Dr. Walter H?ft ν. Coraline Limited, Αρ. Αίτησης 11/2017, 8/11/2017

(1)/2000 ΚΑΙ Αναφορικά με την Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση ημερομηνίας 13/6/2017 που εκδόθηκε στα πλαίσια Διαιτησίας που διεξήχθη σύμφωνα με τους Κανόνες Διαιτησίας του Κέντρου Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Στοκχόλμης (Rules of Arbitration of the Arbitration Institute οf the Stockholm Chamber of Commerce) με αρ. Arbitration No: V 2015/012. ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΥ: Dr. Walter Höft, από το Αμβούργο της Γερμανίας Αιτητής ΚΑΙ Coraline Limited, από τη Λεμεσό Καθ΄ ων η Αίτηση ---------------------------------- Αίτηση διά κλήσεως ημερ. 30/8/17 από τον Dr. Walter Höft, Αιτητή Ημερομηνία: 8/12/17 Εμφανίσεις: Για τον Αιτητή: κ. Πολύβιος Παναγίδης για κ.κ. Chrysses Demetriades & Co LLC Για Καθ' ης η Αίτηση: κα Αιμ. Ευσταθίου για κ.κ. Ηλίας Νεοκλέους & Σία ΔΕΠΕ και για κ.κ. Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Την 30/8/17 καταχωρήθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση με την οποία ο Αιτητής ζητά, μεταξύ άλλων, την εγγραφή αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης που εκδόθηκε την 13/6/17 στα πλαίσια Διαιτησίας που διεξήχθη στη Στοκχόλμη. Ως νομική βάση της εν λόγω Αίτησης είναι, μεταξύ άλλων, ο Περί της Συμβάσεως Περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων Κυρωτικός Νόμος, Ν.84/79, η Σύμβαση Περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων που υπογράφτηκε στην Νέα Υόρκη τη 10ην Ιουνίου 1958 άρθρα Ι μέχρι XVI, τα Άρθρα 1-6 του Περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου 121

(1)/2000. Την ίδια ημερομηνία (30/8/17) καταχωρήθηκε εκ μέρους του Αιτητή στον ίδιο φάκελο και επιπρόσθετη αίτηση για προσωρινά διατάγματα παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης η Αίτηση και αποκάλυψης. Η παρούσα απόφαση αφορά την εν λόγω ενδιάμεση αίτηση («η επίδικη αίτηση»). Η ΕΠΙΔΙΚΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την επίδικη αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε διά κλήσεως εκ μέρους του Αιτητή στις 30/8/17, ζητούνται ενδιάμεσα προσωρινά διατάγματα και διάταγμα αποκάλυψης ως οι παράγραφοι 1-4 της επίδικης αίτησης. Προωθείται στα πλαίσια της Αίτησης Εγγραφής Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης που καταχωρήθηκε την ίδια ημέρα. Η παρούσα αίτηση βασίζεται στα Άρθρα 1-9 του Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου Ν. 101/1987, στα Άρθρα 4-9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στα Άρθρα 2 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60, στα Άρθρα 1-10 του Περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμου του 1992, Ν.31(Ι)/92, στον Περί της Συμβάσεως περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων (Κυρωτικό) Νόμο 84 του 1979, στα Άρθρα I μέχρι XVI της Σύμβασης Περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων που υπογράφτηκε στην Νέα Υόρκη τη 10ην Ιουνίου 1958, στα Άρθρα 1-6 του Περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου 121(I)/2000, στα Άρθρα 35 και 36 του Περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου 101(I)/1987, στη Δ.48, θ.θ. 1 - 9, Δ.1, θ.θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1215/2012 και στην σχετική Νομολογία του ΔΕΕ και στη διακριτική ευχέρεια, συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση του κ. Ανδρέα Χαραλάμπους, δικηγόρου, όπου επισυνάπτονται διάφορα Τεκμήρια. Η ΕΝΣΤΑΣΗ Την 20/9/17 καταχωρήθηκε ένσταση στην επίδικη Αίτηση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. Καταγράφονται 14 λόγοι ένστασης. Η Ένσταση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς, Διάταξη 39, Θεσμοί 1 και 2, Διάταξη 48, Θεσμοί 1 έως και 9, 11, 12 και 13 και Διάταξη 64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν. 14/1960), άρθρα 21, 29, 31 και 32, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο (Κεφ.6), άρθρα 4 και 5, στον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου (Ν.101/1987), άρθρα 1 έως και 9, 34, 35 και 36, στον Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Νόμο (Ν. 31(Ι)/1992), άρθρα 1 έως και 10, στον περί της Συμβάσεως περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων (Κυρωτικό) Νόμο (Ν. 84/1987), στη Σύμβαση περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων που υπογράφηκε στη Νέα Υόρκη, στα Άρθρα Ι έως και XVI, στον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 1215/2012, παράγραφο 12 του Προοιμίου και άρθρο Ι, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, Άρθρα 10, 23 και 25, στη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, των Αγγλικών Δικαστηρίων, του ΔΕΕ, στη σχετική βιβλιογραφία, στους κανόνες της επιείκειας, στη διακριτική ευχέρεια, συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση συνοδεύεται από την Ένορκη Δήλωση ιδίας ημερομηνίας του κ. Άδωνη Γιάγκου ενός από τους διευθυντές της Καθ' ης η Αίτηση όπου επισυνάπτονται διάφορα τεκμήρια. Η ΑΚΡΟΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Κατά την ακρόαση καταχωρήθηκαν γραπτές αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 32 Το Δικαστήριο συμφωνεί με την εξής θέση όπως διατυπώνεται στην παράγραφο 2.2 της αγόρευσης εκ μέρους του Αιτητή αναφορικά με την επίδικη αίτηση «ότι η εξέταση της Αίτησης Εγγραφής Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης αποτελεί άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και είναι επομένως δυνατή η στήριξη επί του άρθρου 32 του Ν. 14/60». Εξάλλου η θέση αυτή δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση. (Βλ. επίσης την απόφαση ημερ. 30/3/2012 στην υπόθεση Αναφορικά με τη διαφορά μεταξύ Kismetia Ltd v. LIPUSCO VOLGA FARMING LTD κ.α., Αιτ. Αρ. 1639/11 ημερ. 30/3/12 (Λ. Παρπαρίνου τότε Π.Ε.Δ., τώρα Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου). Είναι χρήσιμο να παρατεθεί το εξής απόσπασμα από την εν λόγω απόφαση: «Εξέτασα με μεγάλη προσοχή όλο το υλικό ενώπιον του Δικαστηρίου και τις εισηγήσεις των συνηγόρων και είμαι της γνώμης ότι το θέμα είναι πιο απλό απ' ότι παρουσιάζεται. Η αίτηση (κύρια) κατεχωρήθη δυνάμει Νόμου. (Ν. 84/79, Ν. 101/87και Ν. 121

(1)/2002) Αυτό δεν αμφισβητείται από τους Καθ΄ ων η Αίτηση. Σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60)«αγωγή» σημαίνει «.. πολιτική διαδικασία αρχομένη δια κλητηρίου εντάλματος ή κατά τοιούτο άλλο τρόπο ως καθορίζεται υπό διαδικαστικού κανονισμού ..» Ο Διαδικαστικός Κανονισμός Δ.1 θ.2 δίδει τον ίδιο περίπου ορισμό αναφορικά με τον όρο «αγωγή» με την προσθήκη μετά από τις λέξεις «ως καθορίζεται υπό» των λέξεων «οιουδήποτε Νόμου». Περαιτέρω στην ίδια Διάταξη και Θεσμό δίδεται και ορισμός της λέξης "cause" που περιλαμβάνει οιανδήποτε αγωγή ή άλλη εναρκτήρια διαδικασία μεταξύ ενάγοντα και εναγομένου. Ακόμα ορίζεται και η λέξη «θέμα» ("matter") που περιλαμβάνει κάθε διαδικασία στο Δικαστήριο που δεν αποτελεί αντιδικία ("cause"). Στα αγγλικά όπως είναι διατυπωμένο το κείμενο, ο ορισμός αναφέρει «matter" includes every proceeding in Court not in a cause." (Βλ. Καλαβά ν. Διευθυντή Τμήματος Εσωτερικών Προσόδων

(1997)1 Α.Α.Δ σελ. 843. Αποτέλεσμα όλων των πιο πάνω είναι η παρούσα κύρια αίτηση αναπόφευκτα να θεωρείται ως «αγωγή». Όσον αφορά το άρθρο 32 του Ν.14/60 λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά εις την Φεσσάς

(1990)1 Α.Α.Δ 704, 715: «Οι εξουσίες του Δικαστηρίου με βάση το Άρθρο 32, όπως και η άλλη πολιτική δικαιοδοσία που ανατίθεται στο Δικαστήριο, ασκούνται σύμφωνα με τη δικονομία και πρακτική που καθορίζεται με το Νόμο ή Διαδικαστικό Κανονισμό που εκδίδεται με βάση το Άρθρο 163 του Συντάγματος. Το Άρθρο 32 δεν περιέχει δικονομικούς κανόνες. Στην υπόθεση Heli-Air v. Drescher

(1988)1 C.L.R 234, στη σελ. 237 ειπώθηκε:- "We have come to the conclusion that section 32 is a section of substantive law and does not prescribe any procedure. The procedure to be followed in invoking its provisions has to be sought in the Civil Procedure Law and the rules made thereunder or any other law or rules prescribing procedures covering such instances." Συνεπώς με βάση τα πιο πάνω είναι δυνατή η στήριξη επί του άρθρου 32 του Ν. 14/60 των αιτουμένων διαταγμάτων.» Επισημαίνεται επιπρόσθετα από το παρόν Δικαστήριο, το στάδιο κατά το οποίο καταχωρήθηκε η επίδικη αίτηση: Πριν να υπάρχει οποιαδήποτε εγγραφή στην Κύπρο της εν λόγω Διαιτητικής Απόφαση της Στογχόλμης και άρα στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσε να αναπτυχθεί το εξής σκεπτικό όπως αυτό που αναπτύχθηκε στα πλαίσια της υπόθεσης Fastact

(2002)1 ΑΑΔ 543: «Εξάλλου η ίδια η ιδέα του ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος αφορά το στάδιο προς της λήψης απόφασης ώστε τα πράγματα να διατηρηθούν ως έχουν, ενώ προκειμένου περί εγγραφής απόφασης προς εκτέλεσης της, η απόφαση έχει ήδη ληφθεί και θα ήταν αντιφαντικό να ομιλεί κανεις για ενδιάμεσο διάταγμα.» (Η εν λόγω απόφαση ανετράπη από την Απόφαση του Εφετείου στην Base Metal Trading Ltd v. Fastact Developments Ltd k.a.

