 1866). Στον όρο «εξαρτώμενα πρόσωπα» για σκοπούς του άρθρου αυτού περιλαμβάνεται και η σύζυγος του αποβιώσαντα (άρθρο 58
(3)). Το άρθρο 58 αποκαλύπτει ότι τα δικαιώματα των εξαρτωμένων για αποζημίωση καθορίζονται εξαντλητικά στις διατάξεις του. Όπως συνάγεται, το δικαίωμα των εξαρτωμένων προσώπων δεν είναι συνάλληλο ούτε με τα αγώγιμα δικαιώματα του αποβιώσαντος, εάν δεν επερχόταν ο θάνατος, ούτε και με εκείνα των προσωπικών του αντιπροσώπων, ως διαδόχων της περιουσίας του. Τα δικαιώματα τα οποία εξασφαλίζονται από το άρθρου 58 είναι προσωπικά, αλληλένδετα με τη ζημιά και την απώλεια που υφίστανται οι εξαρτώμενοι, λόγω αυτού τούτου του θανάτου. Τυχόν αποζημιώσεις προς όφελος της περιουσίας του αποβιώσαντος είναι δυνατόν να απαιτηθούν μόνο από τον διαχειριστή της περιουσίας, και όχι από τους εξαρτώμενούς του (Θεοφάνη Γ. Καζάκου v. Δωρέττας Αβρααμίδου και Ελένης Δημητρίου, ως διαχειρίστριες της περιουσίας του αποβιώσαντος Νίκου Αβρααμίδη
(2000)1(Γ) Α.Α.Δ. 1626, Ειρήνη Ιορδάνου κ.α. ν. Γιάγκου Κυριάκου κ.α.
(1996)1(Β) Α.Α.Δ. 1364). Το άρθρο άρθρο 58
(13)εξετάστηκε, μεταξύ άλλων στην απόφαση Παπαμάρκου Πανίκος ν. Aνδρέα Kωνσταντίνου και Kώστα Kωνσταντίνου υπό την ιδιότητά τους ως διαχειριστές της περιουσίας της αποβιωσάσης Aγγελίνας, και/ή ως εκπροσωπούντες τους νόμιμους κληρονόμους της ως άνω αποβιωσάσης κ.α.
(2008)1 Α.Α.Δ.
  1. Τα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης έχουν ως εξής: την ίδια μέρα καταχωρήθηκε αγωγή από τους διαχειριστές της περιουσίας της αποβιώσασας προς όφελος του συζύγου και της ανήλικης θυγατέρας της αξιώνοντας αποζημιώσεις για την οικονομική συνεισφορά της στα κοινά έξοδα της οικογένειας και αγωγή από την ανήλικη θυγατέρα της αποβιώσασας, μέσω του πατέρα της, αξιώνοντας αποζημιώσεις για απώλεια των υπηρεσιών της μητέρας της. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα: «Έχουμε τη γνώμη πως οι αποζημιώσεις που επιδίκασε ο Δικαστής στην αγωγή 1498/02, για απώλεια των υπηρεσιών και φροντίδας της αποβιώσασας προς τη θυγατέρα της Τώνια, εμπίπτουν στις αποζημιώσεις προς εξαρτωμένους που ορίζονται στο Άρθρο 58 του Νόμου. Και οι αποζημιώσεις που δόθηκαν από τη Δικαστή στην αγωγή 1499/02, αντικείμενο της έφεσης, για την απώλεια της οικονομικής συνεισφοράς της αποβιώσασας στα κοινά έξοδα της οικογένειας, εμπίπτουν ακριβώς στον ίδιο ορισμό του Άρθρου
  2. Δεν μπορούσε, επομένως, να καταχωριστούν δύο αγωγές γι' αυτό το είδος των αποζημιώσεων, όπως ρητά προβλέπεται στο εδάφιο 13 του Άρθρου
  3. Εγείρεται το ερώτημα: τι δέον γενέσθαι εφόσον δεν ελήφθησαν τα δέοντα βήματα για να θεραπευθεί διαδικαστικά η παράλληλη πορεία των δύο αγωγών. Υπό τις ιδιαίτερες περιστάσεις αυτής της υπόθεσης, όπως τις εξηγήσαμε πιο πάνω, κρίνουμε πως η πιο εφικτή και δίκαιη λύση είναι η έκδοση κατάλληλου διατάγματος ως προς τα έξοδα. . Αναφορικά με τα έξοδα θεωρούμε δίκαιο, ενόψει του γεγονότος πως δεν ακολουθήθηκε από τους εφεσίβλητους η ρητή πρόνοια του εδαφίου 13 του Άρθρου 58, να επωμιστούν τα έξοδα της πρωτόδικης διαδικασίας και εδώ.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Συνάγεται από τα πιο πάνω ότι, σε περίπτωση κατά την οποία εγείρονται πέραν της μιας αγωγής για το είδος των αποζημιώσεων που προβλέπονται ρητά στο άρθρο 58, το Δικαστήριο οφείλει να λάβει τα κατάλληλα δικονομικά διαβήματα ώστε να θεραπευθεί διαδικαστικά η παράλληλη πορεία των δύο αγωγών. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΗΝ ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Αρχικά, θα πρέπει κατά λογική σειρά, να εξεταστεί ο λόγος Έντασης που σχετίζεται με την κατ' ισχυρισμό αναρμοδιότητα της Μαριέλλας Δαμιανού να προβεί στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση. Στην απόφαση Πέτρος Ζωγράφου κ.ά ν. Drosoneri Farm Limited, ECLI:CY:AD:2015:A362, Πολιτική Έφεση 379/2012, ημερ. 21/5/2015, προβλήθηκε ισχυρισμός ως προς το παράτυπο Ένορκης Δήλωσης εκ μέρους δικηγόρου. Το Εφετείο ανέφερε ότι, παρά το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, η νομολογία μας δεν απαγορεύει την όμνυση από δικηγόρο σε περιπτώσεις που ο Ενόρκως Δηλών δεν χειρίζεται την υπόθεση, ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η Ένορκη Δήλωσή του. Η νομολογία απαγορεύει την όμνυση Ένορκης Δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας καθίσταται μάρτυρας γεγονότων, οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω χειρισμός της υπόθεσης από τον ίδιο (Investylia Public Company Ltd ν. Tζοζεφίν Γαβριηλίδου, Πολιτική Έφεση 326/10, ημερ. 13/6/2013). Η θέση ότι αν ο Ενόρκως Δηλών είναι δικηγόρος θα πρέπει απαραίτητα στην Ένορκη Δήλωσή του να παρέχει ικανοποιητικές εξηγήσεις ως προς το γιατί ο ίδιος ο διάδικος αδυνατούσε να ορκιστεί και αν δεν το πράξει τότε η Ένορκη Δήλωση πάσχει και θα πρέπει να απορριφθεί ή αγνοηθεί, δεν αποτελεί προϊόν αναγνωρισμένης αρχής (Rybolovlev Dmitry κ.α. ν. Elena Rybolovleva
(2010)1 Α.Α.Δ. 82). Στην υπό εξέταση περίπτωση, η Ενόρκως Δηλούσα αναφέρει την πηγή της γνώσης της ως προς τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται και παραθέτει το λόγο γιατί προβαίνει η ίδια, αντί ο Εναγόμενος 3, στην Ένορκη Δήλωση. Σε κάθε περίπτωση, η υπό εξέταση αίτηση στηρίζεται σε κυρίως νομικό ζήτημα και στα τεκμήρια που επισυνάπτονται στην Ένορκη Δήλωση. Συνάγεται από τα πιο πάνω, ότι ο λόγος Ένστασης της Ενάγουσας, ως προς την αναρμοδιότητα της Ενόρκως Δηλούσας να προβεί στην Ένορκη Δήλωση, δεν ευσταθεί. Το επόμενο ζήτημα το οποίο πρέπει να εξεταστεί κατά προτεραιότητα, λόγω της καταλυτικής του σημασίας, είναι ο λόγος Ένστασης που σχετίζεται με τη νομική βάση της αίτησης. Η αίτηση εδράζεται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 και στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.48 θ.2 και Δ.64. Οι ενδιάμεσες αιτήσεις καταχωρούνται μέσα στα πλαίσια κυρίων αγωγών βάσει της Δ.48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Είναι νομολογημένο ότι η απλή επίκληση της Δ.48 δεν παρέχει αφ' εαυτής δικαίωμα καταχώρησης οποιασδήποτε αίτησης καθότι η Δ.48 διαγράφει μόνο το δικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορεί να υποβληθεί μία ενδιάμεση αίτηση εφ' όσον αυτή έχει ως νομικό υπόβαθρο ειδικό άρθρο του Νόμου ή ειδικό Θεσμό (specific section of the Law or specific Rule of Court). Η αναφορά στο ειδικό άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας ή τον ειδικό θεσμό ή τους θεσμούς που το στοιχειοθετούν αποτελεί, σύμφωνα με τη Δ.48 θ.1, όρο απαράβατο για την έγκυρη χρήση του δικονομικού αυτού μέτρου (Ματθαίου κ.ά. v. Άνιφτου
(1992)1 Α.Α.Δ. 529, Μαχλουζαρίδης v. Ιωαννίδη κ.ά.
