ΠΑΥΛΟΣ ΚΥΘΡΑΙΩΤΗΣ, άλλως PAUL KYTHREOTIS ν. BLOOMBERG L.P. κ.α., Αρ.Αγωγής 1035/2015, 17/1/2017

(1)του Κλητηρίου Εντάλματος,

(2)της Ειδοποίησης του και

(3)του διατάγματος ημερ. 16.12.2015 με το οποίο δόθηκε άδεια για υποκατάστατη επίδοση του Κλητηρίου σε αυτόν εκτός δικαιοδοσίας. (Β) Τον παραμερισμό και ακύρωση της επίδοσης. (Γ) Την αναστολή ή απόρριψη της αγωγής λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου ή λόγω ακαταλληλότητας ή μη βολικότητας του Δικαστηρίου να εκδικάσει την υπόθεση. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση ημερ. 2.9.2016 της Ξένιας Κόκκινου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων του Εναγόμενου

1. Παρενθετικά σημειώνεται ότι ανάλογη πορεία ακολούθησαν και οι Εναγόμενοι 1 και
2. Η επίδοση της αγωγής και της Ειδοποίησης του Κλητηρίου Εντάλματος σε αυτούς παραμερίστηκε και ακυρώθηκε με τη συναίνεση του Ενάγοντα την 25.11.2016, σε ξεχωριστές αιτήσεις που αυτοί είχαν καταχωρήσει. Στην Αίτηση του Εναγόμενου 2 ο Ενάγοντας καταχώρησε Ειδοποίηση Πρόθεσης Ενστασης με εννέα λόγους ένστασης που υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του ιδίου ημερ. 21.11.
3. Όπως προκύπτει από την πιο πάνω παράθεση των εξαιτούμενων θεραπειών ζητούνται διατάγματα που επιφέρουν τρεις διαφορετικές επιπτώσεις: - Η απόρριψη, ακύρωση ή παραμερισμός του Κλητηρίου Εντάλματος ((Α)

(1)και

(2)) ή η απόρριψη, παραμερισμός ή ακύρωση της διαδικασίας εναντίον του Εναγόμενου 2 ή του Κλητηρίου Εντάλματος λόγω έλλειψης δικαιοδοσίας ή ακαταλληλότητας του Δικαστηρίου (Γ) επιφέρουν τον τερματισμό της αξίωσης του Ενάγοντα εναντίον του Εναγόμενου 2. - Η εξαιτούμενη θεραπεία (Α)

(3)επιφέρει την ακύρωση του διατάγματος ημερ. 16.12.

1. - Η εξαιτούμενη θεραπεία (Β) επιφέρει τον παραμερισμό της επίδοσης, με την αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 2 να διατηρείται και το διάταγμα ημερ. 16.12.2015 να ισχύει. Με την υπό κρίση Αίτηση δεν παρέχεται η δυνατότητα εξέτασης ζητήματος απόρριψης της αγωγής εναντίον του Εναγόμενου
2. Για την καταχώρηση της αγωγής εναντίον του ο Ενάγοντας είχε εξασφαλίσει άδεια του Δικαστηρίου ημερ. 18.5.2015 στη Γεν. Αιτ. 47/
3. Το διάταγμα αυτό δεν προσβάλλεται με την υπό κρίση Αίτηση. Η αναφορά των δικηγόρων του Εναγόμενου 2 (παρ.62 της αγόρευσης τους) ότι «Το στάδιο της Αίτησης Σφράγισης δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, καθότι η Αίτηση Σφράγιση καταχωρήθηκε σε άλλη διαδικασία, με άλλο αριθμό και με άλλο δικαστηριακό φάκελο.», στην έκταση που πιθανόν να θέλει να υποστηρίξει ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα εξέτασης στα πλαίσια του φακέλου της αγωγής, δεν είναι ορθή. Η GCC Computers Ltd v. Penril Datacom Ltd