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1535 για λόγους που δεν αφορούσαν την ουσία του σκεπτικού. Δεν αποτελεί αντικείμενο της παρούσας απόφασης το ερώτημα κατά πόσο το άρθρο 32 εφαρμόζεται και σε περίπτωση μετά την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης. Το σχετικό άρθρο 32

(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου προνοεί τα εξής: «32.—

(1)Τηρουµένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισµού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγµα (παρεµπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν) ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται οµού µετ' αυτού αποζηµιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός αν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτηµα προς εκδίκασιν κατά την επ' ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο αιτών διάδικος δικαιούται θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεµπίπτον απαγορευτικόν διάταγµα, θα είναι δίσκολον ή αδύνατον να απονεµηθή πλήρης δικαιοσύνη εις µεταγενέστερον στάδιον.» Οι αρχές για την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων βάσει του άρθρου 32 είναι γνωστές. (Acropol Shipping Co. Ltd & other v. Rossis

(1975)1 C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates κ.α.

(1982)1 A.A.Δ. 557): Στα αποσπάσματα πιο κάτω γίνεται αναφορά σε «αγωγή» ή σε «δικόγραφα». Οι νομολογιακές αρχές όμως εφαρμόζονται κατ' αναλογία στην παρούσα περίπτωση. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. Δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της αποκάλυψης συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. (με την ευρεία έννοια του όρου δικόγραφο). Σ' αυτό το σημείο είναι χρήσιμο να παρατεθούν σχετικά αποσπάσματα από τις σελίδες 120-125 του συγγράμματος «Διατάγματα injunctions» Γιώργος Ερωτοκρίτου & Πέτρος Αρτέμης) αναφορικά με τη συγκεκριμένη προϋπόθεση του άρθρου 32: «Πρόκειται για ποιοτικό κριτήριο ..................... Εκείνο που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι το επίπεδο στο οποίο θα πρέπει ο ενάγων να ικανοποιήσει το δικαστήριο δεν πρέπει με τη χρήση διαφόρων όρων να τίθεται πιο ψηλά απ' ότι πρέπει. Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι, σ' αυτό το στάδιο της εξέτασης των προϋποθέσεων, είναι άκρως ανεπιθύμητο για το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα και να τα αποφασίζει σ' αυτό το πρόωρο στάδιο. Γι' αυτό εξάλλου τέθηκε το κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, ώστε να μη χρειάζεται το δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, στη μαρτυρία ή στη συζήτηση περίπλοκων νομικών θεμάτων ................ Στην Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου, διευκρινίστηκε ότι η αναφορά στην Odysseos σε «pleadings, χρησιμοποιείται με την ευρεία έννοια του όρου και όχι ως τεχνικός όρος εξισούμενος με τις έγγραφες προτάσεις. ................................... Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι πολύ ψηλό ............... Το δικαστήριο δεν αναμένεται να αποφασίσει τελεσίδικα οτιδήποτε, σ' αυτό το αρχικό στάδιο της υπόθεσης.................... Όπως εξηγήθηκε στην Odysseoς v. A. Pieris Estates Ltd and others, το πρώτο κριτήριο, η συζήτηση του οποίου εδράζεται στα δικόγραφα και στη νομική πτυχή των δικαιωμάτων των διαδίκων, δεν πρέπει να συγχέεται ή να συνδέεται με το δεύτερο κριτήριο του οποίου η εξέταση δεν εστιάζεται στα δικόγραφα αλλά σε κάτι άλλο. Επομένως, η διαπίστωση ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν πρέπει να συνδέεται με την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας και ούτε η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας θα πρέπει να αποτελεί προϋπόθεση για την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ...........» - Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σε σχέση με αυτή την προϋπόθεση αναφέρθηκαν τα εξής στην Odysseos v. Pieris Estates πιο πάνω στη σελ. 570: - «On the other hand, it is fair to assume that the second requirement laid down by the legislature as a pre-condition for the grant of an interlocutory injunction — "a probability that the plaintiff is entitled to relief" — relates to something other than the complexion of the pleaded case of the applicant, and that could not be, in the context of this statutory provision, anything other than the evidential strength of the case of the plaintiff. In so holding, we are fortified by a series of decisions of the Supreme Court to the effect that the principles adopted in Ethicon do not apply in their entirety or in all their breath in Cyprus. The Court must purport to make some evaluation, what this should be we shall explain below, of the evidential strength of the case for the party applying for au injunction. (See, Acropol Shipping Co. Ltd. & Others v. Petros Rossis

(1976)1 C.L.R. 38; Constantinides v. Makriyiorghou & Another

(1978)1 C.L.R. 585; Papastratis v. Petrides

(1979)1 C.L.R. 231; HadjiKyriacos & Co. v. United Biscuits

(1979)1 C.L.R. 689). The standard required for the plaintiff to overcome the evidential hurdle is not very high; he is only required to establish "a probability" of success. The concept of "a probability" imports something more than a mere possibility but something much less than the "balance of probabilities", the standard required for proof of a civil action. A legal probability is something different from a mathematical probability as the Court explained in Re J. S. (a minor) [1980] 1 All E.R. 1061 (C.A.). "A probability", in the context of the proviso to s.32

(1), requires the applicant to demonstrate that he has a visible, chance of success." (Η έμφαση είναι του Δικαστηρίου). Στο ίδιο σύγγραμμα «Διατάγματα injunctions» στις σελ. 127-129 εξηγούνται τα εξής: «Εκείνο που πρέπει να ξεκαθαρίσει από την αρχή είναι ότι εξετάζοντας την πιθανότητα επιτυχίας, όπως βέβαια και τις άλλες προϋποθέσεις, δεν είναι επιθυμητό το δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σ' αυτό το πρόωρο στάδιο. Δεν πρόκειται για την εκδίκαση της αγωγής. Εκείνο που το δικαστήριο αναζητά είναι ορατή πιθανότητα επιτυχίας.............................. Φαίνεται όμως ότι το πρώτο κριτήριο της επιφύλαξης του άρθρου 32

(1)συνδέεται με το περιεχόμενο των δικογράφων, ενώ το δεύτερο κριτήριο, της ύπαρξης πιθανότητας επιτυχίας, διαπιστώνεται μετά από κάποια αξιολόγηση του υλικού που τίθεται ενώπιον του δικαστηρίου, χωρίς βέβαια να είναι επιτρεπτή η ενασχόληση με αντικρουόμενους ισχυρισμούς και η κατάληξη σε τελικά συμπεράσματα. Επομένως η εξέταση γίνεται σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Εκείνο που προκύπτει από την καθοδήγηση στην Odysseos είναι ότι ούτε εδώ το επίπεδο είναι πολύ ψηλό, γιατί δεν αναμένεται από το δικαστήριο να προβεί σε ενδελεχή εξέταση της μαρτυρίας με σκοπό να αποφασίσει επί αμφισβητούμενων γεγονότων. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η προβολή και μόνο ενός ισχυρισμού θα θεωρηθεί αρκετή. Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία........................... Νοουμένου ότι το δικαστήριο κατέληξε ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας, στα πλαίσια που ο όρος καθορίστηκε στην Odysseos, τότε το κριτήριο θα πρέπει να θεωρείται ότι ικανοποιείται, ανεξάρτητα αν στο τέλος ενδεχομένως να μην γινόταν δεχτό. Αν το επίπεδο ετίθετο πιο ψηλά, τότε πολύ λίγα παρεμπίπτοντα διατάγματα θα εκδίδονται, αφού θα αναμένεται ενδελεχής έρευνα επί των πραγματικών και νομικών ζητημάτων, με σκοπό να καταλήξει το δικαστήριο σε ακριβείς πιθανότητες επιτυχίας.» - Ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός εάν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Σε γενικές γραμμές, σημειώνονται τα εξής: Αν η επιδίκαση των αποζημιώσεων υπέρ του διάδικου που επιζητεί θεραπεία στο τελικό στάδιο της υπόθεσης είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων και ο αντίδικος είναι φερέγγυος τότε η έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν είναι απαραίτητη. Είναι επίσης χρήσιμο να καταγραφούν τα εξής αποσπάσματα από το ίδιο πιο πάνω Σύγγραμμα αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, σελ. 131-141: «Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτούμενου τη θεραπεία. Όπως έχουμε ήδη αναφέρει, αντιστοιχεί ουσιαστικά στην προϋπόθεση του άρθρου 5

(2)για ύπαρξη πιθανότητας να εμποδιστεί ο ενάγων στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που τυχόν να εκδοθεί υπέρ του, αν δεν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα. Η τρίτη προϋπόθεση δεν έχει σχέση με τις επιπτώσεις που ενδεχομένως να προκύψουν στους διαδίκους από την έκδοση ή μη του διατάγματος, οι οποίες λαμβάνονται υπόψη σε άλλο στάδιο, όπου το δικαστήριο θα ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια αν θα εκδώσει ή όχι το διάταγμα. Γι' αυτό και η τρίτη προϋπόθεση θα πρέπει να εξετάζεται προτού το δικαστήριο ασκήσει, στο τελικό στάδιο, τη διακριτική του εξουσία, δυνάμει του άρθρου 32

(1), για να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το διάταγμα ......................... Αν η επιδίκαση αποζημιώσεων στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την καταχώρηση των δικαιωμάτων του ενάγοντα και ο εναγόμενος είναι φερέγγυος, τότε η έκδοση του διατάγματος με βάση τις αρχές του δικαίου της επιείκειας δεν είναι απαραίτητη............................ Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται όχι μόνο όταν η φύση της ζημιάς είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, αλλά και εκεί όπου αιτητής δεν θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή αποζημιώσεων, ................ ....................................... Όπως έχει ήδη λεχθεί, παράλληλα με την επάρκεια των αποζημιώσεων, θα πρέπει να συνυπάρχει και φερεγγυότητα από πλευράς εναγομένου. Αυτό σημαίνει ότι σε περίπτωση που επιδικαστεί εναντίον του εναγομένου ποσό αποζημιώσεων, αυτός θα είναι σε θέση να το πληρώσει......................... Όμως η επάρκεια των αποζημιώσεων, όπως αναφέρθηκε στην Papastratis v. Petrides, δεν πρέπει να θεωρείται ο μόνος παράγοντας που ενδεχομένως να επηρεάζει την απόφαση του δικαστηρίου. Στην ίδια υπόθεση, τονίστηκε ότι η προϋπόθεση ότι αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα «θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη» δεν πρέπει να θεωρείται ταυτόσημη με τον όρο «ανεπανόρθωτη ζημιά» εφόσον μπορεί να περιλαμβάνει και άλλους παράγοντες. Στην ΄Οξυνος κ.α. ν. Λου, τονίστηκε ότι σε τελική ανάλυση, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο εξαρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν το αίτημα, σε συνάρτηση με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του διαδίκου που επιδιώκει τη θεραπεία............................. Σε περιπτώσεις που επιζητείται διάταγμα μη αποξένωσης ακίνητης περιουσίας, δεν είναι ανάγκη να προσκομιστεί μαρτυρία ότι ο εναγόμενος πράγματι εξέφρασε πρόθεση να αποξενώσει ή να επιβαρύνει την περιουσία του................ Για να ικανοποιηθεί η Τρίτη προϋπόθεση, ο ενάγων θα πρέπει με την ένορκη δήλωση του να πείσει το δικαστήριο. Γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί του τύπου «αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα υποστώ ανεπανόρθωτα ζημιά», δεν αρκούν. Τέτοιοι ισχυρισμοί χρειάζονται να επεξηγηθούν και να αιτιολογηθούν με σαφή και θετική μαρτυρία, ώστε να γίνουν δεχτοί από το δικαστήριο. .............. Περιπτώσεις που η θεραπεία των αποζημιώσεων κρίθηκε επαρκής. Τα πιο κάτω αποτελούν μη εξαντλητικά παραδείγματα περιπτώσεων περιπτώσεων που το δικαστήριο αναμένεται σύμφωνα με τη νομολογία ότι θα θεωρήσει ότι η θεραπεία των αποζημιώσεων αποτελεί επαρκή θεραπεία, οπότε και δεν θα εκδώσει παρεμπίπτον διάταγμα:- (i) Φερεγγυότητα εναγόμενου:- Για παράδειγμα, όπου η βλάβη είναι ικανή να αποζημιωθεί με την καταβολή χρηματικών αποζημιώσεων και ο εναγόμενος έχει την οικονομική δυνατότητα ή όπου εμπλέκεται η Δημοκρατία ή άλλος οργανισμός ο οποίος θεωρείται φερέγγυος.» Οι πιο πάνω προϋποθέσεις πρέπει να συνυπάρχουν για να είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο σταθμίζει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει το διάταγμα (Βλ. σελίδες 141-162 του ίδιου συγγράμματος) Εννοείται ότι Δικαστήριο δεν αποφασίζει την ουσία των θεμάτων στα πλαίσια αίτησης για προσωρινό διάταγμα. Διατάγματα Παγοποίησης Περιουσιακών Στοιχείων (Mareva) Στα πλαίσια του άρθρου 32 το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδίδει διατάγματα τύπου mareva. Με φειδώ. Και όπου συντρέχουν παράγοντες που έχουν υποδειχθεί από τη νομολογία (όχι εξαντλητικά) υπό το φως των ιδιαίτερων περιστατικών της κάθε υπόθεσης που εξετάζεται. Εξαιρετικά καθοδηγητική είναι η απόφαση στην υπόθεση Poltava Petroleum Company -v- Mexana Oil Limited