(1990)1 Α.Α.Δ. 965). Στην προκειμένη περίπτωση, η υπό εξέταση αίτηση έχει ως νομικό υπόβαθρο ειδικό άρθρο του Νόμου, ήτοι το άρθρο 58 και συνεπώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ως λανθασμένη ή ελλιπής. Πέραν αυτού, η αιτούμενη θεραπεία είναι ξεκάθαρη, διατυπώνεται με ακρίβεια και με τρόπο που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Όπως αναφέρεται στην απόφαση Xριστοδούλου Zήνων ν. Zendia Machinery Ltd
(2008)1 Α.Α.Δ. 367: «Τα δικαιώματα των διαδίκων κρίνονται επί της ουσίας τους όταν αυτά διατυπώνονται με σαφήνεια. Και εδώ ο εφεσείων διατύπωσε με ακρίβεια τη θεραπεία που ζητούσε. . Οι κανόνες Πολιτικής Δικονομίας υιοθετούνται για να διευκολύνεται η δικαστική διαδικασία, η οποία ρυθμίζεται από αυτούς ώστε να προχωρεί απρόσκοπτα. Δεν ερμηνεύονται, ή η νομολογία μας εφαρμόζεται, με τέτοιο τρόπο που να καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των διαδίκων, οι οποίοι δικαιούνται σε πρόσβαση στο Δικαστήριο. Η αρχή πως στην αίτηση πρέπει να διατυπώνεται με σαφήνεια η θεραπεία και η νομική της βάση ισχύει. Σκοπός της είναι να γνωρίζει το Δικαστήριο, αλλά και η άλλη πλευρά, το περιεχόμενο της αίτησης για να μπορεί να τοποθετηθεί. Στην περίπτωση που συζητούμε η ζητούμενη θεραπεία στην αίτηση ήταν απλή και ευκρινώς διατυπωμένη.» Συνεπώς, ο λόγος Ένστασης που επικαλείται η Ενάγουσα σε σχέση με τη νομική βάση της υπό εξέτασης αίτησης, δεν ευσταθεί. Αναφορικά με την ουσία της υπό εξέτασης αίτησης, σημειώνονται τα ακόλουθα: Το άρθρο 58
(13)προνοεί ότι δεν θα εγείρεται πέραν της μια αγωγής για τον ίδιο θάνατο. Οι πρόνοιες των άρθρων 58
(11),
(12)και
(13)είναι σχεδόν ταυτόσημες με τις αντίστοιχες πρόνοιες του αγγλικού Fatal Accidents Act 1976 (άρθρα 2
(1),
(2)και
(3)), έτσι που η άντληση καθοδηγητικών γραμμών από την Αγγλική νομολογία που έχει προκύψει να θεωρείται χρήσιμη (Θεοφάνη Γ. Καζάκου (ανωτέρω)). Παρόμοιες πρόνοιες υπήρχαν και στα αγγλικά Fatal Accidents Acts 1846 και
  1. Στην αγγλική απόφαση της Βουλής των Λόρδων (House of Lords), Avery v. London and North Eastern Rly [1938] A.C. 606, εξετάστηκε, μεταξύ άλλων, η αρχή ότι δεν εγείρεται πέραν της μιας αγωγής για τον ίδιο θάνατο, η οποία προνοείτο στο άρθρο 3 του Fatal Accidents Act
  2. Η Βουλή των Λόρδων αναφέρθηκε στους λόγους για τους οποίους η αρχή αυτή έχει υιοθετηθεί από τη νομοθεσία, ήτοι για να αποκλειστεί κυρίως η πιθανότητα πολλαπλών δικαστικών διαδικασιών εναντίον του ίδιου Εναγόμενου για τον ίδιο θάνατο (σελ. 616-617). Τονίστηκε δε ότι ουδέποτε τα Δικαστήρια επέτρεψαν να εγερθεί πέραν της μιας αγωγής για την ίδια αμελή πράξη που οδήγησε στο θανάσιμο τραυματισμό κάποιου προσώπου (σελ. 617). O Lord Atkins ανέφερε χαρακτηριστικά (σελ. 613): "One action alone can be brought, and the persons who stand out stand out for ever. If they have been improperly excluded from the action by the representative plaintiffs they may, no doubt, before the verdict of the jury, apply to be named as parties to benefit; or, possibly, they may have some legal or equitable remedy against the representative plaintiffs. But after verdict they have no possible claim against the defendant." Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, όπου λέχθηκε από τον Lord Macmillan (σελ. 619): ". but it still remains essential that one action only shall be brought and if any individual who has a claim is not either the plaintiff or mentioned in the particulars as a person on whose behalf the action is brought, so much for the worse for that individual; he cannot bring a second action against the wrongdoer." Ομοίως, στην αγγλική απόφαση του Εφετείου (Court of Appeal) Cooper v. Williams [1963] 2 Q.B. 567, ο Lord Denning M.R., αναφερόμενος στην αρχή ότι δεν εγείρεται πέραν της μιας αγωγής για τον ίδιο θάνατο, τόνισε ότι, λόγω της αρχής αυτής, το εξαρτώμενο πρόσωπο που θα εγείρει αγωγή για αποζημιώσεις έχει υποχρέωση να συμπεριλάβει όλα τους υπόλοιπους εξαρτώμενους στην ίδια αγωγή (σελ. 581): "I am satisfied that if one of the dependants brings an action under the Fatal Accidents Acts (which is the only action that can be brought) it is the duty of that person (just as it is clearly the duty of an executor or administrator) to take all reasonable steps to see that all those dependants of the deceased person who desire to claim for their loss are informed of the action and named as persons on whose behalf it is brought." Στην πιο πρόσφατη απόφαση του αγγλικού Εφετείου (Court of Appeal) Cachia v. Faluyi [2001] 1 W.L.R. 1966, το εγερθέν ζήτημα αφορούσε το άρθρο 2
(3)του Fatal Accidents Act 1976, το οποίο είναι σχεδόν πανομοιότυπο με το άρθρο 58
(13). Τα γεγονότα της υπόθεσης είχαν ως ακολούθως: αρχικά καταχωρήθηκε αγωγή από το σύζυγο της αποβιώσασας διεκδικώντας αποζημιώσεις εκ μέρους της περιουσίας της αποβιώσασας και εκ μέρους των εξαρτώμενών της, όμως δεν κατέστη δυνατόν να επιδοθεί στον εναγόμενο. Έξι χρόνια αργότερα, καταχωρήθηκε νέα αγωγή, η οποία επιδόθηκε στον εναγόμενο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάσισε ότι το λεκτικό του σχετικού άρθρου που προνοούσε για έγερση μιας μόνο αγωγής για τον ίδιο θάνατο ήταν ξεκάθαρο. Αναφέρθηκε επίσης ότι ένας από τους σκοπούς του Νομοθέτη ήταν να βεβαιωθεί ότι τα συμφέροντα όλων των εξαρτώμενων προσώπων αντιπροσωπεύονταν σε μια και μόνο αγωγή. Αφ' ης στιγμής, κατέληξε το πρωτόδικο Δικαστήριο, εγέρθηκε η αρχική αγωγή, παρόλο που το αρχικό Κλητήριο Ένταλμα εξέπνευσε χωρίς να επιδοθεί, δεν ήταν επιτρεπτό να εγερθεί νέα αγωγή. Η απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου εφεσιβλήθηκε. Το αγγλικό Εφετείο, προέβη σε ανάλυση της σχετικής πρόνοιας του Νόμου και της ερμηνείας του. Ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι η πρόνοια ότι δεν εγείρεται πέραν της μια αγωγής για τον ίδιο θάνατο, η οποία υπήρχε στο Νομοθεσία για δεκαετίες, ήταν ξεκάθαρη και χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε δυσκολία στην ερμηνεία της. Απαντώντας στο επιχείρημα του Εφεσείοντα, ο οποίος κάλεσε το Δικαστήριο να δώσει διαφορετική ερμηνεία στην εν λόγω πρόνοια, το Εφετείο πρόσθεσε ότι δεν μπορεί το Δικαστήριο να αναλαμβάνει το ρόλο του νομοθέτη εάν το λεκτικό του νομοθετήματος δεν είναι τέτοιο που να επιδέχεται οποιασδήποτε άλλης ερμηνείας. Αξιολογώντας όμως τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης, ήτοι ότι η αρχική αγωγή εξέπνευσε χωρίς να επιδοθεί, και υπό το φως του Άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Εφετείο ερμήνευσε το άρθρο 2
(3)του Fatal Accidents Act 1976 με τρόπο που να μην εμποδίζει την έγερση της δεύτερης αγωγής με εκείνα τα δεδομένα ενώπιόν του καθότι σε αντίθετη περίπτωση οι εξαρτώμενοι θα έμεναν χωρίς θεραπεία. Στρεφόμενος στα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η υπό εξέταση αίτηση, σημειώνονται τα ακόλουθα: στις 29/1/2015 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή από την Μαρίνα Δημοσθένους Ιωάννου υπό την προσωπική της ιδιότητά ως νόμιμη σύζυγος του αποβιώσαντα Παντελή Ιωάννου, αξιώνοντας γενικές αποζημιώσεις ως συνεισφορά λόγω θανάτου του συζύγου της συνέπεια εργατικού ατυχήματος ημερομηνίας 27/6/2013, πλέον αποζημιώσεις για ειδικές, υλικές ζημιές και μελλοντικές απώλειες εισοδημάτων και έξοδα που υπέστη η ίδια λόγω του θανάτου του. Την ίδια μέρα, καταχωρήθηκε η αγωγή με αριθμό 426/2015 από την Ενάγουσα στην παρούσα αγωγή και Γιαννούλα Δημοσθένους, υπό την ιδιότητά τους ως διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Παντελή Ιωάννου. Αντίγραφο της αγωγής επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την υπό εξέταση αίτηση ως Τεκμήριο
  1. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης στην αγωγή 426/2015, η οποία επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, οι Ενάγουσες, μεταξύ άλλων, αξιώνουν (παρατίθενται αυτούσια): «Α. Αποζημιώσεις λόγω απώλειας οικείου (bereavement) δυνάμει του Άρθρου 58 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, η οποία προκλήθηκε ως συνέπεια εργατικού ατυχήματος ημερομηνίας 27/06/2013, το οποίο έγινε σε εργοτάξιο στο χωριό Αμίαντος με θύμα τον Παντελή Ιωάννου, σύζυγος της ενάγουσας, και το οποίο προκλήθηκε μετά από κατάρρευση υφιστάμενου τοίχου αντιστήριξης και το οποίο οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια και/ή παράβαση τον εκ του νόμου και κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των Εναγόμενων 1, 2, 3, 4, 5 και
  2. B. Ποσό €2.390,00 ως αποζημιώσεις για ειδικές και/ή υλικές ζημιές και/ή έξοδα που υπέστηκαν οι Ενάγοντες λόγω του θανάτου του αποβιώσαντα Παντελή Ιωάννου, συζύγου της Ενάγουσας, ο οποίος προκλήθηκε ως συνέπεια εργατικού ατυχήματος ημερομηνίας 27/6/2013, το οποίο έγινε σε εργοτάξιο στο χωριό Αμίαντος με θύμα τον Παντελή Ιωάννου, το οποίο οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια και/ή παράβαση των εκ του νόμου και κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων των Εναγόμενων 1, 2, 3, 4, 5 και 6.» Η ύπαρξη της αγωγής με αριθμό 426/2015 και της Έκθεσης Απαίτησης δεν έχει αμφισβητηθεί. Και οι δύο αγωγές στρέφονται εναντίον των ίδιων Εναγόμενων. Εφαρμόζοντες τις πρόνοιες του Νόμου υπό το φως της σχετικής νομολογίας που αναφέρεται πιο πάνω, διαπιστώνεται ότι τόσο η παρούσα αγωγή όσο και η αγωγή με αριθμό 426/2015 βασίζονται στο άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, με τις οποίες διεκδικούνται αποζημιώσεις συνεπεία του ίδιου θανάτου. Η έγερση και προώθηση και των δύο αγωγών ταυτόχρονα αντιβαίνει στη ρητή πρόνοια του άρθρου 58
(13)που προνοεί ότι δεν θα εγείρεται πέραν της μιας αγωγής για τον ίδιο θάνατο. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται στην Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης ότι η προώθηση της αγωγής από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντα, δεν αποτελεί εμπόδιο στην προώθηση της παρούσας αγωγής, επικαλούμενη το άρθρο 58
(12)(β). Με όλο το σεβασμό, η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνο. Για να αποδοθεί η ορθή ερμηνεία του άρθρου που επικαλείται η Ενάγουσα θα πρέπει να διαβαστεί σε συνάρτηση με τις υπόλοιπες πρόνοιες του ίδιου άρθρου, και χωρίς αυτή να απομονώνεται. Σύμφωνα με το άρθρο 58
(11), αγωγή που εγείρεται βάσει του εν λόγω άρθρου, εγείρεται από και στο όνομα του εκτελεστή ή του διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα. Το άρθρο 58
(12)(β) εφαρμόζεται όπου ο εκτελεστής ή διαχειριστής του αποβιώσαντα παραλείψει για οποιοδήποτε λόγο να εγείρει αγωγή εντός 12 μηνών από το θάνατο του αποβιώσαντα. Σε τέτοια περίπτωση, η αγωγή δύναται να εγερθεί από και στο όνομα όλων ή οποιουδήποτε από τα πρόσωπα προς όφελος των οποίων o εκτελεστής ή o διαχειριστής θα μπορούσε να εγείρει αυτή. Η πρόνοια αυτή χρησιμεύει ως ασφαλιστική δικλείδα για τους εξαρτώμενους του αποβιώσαντα, λαμβάνοντας υπόψη ότι η έγερση της αγωγής περιορίζεται χρονικά με την παραγραφή του αγώγιμου δικαιώματος. Υπό το φως της αμέσως επόμενης πρόνοιας, στην οποία αναφέρεται ότι δεν θα εγείρεται πέραν της μια αγωγής για τον ίδιο θάνατο (άρθρο 58
(13)), το άρθρο 58
(12)(β) δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι δίδει δικαίωμα για έγερση αγωγής όταν έχει ήδη εγερθεί αγωγή από τον εκτελεστή ή διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα, ακόμα και με την παρέλευση 12 μηνών. Στην απόφαση Avery (ανωτέρω), η Βουλή των Λόρδων, αναφερόμενη στην αντίστοιχη πρόνοια του άρθρου 58
(12)(β), η οποία εισήχθηκε στο αγγλικό Fatal Accidents Act με τον τροποποιητικό Νόμο του 1864, σημείωσε ότι: «It still remained imperative that there should be one action and one action only» (σελ. 618). Κατ' ακολουθία, εφαρμόζοντας τις πιο πάνω πρόνοιες του άρθρου 58 στην υπό εξέταση περίπτωση, η ταυτόχρονη καταχώρηση και προώθηση της αγωγής από τη σύζυγο του αποβιώσαντα ως εξαρτώμενο πρόσωπο και της αγωγής από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος, θα πρέπει να θεωρηθεί ότι αντιβαίνει ρητά τις πρόνοιες του άρθρου 58. Η Ενάγουσα, επικαλούμενη το Άρθρο 30 του Συντάγματος, ισχυρίζεται ότι τυχόν έγκριση της παρούσας αίτησης, θα παραβιάσει το δικαίωμά της να προσφύγει ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναμφίβολα, το δικαίωμα πρόσβασης ενώπιον Δικαστηρίου προστατεύεται τόσο από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και από το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Όμως, το δικαίωμα της Ενάγουσας να αξιώσει αποζημιώσεις για το θάνατο του συζύγου της δεν περιορίζεται ή μειώνεται με οποιοδήποτε τρόπο σε περίπτωση έγκρισης της αίτησης καθότι και πάλιν διατηρεί το δικαίωμα να αξιώσει αποζημιώσεις, υπό τον περιορισμό όμως ότι θα πρέπει οι αξιώσεις αυτές να συμπεριληφθούν σε μια αγωγή, ως προνοείται ρητώς στο το άρθρο 58
(13). Συνεπώς, η θέση της Ενάγουσας δεν ευσταθεί. Διευκρινίζεται στο σημείο αυτό ότι η καταχώρηση της υπό εξέτασης αίτησης στα πλαίσια της παρούσας αγωγής και όχι στα πλαίσια της αγωγής 426/15, Ε.Δ. Λεμεσού η οποία εγέρθηκε από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος Παντελή Ιωάννου, κρίνεται ως η ορθή και συνάδουσα με το άρθρο 58
(11)καθότι στα πλαίσια της αγωγής που εγείρεται από τους διαχειριστές της περιουσίας του αποβιώσαντος είναι δυνατόν να επιδικαστούν αποζημιώσεις προς όφελος των εξαρτώμενων, ως αυτές καθορίζονται στο άρθρο 58
(15)(Θεοφάνη Γ. Καζάκου (ανωτέρω), Στέλιος Λέριος v. Ανδρέας Αλεξίου κ.α
(2000)1 Α.Α.Δ. 1195). Ισχυρίζεται επιπρόσθετα η Ενάγουσα ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως καταχρηστική επειδή εκκρεμεί αίτηση συνένωσης των αγωγών του Ε.Δ. Λεμεσού 425/15, 426/15, 427/15, 428/15 και 419/15, ημερ. 26/5/17, στα πλαίσια της αγωγής 426/15 (αντίγραφο της αίτησης, ημερ. 26/5/17, επισυνάπτεται στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης ως Τεκμήριο 1). Η αίτηση συνένωσης την οποία επικαλείται η Ενάγουσα εκκρεμεί ενώπιον Δικαστηρίου υπό διαφορετική σύνθεση και για το λόγο αυτό το παρόν Δικαστήριο δεν πρέπει και δεν μπορεί να σχολιάσει ή να υπεισέλθει στην ουσία της αίτησης. Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν θεωρηθεί ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία και εγκριθεί η αίτηση συνένωσης, ζήτημα για το οποίο επαναλαμβάνεται ότι το παρόν Δικαστήριο δεν μπορεί να αποφανθεί στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, και πάλι θα υφίστανται πέραν της μιας αγωγής για τον ίδιο θάνατο κατά παράβαση του άρθρου 58
(13). Συνεπώς, ούτε αυτός ο ισχυρισμός της Ενάγουσας μπορεί να γίνει αποδεκτός. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται επίσης ότι παρόμοια αίτηση έχει καταχωρηθεί στα πλαίσια και άλλων αγωγών και θα για το λόγο αυτό θα πρέπει να απορριφθεί ως καταχρηστική. Είναι γεγονός ότι, με βάση καθιερωμένη νομολογία, η προώθηση παράλληλα δύο δικαστικών διαδικασιών, προς εξυπηρέτηση του ίδιου σκοπού, συνιστά καταχρηστική επίκληση της διαδικασίας, σχετικά, και της ανάλογης δικαιοδοσίας, συγχρόνως, του Δικαστηρίου (Δ/τής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα
(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Beogradska D.D.
(1996)1 Α.Α.Δ. 911). Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία ή τεκμήριο που να υποστηρίζει τον ισχυρισμό αυτό. Συνεπώς, ούτε αυτός ο λόγος Ένστασης ευσταθεί. Η Ενάγουσα ισχυρίζεται περαιτέρω ότι στην παρούσα αγωγή υφίσταται διαζευκτική βάση της αγωγής, ήτοι παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποβιώσαντα και των Εναγόμενων και για το λόγο αυτό η υπό εξέταση αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία της παρούσας αγωγής, δια της απλής ανάγνωσης της Έκθεσης Απαίτησης διαπιστώνεται ότι η βάση της αγωγής είναι το άρθρο 58, και ότι η παράβαση συμβατικής σχέσης μεταξύ του αποβιώσαντα και των Εναγόμενων δεν αποτελεί διαζευκτική βάση αγωγής. Συνεπώς, ούτε αυτός ο λόγος Ένστασης μπορεί να επιτύχει. Έχοντας καταλήξει στη βάση των όσων έχουν λεχθεί πιο πάνω ότι η ταυτόχρονη προώθηση των δύο αναφερόμενων αγωγών παραβιάζει το άρθρο 58
(13), εγείρεται το ερώτημα: ποια είναι τα δέοντα βήματα για να θεραπευθεί διαδικαστικά η παράλληλη πορεία των δύο αγωγών. Η απόφαση Παπαμάρκου Πανίκος (ανωτέρω) δεν φαίνεται να προσφέρει απάντηση στο ερώτημα αυτό καθότι τα γεγονότα της υπόθεσης εκείνης ήταν διαφορετικά. Αντλώντας καθοδήγηση από τις πιο πάνω αγγλικές αρχές, διαπιστώνεται ότι το άρθρο 58
(13)δεν επηρεάζει το αγώγιμο δικαίωμα αυτό κάθε αυτό, αλλά μόνο το δικαίωμα έγερσης πέραν της μιας αγωγής για διεκδίκησή του. Σε περίπτωση που εγερθούν πέραν της μιας αγωγής, θεωρώ ότι το σωστό Διάταγμα που πρέπει να εκδώσει το Δικαστήριο είναι Διάταγμα αναστολής της παραπέρα διαδικασίας στην υπόθεση, και όχι Διάταγμα απόρριψης της επιπρόσθετης αγωγής. Αυτή είναι η εύλογη συνέπεια του γεγονότος ότι δεν εκδικάζεται η ουσία της αγωγής, για να απολήξει στην απόρριψή της. Η διαδικασία απλώς αναστέλλεται, όπως κατ' αναλογία καθιερώνει η νομολογία σε περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται παραγραφή αγώγιμου δικαιώματος (Φεσσά Δημήτρης κ.α. ν. Eυανθίας A. Kασάπη
(1994)1 Α.Α.Δ. 337). ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η παρούσα αγωγή προωθείται κατά παράβαση του άρθρου 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, και ως εκ τούτου, εκδίδεται Διάταγμα αναστολής της παραπέρα διαδικασίας σ' αυτήν. Αναφορικά με τα έξοδα, δεν εντοπίζεται οποιοσδήποτε λόγος για παρέκκλιση από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός να υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής, και, ως εκ τούτου, εκδίδονται οι ακόλουθες διαταγές: Τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου 3 και εναντίον της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα της αίτησης, ημερ. 4/1/17 αναφορικά με τον Εναγόμενο 3, η οποία απορρίπτεται για τους πιο πάνω λόγους, επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου 3 και εναντίον της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ των Εναγόμενων 1, 2, 3, 4, 5 και 6 και εναντίον της Ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Άρθρο 58 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.