(2000)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1584, την οποία επικαλούνται, επιβεβαιώνει ότι στα πλαίσια της αγωγής μπορεί να αμφισβητηθεί η ορθότητα του διατάγματος σφράγισης της που είχε εκδοθεί στα πλαίσια γενικής αίτησης. Επομένως, ο λόγος που δεν μπορεί να εξεταστεί η ορθότητα του διατάγματος ημερ. 18.5.2015 στη Γεν. Αιτ. 47/2015 δεν είναι γιατί κάτι τέτοιο είναι δικονομικά ανέφικτο, αλλά γιατί ο Εναγόμενος 2 δεν το εγείρει με την υπό κρίση Αίτηση. Στην S.P.P. Projects Ltd v. Integral Equipment Sarl

(1993)1 A.A.Δ. 762, 764, αναφέρεται ότι: «Η διαταγή για την επίδοση κλητηρίου (ειδοποίησης) εντάλματος στο εξωτερικό επιμαρτυρεί την ύπαρξη των προϋποθέσεων που θέτει η Δ.6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για ανάληψη και άσκηση δικαιοδοσίας που στρέφεται εναντίον κατοίκου του εξωτερικού, οπόταν δικαιολογείται η επίδοση της στην αλλοδαπή. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη δικαιοδοσίας εκ μέρους του Δικαστηρίου να επιληφθεί της διαφοράς. Η έκδοση διατάγματος για επίδοση στο εξωτερικό υποδηλώνει ότι το Δικαστήριο είναι αρμόδιο και έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί του επίδικου θέματος. . Διαταγή για επίδοση του κλητηρίου στο εξωτερικό εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση του ενάγοντα. Διαφυλάσσεται όμως στον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουστεί, χάριν φυσικής δικαιοσύνης, και να ζητήσει τον παραμερισμό του διατάγματος. Το δικαίωμα κατοχυρώνεται με τις διατάξεις της Δ.16, θ.9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στα πλαίσια του αιτήματος για παραμερισμό του Διατάγματος μπορεί να αμφισβητηθούν τόσο τα γεγονότα που το στοιχειοθετούν όσο και η δικαιοδοτική του βάση.» Το βάρος απόδειξης, καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας για παραμερισμό, το φέρει ο ενάγοντας, ο οποίος βαρύνεται να πείσει εκ νέου το Δικαστήριο ότι ικανοποιούντο οι προϋποθέσεις για παροχή σε αυτόν άδειας για επίδοση ειδοποίησης του κλητηρίου εντάλματος εκτός δικαιοδοσίας (βλ. GCC Computers). Στην Amathus Navigation Co. Ltd v. Concord Express Liners

(1993)1 A.A.Δ. 1030, 1033, αναφέρεται ότι: «Το αντικείμενο της διαδικασίας παραμένει το ίδιο με εκείνο της μονομερούς αίτησης, δηλαδή η διαπίστωση των προϋποθέσεων για άσκηση δικαιοδοσίας σε σχέση με πρόσωπο το οποίο ευρίσκεται εκτός της επικράτειας. Γι΄ αυτό η μόνη μαρτυρία στην οποία ο ενάγων μπορεί να στηριχτεί είναι εκείνη η οποία στοιχειοθέτησε την αίτηση του για παροχή άδειας για επίδοση στο εξωτερικό. Αλλωστε, αυτή αποτέλεσε το βάθρο για την αίτηση του.» (Βλ. επίσης Her Brittanic Magesty's Secretary of State for Defence v. A.P. Lanitis Investments Ltd