(2001)1 ΑΑΔ 1301. Επίσης με την απόφαση στην υπόθεση Seamark Consultancy Services Ltd κ.α. ν. Joseph P. Lasala κ.α.

(2007)1Α ΑΑΔ 162 αποφασίστηκε ότι είναι δυνατή η έκδοση διατάγματος παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων εκτός δικαιοδοσίας (για διατάγματα τύπου mareva γενικότερα το πιο πάνω σύγγραμμα «Διατάγματα injunctions» στις σελίδες 200 με 228. ΣΧΕΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ Για σκοπούς της παρούσας απόφασης επισημαίνονται οι εξής διαδικασίες και σημεία η ύπαρξη των οποίων δεν έχει αμφισβητηθεί από οποιαδήποτε πλευρά:

(1)Στηριζόμενος σε Ρήτρα Διαιτησίας (Όρος 6) σε ισχυριζόμενη συμφωνία δανείου μεταξύ του Αιτητή ως δανειστή και της Καθ' ης η Αίτηση ως οφειλέτιδας ο Αιτητής καταχώρησε, στις 03/02/2015, Αίτημα για Διαιτησία (Request for Arbitration) στο Κέντρο Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Στοκχόλμης (Arbitration Institute of the Stockholm Chamber of Commerce) εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση με απαίτηση ποσού €9.200.000 πλέον τόκους. Ως αποτέλεσμα του Αιτήματος για Διαιτησία του Αιτητή συγκροτήθηκε βάσει των Κανόνων Διαιτησίας του Κέντρου Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Στοκχόλμης το Διαιτητικό Δικαστήριο (Arbitral Tribunal).

(2)Η Καθ' ης η Αίτηση είχε αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία του Διαιτητικού Δικαστηρίου και διαζευκτικά είχε αιτηθεί την αναστολή της διαιτησίας ενόψει της ύπαρξης της αγωγής αρ. 6193/14 του Ε. Δ. Λευκωσίας (αναφορά στην εν λόγω αγωγή γίνεται πιο κάτω σε άλλο σημείο). Το Διαιτητικό Δικαστήριο στις 5/11/2015 εξέδωσε την Απόφαση του σε σχέση με το αίτημα αμφισβήτησης της δικαιοδοσίας που προώθησε η Καθ' ης η Αίτηση («Decision on Jurisdiction»). Με την εν λόγω Απόφαση (Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση), το Διαιτητικό Δικαστήριο αποφάσισε ότι είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει την υπόθεση εφαρμόζοντας τον όρο 6 της Συμφωνίας θεωρώντας τον ως έγκυρο και ότι δεν περιορίζετο από τον όρο 9 (Όρος 9, «Εφαρμοστέο Δίκαιο») που ανέφερε τα κυπριακά δικαστήρια ταυτόχρονα με το εφαρμοστέο κυπριακό δίκαιο. Επίσης, με την εν λόγω απόφαση του ημερομηνίας 5/11/2015 το Διαιτητικό Δικαστήριο απέρριψε το διαζευκτικό Αίτημα την Καθ' ης η Αίτηση για αναστολή της διαιτησίας που βασιζόταν στην ύπαρξη της Αγωγής με Αρ.6193/2014 ΕΔ Λευκωσίας.

(3)Την 13/6/2017 στα πλαίσια της Διαιτησίας A. R. V. 2015/12 εκδόθηκε από το Διαιτητικό Δικαστήριο (Arbitral Tribunal) της Στοκχόλμης η απόφαση υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση για το ποσό των €9.200.000 πλέον τόκους πλέον δικηγορικά έξοδα πλέον τόκους επί των δικηγορικών εξόδων (βλ. Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση). Ταυτόχρονα το Διαιτητικό Δικαστήριο απέρριψε την Ανταπαίτηση της Καθ' ης η αίτηση. Η εν λόγω Διαιτητική Απόφαση παραμένει ανεξόφλητη.

(4)Μετά την πιο πάνω Απόφαση Διαιτησίας οι Άγγλοι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση απέστειλαν επιστολή ημερ. 15/6/17 (Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση) (αναφέρεται, αντιλαμβάνομαι, εκ παραδρομής, ως Τεκμήριο 5 στην παράγραφο 8 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Ένσταση).

(5)Η Καθ' ης η Αίτηση έχει καταχωρήσει αίτηση στο Εφετείο Svea της Στοκχόλμης με την οποία ζητά ακύρωση και/ή παραμερισμό της εν λόγω Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης (βλ. Τεκμηρια 1 και 2 στην Ένορκη Δήλωση της Ένστασης). Ανάμεσα στους λόγους που προβάλλονται για παραμερισμό της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης αφορούν τη δικαιοδοσία του εν λόγω Διαιτητικού Δικαστηρίου αλλά τίθενται και άλλοι λόγοι. Παρατίθεται αυτούσια η περίληψη των λόγων έφεσης που εμπεριέχονται στο Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση: «SUMMARY OF GROUNDS The Award is not covered by a valid arbitration agreement. The Tribunal did not have jurisdiction to adjudicate the dispute in question, inter alla, due to the fact that the Parties had agreed upon the exclusive jurisdiction of the Cypriot courts and that there was no valid agreement between the Parties which unambiquously prescribed that the Parties had chosen to resolve disputes through arbitration instead of litigation. On the basis hereof, the Award should be se aside pursuant to section 34, paragraph 1, item 1 of the SAA. The Tribunal has, without any fault by Coraline, commited a procedural irregularity which has probably influenced the outcome of the case. The Tribunal has, inter alia, erroneously refused to allow Coraline to pose questions in cross-examination of Hoft's witnesses during the main hearing. The Tribunal has not applied the agreed rules and regulations governing the arbitral proceedings. On the basis hereof, the Award should be set aside pursuant to section 34, paragraph 1, 6 of the SAA. The Tribunal has also, without any fault by Coraline, completely failed to consider one of Coraline's arguments, namely that the Loan Agreement was a sham. This constitutes a procedural irregulatiry, alternatively an excess of mandate, which has probably influenced the outcome of the case. On the basis hereof, the Award should be set aside pursuant to section 34, paragraph 1, items 2 or 6 of the SAA.»

(6)(α) Tην 27/10/14 καταχωρήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση και άλλους 2 Ενάγοντες η αγωγή 6193/14 του Ε.Δ. Λευκωσίας εναντίον του Αιτητή ως Εναγόμενου 4 και άλλων πέντε Εναγομένων (Τεκμήριο 3 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την επίδικη Αίτηση). Σ' εκείνη την αγωγή η Εναγόμενη 2 είναι η εταιρεία AB PCO INVESTMENT LIMITED και κάποια Anna Brinkmann. Στην Έκθεση Απαίτησης που καταχωρήθηκε σ' εκείνη την Αγωγή την 1/7/2015 εμπεριέχονται ισχυρισμοί που αφορούσαν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπογράφηκαν οι συμφωνίες δανείου αντικείμενο της Διαιτησίας. Την 17/3/17 καταχωρήθηκε τροποποιημένη έκθεση απαίτησης (Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση του συνοδεύει την ένσταση). - Με την Έκθεση Απαίτησης τίθενται ισχυρισμοί ότι το δάνειο αντικείμενο της διαιτησίας είναι προϊόν δόλου. (β) Ο Αιτητής, μέσω αίτησης, ημερομηνίας 10.05.2016, που καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της Αγωγής Αρ. 6193/2014, αιτήθηκε την αναστολή της εν λόγω αγωγής (ενάγοντες στην οποία είναι και η Καθ' ης η Αίτηση) και να διαγράψει συγκεκριμένες παραγράφους από την έκθεση απαίτησης, οι οποίες αφορούσαν και τη «συμφωνία δανείου» Τεκμήριο 1 της Ένορκης Δήλωσης της Αίτησης, βάσει ισχυρισμού ότι το εν λόγω Τεκμήριο 1 περιλαμβάνει δεσμευτικούς όρους διαιτησίας και ότι όλα τα σχετικά με αυτό ζητήματα θα έπρεπε να προωθήσουν στη διαιτησία στη Στογχόλμη. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με την ενδιάμεση Απόφαση του, ημερομηνίας 19.07.2016, απέρριψε την εν λόγω αίτηση του Αιτητή. (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση).

(7)Όπως προκύπτει από την παρ.21

(2)και

(3)της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση, την 31/3/15 είχαν καταχωρηθεί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού η Πρωτογενής Αίτηση 262/15 και Αίτηση για ενδιάμεσα απαγορευτικά διατάγματα εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Ακολούθως παραπέμφθηκαν, κατόπιν συμφωνίας των διαδίκων, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, όπου η Πρωτογενής Αίτηση έλαβε τον αριθμό 216/16 (η υποβοηθητική διαδικασία) η οποία διαδικασία είχε καταχωρηθεί από τους δικηγόρους του Αιτητή στην Κύπρο με σκοπό την εξασφάλιση ενδιάμεσων διαταγμάτων παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η Καθ' ης η Αίτηση είχε καταχωρήσει αίτηση παραμερισμού στην εν λόγω Υποβοηθητική Διαδικασία. Τελικά με την έκδοση της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης η Υποβοηθητική Διαδικασία αποσύρθηκε στις 23/6/17 εκ μέρους του Αιτητή.

(8)Στα πλαίσια της Αγωγής υπ' αρ. 579/2015, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε στις 10/2/2015 ενδιάμεσο Διάταγμα παγοποίησης των περιουσιακών στοιχείων η Καθ' ης η Αίτηση (το οποίο έγινε απόλυτο στις 14.12.2016), μέχρι ποσού ύψους Ευρώ 176.542.231 (Τεκμήριο 4 στην ένορκη δήλωση της που συνοδεύει την ένσταση). Ενάγοντες στην αγωγή 579/15 είναι η AB PCO INVESTMENT LIMITED (δηλαδή η Εναγόμενη 2 στην αγωγή 6193/14). Όπως προκύπτει από την παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, την 23/12/16 καταχωρήθηκε η έφεση (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση), κατά της εν λόγω Ενδιάμεσης Απόφασης. Μέχρι και την ημερομηνία καταχώρησης της ένστασης στην επίδικη αίτηση (20/9/17) η έφεση δεν ορίστηκε για προδικασία. Επιπρόσθετα την 15/2/17 καταχωρήθηκε αίτηση των Εναγομένων στην αγωγή 579/17 για παραμερισμό της εν λόγω αγωγής (Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση). Την 9/8/17 στα πλαίσια της αγωγής 579/15 καταχωρήθηκε εκ μέρους των Εναγόντων (δηλαδή εκ μέρους της εταιρείας AB PCO INVESTMENT LIMITED αίτηση για αποκάλυψη των περιουσιακών στοιχείων, μεταξύ άλλων, και της Καθ' ης η αίτηση εταιρείας. (Τεκμήριο 9 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση).

(9)Όπως προκύπτει από την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση και δεν έχει αμφισβητηθεί, μετά την έκδοση της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης, ο Αιτητής αιτήθηκε και εξασφάλισε μονομερώς στην Αυστρία ενώπιον του Περιφερειακού Δικαστηρίου Innere Stadt Wien ένα προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα εναντίον της Αυστριακής εταιρείας Petro Welt Trading Ges.m.B.H., η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου στην Καθ' ης η Αίτηση ως το Τεκμήριο 10 στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Η Petro Welt Trading Ges.m.B.H, ως γενικός συνέταιρος (general partner) στο Συνεταιρισμό CAT. GMBH CONSULTING AGENCY TRADE & COMPANY (CYPRUS), κατέχει ποσοστό 0,5% στον εν λόγω Συνεταιρισμό. Ο Συνεταιρισμός με τη σειρά του κατέχει ένα ποσοστό στην Αυστριακή δημόσια εταιρεία Petro Welt Technologies AG. Όπως υποδεικνύεται από την πλευρά της Καθ' ης το εν λόγω διάταγμα στρέφεται και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. (Βλ. από τη μετάφραση στο Τεκμήριο 10 την παράγραφο ΙΙ.) «1) Απαγορεύεται στην υπόχρεη διάδικο κάθε διάθεση της κατασχεθείσης απαίτησης, ιδιαίτερα η πλήρης ή επί μέρους είσπραξη αυτής.)

(10)Από το Σεπτέμβριο του 2014, η Καθ' ης η Αίτηση παραλείπει να καταχωρήσει οτιδήποτε στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη περιλαμβανομένων οικονομικών καταστάσεων για τα οικονομικά έτη 2014 και μετέπειτα (Τεκμήριο 9 η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση). ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΓΙΑ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ Όσο αφορά τις πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 Όσο αφορά τις πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 η θέση των Αιτητών όπως διατυπώνεται στην παράγραφο 22 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη αίτηση έχει ως εξής:- - Σύμφωνα με γνωμάτευση των Σουηδών δικηγόρων του Αιτητή (Τεκμήριο 8) η Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση είναι δεσμευτική και εκτελεστή στη Σουηδία η οποία έχει επικυρώσει τη σύμβαση της Νέας Υόρκης του 1958 σχετικά με την αναγνώριση και εκτέλεση διαιτητικών αποφάσεων. Και η Κυπριακή Δημοκρατία με τον κυρωτικό Νόμο 84/1979 έχει επικυρώσει τη Σύμβαση της Νέας Υόρκης. - Η Διαιτητική Απόφαση αφορά διαφορά που προκύπτει από την συμφωνία δανείου (Τεκμήριο 1) η οποία εμπεριέχει σχετική ρήτρα διαιτησίας. - Ουδείς εκ των αντιπροσώπων της Καθ' ης η αίτηση στη Σουηδική Διαιτησία, επικαλέστηκε ανικανότητα κατά τη διάρκεια της διαιτησίας. - Τυχόν αναγνώριση της Διαιτητικής Απόφασης δεν θα αντίκειται προς τη δημόσια τάξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. - Στη Σύμβαση της Νέας Υόρκης περιέχονται περιορισμένοι λόγοι που μπορεί να αντιταχθεί κάποιος στην αναγνώριση, οι οποίοι δεν αφορούν την ουσία της Απόφασης αλλά ούτε και επιτρέπουν την επανεκδίκαση των ζητημάτων που είχε να αποφασίσει το Διαιτητικό Δικαστήριο στο άλλο συμβαλλόμενο Κράτος. - Οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση και εκτέλεση αλλοδαπών διαιτητικών αποφάσεων καθορίζονται στο άρθρο (iv) της Σύμβασης και αυτές έχουν ικανοποιηθεί δεόντως από τον Αιτητή μέσω των τεκμηρίων και της μαρτυρίας που τέθηκε με τη Γενική Αίτηση Εγγραφής και Αναγνώρισης της Διαιτητικής Απόφασης. - Σύμφωνα με το Σουηδικό Δίκαιο δεν χωρεί έφεση κατά της διαιτητικής απόφασης. Στην εν λόγω γνωμάτευση των Σουηδών δικηγόρων παρατίθενται οι λόγοι που μπορεί να στηρίξουν αίτημα για παραμερισμό της διαιτητικής απόφασης οι οποίοι δεν αφορούν ζητήματα ουσίας μιας διαιτητικής απόφασης. - Η έκδοση της διαιτητικής απόφασης από μόνη της δημιουργεί άμεσα συμβατική υποχρέωση ικανοποίησης της προς το μέρος εναντίον του οποίου εκδίδεται. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «

1. Παραδέχομαι ότι στις 13.6.2017, το Διαιτητικό Δικαστήριο του Κέντρου Διαιτησίας του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Στοκχόλμης (Arbitration Institute of the Stockholm Chamber of (commerce), εξέδωσε απόφαση (award) υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση (πιο κάτω η «Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση»), ως το περιεχόμενο των σελίδων 60 έως και 63 του Τεκμηρίου 4 που συνοδεύει την ΕΔΑΧ.
2. Οι Καθ' ων η Αίτηση διαφωνούν με το περιεχόμενο της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης και προς τούτο έχουν καταχωρήσει αίτηση στο Εφετείο Svea της Στοκχόλμης (Svea Court of Appeal in Stockholm), με την οποία αιτούνται την ακύρωση και/ή τον παραμερισμό της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης. .....................................
3. Σημειώνω ότι αμέσως μετά την έκδοση της αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης, οι Καθ' ων η Αίτηση ενημέρωσαν τους δικηγόρους του Αιτητή στην εν λόγω διαδικασία περί της πρόθεσής τους για λήψη μέτρων ακύρωσης και/ή παραμερισμού...............................
4. ...................... Οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν εγείρει ενώπιον του Εφετείου Svea της Στοκχόλμης αριθμό σοβαρότατων λόγων παραμερισμού της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης, περιλαμβανομένων λόγων που αφορούν τη δικαιοδοσία του υπό αναφορά Διαιτητικού Δικαστηρίου και εν πάση περιπτώσει έχουν αμφισβητήσει, βάσει και του περιεχομένου των (συγκρουόμενων προνοιών) ρητρών 6 και 9 του Τεκμηρίου 1 της ΕΔΑΧ, ότι το πιο πάνω Διαιτητικό Δικαστήριο είχε δικαιοδοσία να εκδικάσει οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την ισχυριζόμενη Συμφωνία Δανείου, ημερομηνίας 31.2.
6. Οι Καθ' ων η Αίτηση διαφωνούν με τα συμπεράσματα του Διαιτητικού Δικαστηρίου αναφορικά με την εγκυρότητα της ρήτρας διαιτησίας, τα οποία προσβάλλουν μέσω της πιο πάνω στην παράγραφο 9 αναφερόμενης αίτησης κατά της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης. ...............................
7. Συγκεκριμένα, οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν αμφισβητήσει τη δικαιοδοσία του Διαιτητικού Δικαστηρίου στις 18.2.2015 (Answer to the Request for Arbitration), στις 11.3.2015 (Respondent's Answer II to the Request of Arbitration), 22.5.2015 (Respondent's Objections to Jurisdiction) και στις 19.6.2015 (Respondent's Rejoinder on Jurisdiction). Σημειώνω επίσης ότι ο Αιτητής, μέσω αίτησης, ημερομηνίας 10.5.2016, που καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της Αγωγής Αρ. 6193/2014, επιχείρησε να αναστείλει την εν λόγω αγωγή (ενάγοντες στην οποία είναι και οι Καθ' ων η Αίτηση) και να διαγράψει συγκεκριμένες παραγράφους από την έκθεση απαίτησης, οι οποίες αφορούσαν και το Τεκμήριο 1 της ΕΔΑΧ, βάσει ισχυρισμού ότι το εν λόγω Τεκμήριο 1 περιλαμβάνει δεσμευτικούς όρους διαιτησίας και ότι όλα τα σχετικά με αυτό ζητήματα θα έπρεπε να προωθηθούν στη διαιτησία στη Στοκχόλμη. Ωστόσο, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, με την ενδιάμεση Απόφασή του, ημερομηνίας 19.7.2016, απέρριψε την εν λόγω αίτηση του Αιτητή, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι: «Η φύση της παρούσας αγωγής καθώς επίσης και η σύμπλεξη των επίδικων θεμάτων (ιδιαίτερα όσων εκπορεύονται από ισχυρισμούς περί δόλου, απάτης, αντισυμβατικής συμπεριφοράς και άλλα συναφή), επιβάλλουν όπως η αγωγή εκδικαστεί συνολικώς για και όλους τους εναγόμενους, δεδομένων και των συστατικών στοιχείων των περί ων ο λόγος αστικών αδικημάτων/βάσεων αγωγής αλλά και της εμπλοκής (πάντα κατά τους ενάγοντες/καθ' ων η αίτηση), του εναγόμενου 4 / αιτητή (ή και άλλων εναγομένων) στα δικογραφικώς αποδιδόμενα σε αυτούς ....................» Εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση αναπτύσσεται σχετική επιχειρηματολογία ότι δεν ικανοποιούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 ιδιαίτερα στις σελίδες 9 και 10 της αγόρευσης. Σε σχέση με τις πρώτες δύο προϋποθέσεις η θέση του Δικαστηρίου έχει ως εξής: Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η πρώτη προϋπόθεση πληρείται. Όσο αφορά τη 2η προϋπόθεση: Δεν αγνοείται ότι στην προκειμένη περίπτωση εκκρεμεί η εκδίκαση της αίτησης παραμερισμού της εν λόγω Διαιτητικής Απόφασης στη βάση των λόγων που καταγράφονται πιο πάνω. (Summary of grounds). Η σημασία της εν λόγω διαδικασίας αμφισβήτησης της Διαιτητικής Απόφασης δεν μπορεί να εκμηδενιστεί. Αλλά πάντως λαμβάνοντας υπόψη ότι ήδη υπάρχει Διαιτητική Απόφαση σε συνδυασμό με τη φύση της διαδικασίας της εγγραφής κρίνεται ότι η προκειμένη περίπτωση ξεπερνά το σκαλί της δεύτερης προϋπόθεσης του άρθρου 32 και κρίνεται ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. Πληρείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου
8. Συνεπώς χωρίς να αποφασίζεται η ουσία των θεμάτων που εγείρονται κρίνεται ότι πληρούνται τόσο η πρώτη όσο και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 στη βάση του σχετικού υλικού ενώπιον του Δικαστηρίου. Όσο αφορά την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 Κυρίως στην παράγραφο 23 την εν λόγω Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση καταγράφεται η θέση του Αιτητή ότι χωρίς την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο: «
9. .................................... ...........................................................................................................

(1)Από τις 13/06/2017 ...................... υπάρχει εναντίον της Coraline η Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση ..................................... Από την ίδια ημερομηνία, δημιουργήθηκε υποχρέωση στη Coraline να εξοφλήσει το ποσό της Απόφασης. Εντούτοις από την πιο πάνω ημερομηνία μέχρι και σήμερα, κατά παράβαση της εν λόγω υποχρέωσης η Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση παραμένει ανικανοποίητη από τη Coraline.

(2)Μάλιστα, με την επιστολή των Άγγλων δικηγόρων της Coraline προς τους Γερμανούς δικηγόρους του Αιτητή ημερομηνίας 13/06/2017, Τεκμήριο 7 στην παρούσα, προκύπτει ξεκάθαρα ότι δεν υπάρχει καμία πρόθεση συμμόρφωσης από τους Καθ' ων η Αίτηση με την Αλλοδαπή Διαιτητική Απόφαση, εφόσον αμφισβητούν τις υποχρεώσεις τους παρά την ύπαρξη της τελικής και δεσμευτικής Διαιτητικής Απόφασης.

(3)..................................από το Σεπτέμβριο του 2014 μέχρι και σήμερα, η Coraline παραλείπει να καταχωρήσει οτιδήποτε στο Τμήμα Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη περιλαμβανομένων οικονομικών καταστάσεων για τα οικονομικά έτη 2014 και μετέπειτα παρ' όλη την υποχρέωση που έχει βάσει του Νόμου να πράξει κάτι τέτοιο. ......................... Ενόψει του γεγονότος αυτού, ο Αιτητής δεν γνωρίζει ποια περιουσιακά στοιχεία κατέχονται σήμερα από τη Coraline εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας. ......................................................................

(4)Η μέχρι σήμερα δικονομική συμπεριφορά της Coraline σε όλες τις μεταξύ αυτής και του Αιτητή δικαστικές διαδικασίες τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, η συνεχιζόμενη παράβαση από την Coraline της υποχρέωσης της να πληρώσει στον Αιτητή τα ποσά που διατάχτηκε από την άμεσα δεσμευτική Διαιτητική Απόφαση και η αντικειμενική αδυναμία του Αιτητή να γνωρίζει υπό το καθεστώς που επικρατεί επί του παρόντος ποια περιουσιακά στοιχεία έχει η Coraline στην Κύπρο ή αλλού, δεν μπορεί παρά να καθιστά προβλεπτό, αν όχι αναμενόμενο, ότι εκτός εάν υπάρξει διατήρηση μέχρι την περάτωση της Γενικής Αίτησης οποιωνδήποτε τέτοιων περιουσιακών στοιχείων και αποκάλυψη αυτών μέσω της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων, τότε η Coraline θα είναι σε θέση να τ' αποξενώσει οποιαδήποτε στιγμή ή να ενεργήσει με τέτοιο τρόπο που να καταστήσει δύσκολη ή ανέφικτη την εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης. Αν συμβεί αυτό, οποιαδήποτε μελλοντική απόφαση υπέρ του Αιτητή για εγγραφή και εκτέλεση στην Κύπρο της Διαιτητικής Απόφασης θα παραμείνει ανικανοποίητη.

(5)Η πιθανότητα, στην αντίπερα όχθη, ότι η Coraline επιφυλάσσεται να ενστεί στην αναγνώριση και εκτέλεση της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης ή να εξασκήσει το δικαίωμα προσβολής της στη Σουηδία στη βάση των εν λόγω περιορισμένων διαδικαστικών λόγων ................... δεν ανατρέπει οποιοδήποτε από τα πιο πάνω γεγονότα.

(6)Επιπρόσθετα, η αποδεδειγμένη πρόθεση των Καθ' ων η Αίτηση να κάνουν ότι είναι δυνατόν για να εμποδίσουν την εγγραφή της Απόφασης στην Κύπρο («will vigorously oppose any such application») όπως αναφέρεται στην επιστολή των Άγγλων Δικηγόρων των Καθ΄ων η Αίτηση που αποτελεί Τεκμήριο 7 στην παρούσα αλλά και η δικονομική συμπεριφορά τους μέχρι σήμερα εντός Κύπρου αλλά και στην Διαιτησία, καταδεικνύουν ότι είναι αναγκαίο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα καθότι προκύπτει ξεκάθαρα ότι οι Καθ' ων η Αίτηση θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να καθυστερήσουν όσο περισσότερο την διαδικασία πράγμα που αυξάνει έστω χρονικά την δυνατότητα τους να αποξενώσουν τα οποιαδήποτε περιουσιακά τους στοιχεία.

(7)Η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα αποτρέψει την δυνατότητα αποξένωσης..................................................................

(8)Σημειώνεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση με την επιστολή τους που αποτελεί το Τεκμήριο 7 αναφέρουν ότι η Coraline υπόκειται ήδη σε απαγορευτικό Διάταγμα μέχρι του ποσού των €176.542.231.................... ........................................................................εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με Αρ. 579/2015 Ε.Δ. Λεμεσού στην οποία όμως ο Αιτητής δεν είναι διάδικος. Περαιτέρω, οι αξιώσεις οι οποίες διασφαλίζονται με το απαγορευτικό Διάταγμα στην αγωγή με αρ. 579/2015 είναι εντελώς άσχετες με αυτές του Αιτητή στην παρούσα υπόθεση. Επιπρόσθετα, το Διάταγμα εκείνο μπορεί ανά πάσα στιγμή να ακυρωθεί ή να πάψει να ισχύει για οποιοδήποτε λόγο χωρίς ο Αιτητής, ως μη διάδικος, να μπορεί να ελέγξει αυτά τα ενδεχόμενα. Επίσης, ο Αιτητής δεν γνωρίζει ποιες είναι οι ακριβείς συνέπειες του διατάγματος εκείνου στα περιουσιακά στοιχειά της Coraline αλλά ούτε και εάν η Coraline έχει δικαίωμα να τα διακινεί έστω μερικώς σε άλλα πρόσωπα έχοντας υπόψη την φύση ή την αξία των περιουσιακών της στοιχείων την οποία δεν είναι σε θέση να γνωρίζει ο Αιτητής. Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως πληροφορούμαι και καλύτερα πιστεύω, δεν υπάρχει οποιοδήποτε κώλυμα για την έκδοση δεύτερου προσωρινού Διατάγματος εναντίον του ίδιου προσώπου στα πλαίσια δύο ξεχωριστών διαδικασιών.

(9)......................................................................Ο Αιτητής αιτήθηκε και εξασφάλισε μονομερώς ένα προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα εναντίον της Αυστριακής εταιρείας Petro Welt Trading Ges.m.B.H., η οποία ανήκει εξ ολοκλήρου στη Coraline............... ........................................................................... Ούτε και εκείνο το διάταγμα δημιουργεί οποιοδήποτε κώλυμα ή συνηγορεί εναντίον της αναγκαιότητας έκδοσης των αιτούμενων απαγορευτικών διαταγμάτων εναντίον της Coraline στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης.............................................................................................................................................» Από την άλλη είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση, ότι ακόμη και εάν το Δικαστήριο αποδεχθεί ότι πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32, η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/1960, όχι μόνο δεν ικανοποιείται, αλλά από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν αποκαλύπτεται κανένα απολύτως στοιχείο ή βάσιμος ισχυρισμός περί ύπαρξης αδυναμίας απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα (Λόγος Ένστασης 2). Αναφορικά με την 3η προϋπόθεση σχετικοί είναι κυρίως οι λόγοι ένστασης αρ. 1, 2, 4, 8, 9 και 10 (Βλ. επίσης την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση στο σύνολο της καθώς και την αγόρευση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση ιδιαίτερα στις σελ. 11-14). Αμέσως πιο κάτω προχωρεί το Δικαστήριο σε εξέταση του θέματος: (α) Ως προς τις συνέπειες στην επίδικη αίτηση από την απόσυρση εκ μέρους του Αιτητή της υποβοηθητικής διαδικασίας στην αίτηση 216/16 του Ε.Δ. Λευκωσίας (Βλ. παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και τις παραγράφους 44 και 45 της αγόρευσης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση): Το Δικαστήριο δεν συμφωνεί με την προσέγγιση της Καθ' ης η Αίτηση στο πιο πάνω θέμα: Δεν έχει τεθεί μαρτυρία ότι με την απόσυρση της πιο πάνω αίτησης, ότι ο Aιτητής έχει δεσμευτεί ότι δεν θα καταχωρήσει οποιαδήποτε νέα αίτηση, ούτε έχει τεθεί θέμα δεδικασμένου. Δεν συμφωνώ ότι υπάρχει ρητή παραδοχή εκ μέρους του Αιτητή ότι η έκδοση διαταγμάτων παγοποίησης και αποκάλυψης μέχρι την εγγραφή της Διαιτητικής Απόφασης έχει καταστεί άνευ αντικειμένου (Βλ. παράγραφο 45 της αγόρευσης εκ μέρους της Καθ' ης «η ρητή παραδοχή ότι η έκδοση διαταγμάτων παγοποίησης και αποκάλυψης μέχρι την εγγραφή, αναγνώριση και εκτέλεση της Διαιτητικής Απόφασης, έχει καταστεί άνευ αντικειμένου, δεν αφήνει περιθώριο περαιτέρω εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης και θα πρέπει να οδηγήσει δίχως άλλο στην απόρριψη αυτής στην ολότητά της.» Εκείνο που αναφέρεται στην παράγραφο 21

(2)και

(3)της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη αίτηση είναι ότι η υποβοηθητική διαδικασία είχε καταχωρηθεί εκ μέρους του Αιτητή με σκοπό την εξασφάλιση ενδιάμεσων διαταγμάτων παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης στην Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι την αποπεράτωση της Σουηδικής Διαιτησίας και ότι εφόσον έχει διεκπεραιωθεί η Σουηδική Διαιτησία αποσύρθηκε ως άνευ αντικειμένου την 23/6/

1. Συνεπώς δεν υπάρχει ρητή παραδοχή εκ μέρους του Αιτητή ότι η έκδοση διατάγματος παγοποίησης και αποκάλυψης είναι άνευ αντικειμένου. Επίσης η απόσυρση της εν λόγω υποβοηθητικής διαδικασίας δεν αποτελεί λόγο απόρριψης της επίδικης αίτησης. (β) Με τον λόγος ένστασης αρ. 4 τίθεται η εξής θέση: «
2. Άνευ βλάβης του δικαιώματος των Καθ' ων η Αίτηση για αμφισβήτηση της Κυρίως Αίτησης και/ή της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης, το εκ της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης οφειλόμενο ποσό είναι εξασφαλισμένο και οι Καθ' ων η Αίτηση έχουν δηλώσει και δεσμευτεί επανειλημμένα (ενόρκως) ότι δεν θα αποξενώσουν οποιοδήποτε περιουσιακό τους στοιχείο μέχρι τα Δικαστήρια αποφανθούν πλήρως και τελικώς επί των διαφορών των μερών.» (Βλ. επίσης στην παράγραφο 13 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση). Η λεκτική δέσμευση από μόνη της δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο αυτόματα σε αποκλεισμό κάθε κινδύνου για μη ικανοποίηση της Διαιτητικής Απόφασης. (γ) Θα εξεταστεί σ' αυτό το στάδιο το θέμα της αναγκαιότητας ή όχι έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος παγοποίησης ανεξάρτητα της ύπαρξης του διατάγματος στην Αγωγή 579/
3. Παρατηρείται όντως μια ασάφεια ως προς τα περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης η Αίτηση. Τούτο σε συνδυασμό με το μεγάλο ποσό της ανεξόφλητης εκδοθείσας διαιτητικής απόφασης για την εξόφληση της οποίας δεν δόθηκε οποιαδήποτε συγκεκριμένη εγγύηση από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση, σε περίπτωση που αποτύχει η Αίτηση παραμερισμού της, δημιουργεί ανησυχία. Το γεγονός ότι στα Αιτητικά της Αίτησης γίνεται αναφορά σε τραπεζικούς λογαριασμούς και σε μερίδιο της Καθ' ης η Αίτηση σε συνεταιρισμό, δεν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Αιτητές έχουν επαρκή γνώση των περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης η Αίτηση για σκοπούς ικανοποίησης της Απόφασης Διαιτησίας. Στην ασάφεια ως προς την οικονομική κατάσταση περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης η Αίτηση προστίθεται και το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση δεν έχει καταχωρήσει σχετικούς λογαριασμούς στον Έφορο Εταιρειών από το
4. Προφανώς η Καθ' ης η Αίτηση έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες για σκοπούς αμφισβήτησης της Διαιτητικής Απόφασης και αμφισβήτησης της διαδικασίας εγγραφής της και το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι η χρήση τέτοιου νομικού δικαιώματος της Καθ' ης η Αίτηση οδηγεί σε συμπέρασμα πρόθεσης αποξένωσης της περιουσίας της. Σε σχέση με την άσκηση τέτοιων δικαιωμάτων από την Καθ' ης η Αίτηση είναι μόνο ως προς την αναπόφευκτη συνέπεια της παράτασης του χρόνου κατά τον οποίο θα αποφασιστεί η τύχη της αίτησης παραμερισμού της Διαιτητικής Απόφαση και/η τύχη της εγγραφής ή όχι της Διαιτητικής Απόφασης στην Κύπρο, που συντείνει, λαμβανομένων υπόψη όλων των σχετικών παραγόντων, στη διαπίστωση κινδύνου μη ικανοποίησης της Διαιτητικής Απόφασης και αναγκαιότητας διατάγματος παγοποίησης. Το σύνολο των πιο πάνω περιστατικών σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με την ικανοποίηση της Απόφασης, δεν φαίνεται να δίδει συγκεκριμένα στοιχεία για τα περιουσιακά της στοιχεία οδηγούν σε συμπέρασμα ότι το αιτούμενο διάταγμα παγοποίησης των περιουσιακών της στοιχείων είναι αναγκαίο. Στο συμπέρασμα αυτό το Δικαστήριο καταλήγει αφού εξέτασε, μεταξύ άλλων, και τον λόγο ένστασης αρ.
5. Στον Λόγο ένστασης αρ. 8, τίθεται η εξής θέση: «
6. Ο Αιτητής έχει ήδη πετύχει (μονομερώς) τη λήψη μέτρων στην Αυστρία για εκτέλεση της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης και/ή μέτρων κατάσχεσης κατά των Καθ' ων η Αίτηση για ολόκληρο το ποσό της Αλλοδαπής Διαιτητικής Απόφασης και/ή εξασφάλισε προσωρινά συντηρητικά διατάγματα κατά των Καθ' ων η Αίτηση δυνάμει των οποίων απαγορεύεται η διάθεση, επιβάρυνση ή μεταβίβαση «. του κατασχεθέντος περιουσιακού δικαιώματος .» των Καθ' ων η Αίτηση (βλ. Τεκμήριο 10 της ΕΔΑΧ), γεγονός το οποίο δεν αποκαλύπτεται επ' ακριβώς και δικαίως στην ΕΔΑΧ. Ως εκ των αμέσως πιο πάνω, ο Αιτητής επιχειρεί, μέσω του αιτητικού 1 της Αίτησης και της ταυτόχρονης ύπαρξης του Αυστριακού Διατάγματος, την υπερεξασφάλιση του, κατά τρόπο νομικά και πραγματικά απαράδεκτο και καταπιεστικό.» Το εν λόγω διάταγμα στην Αυστρία, με τον τρόπο που προνοείται στο ίδιο το Διάταγμα, πράγματι δεσμεύει και την Καθ' ης η Αίτηση. Όπως, όμως, υποδεικνύεται στην αγόρευση εκ μέρους του Αιτητή ούτε με τα όσα αναφέρονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, ούτε με τη γνωμάτευση Τεκμήριο 8 που συνοδεύει την εν λόγω ένορκη δήλωση τίθεται ικανοποιητική μαρτυρία ως προς την αξία του εν λόγω περιουσιακού στοιχείου (Υπάρχουν μόνο γενικοί ισχυρισμοί). Συνεπώς δεν μπορεί να καταλήξει το Δικαστήριο ότι ενόψει του διατάγματος στην Αυστρία και άλλων παραγόντων το παρόν διάταγμα παγοποίησης θα οδηγήσει σε υπεραξασφάλιση. (Σχετικό εδώ είναι το σκεπτικό στην Απόφαση Amsterdam Trade Bank N.V. v EN+GROUP LIMITED κ.α., Γεν. Αίτηση Αρ.56/2009, Ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 05/03/2009 (Δ. Μιχαηλίδου, Π.Ε.Δ. όπως ήταν τότε, τώρα Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου)). Εκείνο που εννοεί το παρόν Δικαστήριο λέγοντας ότι το αιτούμενο διάταγμα παγοποίησης είναι αναγκαίο, (γνωρίζοντας ότι τέτοιου είδους διατάγματα εκδίδονται με φειδώ), είναι, στην περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, λαμβανομένης υπόψη της μαρτυρίας στο σύνολο της, ότι υπάρχει βάσιμος κίνδυνος ότι η Απόφαση υπέρ του Αιτητή, εάν εγγραφεί να παραμείνει ανικανοποίητη. (Εξαιρετική καθοδήγηση σ' αυτή την πτυχή προσφέρει η Απόφαση στην υπόθεση Poltava πιο πάνω). (δ) Τώρα τίθεται το εξής ερώτημα: Αλλάζει το πιο πάνω συμπέρασμα ως προς την αναγκαιότητα έκδοσης διατάγματος παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων στα πλαίσια της επίδικης αίτησης, από την ύπαρξη του διατάγματος παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης στα πλαίσια της αγωγής 579/15; Φρονώ πως όχι: Η πτυχή που εξετάζεται εδώ έχει να κάνει και με τις συνέπειες στην επίδικη αίτηση και ειδικότερα σε σχέση με την 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 από την ύπαρξη του διατάγματος που εκδόθηκε στην αγωγή 579/15: Ένα επιχείρημα το οποίο ευθέως τίθεται από μέρους της Καθ' ης η αίτηση είναι ότι η ύπαρξη του διατάγματος στην Αγωγή 579/15 (παγοποίηση περιουσιακών στοιχείων ύψους €176.542.231), καθιστά ουσιαστικά τα αιτούμενα διατάγματα παγοποίησης στην επίδικη αίτηση μη αναγκαία. (Βλ. παράγραφο 12 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση και την παράγραφο 37.2 της αγόρευσης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση). - Όμως ο ενάγοντας στην αγωγή 579/15 δεν είναι ο αιτητής της παρούσας υπόθεσης. - Επιπρόσθετα ανά πάσα στιγμή δυνατό το εν λόγω διάταγμα να ακυρωθεί. Φρονώ πως η 3η προϋπόθεση του άρθρου 32 εξετάζεται όχι μόνο περιοριστικά με βάση σχετικά περιστατικά που υπάρχουν κατά τον χρόνο εξέτασης της αίτησης για προσωρινό διάταγμα αλλά η σκέψη του Δικαστηρίου μπορεί να στραφεί και ως προς τον κίνδυνο που μπορεί να υπάρξει για μη ικανοποίηση της απόφασης από την τυχόν πιθανή εξέλιξη (όχι αόριστα) των υφιστάμενων περιστατικών. - Και κάτι επιπρόσθετο, η ύπαρξη του διατάγματος στην αγωγή 579/15, (ανεξαρτήτως της ορθότητας του ή όχι) από μόνη της μάλλον υποδεικνύει κάποια δύσκολη κατάσταση πραγμάτων για την Καθ' ης η Αίτηση και συνεπώς προσθέτει στην αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Το Δικαστήριο καταλήγει ότι ικανοποιείται και η 3η προϋπόθεση του άρθρου
7. Το ισοζύγιο της ευχέρειας Στις σελίδες 141-145 του πιο πάνω συγγράμματος «Διατάγματα injunctions» αναφέρονται τα εξής: «Ίσως ο πιο σημαντικός παράγοντας στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, και ιδιαίτερα προσωρινών να είναι αυτός που αφορά στην ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο δικαστήριο από το ίδιο το άρθρο 32

(1)να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις που κρίνει ότι είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» («just or convenient») και στον τρόπο που αυτή ασκείται. Ο όρος είναι συνώνυμος με τον όρο το «το ισοζύγιο της ευχέρειας», ο οποίος προέκυψε από τον αγγλικό όρο «balance of convenience». Όλοι οι όροι, παρά τις μικρές διαφορές μεταξύ τους, υποδηλώνουν την ευρεία διακριτική ευχέρεια που δίδεται στο δικαστήριο το οποίο ενεργεί πάντοτε με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας. Γι' αυτό και ο δικαστής διατηρεί την ευχέρεια, ακόμα και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις, να αρνηθεί να εκδώσει απαγορευτικό διάταγμα, αν κρίνει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δίκαιο ή πρόσφορο. Όμως δεν τίθεται θέμα εξέτασης του ισοζυγίου ευχέρειας αν δεν πληρούνται τα τρία κριτήρια του άρθρου 32. Υπενθυμίζεται ότι αυτός ο παράγοντας δεν έχει σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, η οποία σχετίζεται με τις δυνατότητες απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, το δικαστήριο στην ουσία ισοζυγίζει τις ιδιαίτερες ανάγκες των διαδίκων ή τον κίνδυνο αδικίας ο οποίος θα προκύψει αν φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα ............... Στην περίπτωση των παρεμπιπτόντων διαταγμάτων, το δικαστήριο, μετά που θα εξετάσει τις πρώτες τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 32 και βεβαιωθεί ότι (ι) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, (ιι) υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας και (ιιι) ότι εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, τότε θα πρέπει να προχωρήσει για να εξετάσει επιπρόσθετα και την κύρια προϋπόθεση που θέτει το άρθρο 32, ότι η έκδοση του παρεμπίπτοντος διατάγματος θα είναι ταυτόχρονα δίκαιη ή πρόσφορη ...................................... Αποφασίζοντας κατά πόσον είναι «δίκαιον ή πρόσφορον» να εκδοθεί ένα διάταγμα, το δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους σχετικούς παράγοντες και να αποδώσει σ' αυτούς την πρέπουσα βαρύτητα. Η βαρύτητα κάθε παράγοντα δεν είναι πάντα η ίδια και εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Γι' αυτό και η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου έχει τόση μεγάλη, και πολλές φορές καθοριστική, σημασία. Ως γενική αρχή το δικαστήριο, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, λαμβάνει πρωτίστως υπόψη (ι) τις ανάγκες της δικαιοσύνης σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης και (ιιι) κατά πόσο θα πρέπει να διατηρηθεί η κατάσταση που επικρατούσε πριν ο εναγόμενος αρχίσει τη δραστηριότητα του (status quo ante) .....................................» Στην υπόθεση Bacardi & Co Ltd v Vinco Ltd

(1996)1 AAΔ 788 λέχθηκαν τα εξής στη σελ. 795: «Αναφορικά με το ισοζύγιο της ευχέρειας αυτό υποδηλώνει το ενδιαφέρον του δικαστηρίου να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη. Όπως το έχει θέσει ο δικαστής Huffman στην Films Rover International Limited v. Cannon Film Sales Limited [198η 1 W.L.R. 670: «To κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν "εσφαλμένη" με το πιο πάνω νόημα.» Στην υπόθεση Parico Aluminium Designs Ltd v 1. Muskita - Aluminium Co Limited

(2002), 1Γ Α.Α.Δ. 2015, ημερ. 19/12/2005 στις σελ. 250-251: «Κατά την αξιολόγηση του που κλίνει το ισοζύγιο της ευχέρειας ένας σημαντικός παράγων είναι η έκταση κατά την οποία τα μειονεκτήματα του κάθε μέρους θα είναι αδύνατο να αποζημιωθούν με αποζημιώσεις. Αν για παράδειγμα η έκταση της μη δυνάμενης να αποκατασταθεί ζημιάς του κάθε μέρους δεν θα διαφέρει σε μεγάλο βαθμό, το δικαστήριο μπορεί να λάβει υπόψη τη σχετική δύναμη της υπόθεσης του κάθε μέρους όπως αποκαλύπτεται από τις ένορκες δηλώσεις που έχουν παρουσιασθεί κατά την ακρόαση της αίτησης. Αυτός όμως είναι ο τελευταίος και όχι ο πρώτος παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη. Είναι μόνο σ' αυτό το στάδιο που το δικαστήριο δικαιούται να εξετάσει κατά πόσο υπάρχει ουσιαστική ανισότητα επί της ουσίας και ποιός από τους διαδίκους έχει περισσότερη πιθανότητα επιτυχίας. Το δικαστήριο δεν δικαιούται, ακόμη και σ' αυτό το στάδιο, να εμπλακεί σε οτιδήποτε που μοιάζει με προκαταρκτική εκδίκαση της αγωγής πάνω σε συγκρουόμενες ενόρκες δηλώσεις για να αξιολογήσει τη δυνατότητα της υπόθεσης του κάθε μέρους. Μπορεί να υπάρχουν υποθέσεις στις οποίες είναι εμφανές από τη μαρτυρία ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη αμφισβήτηση ότι η δύναμη της υπόθεσης ενός μέρους είναι δυσανάλογη από εκείνη του άλλου μέρους. Γενικά όμως η διαδικασία στις παρεμπίπτουσες αιτήσεις δεν είναι η πρέπουσα για τη διεξαγωγή έρευνας σε αμφισβητούμενα γεγονότα. 625. Status Quo. Όπου οι άλλοι παράγοντες φαίνονται να είναι ισοζυγισμένοι το δικαστήριο συνήθως θα λάβει τέτοια μέτρα τα οποία σκοπό έχουν τη διατήρηση του status quo. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος εμποδίζεται προσωρινά από του να κάμει κάτι το οποίο δεν έκαμνε προηγουμένως, η μόνη επίδραση του παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος, σε περίπτωση που θα πετύχει στη δίκη του, είναι η αναβολή της ημερομηνίας κατά την οποία θα είναι σε θέση να εμπλακεί σε μια δραστηριότητα την οποία προηγουμένως δεν την είχε θεωρήσει αναγκαία να αναλάβει. Αν, από την άλλη, ο εναγόμενος διακόπτεται στη διεξαγωγή μιας καθιερωμένης επιχείρησης το απαγορευτικό διάταγμα θα του προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη δυσχέρεια εφόσον θα έχει να αρχίσει πάλι να τη δημιουργεί σε περίπτωση που πετύχει στη δίκη.» Δεν έχει τεθεί ικανοποιητική μαρτυρία ότι τυχόν έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα προκαλέσει ουσιαστική δυσχέρεια στην Καθ' ης η Αίτηση. Μάλιστα, όσο αφορά το αιτούμενο διάταγμα παγοποίησης περιουσιακών στοιχείων, επισημαίνεται ότι και η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση μέσω της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση (παρ. 13) αναφέρει ότι δεσμεύεται να μην αποξενώσει οποιαδήποτε περιουσιακά της στοιχεία πριν την έκδοση τελικής απόφασης στα πλαίσια της κυρίως αίτησης (όπως εξάλλου σε γενικές γραμμές ζητείται και με το αιτητικό Α της επίδικης αίτησης για προσωρινό διάταγμα). H Καθ' ης ουδεμία ικανοποιητική μαρτυρία παρουσίασε με την οποία καταδεικνύεται ότι θα υπάρξει ταλαιπωρία στην ίδια λόγω της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Όπως διατείνεται με τον 3ο Λόγο Ένστασης και την παράγραφο 12 της ΕΔ Γιάγκου ότι τυχόν διατάγματα ουδόλως θα επηρεάσουν το παρόν καθεστώς πραγμάτων (status quo) σε ότι αφορά στη Coraline, και μάλιστα «τουλάχιστο μέχρι και την έκδοση απόφασης από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Έφεση Αρ. Ε9/2017». Επιπρόσθετα δεν έχει τεθεί ικανοποιητική μαρτυρία στα πλαίσια της παρούσας αίτησης ότι με την τυχόν έκδοση των συγκεκριμένων αιτούμενων διαταγμάτων, θα υπάρχει επίπτωση στη χρηματιστηριακή αξία της Petro Welt Technologies A.G.. Αλλά ακόμη και αν θεωρείτο ότι έχει τεθεί ικανοποιητική μαρτυρία για τέτοια συνέπεια από την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων, και πάλι η στάθμιση των ενδεχόμενων συνεπειών της πλευράς του Αιτητή από τη μη έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων κρίνεται μεγαλύτερη και πιο συγκεκριμένη. Εξάλλου πρόκειται για περίπτωση κατά την οποία έχει ήδη εκδοθεί διαιτητική απόφαση υπέρ του Αιτητή και στα πλαίσια της κυρίως αίτησης ζητείται η εγγραφή της (χωρίς να αγνοείται η διαδικασία παραμερισμού). Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι όσο αφορά το Αυστριακό Διάταγμα το οποίο εξασφάλισε ο Αιτητής, αυτό είναι προσωρινό αλλά και δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε συγκεκριμένη μαρτυρία ότι η αξία του είναι ικανοποιητική για σκοπούς της Διαιτητικής Απόφασης. Επιπρόσθετα, όπως ήδη επεξηγήθηκε, η «σημερινή» ύπαρξη του διατάγματος στην αγωγή 575/15 δεν θα πρέπει να αποτελέσει λόγο απόρριψης της επίδικης Αίτησης. Για όλους τους πιο πάνω λόγους γίνεται πρόσφορο και δίκαιο όπως εκδοθεί το σχετικό Διάταγμα. Αιτούμενο Διάταγμα Αποκάλυψης Το Δικαστήριο προχωρεί στην εξέταση κατά πόσο είναι αναγκαίο και το διάταγμα αποκάλυψης (βλ. την ενδιάμεση απόφαση ημερ. 6/7/10 στην υπόθεση EMFESZ -v- MABOFI αρ. αίτησης 850/2009)(Α. Λιάτσος, Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, τώρα Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου). Χωρίς αμφιβολία δικαιοδοτικό υπόβαθρο υπάρχει. Ως προς το επόμενο ερώτημα κατά πόσο το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης είναι αναγκαίο επίσης εξετάζονται: (α) Κατά πόσο ο Αιτητής γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης η Αίτηση ή ακριβέστερα κατά πόσο τα γνωρίζει σε ικανοποιητικό βαθμό για σκοπούς ικανοποίησης της απόφασης Διαιτησίας σε περίπτωση που εγγραφεί η Διαιτητική Απόφαση στην Κύπρο. (β) Κατά πόσο έχει καταδειχθεί ότι το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης ζητείται καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς. Είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι λόγω της υπερκάλυψης, ενόψει του Αυστριακού διατάγματος, κάτι που σύμφωνα με την Καθ' ης η Αίτηση ο Αιτητής γνωρίζει (δηλαδή για την ισχυριζόμενη υπερκάλυψη) δεν δικαιολογείται ούτε το διάταγμα παγοποίησης ούτε και το διάταγμα αποκάλυψης (Βλ. παρ. 51-53 της αγόρευσης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση). Είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση ότι γενικότερα η παρούσα αίτηση αλλά και γενικότερο το διάταγμα αποκάλυψης ζητείται για αλλότριους σκοπούς. (Βλ. τον λόγο ένστασης αρ. 12 και παραγράφους 22-24 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. Επίσης τις σελίδες 15-18 της αγόρευσης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση). Όμως στην παράγραφο 23

(9)της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την επίδικη αίτηση αναφέρεται ότι ο Αιτητής «δεν θεωρεί ότι η αξία του εν λόγω περιουσιακού στοιχείου είναι τέτοιας έκτασης που μπορεί να του εξασφαλίσει την ικανοποίηση της Αλλοδαπής Απόφασης». Συνεπώς στον βαθμό που o Αιτητής αναφέρει ότι γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία εκείνο που λέει είναι ότι δεν καλύπτουν το ποσό της Απόφασης. Ταυτόχρονα η Καθ' ης η Αίτηση δεν δίδει συγκεκριμένα στοιχεία για την αξία του περιουσιακού στοιχείου που δεσμεύτηκε με το Αυστριακό Διάταγμα. Συνεπώς τίθεται ικανοποιητικός λόγος για να ζητούνται περαιτέρω πληροφορίες ως προς τα περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης η Αίτηση. Όσο αφορά τις υπόλοιπες θέσεις της Καθ' ης για αλλότρια κίνητρα ως προς το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης: Η ισχυριζόμενη δόλια συμπεριφορά του Αιτητή με την Anna Brickman και την AB PCO Investment Ltd (βλ. παρ. 22-24 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση) αποτελεί αντικείμενο της αγωγής 6193/

1. Στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν έχει καταδειχθεί ότι το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης ζητείται για αλλότριους σκοπούς (Βλ. ειδικά την παράγραφο 24 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση). Για σκοπούς της παρούσας αίτησης το Δικαστήριο δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η AB PCO Investment Ltd η οποία επίσης ζήτησε διάταγμα αποκάλυψης για περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης η Αίτηση στα πλαίσια της αγωγής 579/15, είναι διαφορετικό νομικό πρόσωπο από τον Αιτητή. Επιπρόσθετα δεν μπορεί να αγνοηθεί το αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο Αιτητής πέτυχε να εκδοθεί η διαιτητική απόφαση εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. Και μόνο από την ύπαρξη της διαιτητικής απόφασης σε συνδυασμό με το μεγάλο ποσό για το οποίο εκδόθηκε η Απόφαση το οποίο μέχρι σήμερα δεν πληρώθηκε και για το οποίο δεν δόθηκε οποιαδήποτε εγγύηση (ανεξαρτήτως ορθότητας ή όχι της Απόφασης) τίθεται εύλογη βάση ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου για την αναζήτηση περιουσιακών στοιχείων της Καθ' ης η Αίτηση. Βεβαίως διάταγμα εκδίδεται εφόσον τηρούνται οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Άλλα Σημεία: Να διευκρινιστεί ότι το Δικαστήριο έχει εξετάσει όλους τους λόγους ένστασης έστω και αν δεν αναλύονται ρητά ο καθένας ξεχωριστά. Σε κάθε περίπτωση κρίνεται χρήσιμο όπως σημειωθούν και τα εξής επιπρόσθετα: α) Ως προς το παράπονο ότι το λεκτικό των αιτουμένων διαταγμάτων επηρεάζει κατά τρόπο ανεπίτρεπτο δικαιώματα τρίτων περιλαμβανομένου και του ιδίου του αιτητικού αρ. 4 της επίδικης Αίτησης (βλ. λόγους ένστασης 5 και 6 καθώς και την αντίστοιχης αγόρευση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση στις σελ. 14-15 και 18-20): Για λόγους που εξηγούνται πιο κάτω σε άλλο σημείο, το αιτητικό αρ.4 κρίνεται ορθό όπως απορριφθεί. Κατά τα άλλα το λεκτικό των διαταγμάτων που θα εκδοθούν έχει τροποποιηθεί, αναλόγως, ώστε στον βαθμό που είναι εύλογα δυνατό να αποφευχθεί ο επηρεασμός τρίτων. (β) Ένα άλλο ερώτημα το οποίο προβλημάτισε το Δικαστήριο είναι κατά πόσο τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος παγοποίησης θα ήταν σε αντίθεση με το διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής 579/
2. Σε τέτοια περίπτωση δε θα μπορούσε να εκδίδετο το αιτούμενο απαγορευτικό διάταγμα της επίδικης αίτησης στη βάση και μόνο του λόγου αυτού. Όμως δεν εντοπίζεται τέτοια αντίθεση και δεν έχει τεθεί τέτοια διάσταση στην επιχειρηματολογία εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση. (γ) Ως προς τα παράπονα που διατυπώνονται σε κάποια σημεία της ένστασης περί μη αποκάλυψης στα πλαίσια της επίδικης Αίτησης, επισημαίνεται ότι πρόκειται για Αίτηση Διά Κλήσεως και δεν διαπιστώνεται λόγος απόρριψης σε σχέση με τη θέση αυτή. Όσο αφορά το αιτητικό αρ.4 της επίδικης αίτησης Με το συγκεκριμένο αιτητικό ζητείται Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση και/ή οι διοικητικοί σύμβουλοι και/ή οι εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι και/ή οι υπάλληλοι τους να εμποδίζονται από του να υπογράψουν οποιοδήποτε έγγραφο ή να προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια που θα έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή της ιδιοκτησιακής δομής ή της δομής του Διοικητικού Συμβουλίου αυτών και/ή των νομικών προσώπων στα οποία έχουν συμφέρον, μέχρι την περάτωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Συμφωνώ με τη θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων της Καθ' ης η Αίτηση ότι δεν έχει δικαιολογηθεί η αναγκαιότητα έκδοσης του συγκεκριμένου αιτούμενου διατάγματος. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου υπέρ της έγκρισης των πιο κάτω διαταγμάτων. Επιπρόσθετα στη βάση του άρθρου 32

(2)του περί Δικαστηρίων Νόμου (πρόκειται για αίτηση διά κλήσεως) κρίνεται ορθό όπως ο Αιτητής δώσει σχετική εγγύηση όπως καθορίζεται πιο κάτω για τυχόν ζημιές που θα ήθελαν προκληθεί από την έκδοση του διατάγματος χωρίς εύλογη αιτία. Συνεπώς εκδίδονται τα πιο κάτω διατάγματα υπό τον όρο ότι ο Αιτητής υπογράψει εγγύηση ύψους €350.000 με έναν αξιόχρεο εγγυητή ή καταθέσει τραπεζική εγγύηση για το εν λόγω ποσό των €350.000: «

1. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο η Καθ' ης η Αίτηση και/ή οι διοικητικοί σύμβουλοι και/ή οι εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι και/ή οι υπάλληλοι της εμποδίζονται από του ν' αποσύρουν και/ή επιβαρύνουν και/ή αποξενώσουν και/ή διαθέσουν, με οποιοδήποτε τρόπο, άμεσα και/ή έμμεσα, οποιαδήποτε από τα πιο κάτω περιουσιακά στοιχεία της Καθ' ης η Αίτηση συνολικής αξίας μέχρι €10.851.325 μέχρι την περάτωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου: (α) ποσά που βρίσκονται κατατεθειμένα προς όφελος της Καθ' ης η Αίτηση και/ή σε πίστη της στον τραπεζικό λογαριασμό με αρ. 001-200100019135 στη Eurobank Cyprus Limited και/ή σε οποιοδήποτε τραπεζικό λογαριασμό σε οποιοδήποτε πιστωτικό ίδρυμα είτε εντός είτε εκτός Κύπρου, (β) το μερίδιο που κατέχει η Καθ' ης η Αίτηση στον συνεταιρισμό CAT. GMBH CONSULTING AGENCY TRADE & COMPANY (CYPRUS) (Αρ. Εγγραφής Σ9214), (γ) οποιαδήποτε άλλα περιουσιακά στοιχεία κάθε είδους της Καθ' ης η Αίτηση. 2.Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο διατάσσονται η Καθ' ης η Αίτηση και/ή οι διοικητικοί σύμβουλοι της όπως εντός 14 ημερών από της επίδοσης του παρόντος Διατάγματος καταχωρήσουν στον φάκελο του Δικαστηρίου, και επιδώσουν αντίγραφο στους Δικηγόρους του Αιτητή, Ένορκη Δήλωση στην οποία: (α) να προσδιορίζουν τους αριθμούς και τα υπόλοιπα όλων των τραπεζικών λογαριασμών της Καθ' ης η Αίτηση είτε εντός είτε εκτός Κύπρου και τα ονόματα των πιστωτικών ιδρυμάτων στα οποία βρίσκονται οι λογαριασμοί, (β) να παραθέτουν λεπτομερή περιγραφή των λοιπών περιουσιακών στοιχείων που είτε άμεσα είτε έμμεσα ανήκουν στην Καθ' ης η Αίτηση και την αξία αυτών και (γ) να προσδιορίζουν το συμφέρον της Καθ' ης η Αίτηση στο κάθε περιουσιακό της στοιχείο, περιλαμβανομένου του ποσοστού της Καθ' ης η Αίτηση, καθώς και αναφορά κατά πόσο το συμφέρον της Καθ' ης η Αίτηση είναι άμεσο ή έμμεσο και/ή προσωπικό ή κοινό με τρίτα πρόσωπα, με τον όρο ότι η εν λόγω αποκάλυψη να χρησιμοποιηθεί μόνο για σκοπούς διασφάλισης του ποσού της Διαιτητικής Απόφασης που εκδόθηκε και/ή της διαδικασίας εγγραφής της εν λόγω Διαιτητικής Απόφασης.
2. Για τους σκοπούς των πιο Διαταγμάτων στις παρ. 1 και 2 πιο πάνω : Οι όροι «ποσά», «υπόλοιπα», και «περιουσιακά στοιχεία» περιλαμβάνουν και: (α) αυτά που κατέχονται από και/ή είναι εγγεγραμμένα επί του ονόματος της Καθ' ης η Αίτηση μόνο ή από κοινού με οποιαδήποτε τρίτα πρόσωπα. (β) αυτά για τα οποία η Καθ' ης η Αίτηση έχει το δικαίωμα άμεσα ή έμμεσα να αποξενώσει ή χρησιμοποιήσει για οποιοδήποτε λόγο εφόσον της ανήκουν, περιλαμβανομένων αυτών που κατέχονται ή είναι εγγεγραμμένα επί του ονόματος οποιουδήποτε τρίτου προσώπου, που όμως τα κατέχει ή διαχειρίζεται σύμφωνα με τις άμεσες ή έμμεσες οδηγίες της Καθ' ης η Αίτηση. (γ) όλους τους τίτλους της Καθ' ης η Αίτηση οποιασδήποτε φύσης σε συνεταιρισμούς, ιδιωτικές και δημόσιες εταιρείες που είναι εγγεγραμμένες στην Κύπρο ή σε άλλη χώρα. Τα έξοδα της αίτησης όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, εγκριθούν από το Δικαστήριο και να πληρωθούν στο τέλος, επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση. (Υπ.) ............. Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΛΜ/ΑΧ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για προσωρινό διάταγμα
3. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση και/ή οι διοικητικοί σύμβουλοι και/ή οι εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι και/ή οι υπάλληλοι τους να εμποδίζονται από του να υπογράψουν οποιοδήποτε έγγραφο ή να προβούν σε οποιαδήποτε ενέργεια που θα έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή της ιδιοκτησιακής δομής ή της δομής του Διοικητικού Συμβουλίου αυτών και/ή των νομικών προσώπων στα οποία έχουν συμφέρον, μέχρι την περάτωση της με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης και/ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου.
4. Οποιαδήποτε άλλη διαταγή και οδηγία που το Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια να δώσει υπό τις περιστάσεις.
5. Έξοδα και Φ.Π.Α. (Αρ. Εγγραφής 10242111Q).» 6 Arbitration All disputes and differences which may arise out of the present Agreement or in connection with the same are to be settled by parties in an amicable way to the maximum possible extent. Should the parties fail to reach an agreement a case shall be submitted, without recourse to courts of law, to the International arbitration court in Stockholm in accordance with the rules for procedure of the said court. The award of the arbitration court shall be final and binding upon both the parties. 9 Governing Law This agreement shall be governed by and interpreted in accordance with the laws of Cyprus and the parties hereby agree that all actions or proceedings arising hereunder, or in connection with this agreement shall be bought in first instance before the competent court in Nicosia, Cyprus. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο