Ιάκωβος Σάββα Χαραλάμπους ν. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής: 2800/17, 22/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A420 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2800/17 Μεταξύ: Ιάκωβος Σάββα Χαραλάμπους Ενάγων - και -
- Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
- Ανδρέας Αντωνίου, Πρόεδρος Κοινοτικού Συμβουλίου Καπηλειού Λεμεσού Εναγόμενοι - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Αίτηση, ημερ. 20/10/17 για την έκδοση προσωρινών Διαταγμάτων Ημερομηνία: 22/12/17 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Ηλ. Ηλία Για τον Εναγόμενο 1 - Καθ' ου η αίτηση 1: κα Π. Βρυωνίδου για Γενικό Εισαγγελέα Για τον Εναγόμενο 2 - Καθ' ου η αίτηση 2: κ. Στ. Χαραλάμπους για Karapatakis Pavlides LLC ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα, το οποίο καταχωρήθηκε στις 3/10/17, ο Ενάγων ζητά, μεταξύ άλλων, αποζημιώσεις λόγω επέμβασης στο ακίνητό του, αμέλειας και παράνομης, δόλιας και επιζήμιας συμπεριφορά των Εναγόμενων έναντι του ίδιου. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωρηθεί Έκθεση Απαίτησης. Κατόπιν αίτησης, ημερ. 3/10/17, το Δικαστήριο έκδωσε στις 4/11/17 ενδιάμεσο Διάταγμα ως το Αιτητικό 5 της αίτησης, ορίζοντάς το ταυτόχρονα ως επιστρεπτέο στις 10/10/
- Τα υπόλοιπα αιτητικά ορίστηκαν την ίδια ημερομηνία για επίδοση. Εκ μέρους των Εναγόμενων 1 και 2 καταχωρήθηκε Σημείωμα Εμφάνισης στις 11/10/17 και 10/11/17 αντίστοιχα. Στις 10/10/17, η αίτηση, ημερ. 3/10/17, κατόπιν προφορικού αιτήματος των Εναγόμενων 1 και 2, απορρίφθηκε λόγω μη εμφάνισης της πλευράς του Ενάγοντα. Το δε προσωρινό Διάταγμα, ημερ. 4/10/17 ακυρώθηκε. Ακολούθως, στις 20/10/17, ο Ενάγων εκ νέου καταχώρησε μονομερώς την υπό εξέταση αίτηση, με την οποία ζητά την έκδοση των ίδιων ενδιάμεσων Διαταγμάτων όπως στην αίτηση, ημερ. 3/10/17, η οποία στη συνέχεια επιδόθηκε στους Εναγόμενους 1 και
- Εισαγωγικά αναφέρεται εν ολίγοις ότι η θέση του Ενάγοντα είναι ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 επεμβαίνουν παράνομα στα ακίνητα που ο ίδιος κατέχει ή είναι ιδιοκτήτης κατά την τοποθέτηση αγωγών για την ύδρευση της κοινότητας Καπηλειού, ενώ η θέση των Εναγόμενων είναι ότι η τοποθέτηση των αγωγών γίνεται εντός του δημόσιου δρόμου, στον οποίο ο Ενάγων παρεμβαίνει παράνομα. ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ ΑΙΤΗΣΗ Με την υπό εξέταση αίτηση, ο Ενάγων - Αιτητής (στο εξής «ο Ενάγων») αξιώνει την έκδοση αριθμού ενδιάμεσων Διαταγμάτων. Το ακριβές αιτητικό, παρατίθεται αυτούσιο, ως αναγράφεται επί της αίτησης με τα οποιαδήποτε γραμματικά ή συντακτικά λάθη τυχόν υπάρχουν: «
- Ενδιάμεσο Διάταγμα του δικαστηρίου που να διατάσσει τους εναγόμενους αρ. 1 και 2 και/ή τον καθένα από αυτούς και/ή τους υπηρέτες και/ή αντιπροσώπους αυτών όπως αναστείλουν και/ή πάψουν κάθε εργασία και/ή επέμβαση και/ή εκσκαφή εντός των ακινήτων και/ή Κτημάτων του ενάγοντος τα οποία είναι ιδιοκτήτης και/ή κατέχει νόμιμα και/ή ακινήτου εις το χωριό Καπηλειό εις την τοποθεσία Κουνεπάρη και/ή Κουσπάρη αρ. εγγραφής 5624 τεμάχιο αρ. 30, Τεμάχιο αρ. 29 καθώς επίσης είναι ο Νόμιμος κάτοχος ενός τεμαχίου με αριθμό 772 (χαλίτικο) όλα τα ακίνητα στο ίδιο χωριό και εις την ίδια τοποθεσία το οποίο τεμάχιο 772 ενοικιάζει από την Κυπριακή Δημοκρατία εντός των οποίων τεμαχίων έχει φυτεμένα ελαιόδεντρα και αμυγδαλιές περίπου 20 ετών.
- Ενδιάμεσο Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την ακύρωση και/ή εκτέλεση οποιονδήποτε έργων εντός των ως άνω αναφερομένων ακινήτων του ενάγοντος μέχρι που να διαφανεί και/ή εκδικαστεί η παρούσα υπόθεσης και καταδειχθεί το παράνομο της επέμβαση εντός εν λόγω ακινήτων από τους Εναγομένους και/ή από οιονδήποτε εξ αυτών.
- Ενδιάμεσο Διάταγμα του δικαστηρίου που να διατάσσει υπό τη ιδιότητα τους και/ή κυρίως να διατάσσεται το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και τον κοινοτάρχη του Χωριού Καπηλείου όπως αναστείλουν και/ή πάψουν κάθε εργασία και/ή επέμβαση και/ή εσκαφή παράνομα εντός των ως άνω αναφερομένων Κτημάτων του ενάγοντος τα οποία είναι ιδιοκτήτης και/ή κατέχει νόμιμα και/ή πάψουν τις εργασίες και/ή έλθουν δια του κτήματος σωληναγωγοί για υδροδότηση του χωρίου Καπηλειού.
- Ενδιάμεσο Διάταγμα του δικαστηρίου που να διατάσσει τους εναγομένους και/ή το τμήμα αναπτύξεως υδάτων και τον κοινοτάρχη του χωρίου Καπηλειού όπως οι σωληναγωγοί για υδροδότηση του χωρίου Καπηλειού διέλθουν από παρακείμενο δρόμο των ως άνω ακινήτων τον οποίο δρόμο ο Ενάγοντας παραχώρησε από το εν λόγω ακίνητο του.
- Ενδιάμεσο διάταγμα του δικαστηρίου που να απαγορεύει και/ή διατάσσει τους Εναγομένους όπως μη προβούν εις οιανδήποτε εκκοπή και/ή αφαίρεση ελαιοδέντρων και/ή αμυγδαλιών επί των εν λόγω ακινήτων του ενάγοντα.
- Περαιτέρω οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε κρίνει το Δικαστήριο δίκαιη εύλογη και ορθή υπό τις περιστάσεις.» Η νομική βάση της Αίτησης στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60 και στη Δ.
- Εκ προοιμίου, σημειώνεται ότι στη νομική βάση της αίτησης περιέχονται πρόνοιες, που δεν σχετίζονται με τη φύση της παρούσας αίτησης ή με τα αιτούμενα Διατάγματα και για το λόγο αυτό δεν θα απασχολήσουν την παρούσα απόφαση. Η υπό εξέταση αίτηση υποστηρίζεται από την Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα, ημερ. 20/10/
- Τα όσα αναφέρονται σε αυτή μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως: Ο Ενάγων είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακίνητου με αρ. εγγραφής 5624, τεμάχιο 30, τοποθεσία Κουσπαρή, χωριό Καπηλειό και ο νόμιμος κάτοχος του ακίνητου με αρ. 772, το οποίο ενοικιάζεται από την Κυπριακή Δημοκρατία (Τεκμήρια 1 και 2). Το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και ο Εναγόμενος 2, άρχισαν εργασίες τοποθέτησης αγωγών για υδροδότηση του χωριού Καπηλειού δια μέσω των πιο πάνω ακίνητων. Του έχουν δε υποδείξει ότι θα αποκόψουν περίπου 50 ελαιόδεντρα και αμυγδαλιές. Οι εργασίες έχουν ήδη αρχίσει και έχουν ήδη αποκοπεί 8 ελαιόδεντρα από τα 50 ελαιόδεντρα και αμυγδαλιές που οι ίδιοι υπολόγισαν ότι θα αποκοπούν. Σύμφωνα με τον Ενάγοντα, αρχικά οι αγωγοί θα διέρχονταν ανατολικά του κτήματός του, παραπλεύρως του δρόμου, χωρίς να επηρεάζονται τα δέντρα, κάτι στο οποίο συμφώνησε και ο ίδιος. Στη συνέχεια όμως, οι εργασίες έγιναν δια μέσω του κτήματός του. Επισυνάπτεται επιστολή, ημερ. 25/9/2017, από το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων, Επαρχιακό Γραφείο Λεμεσού, σύμφωνα με την οποία, κατόπιν οριοθέτησης από το Κοινοτικό Συμβούλιο Καπηλειού, διαφάνηκε ότι στο δημόσιο μονοπάτι έχουν φυτευτεί μικρές ελιές από τον Ενάγοντα, οποίος υποστηρίζει ότι ο χώρος αυτός αποτελεί δική του περιουσία και όχι δημόσιο μονοπάτι (Τεκμήριο 3). Ο Ενάγων, αναφέρει περαιτέρω, ότι ο ίδιος προχώρησε σε διάνοιξη δρόμου με δικά του έξοδα, τον οποίο παραχώρησε για δημόσια χρήση και οι αγωγοί μπορούν να τοποθετηθούν παραπλεύρως του δρόμου και του κτήματος. Αντ' αυτού, οι Εναγόμενοι, παράνομα, ετσιθελικά και παράλογα, σύμφωνα πάντα με τον Ενάγοντα, επεμβαίνουν στο ακίνητό του προσπαθώντας να τοποθετήσουν τους αγωγούς δια μέσω του. Για τους λόγους αυτούς, ο Ενάγων ζητά όπως εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα προς αποφυγή ζημιάς που θα του προκληθεί μέχρι να απαλλοτριωθεί το εν λόγω ακίνητο ή να διαφανεί από που να διέλθουν οι αγωγοί ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Ουδεμία άλλη μαρτυρία προσκομίστηκε. Σημειώνεται στο σημείο αυτό ότι, ενώ στα αιτητικά 1, 2, 3, 4 και 5 της υπό εξέτασης αίτησης αναφέρονται σε τεμάχια αρ. 29 και 30, εντούτοις ουδεμία αναφορά γίνεται στο σώμα της Ένορκης Δήλωσης σε τεμάχιο με αρ.
- ΕΝΣΤΑΣΗ Στην υπό εξέταση αίτηση, ο Εναγόμενος 2 - Καθ' ου η αίτηση 2 (στο εξής «ο Εναγόμενος 2») καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης στις 2/11/17, την οποία υιοθέτησε η πλευρά του Εναγόμενου 1 - Καθ' ου η αίτηση 1 («ο Εναγόμενος 1»). Η Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης εδράζεται στα άρθρα 4, 5 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, στα άρθρα 29-32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στη Δ.39 και Δ.48 θ.θ. 1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 58 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, στη νομολογία, και στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου. Οι 15 λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψισθούν ως ακολούθως:
(1)η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και της σχετικής νομολογίας και δεν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα,
(2)ο Ενάγων παρουσιάζει ψευδή και αναληθή στοιχεία, αποκρύπτει ουσιώδη γεγονότα και δεν προσέρχεται με «καθαρά χέρια» στο Δικαστήριο,
(3)η αίτηση είναι καταχρηστική και υπάρχει δεδικασμένο λόγω απόρριψης προηγούμενης αίτησης του αιτητή,
(4)δεν αποκαλύπτεται το «κατεπείγον» του ζητήματος,
(5)τα αιτούμενα Διατάγματα είναι τα ίδια με τις θεραπείες που αιτούνται στην αγωγή και
(6)ο Ενάγων δεν νομιμοποιείται να εμποδίζει τον Εναγόμενο 1 να εισέρχεται εντός της έκτασης που του έχει μισθωθεί. Η Ένσταση του Εναγόμενου 2 υποστηρίζεται από τις Ένορκες Δηλώσεις του Εναγόμενου 2 και του Υψηλάντη Γιάγκου, τεχνικού μηχανικού χωρομετρίας (εντεύθεν «η Ένορκη Δήλωση Γιάγκου»), αμφότερες, ημερ. 2/11/17, στις οποίες αναπτύσσονται οι επικαλούμενοι λόγοι Ένστασης. Το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης του Εναγόμενου 2 μπορεί να συνοψισθεί ως ακολούθως: Για σκοπούς υδροδότησης, η κοινότητα Καπηλειού προχώρησε σε σχέδια για την τοποθέτηση μεταλλικών σωλήνων εντός του εγγεγραμμένου μονοπατιού όπως αυτό φαίνεται στο επισυνημμένο χωρομετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 2). Οι σωλήνες δεν θα διέρχονται διαμέσου του τεμαχίου του Ενάγοντα, ως ο ίδιος ισχυρίζεται, αλλά θα τοποθετηθούν εντός του μονοπατιού όπως αυτό καθορίστηκε με την τελεσίδικη απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, ημερ. 15/2/2011 (Τεκμήριο 5) και σύμφωνα με την οριοθέτηση που έγινε στην παρουσία του Ενάγοντα στα πλαίσια της αίτησης Α.Χ. 1743/17 στις 2/10/2017 από τον Υψηλάντη Γιάγκου, Τεχνικό Μηχανικό Χωρομετρίας του Κτηματολογίου. Η οριοθέτηση κρίθηκε αναγκαία καθότι ο Ενάγων ισχυριζόταν ότι η εγγεγραμμένη θέση του μονοπατιού, όπως την έχει καθορίσει προηγουμένως το Κτηματολόγιο με βάση την τελεσίδικη απόφασή του, ήταν λανθασμένη. Μετά την οριοθέτηση του μονοπατιού, ο Ενάγων αρνείται να επιτρέψει να ανοιχτεί αυλάκι για να τοποθετηθούν υδροσωλήνες κατά μήκος του μονοπατιού που εφάπτεται με τα ακίνητά του με αριθμούς τεμαχίων 29 και
- Επιπρόσθετα, ο Εναγόμενος 2 αναφέρει ότι ο ίδιος ο Ενάγων επεμβαίνει παράνομα εντός του μονοπατιού κατά μήκος της ανατολικής πλευράς του ακινήτου του με αριθμό τεμαχίου 30, φυτεύοντας ελαιόδεντρα και ότι η επέμβαση αυτή επιβεβαιώνεται από την απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερ. 12/9/16, στα πλαίσια της αγωγής 4623/09 (Τεκμήριο 6). Ο Εναγόμενος 2 ισχυρίζεται περαιτέρω ότι η παρούσα αποτελεί κατάχρηση διαδικασίας 2 ότι θα πρέπει να απορριφθεί καθότι προκαλεί καθυστέρηση στην υλοποίηση του έργου. Τέλος, αναφέρει ότι δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις έγκρισης των αιτούμενων Διαταγμάτων και ότι αυτά είναι τα ίδια με τις θεραπείες που ζητά με την αγωγή του. Το περιεχόμενο της Ένορκης Δήλωσης Γιάγκου μπορεί να συνοψισθεί ως ακολούθως: Ο Ενόρκως Δηλών είναι χωρομέτρης στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού και κατέχει τη θέση του Τεχνικού Μηχανικού Χωρομετρίας. Στα πλαίσια της αίτησης Α.Χ. 1743/17 διεξήγαγε στις 2/10/17 χωρομετρική εργασία για την οριοθέτηση του μονοπατιού ως φαίνεται στο επισυνημμένο χωρομετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 1). Το μονοπάτι κατά μήκος που εφάπτεται με το τεμάχιο 30 καθορίσθηκε κατόπιν της τελεσίδικης απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου, ημερ. 15/2/11 (Τεκμήριο 2). Πριν από την επιτόπια έρευνα, ο Ενόρκως Δηλών συνέλεξε όλα τα απαραίτητα χωρομετρικά στοιχεία, τα οποία ελέγχθηκαν και κρίθηκαν ως ορθά. Παρόντες στην επιτόπια έρευνα ήταν, μεταξύ άλλων, ο Ενάγων και ο Εναγόμενος
- Κατά την οριοθέτηση, με την οποία ο Ενάγων διαφώνησε προβάλλοντας ανυπόστατους ισχυρισμούς, διαπιστώθηκε ότι ο ίδιος επεμβαίνει εντός του μονοπατιού, μέσα στο οποίο έχει φυτέψει ελαιόδεντρα. Η χωρομετρική εργασία του Ενόρκως Δηλούντα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ορθή. Για αυτούς τους λόγους, ο Ενόρκως Δηλών πιστεύει ότι η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Ουδεμία άλλη μαρτυρία προσκομίστηκε. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ Κατά την ακρόαση της Αίτησης, ο Ενάγων και ο Εναγόμενος 2 επέλεξαν να περιοριστούν σε αγορεύσεις, υποστηρίζοντας τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Σημειώνεται ότι η πλευρά του Εναγόμενου 1 υιοθέτησε για σκοπούς της παρούσας αίτησης την αγόρευση του Εναγόμενου
- Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι υποστήριξαν την επιχειρηματολογία τους με βάση το περιεχόμενο της αίτησης και ένστασης αντιστοίχως και εφοδιάζοντας το Δικαστήριο με γραπτές αγορεύσεις, αναφορά στις οποίες γίνεται στην παρούσα απόφαση όπου αυτό κρίνεται σκόπιμο. Έλαβα υπόψη κάθε τι στο οποίο αναφέρθηκαν. Εξέτασα επίσης το περιεχόμενο της αίτησης, της ένστασης και των συνοδευτικών Ενόρκων Δηλώσεων αμφότερων των πλευρών, καθώς επίσης και τη δικογραφία στο βαθμό που απαιτείται για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση στηρίζεται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
- Τα τρία κριτήρια του εν λόγω άρθρου, όπως έχουν διατυπωθεί στη βάση της κλασσικής πλέον απόφασης Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, συνίστανται (α) στην ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β) στην ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, και (γ) στην ικανοποίηση ότι θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το παρεμπίπτον διάταγμα. Επιπρόσθετα των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων, το Δικαστήριο επιβάλλεται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια με αναφορά στο κατά πόσο είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα (Μαρία Κοκκίνου ν. Κυριάκου Κόκκινου, ECLI:CY:DOD:2016:6, Πολιτική Έφεση Αρ. 29/2014, 3.11.2016). Κατά το στάδιο εξέτασης έκδοσης παρεμπίπτοντος Διατάγματος, το Δικαστήριο περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας (Jonitexo v. Adidas
(1984)1 Α.Α.Δ. 263, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Συνεπώς, θα πρέπει να αποφεύγεται η κατάληξη σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης. Η πρώτη προϋπόθεση πληρείται όταν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση με βάση την Έκθεση Απαίτησης και τις επικαλούμενες αιτίες αγωγής (Κωνσταντίνου Λόρδος κ.α. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε143/2015, ημερ. 23.3.2017). Παρόλο που στο στάδιο αυτό δεν είναι αναγκαίο ο αιτητής να αποδείξει το ουσιαστικό του δικαιώματός του, πρέπει να πείσει το Δικαστήριο περί της ύπαρξής του (Parico Aluminium Designs Ltd ν. Muskita Aluminium Co Limited και Άλλων
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015). Η δεύτερη προϋπόθεση συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσής του. Παρόλο που το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της αγωγής, έχει καθήκον να προβεί σε κάποια αξιολόγηση της αποδεικτικής δύναμης της υπόθεσης του αιτητή (Σεβαστού v. Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ. 1980). Η εκατέρωθεν παράθεση των δύο εκδοχών των αντίδικων πλευρών δεν επαρκεί. Το πρωτόδικο Δικαστήριο πρέπει να εκτιμήσει την προοπτική επιτυχίας της εκδοχής του διάδικου που αιτείται το παρεμπίπτον Διάταγμα σε συνάρτηση με την αντίθετη εκδοχή. Είναι αρκετό να καταδειχθεί κάτι πέρα από την απλή πιθανολόγηση, αλλά ταυτόχρονα και κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (Κωνσταντίνου Λόρδος κ.α. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.α. (ανωτέρω)). Το πρώτο κριτήριο σχετίζεται κατ' ουσία με τη νομική και μόνο θεμελίωση της αξίωσης, όπως αυτή διατυπώνεται στο κλητήριο ένταλμα. Το δεύτερο κριτήριο προχωρεί ένα πρόσθετο βήμα συσχετίζοντας τη νομική θεμελίωση με την προσφερόμενη μαρτυρία, όπως αυτή εξάγεται από τις Ένορκες Δηλώσεις ή την αντεξέταση των μαρτύρων, όπου αυτή ζητείται και εγκρίνεται από το Δικαστήριο, για την πραγματική θεμελίωση της αγωγής επί των γεγονότων (Παναγιώτα Σκουτέλλα ν. Μιχάλη Σκουτέλλα, Έφεση Αρ. 43/2012, 24.3.2017). Η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται στις περιπτώσεις όπου ο αιτητής δεν θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικής αποζημίωσης στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Όμως, ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά σε συνάρτηση με τα συγκεκριμένα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848). Αν πληρούνται οι πιο πάνω τρεις προϋποθέσεις, τότε το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει τα αιτούμενα Διατάγματα (Odysseos (ανωτέρω)), το οποίο διατηρεί την ευχέρεια, ακόμα και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις, να αρνηθεί να τα εκδώσει, αν κρίνει ότι κάτι τέτοιο δεν είναι δίκαιο ή πρόσφορο (Αβερκίου v. Θέο Κτηματική Λτδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 85/10, ημερ. 31.1.13). ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΝΟΜΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΙΤΗΣΗ Λαμβάνοντας υπόψη τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, θα εξεταστούν κατωτέρω, στο βαθμό που απαιτούνται για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, οι ισχυρισμοί και το περιεχόμενο της δικογραφίας, της αίτησης και της Ένστασης καθώς και των σχετικών Ένορκων Δηλώσεων. Εκ προοιμίου αναφέρεται ότι, παρόλο που η αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς, η επίδοσή της στους Εναγόμενους αφαιρεί από αυτή την υπόσταση της μονομερούς αίτησης και την μετατρέπει σε αίτηση δια κλήσεως (Μαρκιτανή ν. Μουτζούρη
(2000)1 Α.Α.Δ. 923). Η ερμηνεία της νομολογιακής αυτής αρχής δόθηκε από τον Έντιμο Δικαστή Τ. Οικονόμου στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (Δευτεροβάθμια δικαιοδοσία) Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ v. Δέσπω Στυλιανού, ECLI:CY:AD:2015:A816, Πολιτική Έφεση 354/13, ημερ. 4.12.2015, ο οποίος ανέφερε ότι: «δεν μπορεί να έχει άλλο νόημα παρά το ότι δεν βρίσκουν πλέον εφαρμογή οι πρόνοιες του άρθρου 9 [του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6], προοριζόμενες αποκλειστικά στο να ρυθμίζουν τις προϋποθέσεις έκδοσης διαταγμάτων χωρίς ειδοποίηση». Ως θέμα λογικής προτεραιότητας, κρίνεται σκόπιμο όπως εξεταστεί πρωτίστως ο λόγος Ένστασης με τον οποίοι οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι το Δικαστήριο κωλύεται να ακούσει την αίτηση, επικαλούμενοι κατάχρηση της διαδικασίας και την ύπαρξη δεδικασμένου. Οι Εναγόμενοι βασίζουν το λόγο αυτό στην απόρριψη της αίτησης, ημερ. 3/10/17, λόγω μη εμφάνισης της πλευράς του Ενάγοντα και στην ακύρωση του προσωρινού Διατάγματος, ημερ. 4/10/17, το οποίο ήταν επιστρεπτέο κατά την ίδια ημερομηνία. Με όλο το σεβασμό προς τους ευπαίδευτους συνήγορους των Εναγόμενων, η θέση αυτή δεν είναι σύμφωνη με την υφιστάμενη νομολογία. Οι ενδιάμεσες αποφάσεις, πλην ειδικών περιπτώσεων, δεν θεωρούνται τελεσίδικες, ακόμη και αν αποφασίζεται τελικώς ένα ζήτημα, το οποίο κρίνεται δεσμευτικό για την μετέπειτα διαδικασία. Συνακόλουθα, η απόρριψη μιας ενδιάμεσης αίτησης δεν αποτελεί κώλυμα και ούτε συνιστά δεδικασμένο στην καταχώρηση δεύτερης αίτησης (RECNEX TRADING LIMITED κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ (ΚΥΠΡΟΥ) ΛΙΜΙΤΕΔ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση 71/11, ημερ. 16.4.2014). Εναπόκειται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αν θα εγκρίνει τη δεύτερη αίτηση ή αν θα την απορρίψει. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο δεν μόρφωσε και ούτε εξέφρασε τελική γνώμη με τρόπο καθοριστικό επί νομικού ή πραγματικού αιτήματος, ούτε υπήρξε ενασχόληση με την ουσία του επίδικου ζητήματος που αποτελεί τη βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata (K.S.R. Commercio Industria de Papel S.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 309). Περαιτέρω, δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε που να δικαιολογεί τον ισχυρισμό των Εναγόμενων για κατάχρηση της διαδικασίας (Loucos Trading Co Ltd κ.α. v. Rainbow Bleaching and Ding Co Ltd
(2000)1 ΑΑΔ 1014). Συνεπώς, αυτός ο λόγος Ένστασης των Εναγόμενων δεν ευσταθεί. Περαιτέρω, είναι η θέση των Εναγόμενων ότι τα αιτούμενα Διατάγματα είναι τα ίδια με τις θεραπείες που αξιώνονται με την αγωγή. Όπως έχει νομολογηθεί, η ουσιαστική θεραπεία δεν χορηγείται από το ενδιάμεσο στάδιο στα πλαίσια αίτησης για έκδοση παρεμπίπτοντος Διατάγματος (Michael v. Brevinos (1969 1 C.L.R. 578). Δεν υπάρχει άκαμπτος κανόνας αποκλεισμού της θεραπείας ενδιαμέσως, αν αυτή ορθά και δικαίως ζητείται, επειδή και η αγωγή ουσιαστικά επιδιώκει το ίδιο πράγμα (Penderhill Holdings Ltd κ.α. ν. Darya Abramchyk κ.α., Πολιτικές Εφέσεις 319/11 και 320/11, ημερ. 13.1.2014, Avila Management Services Limited κ.α. ν. Frantisek Stepanek κ.α.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1403). Συνεπώς, το γεγονός ότι η ενδιάμεση θεραπεία που ζητείται είναι ουσιαστικά η ίδια με τη θεραπεία που ζητείται στην αγωγή, δεν αποτελεί από μόνο του λόγο αποκλεισμού της. Το επόμενο ζήτημα που εγείρεται είναι κατά πόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων προσωρινών Διαταγμάτων. Επαναλαμβάνεται ότι, στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε ευρήματα που σχετίζονται με την ουσία της αγωγής. Προκύπτει από τις αιτούμενες θεραπείες στο Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα ότι η αγωγή βασίζεται, μεταξύ άλλων, σε κατ' ισχυρισμό παράνομη επέμβαση σε ακίνητα που ο Ενάγων είναι ιδιοκτήτης ή κατέχει νόμιμα. Επομένως, το αντικείμενο της αγωγής δικαιολογεί συμπέρασμα ως προς την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση ενώπιον του Δικαστηρίου και ως εκ τούτου η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 ικανοποιείται. Αναφορικά με την ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο Ενάγων σε θεραπεία, η διακρίβωση της πιθανότητας αυτής γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα τα οποία να καταδεικνύουν την ύπαρξη μιας τέτοιας πιθανότητας. Στην προκείμενη περίπτωση, αξιολογώντας τους ισχυρισμούς που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με τις Ένορκες Δηλώσεις στο περιορισμένο βαθμό που είναι επιτρεπτό για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ο Ενάγων δεν φαίνεται να προσήγαγε μαρτυρία, η οποία να καταδεικνύει πιθανότητα επιτυχίας, μικρή έστω στο βαθμό που να είναι ορατή. Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους του Ενάγοντα, ο οποίος, στην προκειμένη περίπτωση, απέτυχε να τεκμηριώσει τους αμφισβητούμενους ισχυρισμούς του για την εκτέλεση εργασιών εντός των ακινήτων που είτε κατέχει νόμιμα είτε των οποίων είναι ιδιοκτήτης (Α/φοί Μυλωνά κ.ά. v. Michalakis Avraamides & Co. Ltd
(1998)1 A.A.Δ. 1513). Συγκεκριμένα, ο Ενάγων αναφέρει ότι είναι ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακίνητου τεμαχίου 30 και ο νόμιμος κάτοχος του ακίνητου με αρ. 772, γεγονός που δεν αμφισβητείται από τους Εναγόμενους. Ο Ενάγων ισχυρίζεται περαιτέρω ότι το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και ο Εναγόμενος 2, άρχισαν εργασίες τοποθέτησης αγωγών δια μέσω των πιο πάνω ακίνητων. Ο Ενάγων, προς υποστήριξη των ισχυρισμών του, αναφέρει στην Ένορκη Δήλωσή του ότι, του έχουν υποδείξει ότι θα αποκόψουν και θα εκριζώσουν περίπου 50 ελαιόδεντρα και αμυγδαλιές, όπως οι ίδιοι υπολόγισαν (παράγραφοι 5 και 6 της Ένορκης Δήλωσης του Ενάγοντα). Αντίθετα, ο Εναγόμενος ισχυρίζεται 2 στην Ένορκη Δήλωσή του ότι οι αγωγοί για υδροδότηση δεν θα περάσουν δια μέσω των ακινήτων που κατέχει ή είναι ιδιοκτήτης ο Ενάγων, όπως ο ίδιος παραπονείται, αλλά θα τοποθετηθούν εντός του εγγεγραμμένου μονοπατιού, το οποίο έχει καθοριστεί με την τελεσίδικη απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, ημερ. 15/2/11 (Τεκμήριο 5) και φαίνεται στο επισυνημμένο χωρομετρικό σχέδιο (Τεκμήριο 2). Σύμφωνα με τον Εναγόμενο 2, το εν λόγω μονοπάτι οριοθετήθηκε, στην παρουσία του Ενάγοντα, από τον Υψηλάντη Γιάγκου, Τεχνικό Μηχανικό Χωρομετρίας του Κτηματολογίου, η Ένορκη Δήλωση του οποίου συνοδεύει την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης. Παρενθετικά σημειώνεται ότι, σύμφωνα με το άρθρο 2 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, «δημόσιος δρόμος» σημαίνει οποιαδήποτε οδό, πλατεία, μονοπάτι, ανοικτό χώρο ή χώρο επί του οποίου το κοινό έχει δικαίωμα διόδου και περιλαμβάνει οποιαδήποτε γη που εκχωρήθηκε από, ή με τη συναίνεση, της αρμόδιας αρχής ως δημόσιος δρόμος. Η εκδοχή όμως των Εναγόμενων δεν περιορίζεται μόνο στα πιο πάνω. Ισχυρίζεται περαιτέρω ο Εναγόμενος 2 ότι είναι ο ίδιος ο Ενάγων που επεμβαίνει παράνομα εντός του εν λόγω μονοπατιού, καθυστερώντας την υλοποίηση του έργου για την υδροδότηση της κοινότητας. Προς υποστήριξη του ισχυρισμού αυτού, ο Εναγόμενος 2 επισυνάπτει ως Τεκμήριο 6 στην Ένορκη Δήλωσή του απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερ. 12/9/16, στα πλαίσια της αγωγής 4623/09. Σημειώνεται ότι στο Τεκμήριο 3, το οποίο επισυνάπτει ο Ενάγων στην Ένορκη Δήλωσή του, αναφέρεται ότι, κατόπιν οριοθέτησης από το Κοινοτικό Συμβούλιο Καπηλειού, διαφάνηκε ότι στο δημόσιο μονοπάτι έχουν φυτευτεί μικρές ελιές από τον Ενάγοντα, οποίος υποστηρίζει ότι ο χώρος αυτός αποτελεί δική του περιουσία, και όχι δημόσιο μονοπάτι και για το λόγο αυτό το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων και το Τμήμα Χωρομετρίας και Κτηματολογίου θα προχωρήσουν στην οριοθέτηση του δημόσιου μονοπατιού και στη συνέχεια θα εγκατασταθούν οι αγωγοί στο δημόσιο μονοπάτι. Ο Ενάγων, ισχυρίζεται ότι ο ίδιος προχώρησε σε διάνοιξη δρόμου με δικά του έξοδα, τον οποίο παραχώρησε για δημόσια χρήση και οι αγωγοί μπορούν να τοποθετηθούν παραπλεύρως του δρόμου και του κτήματος. Για το λόγο αυτό, ζητά, μεταξύ άλλων, και την έκδοση ενδιάμεσου Διατάγματος με το οποίο να διατάζεται όπως οι αγωγοί υδροδότησης του χωριού Καπηλειού διέλθουν από «παρακείμενο δρόμο των ως άνω ακινήτων, τον οποίο δρόμο ο Ενάγοντας παραχώρησε από τον εν λόγω ακίνητο του». Ουδεμία λεπτομέρεια παρατίθεται όμως από τον Ενάγοντα ως προς τον προσδιορισμό της έκτασης ή τοποθεσίας στην οποία αναφέρεται, καθιστώντας τους ισχυρισμούς του ασαφείς και γενικόλογους. Λαμβάνοντας υπόψη τις προαναφερόμενες νομικές αρχές και αποφεύγοντας επιμελώς την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων ή ευρημάτων, καταλήγω στο ότι η προσαχθείσα μαρτυρία από τον Ενάγοντα δεν χαρακτηρίζεται από την απαραίτητη λεπτομέρεια, η οποία να παρέχει έρεισμα προς ικανοποίηση της δεύτερης προϋπόθεσης. Οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα ως προς την παράνομη επέμβαση σε ακίνητα που είναι ιδιοκτήτης ή κατέχει νόμιμα παραμένουν γενικόλογοι και αόριστοι. Ως προς τη γενικότητα του περιεχόμενου Ένορκης Δήλωσης για σκοπούς έκδοσης ενδιάμεσων Διαταγμάτων, στην απόφαση Κυτάλα κ.ά. ν. Χρύσανθου κ.ά.
(1996)1 ΑΑΔ 253, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας, που αποτελεί προϋπόθεση, γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας: βλ Odysseos ν. Pieris EstatesLtd and Others
(1982)1 C.L.R. 557. Διευκρινίζουμε ότι η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Το Εφετείο στην υπόθεση Constantinides v. Makriyiorghou
(1978)1 C.L.R. 585, παρέθεσε επιδοκιμαστικά το εξής απόσπασμα από την απόφαση του δικαστή Slade J., στην ReLord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others [1976] 3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon [1975] 1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας: - "Nevertheless, in my judgment it is still necessary for any plaintiff who is seeking interlocutory relief to adduce sufficiently precise factual evidence to satisfy the Court that he has a real prospect of succeeding in his claim for a permanent injunction at the trial. If the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success. For example, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that another person has at all material times held certain assets as nominee for a third party, he must adduce sufficient factual evidence to show both the grounds on which such claim is made and that he has a real prospect of establishing that such assets are so held. Likewise, if he wishes the Court to grant him relief on the basis that certain trustees have in the past been acting in breach of trust, he must adduce factual evidence sufficient to show not only what acts or omissions are relied on but also that he has a real prospect of establishing that they constituted a breach of trust under the relevant system of law." Στην προκείμενη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, για τη διαπίστωση της ορατής πιθανότητας, είναι αναγκαία, κάποια πρωταρχική, έστω, αξιολόγηση της μαρτυρίας για να μπορεί το Δικαστήριο να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς, έστω στην περιορισμένη σφαίρα εξέτασης στο στάδιο αυτό (Αθανάσιος Κυριάκου κ.α. ν. Πραξούλα Αντωνιάδου Κυριάκου, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε301/2016, ημερ. 26.9.17). Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, έχουν ήδη καταγραφεί πιο πάνω οι λόγοι για τους οποίους οι ισχυρισμοί του Ενάγοντα παραμένουν αόριστοι και γενικοί με αποτέλεσμα να μην ικανοποιείται η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32. Οι Εναγόμενοι έθεσαν μια άλλη εκδοχή ενώπιον του Δικαστηρίου και οι ασάφειες από πλευράς Ενάγοντα παρέμειναν αδιευκρίνιστες, αφού ο ίδιος, που έχει το βάρος απόδειξης να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας (the substratum of evidence) για να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος, δεν προσκόμισε την απαιτούμενη μαρτυρία που να καταδεικνύει την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας στα βαθμό που απαιτείται από τη σχετική νομολογία. Είναι γεγονός ότι ο κ. Ηλία με την αγόρευσή του επιχείρησε να απαντήσει στα όσα αναφέρονται στις Ένορκες Δηλώσεις που συνοδεύουν την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης. Αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην ύπαρξη φακέλου ΑΧ854/02 του Τμήματος Πολεοδομίας και Χωρομετρίας, σε εκκρεμούσα έφεση εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, σε καταγγελία στην Αστυνομία για υπόθεση πλαστογραφίας και παραποίησης εγγράφων και σχεδίων του Κτηματολογίου, σε κτηματικές διαφορές μεταξύ του Ενάγοντα και της αδελφής του Εναγόμενου 2 και σε γεγονότα που οδήγησαν στη μη εμφάνιση του συνήγορου ενώπιον του Δικαστηρίου στις 10/10/17 με αποτέλεσμα να ακυρωθεί το μονομερώς εκδοθέν Διάταγμα. Τα όποια όμως κενά έχουν παρατηρηθεί στη μαρτυρία, δεν μπορούν να συμπληρωθούν από την αγόρευση του δικηγόρου στην απουσία συγκεκριμένων ισχυρισμών στην Ένορκη Δήλωση και συνεπώς δεν μπορούν να έχουν οποιαδήποτε βαρύτητα αφού είναι σαφώς νομολογημένο ότι η αγόρευση δεν αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας (Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Σιακόλα
(2002)1 Α.Α.Δ. 223, King' s Development Co Ltd v. Πηλέα
(2001)1 Α.Α.Δ. 733). Σε ό,τι αφορά στην τρίτη προϋπόθεση, ότι δηλαδή χωρίς την έκδοση του Διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται κάτω από το πρίσμα του κατά πόσον η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής ή όχι με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης αλλά και της ύπαρξης τέτοιων άλλων περιστάσεων που ενδεχομένως να σταχυολογούσαν τα πράγματα με τρόπο που, ως γεγονός, να οδηγούσαν σε μια τέτοια διαπίστωση. Η προϋπόθεση αυτή ικανοποιείται, όχι μόνο όταν η φύση της ζημιάς είναι τέτοια που δεν μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα, αλλά και εκεί όπου ο αιτών το ενδιάμεσο Διάταγμα δεν θα αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή των αποζημιώσεων. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι η τοποθέτηση των αγωγών δια μέσω του ακίνητού του και η αποκοπή δέντρων θα προκαλέσει στον ίδιο ανεπανόρθωτη και μεγάλη ζημιά. Η έκφραση μόνο γενικών και αόριστων ισχυρισμών περί πρόκλησης ζημιάς δεν είναι αρκετή για να ικανοποιήσει την ύπαρξη κινδύνου για αδυναμία απόδοσης της δικαιοσύνης στο τέλος της υπόθεσης. Ακόμα και αν γίνει αποδεκτή η θέση της πλευράς του Ενάγοντα ότι θα προκληθεί ζημιά από τυχόν αποκοπή δέντρων, δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η ζημιά θα είναι ανεπανόρθωτη με την έννοια ότι οι αποζημιώσεις θα είναι δύσκολο να υπολογιστούν ή θα είναι μη επαρκείς. Συνεπώς, ούτε η τρίτη προϋπόθεση ικανοποιείται. Λαμβάνοντας υπόψη την κατάληξη ότι δεν πληρούνται σωρευτικά οι τρεις προϋποθέσεις, δεν παρίσταται ανάγκη να εξεταστεί κατά πόσο είναι εύλογο ή δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα (COMMERZBANK AUSLANDSBANKEN HOLDING A.G. κ.α. v. ADEONA HOLDINGS LIMITED, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε6/2014, ημερ. 27.2.15). Έστω όμως ότι ικανοποιούνταν όλες οι πιο πάνω προϋποθέσεις, όταν το Δικαστήριο θα ζύγιαζε και το κατά πόσον θα ήταν εύλογο και δίκαιο να εκδίδονταν τα αιτούμενα Διατάγματα στη βάση του ισοζυγίου της ευχέρειας, η κατάληξη θα ήταν προς απόρριψη του αιτήματος. Χωρίς το Δικαστήριο να καταλήγει σε οποιαδήποτε τελικά συμπεράσματα ή ευρήματα στον παρόν στάδιο, σημειώνεται ο ισχυρισμός των Εναγόμενων ότι είναι ο ίδιος ο Ενάγων που προβαίνει σε παράνομη επέμβαση. Προς τούτο, ο Εναγόμενος 2 επισυνάπτει στην Ένορκη Δήλωσή του απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ημερ. 12/9/16, στα πλαίσια της αγωγής 4623/09, στην οποία διαπιστώνεται παράνομη επέμβαση στο δημόσιο μονοπάτι που εφάπτεται με το τεμάχιο 30 του Ενάγοντα (Τεκμήριο 6, σελίδες 27 -28). Επαναλαμβάνω ότι δεν καταλήγω σε τελικά συμπεράσματα ως προς το πραγματικό ή νομικό υπόβαθρο της υπόθεσης, παρά μόνο αξιολογείται η μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου στον περιορισμένο βαθμό που απαιτείται από τη νομολογία. Ο Ενάγων δεν προσκόμισε οποιαδήποτε μαρτυρία με την οποία να αντικρούει ή να απαντά στους ισχυρισμούς του Εναγόμενου 2. Ο συνήγορος του Ενάγοντα επιχείρησε στη Γραπτή Αγόρευσή του να μειώσει τη σημασία της απόφασης, αναφέροντας ότι η Αστυνομία διερευνά υπόθεση πλαστογραφίας και παραποίησης εγγράφων του Κτηματολογίου, που αν ευσταθούν, θα καταστήσουν την εν λόγω απόφαση λανθασμένη. Όπως αναφέρεται πιο πάνω, στην απουσία οποιουδήποτε σχετικού ισχυρισμού στην Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα, η δήλωση αυτή δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε βαρύτητα. Συνεπώς, η επικαλούμενη από τους Εναγόμενους παρανομία δεν αντικρούστηκε από τον Ενάγοντα με οποιοδήποτε τρόπο, τονίζοντας παράλληλα ότι δεν καταλήγω σε οποιοδήποτε τελικό συμπέρασμα. Στην απόφαση Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά.
(1994)1 Α.Α.Δ. 201, το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ως ορθή την πρωτόδικη απόφαση να μην εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα, επειδή μεταξύ άλλων κρίθηκε ότι οι ενέργειες των Εναγουσών να επέμβουν στο κτήμα της Εναγόμενης, με τη διάνοιξη δρόμου, ήταν παράνομες. Επιπρόσθετα, στην απόφαση Κυρισάββα v. Κύζη, ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκιζή
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245, η παρανομία στην επιδίωξη της κατασκευής του περιπτέρου με τις παρεμφερείς κατασκευές του, ήταν στοιχείο το οποίο το Εφετείο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο έλαβε υπόψη του. Επιβεβαιώθηκε το ακόλουθο απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση: «Το Δικαστήριο αποτελεί τον θεματοφύλακα γενικά του κράτους δικαίου και δεν μπορεί να παραγνωρίσει το γεγονός ότι η αρμοδία αρχή για τις ανοικοδομήσεις κτιρίων έχει λάβει μια συγκεκριμένη θέση μετά από την καταγγελία της όλης υπόθεσης από την πλευρά του αιτητή, που οδηγεί εκ πρώτης όψεως στο συμπέρασμα ότι η οικοδομή αυτή δεν θα έπρεπε να είχε αρχίσει καν.» Στην υπό εξέταση περίπτωση, παρόλο που το Δικαστήριο δεν καταλήγει σε τελικά ευρήματα, δεν μπορεί να παραγνωριστεί η θέση των Εναγόμενων, στον περιορισμένο βαθμό που απαιτείται για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ότι ο Ενάγων παραπονείται και επιζητεί την έκδοση Διατάγματος σε σχέση με τη δική του, κατ' ισχυρισμό, παράνομη επέμβαση σε δημόσιο μονοπάτι, ισχυρισμός που δεν έχει αντικρουστεί από τον Ενάγοντα, έστω στο βαθμό που απαιτείται για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Η αίτηση δε μπορεί να πετύχει για τους λόγους που έγινε προσπάθεια να επεξηγηθούν και γι' αυτό απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Εναγόμενων 1 και 2 και εναντίον του Ενάγοντα όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) .......... Χρ. Ε. Χατζηευτυχίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Πολιτική Δικονομία - Αίτηση για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο