Αίτηση της Εταιρείας VTB BANK (PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY) ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ PROMODANA ENTERPRISES LIMITED, Αίτηση Αρ.: 429/2017, 13/12/2017

Αίτηση της Εταιρείας VTB BANK (PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY) ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ PROMODANA ENTERPRISES LIMITED, Αίτηση Αρ.: 429/2017, 13/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2017:A390 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Αίτηση Αρ.: 429/2017 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ PROMODANA ENTERPRISES LIMITED από τη Λεμεσό ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΝΟΜΟ ΚΕΦ.113 Αίτηση της Εταιρείας VTB BANK (PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY), από τη Ρωσία --------------------------------------------- Ημερομηνία: 13 Δεκεμβρίου, 2017 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια: κ. Χρ. Νικολάου με κ. Χρ. Ιωάννου για Πατρ.Παύλου & Συνεργ. ΔΕΠΕ Για Καθ'ης η Αίτηση: Καμία Εμφάνιση Για Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη: Καμία Εμφάνιση ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με αίτηση που καταχώρησε στις 17/8/17, η πιο πάνω αναφερόμενη Ρωσική Τράπεζα (εφ' εξής η αιτήτρια), αιτείται την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της κυπριακής εταιρείας PROMODANA ENTERPRISES LIMITED από τη Λεμεσό (ΗΕ 26853) (εφ' εξής η εταιρεία). Η αίτηση επιδόθηκε τόσο στην εταιρεία όσο και στον Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη, κανένας όμως από αυτούς εμφανίστηκε κατά την πρώτη ημερομηνία που ορίστηκε η αίτηση ενώπιον του Δικαστηρίου. ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΑΙΤΗΤΡΙΑΣ Η ουσία των ισχυρισμών της αιτήτριας είναι συνοπτικά η εξής: Το δικαίωμα της αιτήτριας να επιδιώκει την εκκαθάριση της εταιρείας, παρουσιάζεται να εδράζεται σε συμφωνία δανείου που η εταιρεία σύναψε με μία άλλη Ρωσική Τράπεζα στις 02/11/12, για το ποσό των 350.000.000,00 Δολ. ΗΠΑ. Η εν λόγω Τράπεζα, στη συνέχεια, με τη γραπτή συγκατάθεση της εταιρείας, μεταβίβασε και εκχώρησε στην αιτήτρια, μεταξύ 21/11/16 και 23/11/16, όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις της που πηγάζουν από την εν λόγω συμφωνία, καθιστώντας έτσι την αιτήτρια, το «νέο δανειστή» της εταιρείας. Το δάνειο, είχε εξασφαλιστεί με την επιβάρυνση διαφόρων τραπεζικών λογαριασμών της εταιρείας, τις εγγυήσεις άλλων κυπριακών και αλλοδαπών εταιρειών καθώς και με την ενεχυρίαση μετοχών τρίτης συγκεκριμένης εταιρείας, εγγεγραμμένης στο Καζακστάν, εταιρείας που δραστηριοποιείται στην εκμετάλλευση ορυκτών πόρων στην εν λόγω χώρα. Και οι εν λόγω εξασφαλίσεις, εκχωρήθηκαν με τη συγκατάθεση της εταιρείας, στην αιτήτρια. Στην πορεία του δανείου, η εταιρεία, παράβηκε ουσιώδη συμβατικό όρο της συμφωνίας δανείου (Event of Default), με αποτέλεσμα η αιτήτρια, ως ο δανειστής πλέον, επικαλούμενη άλλο σχετικό συμβατικό όρο, να κηρύξει γραπτώς με επιστολή της προς την εταιρεία, ολόκληρο το υπόλοιπο του δανείου και των δεδουλευμένων τόκων, άμεσα πληρωτέο και απαιτητό. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, το οφειλόμενο υπόλοιπο του δανείου, ανέρχετο στο ποσό των 181.720.00,00 Δολ.ΗΠΑ ενώ οι συμφωνηθέντες δεδουλευμένοι τόκοι, στις 4.542.807,08 Δολ.ΗΠΑ. Τα πιο πάνω ποσά, η αιτήτρια τα απαίτησε και με «γραπτή απαίτηση πληρωμής», την οποία επέδωσε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας στις 6/7/

1. Στην εν λόγω απαίτηση πληρωμής, η αιτήτρια, επαναλαμβάνοντας τη θέση της ότι υπήρξε «Event of Default» και ότι συνεπεία τούτου είχε ασκήσει το συμβατικό της δικαίωμα να καταστήσει άμεσα απαιτητό και πληρωτέο ολόκληρο το υπόλοιπο του δανείου και των δεδουλευμένων τόκων, απαίτησε όπως τα εν λόγω ποσά, της καταβληθούν εντός 21 ημερών. Σε αντίθετη περίπτωση, προειδοποίησε η αιτήτρια, η εταιρεία θα θεωρείτο ότι διέπραξε «πράξη πτώχευσης» και νομικά μέτρα θα λαμβάνονταν εναντίον της, μη αποκλειομένης και αίτησης εκκαθάρισης στη βάση των αρ.211(ε), 211(στ) και 212(α) Κεφ.
2. Με την παρέλευση τις προθεσμίας των 21 ημερών και εφόσον δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμόρφωση με τους όρους της απαίτησης πληρωμής από την εταιρεία, η αιτήτρια, προχώρησε και καταχώρησε την παρούσα αίτηση. Όσον αφορά τις εξασφαλίσεις του δανείου, αυτές, σύμφωνα με την αιτήτρια, είναι ουσιαστικά ανίσχυρες, εφόσον οι μεν τραπεζικοί λογαριασμοί που είχαν δεσμευτεί, δεν έχουν διαθέσιμα κεφάλαια, οι δε ενεχυριασμένες μετοχές, ιδιαίτερα αυτές της εταιρείας στο Καζακστάν, δεν μπορούν να αξιοποιηθούν λόγω νομοθετικών περιορισμών που ισχύουν στην εν λόγω χώρα. Συνεπεία της παράλειψης της εταιρείας και του Εφόρου να εμφανιστούν στη διαδικασία, ζητήθηκε από τους ευπαίδευτους συνηγόρους της αιτήτριας, όπως η αίτηση οριστεί για απόδειξη και ταυτόχρονα όπως δοθούν οδηγίες για δημοσίευση της παρούσας αίτησης. Προτού το αίτημα ικανοποιηθεί, το Δικαστήριο εξέφρασε κάποιους προβληματισμούς αναφορικά με το βάσιμο και έγκυρο της αίτησης, για τους οποίους και ζήτησε από τους συνηγόρους της αιτήτριας να τοποθετηθούν. Ο λόγος που ηγέρθησαν σε αυτό το στάδιο οι συγκεκριμένοι προβληματισμοί του Δικαστηρίου, είναι διότι, σύμφωνα με τη νομολογία και πρακτική, το βάσιμο και έγκυρο μιας αίτησης εκκαθάρισης, είτε έχει καταχωρηθεί ένσταση είτε όχι, θα πρέπει να εξετάζεται από το Δικαστήριο, τουλάχιστο εκ πρώτης όψεως, προτού δοθούν οποιεσδήποτε οδηγίες για δημοσίευση ή άλλως πως για κοινοποίηση της αίτησης σε τρίτα πρόσωπα. Παρέχεται μάλιστα και περιθώριο όπως, εκεί όπου καταχωρείται ένσταση, μη διαταχθεί δημοσίευση/κοινοποίηση της αίτησης, προτού αποφασιστούν τα θέματα που τυχόν εγείρονται με την ένσταση, τα οποία αποσκοπούν στο να καταδείξουν, είτε καλόπιστη αμφισβήτηση του χρέους (bona fide dispute), είτε φερεγγυότητα της εταιρείας, δικαστική πρακτική μάλιστα, που ήθειστε να ακολουθείται (βλ. μεταξύ άλλων Re a Company No. 006685 of 1996 [1997] B.C.C. 830 και επιφύλαξη (γ) αρ.213 Κεφ.113) Ο λόγος για τούτο είναι ευνόητος και αφορά στις δραστικές συνέπειες που όχι μόνο η καταχώρηση αλλά και η ίδια η δημοσίευση/κοινοποίηση του «δρακόντειου» μέτρου της αίτησης εκκαθάρισης συνεπάγεται, για την καθ' ης η αίτηση εταιρεία. Η «διαρροή» μιας τέτοιας αίτησης, έστω και αν αυτή τελικά απορριφθεί, είναι από μόνη της αρκετή, για να επιφέρει καταστροφικές συνέπειες στην εταιρεία. Το συγκκεριμένο θέμα λαμβάνει ιδιαίτερη σημασία, αν ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι πολλές φορές, παρατηρείται η πρακτική να καταχωρείται μια αίτηση εκκαθάρισης εναντίον μιας κατά τ' άλλα φερέγγυας εταιρείας, απλά και μόνο για να της ασκηθεί πίεση να πληρώσει. Βλ. In the Matter of Claybridge Shipping Company S.A. [1981] Com LR 107: «Now the jurisdiction in relation to restraining advertisement and striking out a petition which is based upon a debt which is subject to a bona fide and substantial dispute is, I think, a salutory one because a winding-up petition is a draconian measure which, even if it does not succeed, can have very serious consequences for the company by publicly affecting its credit and reputation. It ought not, therefore, to be used as a means of putting on pressure in cases of genuine dispute and it is right that the Companies Court should, as a matter of its practice, keep a watchful eye on proceedings which can so easily be abused.» Re a Company No. 0012209 of 1991 [1992] 1 WLR 351: «'It does seem to me that a tendency has developed, possibly since the decision in Cornhill Insurance plc v Improvement Services Ltd [1986] 1 W.L.R. 114 , to present petitions against solvent companies as a way of putting pressure upon them to make payments of money which is bona fide disputed rather than invoke the procedures which the rules provide for summary judgment. I do not for a moment wish to detract from anything which was said in the Cornhill case which indeed followed earlier authority, to the effect that a refusal to pay an indisputable debt is evidence from which the inference may be drawn that the debtor is unable to pay.» και Re JN 2 Ltd [1978] 1 WLR 183 , at p. 187H: «It is, of course, common practice to dismiss a creditor's petition if the debt is bona fide disputed by the company. This seems to me a wholly proper attitude to be adopted by the court. The presentation of a winding-up petition has an immediate effect on the ability of a company to deal with its assets although capable of litigation by an appropriate order under section 227 [now s. 127 of the Insolvency Act 1986]. Frequently in the case of a trading company the presentation of a petition will damage the financial standing of the company. It therefore seems to me obviously correct that the court should not allow a creditor's petition to remain on the file longer than is necessary once the status of the petitioner is in doubt.» Εν πάσει περιπτώσει, εκεί όπου η αίτηση εδράζεται στην ύπαρξη συγκεκριμένης «αδιαμφισβήτητης οφειλής» ως τεκμήριο αφερεγγυότητας, η απόδειξη του εν λόγω τεκμηρίου, δεν αφορά και ούτε εξαρτάται από τις οποιεσδήποτε θέσεις, άλλων τυχόν πιστωτών της εταιρείας. Αν και οι θέσεις τέτοιων πιστωτών λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο, αυτό είναι μόνο ως προς το κατά πόσο, υπό το φως του συνόλου των περιστάσεων, δικαιολογείται η εκκαθάριση της εταιρείας και όχι ως προς το κατά πόσο ο συγκεκριμένος αιτητής έχει καταδείξει το απαιτούμενο locus standing ή το συγκεκριμένο τεκμήριο αφερεγγυότητας. Τα θέματα αυτά άλλωστε, οι εν λόγω πιστωτές δεν τα γνωρίζουν ούτε και εμπλέκονται σε αυτά. Επομένως, εκεί τουλάχιστο που η αίτηση εδράζεται σε παράλειψη καταβολής συγκεκριμένου ποσού στον αιτητή, καμία ανάγκη υφίσταται για περιπλοκή της διαδικασίας με την εμπλοκή τρίτων, προτού επιλυθούν τα βασικά θέματα που προκύπτουν αποκλειστικά μεταξύ αιτητή και εταιρείας. Αν ο αιτητής αποτύχει να αποδείξει την υπόθεση του, το θέμα τελειώνει εκεί και δεν χρειάζεται η δημιουργία περαιτέρω εξόδων και διαδικασιών. Αν ο αιτητής επιτύχει, τότε η αίτηση μπορεί να δημοσιευτεί/κοινοποιηθεί και το μόνο που απομένει να εξετάσει το Δικαστήριο, είναι τις γενικές απόψεις, που άλλοι πιστωτές δυνατό να έχουν. ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΥΠΟΘΕΣΗ Ο προβληματισμός του Δικαστηρίου αφορά στο κατά πόσο, τα γεγονότα που η αιτήτρια επικαλείται για να υποστηρίξει την αίτηση της, μπορούν να εξεταστούν στα πλαίσια αίτησης εκκαθάρισης, όπου η δικαιοδοσία που ασκεί το Δικαστήριο, περιορίζεται αποκλειστικά, στους εταιρικούς/πτωχευτικούς κανόνες και πρακτική, κατά τρόπο όμοιο με τη δικαιοδοσία που ασκείται από τα αγγλικά Company και Bankruptcy Courts και δεν εκτείνεται στην ευρεία δικαιοδοσία που έχει το Δικαστήριο κατά την άσκηση της συνήθους πολιτικής του δικαιοδοσίας, ως Δικαστήριο γεγονότων (Trier/Court of facts). Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά από το Αγγλικό Εφετείο στην Re UOC Corp. Alipour v Ary [1997] B.C.C. 377, τo Δικαστήριο που ασκεί εταιρική δικαιοδοσία (Company Court), δεν είναι κατάλληλα, δικονομικά εξοπλισμένο, για να επιλύει διαφορές επί γεγονότων (disputes of fact) και να προβαίνει σε ανάλογα ευρήματα. Οι δικονομικές πρόνοιες που διέπουν τη διαδικασία σε ένα τέτοιο Δικαστήριο, δεν εκτείνονται στο βαθμό των προνοιών που έχει στη διάθεση του το Δικαστήριο που εκδικάζει αγωγές. Δικόγραφα, εν τη αυστηρή έννοια του όρου, δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν ούτε πρόνοιες για ανταλλαγή και επιθεώρηση εγγράφων. Η προσκόμιση προφορικής μαρτυρίας δε, συνήθως δεν είναι ανεκτή, και τα «επίδικα» θέματα, αποφασίζονται κατά κανόνα, στη βάση της έγγραφης μαρτυρίας που προσκομίζεται, στα πλαίσια μιας συνοπτικής ουσιαστικά διαδικασίας. Έναυσμα για τον προβληματισμό του Δικαστηρίου, έδωσε το γεγονός ότι η παρούσα αίτηση, ενώ παρουσιάζεται να εδράζεται σε ισχυριζόμενη αφερεγγυότητα της εταιρείας, συνεπεία του νομοθετικού τεκμηρίου της απλής παράλειψης καταβολής συγκεκριμένου αδιαμφισβήτητου ποσού, εντός 21 ημερών από την ημερομηνία που τέτοιο ποσό απαιτήθηκε γραπτώς, με επίδοση σχετικής γραπτής απαίτησης στο εγγεγραμμένο γραφείο της εταιρείας, εντούτοις, η υπό κρίση κατ' ισχυρισμό οφειλή, όσο και τα γεγονότα επί των οποίων αυτή φέρεται να εδράζεται, ούτε έχουν αποκρυσταλλωθεί μέσω οποιασδήποτε προηγούμενης απόφασης Δικαστηρίου (judgment debt), ούτε αποτέλεσαν αντικείμενο ρητής αποδοχής από την εταιρεία (admitted debt). Αντίθετα, είναι στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας που ουσιαστικά ζητείται να συναχθούν τα εν λόγω γεγονότα, στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Η πολυπλοκότητα που προβάλλεται ως προς τις συναλλαγές των εμπλεκόμενων μερών και ο διασυνοριακός χαρακτήρας της υπόθεσης, μάλλον παραπέμπει σε αγωγή, όπου το Δικαστήριο, θα πρέπει να διεξέλθει της προσκομισθείσας μαρτυρίας, να την αξιολογήσει και αφού προβεί σε ανάλογα ευρήματα, να καταλήξει ως προς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις των εμπλεκομένων, αποκρυσταλλώνοντας έτσι, και την υποχρέωση πληρωμής αλλά και το ύψος της οφειλής. Τέτοιας μορφής διαδικασία όμως, ήτοι διαδικασία, ουσιαστικά αγωγής, ουδόλως αντικατοπτρίζει τη συνοπτική φύση της συγκεκριμένης και δικονομικά περιορισμένης διαδικασίας και δη διαδικασίας σε σχέση με αίτηση εκκαθάρισης, που υποτίθεται ότι εδράζεται στην απλή βάση μιας αδιαμφισβήτητης οφειλής και ενός νομοθετικού τεκμηρίου ανικανότητας πληρωμής χρεών. Περαιτέρω, ο μεγάλος όγκος των εγγράφων που συνοδεύουν και συνιστούν την αίτηση καθώς και η έκταση των ισχυριζόμενων γεγονότων, ήτοι μία αίτηση πέραν των 20 σελίδων και ένα box file με 25 ογκώδη Τεκμήρια όπως εταιρικά έγγραφα διαφόρων ημεδαπών και αλλοδαπών εταιρειών, 15 και πλέον συμφωνίες και σχετικές τροποποιητικές συμφωνίες ημεδαπού και αλλοδαπού δικαίου, διαγράμματα εταιρικής δομής και εκθέσεις εκτιμητών, ενισχύει την δημιουργία των προαναφερόμενων προβληματισμών. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της αιτήτριας παρέθεσε την επιχειρηματολογία του επί του θέματος τόσο γραπτώς όσο και προφορικά. Οι αγορεύσεις του, μακροσκελείς μεν, εμπεριστατωμένες δε. Προτού όμως αναφερθώ στις θέσεις και επιχειρήματα του συνηγόρου, θεωρώ σκόπιμο να επισημάνω τα πιο κάτω αναφορικά με την αίτηση και τις ένορκες δηλώσεις που φέρονται να τη συνοδεύουν, τα οποία και διαπίστωσα κατά την ετοιμασία της παρούσας απόφασης. Η αίτηση, στο σώμα της οποίας παρατίθενται, και αυτό ορθά εφόσον πρόκειται για ΑΝΑΦΟΡΑ - PETITION, τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται, δεν αναφέρει ρητά ποια είναι η νομική της βάση ούτε παραπέμπει σε οποιαδήποτε υποστηρικτική ή βεβαιωτική (verifying) ένορκο δήλωση (βλ. μεταξύ άλλων Κ.30 Companies (Winding Up) Rules 1949).[1] Παρατηρώ όμως και τα εξής: Α. Στην παράγραφο Α του παρακλητικού της αίτησης αναφέρεται ότι ζητείται «Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει την εκκαθάριση ... σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 209, 211 και 212 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113» ενώ παράλληλα, στη γραπτή απαίτηση που έχει επιδοθεί στην εταιρεία, γίνεται ρητή αναφορά στα άρθρα 211(ε), 211(στ) και 212(α) Κεφ.113 (βλ. Τεκ. 25). Β. Στην αίτηση υπάρχουν επισυνημμένες δύο ένορκες δηλώσεις. Η μία, είναι δήλωση κάποιας Kseniias Kreneva από τη Ρωσία, στην αγγλική γλώσσα και η άλλη, είναι η ένορκη δήλωση μετάφρασης της στην ελληνική γλώσσα (Ε/Δ Ηρακλέους). Αμφότερες οι δηλώσεις φέρουν ως τίτλο, τον τίτλο και αριθμό της υπό κρίση αίτησης. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρονται στη Ε/Δ Kreneva, αυτή είναι υπάλληλος της αιτήτριας, γνωρίζει προσωπικά όλα τα γεγονότα και ισχυρισμούς που αναφέρονται στην αίτηση «με τον προαναφερόμενο τίτλο και αριθμό», και τα υιοθετεί και επιβεβαιώνει ως αληθή - «...I adopt and verify as true all the facts and allegations mentioned in the application with the above number and title.». Υπό το φως των πιο πάνω και γενικά του συνόλου των περιστάσεων στην κρινόμενη περίπτωση καθώς και ότι η αίτηση προχωρεί «uncontested» και οι πιο πάνω διαπιστώσεις προέκυψαν κατά τη μελέτη της υπόθεσης για σκοπούς έκδοσης απόφασης, θεωρώ ότι, οι συγκεκριμένες παραλείψεις της αιτήτριας, αν τελικά ήθελε κριθεί ότι η αίτηση επί της ουσίας της μπορεί να προχωρήσει, συνιστούν παραλείψεις που δύναται να θεραπευθούν με την έκδοση ανάλογης διαταγής (βλ. μεταξύ άλλων AΝΔΡΕΑΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΤΔ ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, ECLI:CY:AD:2017:A176, Πολιτική Έφεση Αρ. 177/11, 15/5/2017, Ιωάννης Παπαδόπουλος ν. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Παγκυπριακής Λτδ