(1999)1 A.A.Δ. 995). Εφόσον κανένας από τους Εναγόμενους δεν διαμένει στην Κύπρο η δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων και του Ε.Δ. Λάρνακας όπου καταχωρίστηκε η αγωγή, μπορεί να εδράζεται μόνο στη θέση ότι η ισχυριζόμενη δυσφήμιση, που συνιστά και την αιτία της αγωγής, έγινε εντός της επαρχίας Λάρνακας. Σύμφωνα με τη Δ.6 θ.1 (στ) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, επίδοση εκτός δικαιοδοσίας του κλητηρίου εντάλματος ή ειδοποίησης του μπορεί να επιτραπεί όποτε η αγωγή εδράζεται σε αστικό αδίκημα που έγινε στην Κύπρο. Σύμφωνα με το άρθρο 21

(1)(α) των περί Δικαστηρίων Νόμων, το Επαρχιακό Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσίας να εκδικάζει αγωγές όπου η βάση της αγωγής έχει προκύψει, είτε καθ΄ ολοκληρία είτε εν μέρει, εντός των ορίων της επαρχίας του. Το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης απαιτεί τη δημοσιοποίηση του κατ΄ ισχυρισμό δυσφημιστικού δημοσιεύματος σε τρίτα πρόσωπα και συντελείται και ολοκληρώνεται όταν το δυσφημιστικό δημοσίευμα κοινοποιηθεί σε τρίτα πρόσωπα ή περιέλθει στη γνώση και αντίληψη τους. Για σκοπούς του αστικού αδικήματος της δυσφήμισης η δημοσίευση στο διαδίκτυο γίνεται μόνο όταν κάποιος τρίτος επιτύχει πρόσβαση και κατεβάσει (download) το δυσφημιστικό υλικό. Για τις ιστοσελίδες για τις οποίες ο αριθμός των «κλικς» μπορεί να καθοριστεί, η δημοσίευση τους σε αναγνώστες της σελίδας καταδεικνύεται με αυτό τον τρόπο (βλ. Gregg v. O'Gara [2008] EWHC 658 (Q.B.)). Oμως, όταν η ισχυριζόμενη δημοσίευση έγινε σε ιστοσελίδα που είναι ανοικτή σε γενική πρόσβαση, ο ενάγοντας φέρει το βάρος απόδειξης της δημοσίευσης με το συνήθη τρόπο (βλ. Al Amouri v. Brisard [2006] EWHC 1062 (Q.B.)). Στην ένορκη δήλωση του Ενάγοντα ημερ. 4.12.2015, στη βάση της οποίας εκδόθηκε το προσβαλλόμενο διάταγμα ημερ. 16.12.2015, αναφέρεται (παρ.3) ότι η διαδικτυακή εφημερίδα «BLOOMBERG» είναι παγκόσμιας εμβέλειας και (παρ.5(α)) ότι το δυσφημιστικό για τον Ενάγοντα δημοσίευμα αναρτήθηκε την 10.8.2012 και έκτοτε και μέχρι σήμερα βρίσκεται αναρτημένο στο διαδίκτυο με ηλεκτρονική διεύθυνση που καταγράφεται. Αναφέρεται ότι (παρ.5(γ)) η φήμη του Ενάγοντα προσβλήθηκε και έχασε πελάτες στην Κύπρο και το εξωτερικό, ακόμα πως (παρ.7) το δημοσίευμα δημοσιεύτηκε σε γλώσσα αντιληπτή στον κύκλο των πελατών και συνεργατών του. Στην ένορκη δήλωση της 4.12.2015 δεν εντοπίζεται μαρτυρία που να μπορεί αντικειμενικά να τεκμηριώσει ότι οιοδήποτε τρίτο πρόσωπο στην Κύπρο επισκέφθηκε την ιστοσελίδα που φιλοξενεί το επίδικο δημοσίευμα ή ότι αυτό κατέβηκε (downloaded) ή αναγνώστηκε από οιοδήποτε τρίτο πρόσωπο στην Κύπρο. Ακόμα και αν θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι από την ένορκη δήλωση προκύπτει ότι ο Ενάγοντας δυσφημίστηκε γιατί πρόσωπα που διαμένουν ή ευρίσκονται στην Κύπρο επισκέφθηκαν την ιστοσελίδα και διάβασαν το δημοσίευμα, δεν προκύπτει θετικά ότι αυτό έγινε στην Κύπρο. Η αναφορά (παρ.9) ότι ο Εναγόμενος 2 διέπραξε το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης εναντίον του Ενάγοντα στην Κύπρο, συνιστά νομική θέση που θα έπρεπε να υποστηριχτεί από τα επιμέρους γεγονότα που ενδεχομένως να την τεκμηριώνουν. Ο Ενάγοντας είχε υποχρέωση να εκθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα γεγονότα αυτά ώστε το Δικαστήριο να διαμορφώσει ιδία κρίση κατά πόσο διαπράχθηκε το αστικό αδίκημα της δυσφήμισης στην Κύπρο και όχι να παραθέσει τη γνώμη των δικηγόρων του. Είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης του Ενάγοντα ημερ. 4.12.2015 δεν εμπεριείχε τα στοιχεία εκείνα που θα δικαιολογούσαν την έκδοση του διατάγματος ημερ. 16.12.

1. Κατά συνέπεια, αυτό θα πρέπει να ακυρωθεί. Όπως έχει πιο πάνω επισημανθεί, με την υπό κρίση Αίτηση δεν προσβάλλεται η ορθότητα του διατάγματος ημερ. 18.5.2015 στη Γεν. Αιτ. 47/2015, με το οποίο δόθηκε άδεια για σφράγιση και καταχώρηση του Κλητηρίου. Η θέση των δικηγόρων του Εναγομένου 2 ότι η επιτυχία της Αίτησης επηρεάζει την εγκυρότητα της αίτησης σφράγισης δεν εφαρμόζεται στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης. Είναι ενδεχόμενο αίτηση για σφράγιση να υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση που να εμπεριέχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία ώστε ορθά το Δικαστήριο να επιτρέψει τη σφράγιση και καταχώρηση του κλητηρίου αλλά, όταν μεταγενέστερα, στα πλαίσια της αγωγής, καταχωριστεί αίτηση για υποκατάστατη επίδοση εκτός δικαιοδοσίας, εκ παραδρομής να μην περιληφθεί μαρτυρία που να τεκμηριώνει τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Δηλαδή μπορεί το Δικαστήριο να έχει δικαιοδοσία πλην όμως η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση για υποκατάστατη επίδοση εκτός δικαιοδοσίας να είναι ελλιπής. Με την Ενορκη Δήλωση του Ενάγοντα που υποστηρίζει την Ενσταση, παρουσιάζεται ως επισυναπτόμενο Γ η Γενική ECLI:CY:AD:2015:D383, Αίτηση 47/2015 και η ένορκη δήλωση του Ενάγοντα ημερ. 5.5.2015 που τη συνόδευε. Στην παρ.10 αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι: «. το δημοσίευμα συντελέστηκε και παραλήφθηκε και στη Λάρνακα όπου βρίσκονταν πελάτες μου .». Κατά πόσο η αναφορά, ή άλλες αναφορές στην ένορκη δήλωση της 5.5.2015 δικαιολογούσαν την άδεια σφράγισης του Κλητηρίου, δεν είναι αντικείμενο της υπό κρίση Αίτησης. Ως εκ των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται το διάταγμα ημερ. 16.12.2015 καθ΄ όσον αφορά τον Εναγόμενο
2. Κατά συνέπεια, η επίδοση της αγωγής στον Εναγόμενο 2 επίσης παραμερίζεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου 2 και εναντίον του Ενάγοντα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Περαιτέρω, επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου 2 και εναντίον του Ενάγοντα τα έξοδα καταχώρησης Σημειώματος Εμφανίσεως υπό Διαμαρτυρία ημερ. 22.7.
3. (Υπ.).......... Χ.Μαλαχτός Π.Ε.Δ. Στις παρ.83 - 89 της γραπτής της αγόρευσης οι δικηγόροι του Εναγόμενου 2 προβάλλουν τη θέση ότι οιαδήποτε απαίτηση του Ενάγοντα εναντίον των Εναγομένων, περιλαμβανομένου δηλαδή και του Εναγόμενου 2, θα μπορούσε να εγερθεί μόνο στο αρμόδιο δικαστήριο της Νέας Υόρκης των ΗΠΑ γιατί ρήτρα προς τούτο εμπεριέχεται στους Κανόνες Λειτουργίας και παροχής υπηρεσιών της ιστοσελίδας των Εναγομένων
4. Η θέση είναι λανθασμένη. Οι όποιοι όροι αφορούν, όπως και οι δικηγόροι σημειώνουν (παρ.86), τη χρήση της ιστοσελίδας από αυτόν που τη χρησιμοποιεί και δεν αγγίζουν αυτόν που δυσφημίζεται από δημοσίευμα που αναρτάται στην ιστοσελίδα. Ο τελευταίος καμιά συμβατική σχέση δεν έχει με τον ιδιοκτήτη ή παροχέα της ιστοσελίδας και του είναι εντελώς αδιάφοροι οι όποιοι όροι χρήσης ή πρόσβασης στην ιστοσελίδα. Θα ήταν αδιανόητο να μπορούσε οιοσδήποτε να δυσφημίζει και να καθορίζει ο ίδιος πού μπορεί να εναχθεί. Η θέση των δικηγόρων του Εναγόμενου 2 ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια δεν είναι τα καταλληλότερα για να εκδικάσουν την επίδικη διαφορά δεν φαίνεται να λαμβάνει υπόψη όλες τις παραμέτρους. Το ζήτημα προσεγγίζεται μονοδιάστατα με μόνο πυλώνα το τί θα ήταν βολικό για τους Εναγόμενους. Μάλιστα για τον Εναγόμενο 2 που διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο, δεν επεξηγείται γιατί θα ήταν πιο βολικό γι΄ αυτόν να εκδικαστεί στη Νέα Υόρκη. Παραγνωρίζεται ότι αυτό που επικαλείται ο Ενάγοντας είναι ότι δυσφημίστηκε σε πρόσωπα που διαμένουν στην Κύπρο. Το γεγονός ότι την Ενορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση ορκίστηκε δικηγόρος δεν την καθιστά εκ προοιμίου αντικανονική ή απορριπτέα. Η εξήγηση της ομνύουσας δικηγόρου ότι ο Εναγόμενος 2 αδυνατούσε να ταξιδέψει στην Κύπρο για να ορκιστεί την ένορκη δήλωση κρίνεται υπό τις περιστάσεις, περιλαμβανομένου και του αντικειμένου της Αίτησης, ικανοποιητική (βλ. Rybolovlev κ.α. v. Rybolovleva

(2010)1(A) A.A.Δ. 82). Η Ενορκη Δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση δεν εμπεριέχει διαζευκτικούς ισχυρισμούς γεγονότων, όπως εισηγείται ο Ενάγοντας. Εμπεριέχονται θέσεις για διάφορα νομικά ζητήματα προς υποστήριξη των διαφόρων ή διαζευκτικών θεραπειών που ζητούνται με την Αίτηση, που, σε κάθε περίπτωση, είναι αχρείαστο να προβάλλονται σε μια ένορκη δήλωση. Εφόσον η Αίτηση κρίθηκε στην ανεπάρκεια της ένορκης δήλωσης ημερ. 4.12.2015 που υποστήριζε την αίτηση ιδίας ημερομηνίας για υποκατάστατη επίδοση στον Εναγόμενο εκτός δικαιοδοσίας, η Ενορκη Δήλωση που υποστήριζε την Αίτηση δεν έτυχε ουσιαστικής χρήσης. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο