← Κύπρος

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΩΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ ν. Μαρίας Θεοδώρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1285/02, 28/2/2017

ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΩΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ ν. Μαρίας Θεοδώρου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1285/02, 28/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2017:A42 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον:- Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1285/02 Μεταξύ: ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΕΩΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΤΔ Εναγόντων -και-

  1. Μαρίας Θεοδώρου
  2. Δώρο Θεοδώρου
  3. Ζαχαρία Σωτηρίου
  4. Ηλία Φασουλή Εναγομένων Ημερομηνία: 28/02/2017 Εμφανίσεις: Για Αιτητή-Εναγόμενο 4: κα Δ. Χριστοδούλου. Για Καθ' ων η αίτηση-Ενάγοντες: κ. Κ. Χαραλάμπους για Παπαδόπουλος, Λυκούργος & Σία Δ.Ε.Π.Ε.. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση για ακύρωση και/ή παραμερισμό μονομερώς εκδοθέντος διατάγματος για άδεια εκτέλεσης απόφασης) Α. Αντικείμενο Δια της Αίτησής του, ο Εναγόμενος 4-Αιτητής αιτείται διάταγμα του Δικαστηρίου που να ακυρώνει και/ή να παραμερίζει το εναντίον του διάταγμα ημερομηνίας 22.9.2015, για άδεια εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στις 2.6.
  5. Ας σημειωθεί σε αυτό το στάδιο ότι, η απόφαση εναντίον του Εναγομένου 4 (στο εξής «ο Αιτητής») εκδόθηκε κατόπιν απόδειξης της υπόθεσης εκ των Εναγόντων - Καθ' ων η αίτηση στην παρούσα αίτηση (στο εξής «οι Καθ' ων η αίτηση»), αφού προηγήθηκε η άδεια του Δικαστηρίου για απόσυρση του δικηγόρου του Αιτητή. Η απόφαση ήταν υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου 4, όπως αυτός πληρώσει ομού και/ή κεχωρισμένα με τους Εναγόμενους 1, 2 και 3, το ποσό των Λ.Κ.7.796,03 με τόκο προς 9% ετησίως από 26.12.2001 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Λ.Κ.259,91 ως τόκοι καθυστερήσεων μέχρι 26.12.2001, πλέον Λ.Κ.10 ως δικαίωμα αγοράς, πλέον έξοδα με νόμιμο τόκο επί των εξόδων, πλέον Φ.Π.Α., πλέον έξοδα επίδοσης. Με τη μονομερή αίτησή τους, ημερομηνίας 6.7.2015, οι Ενάγοντες ζήτησαν άδεια του Δικαστηρίου για εκτέλεση της εν λόγω απόφασης λόγω παρελεύσεως δέκα ετών από την ημερομηνία έκδοσής της. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρονται τα εξής σχετικά: «
  6. Την 2.6.2004 εκδόθηκε απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου 4 ομού και/ή κεχωρισμένως με τους Εναγόμενους 1, 2 και 3 το ποσό των €13.320,31 (Λ.Κ.7.796,03) με τόκο 9% ετησίως από 26.12.2001 μέχρι εξόφλησης πλέον €444,08 (Λ.Κ.259,91) τόκοι καθυστερήσεων μέχρι 26.12.2001 πλέον €17,09 (Λ.Κ.10) δικαίωμα αγοράς πλέον έξοδα.
  7. Από της ημερομηνίας έκδοσης των αποφάσεων έχουν ληφθεί διάφορα εκτελεστικά μέτρα έναντι του χρέους αλλά όπως με πληροφορούν οι Ενάγοντες - Αιτητές το εξ αποφάσεως χρέος μετά τόκων και εξόδων δεν έχει εξοφληθεί.
  8. Έχουμε στην διάθεση μας περαιτέρω εκτελεστικά μέτρα αλλά δεν μπορούν να ληφθούν στο παρόν στάδιο, λόγω παρελεύσεως δέκα

(10)ετών από την ημερομηνία έκδοσης των αποφάσεων.
  1. Αιτούμαι όπως δοθεί άδεια για εκτέλεση των αποφάσεων για να δυνηθούμε να τις εκτελέσουμε.» Η αίτηση εγκρίθηκε μονομερώς και η αιτούμενη άδεια δόθηκε για δύο έτη από 22.9.
  2. Κατόπιν τούτου, στις 13.10.2015 καταχωρίστηκε αίτηση έρευνας εναντίον όλων των Εναγομένων, μεταξύ αυτών και του Αιτητή εν προκειμένω, της οποίας η εκδίκαση εκκρεμεί ακόμη, εφόσον κρίθηκε ότι θα έπρεπε πρώτα να κριθεί η παρούσα αίτηση, εφόσον στην περίπτωση που η άδεια για εκτέλεση της απόφασης παραμεριστεί η αίτηση έρευνας θα παραμείνει άνευ αντικειμένου. Δια της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, ο Αιτητής αναφέρει ως εξής: «
  3. Την 18/04/2016 επιδόθηκε στη σύζυγο μου η Αίτηση ημερ.13/10/2015, με την οποία όπως με έχει ενημερώσει η δικηγόρος μου θα πρέπει να εμφανισθώ ενώπιον του Δικαστηρίου να εξετασθώ για την οικονομική μου κατάσταση καθώς έχει εκδοθεί δικαστική απόφαση εναντίον μου ημερ.02/06/2004 (στο εξής η «Απόφαση»), στην οποία δόθηκε άδεια εκτέλεσης της από το Σεβαστό Δικαστήριο την 22/09/
  4. Η αίτηση βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου.
  5. Ήταν προς έκπληξη μου όταν η δικηγόρος μου με ενημέρωσε ότι εκδόθηκε εναντίον μου η Απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καθώς το 2002 είχα διορίσει ως δικηγόρο μου τον κ. Θεοφάνη Ανδρέου στα πλαίσια της εν λόγω υπόθεσης, ο οποίος εξ' όσων γνωρίζω δούλευε στον κ. Πολάκη Σαρρή, και ο οποίος με είχε διαβεβαιώσει ότι η εν λόγω υπόθεση είχε διευθετηθεί. Όπως φαίνεται κι από την υπεράσπιση μου ουδέποτε υπέγραψα την επίδικη εγγύηση και γι' αυτό το λόγο είχα προβεί σε καταγγελία στην Αστυνομία όταν μου είχε επιδοθεί η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή.
  6. Έκτοτε ουδέποτε με ενόχλησε κανένας αναφορικά με την εν λόγω υπόθεση, ούτε οι ενάγοντες με όχλησαν οιανδήποτε φορά ότι τους οφείλω οιονδήποτε ποσό και ούτε λήφθηκε εναντίον μου κανένα μέτρο εκτέλεσης για να γνωρίζω ότι είχε εκδοθεί απόφαση εναντίον μου, με αποτέλεσμα να πιστεύω ότι πράγματι η υπόθεση είχε διευθετηθεί και εγώ δεν όφειλα οιονδήποτε ποσό στους Ενάγοντες.
  7. Όπως με έχει συμβουλέψει η δικηγόρος μου, κακώς δόθηκε άδεια εκτέλεσης της Απόφασης καθώς οι Ενάγοντες από το 2004 μέχρι το 2015 δηλαδή 11 χρόνια, δεν έλαβαν οιονδήποτε μέτρο εκτέλεσης της απόφασης τους εναντίον μου με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες να με οδηγήσουν εύλογα να πιστέψω ότι δεν υπάρχει οιανδήποτε απαίτηση εναντίον μου.» Αναφέρει, επίσης ότι υπήρξε αδικαιολόγητη αδράνεια από πλευράς των Εναγόντων στην εκτέλεση της απόφασης. Σημειώνει ότι, δεν αναφέρεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για άδεια εκτέλεσης εάν οι Ενάγοντες έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα εκτέλεσης εναντίον του Αιτητή και αν ναι, ποια είναι αυτά. Η απόφαση, ως λαμβάνει συμβουλή από τη δικηγόρο του, δε μπορούσε να εκτελεστεί από τις 2.6.2010, με τη συμπλήρωση δηλαδή έξι χρόνων από την έκδοσή της. Έκτοτε, αναφέρει ο Αιτητής, άλλαξαν οι προσωπικές του περιστάσεις. Έχει πλέον τρία τέκνα, ηλικίας 22, 20 και 8 ετών. Τα δύο ενήλικα τέκνα του σπουδάζουν στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και εξαρτούνται άμεσα από τον ίδιο, ενώ ο ανήλικος υιός του φοιτά στο δημοτικό σχολείο. Τα εισοδήματά του μετά την οικονομική κρίση έχουν μειωθεί αισθητά, ενώ η σύζυγός του απολύθηκε από την εργασία της και πλέον δουλεύει με σχεδόν το ήμισυ του μισθού που λάμβανε. Στην περίπτωση που η άδεια εκτέλεσης δεν παραμεριστεί, ο Αιτητής λέει ότι θα βρεθεί σε πολύ δυσμενή κατάσταση λόγω της αδράνειας που επέδειξαν οι Ενάγοντες στην προώθηση της υπέρ τους απόφασης ημερ.2.6.2004 για έντεκα και πλέον χρόνια. Δια της ένστασης που οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρισαν, ως λόγους ένστασης αναφέρουν ότι η αίτηση είναι δικονομικά λανθασμένη και παράτυπη, η δικαστική απόφαση ημερομηνίας 2.6.2004 είναι ορθή και νόμιμη, ότι ο Αιτητής ενώ είχε γνώση της εγερθείσας εναντίον του αγωγής και του περιεχομένου της, δεν ανέφερε ικανοποιητικούς λόγους ως προς το γιατί δε γνώριζε για την έκδοση απόφασης εναντίον του, η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και δεν καταδείχθηκε η αναγκαιότητα έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Ο Αιτητής στερείται εκ πρώτης όψεως καλής υπεράσπισης, η αίτησή του καταχωρίστηκε αποκλειστικά για να παρακωλύσει και καθυστερήσει τη διαδικασία εκτέλεσης, ο Αιτητής επέδειξε εσκεμμένη αδιαφορία ως προς τις υποχρεώσεις του προς τους Καθ' ων η αίτηση ή/και προς τη δικαστική διαδικασία. Η καταχώριση της παρούσας αίτησης προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης του Δικαστηρίου και εφόσον καταχωρίστηκε με κακή πίστη και καταχρηστικά, με σκοπό να υποσκάψει το θεμέλιο της απονομής της δικαιοσύνης και να εκτροχιάσει τη διαδικασία, πρέπει να απορριφθεί. Δια της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, ο ενόρκως δηλών Νίκος Νικολάου, υπάλληλος των Εναγόντων, αναφέρει τις συνθήκες υπό τις οποίες εκδόθηκε η απόφαση ημερομηνίας 2.6.
  8. Ότι δηλαδή, η αγωγή επεδόθη νομότυπα στον Αιτητή στις 13.7.2002, κάτι το οποίο επιμαρτυρείται και από το φάκελο του Δικαστηρίου (ο Αιτητής δεν αμφισβητεί με τη δική του ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση το γεγονός αυτό, αντίθετα το επιβεβαιώνει). Ενώ καταχωρίστηκε σημείωμα εμφάνισης για τον Αιτητή στις 19.8.2002, αλλά και υπεράσπιση στις 24.3.2004 δόθηκε άδεια από το Δικαστήριο στους συνηγόρους του Αιτητή να αποσυρθούν λόγω ασυμφωνίας στην προώθηση της υπόθεσης με τον Αιτητή. Νομότυπα και νόμιμα εκδόθηκε, κατόπιν απόδειξης, η απόφαση ημερομηνίας 2.6.2004 εναντίον του Αιτητή. Εξίσου νομότυπα καταχώρισαν οι Καθ' ων η Αίτηση τη μονομερή αίτηση για άδεια εκτέλεσης της απόφασης και η οποία εγκρίθηκε μονομερώς από το Δικαστήριο. Επειδή ο Αιτητής αρνείται ή και παραλείπει να προχωρήσει σε αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους του από το 2004 οι Καθ' ων η αίτηση προχώρησαν με την καταχώριση αίτησης μηνιαίων δόσεων εναντίον του ημερομηνίας 13.10.
  9. Τίποτε δεν καταδεικνύει ότι το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 22.9.2015 πρέπει να ακυρωθεί και η αίτηση συνιστά προϊόν δεύτερης σκέψης του Αιτητή με σκοπό να καθυστερήσει τη διαδικασία εκτέλεσης εναντίον του. Β. Νομική πτυχή Είναι σαφές, βάσει της Δ.48, Θ.8
(4)και της σχετικής νομολογίας, ότι πρωτόδικο Δικαστήριο μπορεί να παραμερίσει απόφαση που εκδόθηκε μονομερώς κατόπιν καταχώρισης αίτησης δια κλήσεως, χωρίς να ενεργεί ως Εφετείο του εαυτού του. Αντιθέτως, η δυνατότητα επίλυσης της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων από το πρωτόδικο Δικαστήριο είναι ένα ενδεδειγμένο διαδικαστικό μέτρο, το οποίο προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης. Παρέχει τη δυνατότητα στο διάδικο που δεν ακούστηκε, λόγω του ότι το διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς, να ακουστεί με προοπτική την ακύρωση ή την τροποποίηση του (βλ. In the matter of application by Julia Hadjisoteriou
(1986)1 C.L.R. 429, Νικολαΐδου ν. Αττίπα κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1620, Αίτηση Τσίμον κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1417). Η Δ.40, Θ. 8 προνοεί: «8. Όταν παρέλθουν δέκα έτη από την απόφαση ή την ημερομηνία του διατάγματος, ή όταν έχει γίνει οποιαδήποτε αλλαγή στους διαδίκους οι οποίοι δικαιούνται ή υπόκεινται σε εκτέλεση, ο διάδικος ο οποίος ισχυρίζεται ότι δικαιούται σε εκτέλεση μπορεί να υποβάλει αίτηση στο Δικαστήριο ή το Δικαστή για άδεια να εκτελέσει ανάλογα. Και το Δικαστήριο ή ο Δικαστής εάν ικανοποιηθεί ότι ο διάδικος, ο οποίος υποβάλλει την αίτηση αυτή, δικαιούται να εκτελέσει, μπορεί να εκδώσει διάταγμα προς αυτό το σκοπό, ή μπορεί να διατάξει όπως οποιοδήποτε επίδικο θέμα ή ζήτημα αναγκαίο για να αποφασιστούν τα δικαιώματα των διαδίκων εκδικαστεί με οποιοδήποτε από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να εκδικαστεί οποιοδήποτε ζήτημα σε αγωγή. Και σε κάθε μια από τις περιπτώσεις το Δικαστήριο ή ο Δικαστής μπορεί να επιβάλει τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή διαφορετικά, οι οποίοι θα είναι δίκαιοι.» Η Δ.48 θ.8
(1)(kk), προβλέπει ότι η αίτηση μπορεί να υποβληθεί μονομερώς. Το ζήτημα της παροχής άδειας εκτέλεσης απόφασης δυνάμει της Δ.40 θ.8 απασχόλησε το Ανώτατο Δικαστήριο στη απόφαση στην Πολιτική Έφεση αρ. 459/2011, Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας ν. Ανδρέα Αναστάση Μιχαήλ κ.α., ημερ. 17.7.2012: «Η ίδια η Δ.40 Κ.8 δεν απαριθμεί τα κριτήρια που το δικαστήριο θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη προτού ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια για να διατάξει την ανανέωση μιας απόφασης. Όμως όπως προκύπτει από το λεκτικό της εν λόγω διάταξης, ο διάδικος που υποβάλλει την αίτηση θα πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι δικαιούται εκτέλεσης και το όλο πνεύμα της νομολογίας είναι ότι έχει ο αιτητής το βάρος απόδειξης. Στην υπόθεση Panaou v. Christofi
(1963)2 CLR 19, 23 γενικά με το θέμα εκτέλεσης μιας απόφασης λέχθηκαν τα ακόλουθα: «The execution of a judgment is a matter under the Court's supervision and control, and cannot be allowed to be used for purposes of unnecessary oppression as the circumstances of the present case would seem to suggest, or, indeed, for any purpose, other than the proper satisfaction of the Court's judgment, under the Court's control." Τα κριτήρια που το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη αναφέρονται σε αγγλικά συγγράμματα όπου ερμηνεύθηκε παρόμοια πρόνοια των αγγλικών θεσμών. (βλ. The Annual Practice 1958 σελ. 1019-1020). Θα πρέπει η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση να περιέχει τα εξής στοιχεία: (α) Την ημερομηνία, το αρχικό ποσό της απόφασης και το οφειλόμενο ακόμα ποσό, (β) ότι ο αιτητής δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης και (γ) να αιτιολογεί την καθυστέρηση. Από αριθμό αγγλικών αποφάσεων (βλ. μεταξύ άλλων W.T.Lamb & Sons v. Rider
(1948)2 All E.R. 402, Good Challenger Nevugante SA v. Metalexportimport SA
(2003)Q.B. 471, Duer v. Frazer
(2001)1 All E.R. 249 και Patel v. Singh
(2002)EWCA 1668) φαίνεται ότι ο κανόνας είναι ότι η διακριτική ευχέρεια πρέπει να είναι ενάντια της έγκρισης της αίτησης μετά την παρέλευση των 6 ετών (τώρα 10) εκτός αν υπάρχουν τέτοια γεγονότα που η δικαιοσύνη εξυπηρετείται καλύτερα με την έγκριση της αίτησης. Στην υπόθεση Pater v. Singh (πιο πάνω) λέχθηκε ότι προτού δοθεί άδεια για εκτέλεση μετά τα 6 χρόνια ο εξ αποφάσεως πιστωτής θα πρέπει να δώσει στο δικαστήριο ικανοποιητική εξήγηση για την καθυστέρηση ενώ αντίθετα ο εξ αποφάσεως χρεώστης δεν έχει υποχρέωση να δείξει δυσμενή επηρεασμό εξαιτίας της καθυστέρησης. Με δεδομένο ότι μετά τα 6 χρόνια δεν επιτρέπεται εκτέλεση χωρίς την άδεια του δικαστηρίου, ο αιτητής υποχρεούται να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι συντρέχουν τέτοιες περιστάσεις οι οποίες θέτουν την υπόθεση σε ασύνηθες πλαίσιο (take the case out of the ordinary) ούτως ώστε να είναι δίκαιο όπως δοθεί η άδεια για ανανέωση της απόφασης.» Πάντως, δεν απαιτείται ο Αιτητής σε αίτηση για άδεια εκτέλεσης να καταδείξει «ειδικές περιστάσεις» που να τον νομιμοποιούν στο αιτούμενο δικαίωμα εκτέλεσης (βλ. Τράπεζα Κύπρου ν. Κρίνου Ζ. Μακρίδη κ.ά.
(2012)1 Α.Α.Δ. 1218 και Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας (ανωτέρω)). Η λυδία λίθος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και το πιο σημαντικό κριτήριο, είναι ο δυσμενής επηρεασμός του εξ' αποφάσεως χρεώστη (βλ. Κρίνου Ζ. Μακρίδη (ανωτέρω) με αναφορά στην αγγλική νομολογία Westacre Investments Inc. v. Yugoimport SDPR [2008] EWHC 801 και Good Challenger Navegante SA v. Mineralexportimport SA [2004] 1 Lloyd΄s Rep. 67). Αποτελεί γεγονός ότι, η συμμόρφωση με δικαστικές αποφάσεις και η εκτέλεση αυτών είναι θεμελιακής σημασίας σε ένα κράτος δικαίου. Είναι στοιχείο που συναρτάται άμεσα με το κύρος της δικαστικής διαδικασίας και με την αξιοπιστία της δικαιοσύνης, η οποία εξαρτάται άμεσα και από την αποτελεσματικότητά της (βλ. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας ν. Κωνσταντίνου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1034 και η οποία επαναλήφθηκε στην υπόθεση Αδελφοί Θράσου και Συνεργάτες (Ομόρρυθμη Εταιρεία) ν. Άβιβου Βασιλαρά κ.ά.
(2008)1 Α.Α.Δ. 830). Η παροχή της αιτούμενης άδειας δεν είναι δικαιωματική, αλλά υπόκειται στην εφαρμογή των προϋποθέσεων που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Οι εξ' αποφάσεως δανειστές δεν δικαιούνται σε εκτέλεση της απόφασης που έχουν στα χέρια τους οποτεδήποτε μετά την έκδοσή της, αλλά μόνο σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στην Δ.40, Θ.8, ως ερμηνεύτηκαν νομολογιακά. Γ. Επαγωγή των νομικών αρχών στα γεγονότα εν προκειμένω Εν προκειμένω, στην ένορκη δήλωση που συνόδευσε τη μονομερή αίτηση ημερ.6.7.2015, αναφέρθηκαν η ημερομηνία της απόφασης, το αρχικό ποσό της απόφασης και ότι το εξ' αποφάσεως χρέος δεν έχει ακόμα εξοφληθεί. Προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, ότι η απόφαση ημερ.2.6.2004 δεν αναστάληκε και έτσι πληρείται, εμμέσως, και η προϋπόθεση ότι οι εκεί Αιτητές-Ενάγοντες δικαιούνται σε εκτέλεση, παρόλο που οι ίδιοι δεν το ανέφεραν ρητά. Δεν αναφέρεται, όμως, στην ένορκη δήλωση που συνόδευσε τη μονομερή αίτηση ημερ.6.7.2015 το ποσό που παρέμενε ακόμα απλήρωτο κατά την καταχώριση της αίτησης. Η γενική αναφορά στο ότι «το εξ' αποφάσεως χρέος δεν έχει ακόμα εξοφληθεί» δεν πληροί αυτό το κριτήριο. Η δε γενική αναφορά σε λήψη διαφόρων μέτρων εκτέλεσης, όσον αφορά στον Εναγόμενο 4 - Αιτητή, είναι παραπλανητική και αναληθής, εφόσον ουδέν μέτρο εκτέλεσης λήφθηκε εναντίον του από την ημέρα έκδοσης της απόφασης μέχρι και την επίδοση σε αυτόν της αίτησης έρευνας ημερ.13.10.2015. Αυτό προκύπτει από το φάκελο του Δικαστηρίου, αλλά και από την απουσία σχετικής αναφοράς στα λεγόμενα των συνηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση. Η καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης κατά έντεκα
(11)και πλέον χρόνια ουδόλως δικαιολογήθηκε. Τέτοια δικαιολόγηση είναι εκ των ων ουκ άνευ, ώστε η αίτηση να είναι κείμενη σε έγκριση, βάσει των πιο πάνω νομικών αρχών. Ας σημειωθεί μάλιστα ότι, τα έξι
(6)αρχικά χρόνια για τα οποία ίσχυε η απόφαση ημερ.2.6.2004 έληξαν στις 2.6.2010, πριν την έναρξη ισχύος της τροποποίησης της Δ.40, Θ. 8, ημερ.9.9.2011 δια της οποίας η περίοδος ισχύος απόφασης αυξήθηκε από έξι
(6)σε δέκα
(10)χρόνια. Έτσι, η καθυστέρηση στην καταχώριση της αίτησης έχρηζε ακόμα μεγαλύτερης δικαιολόγησης. Το γεγονός ότι άλλαξαν οι περιστάσεις του Αιτητή εντός της περιόδου των έντεκα
(11)διαρρευσάντων χρόνων είναι φυσικό, για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, και λαμβάνεται δεόντως υπόψη. Όμως, όχι απαιτούμενο να καταδειχθεί από τον Αιτητή ώστε να εγκριθεί η αίτησή του, ως αναφέρθηκε στη Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Κοντέας (ανωτέρω), εάν οι λοιπές προϋποθέσεις που εκεί τίθενται δεν πληρούνται, όπως εν προκειμένω. Ως νομολογήθηκε, κατά κανόνα η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται εναντίον της άδειας εκτέλεσης, εκτός και αν υπάρχουν εκείνα τα λοιπά δεδομένα που δεικνύουν ότι η δικαιοσύνη εξυπηρετείται καλύτερα με την έγκριση της αίτησης. Ουδέν τέτοιο δεδομένο έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου οι Ενάγοντες, είτε στα πλαίσια της αίτησης τους ημερ.1.7.2015 για άδεια εκτέλεσης, είτε στα πλαίσια της ένστασής τους στην παρούσα αίτηση. Επομένως, ουδείς λόγος συντρέχει για παρέκκλιση από τον κανόνα ότι, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται ενάντια στην έγκριση της αίτησης μετά την παρέλευση των δέκα
(10)ετών (ως ήταν κατά την ημερομηνία καταχώρισης της παρούσας αίτησης). Βάσει των όσων προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η αίτηση εγκρίνεται και εκδίδεται διάταγμα ως το Α αυτής. Τα έξοδα θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και θα είναι υπέρ του Εναγομένου 4-Αιτητή και εναντίον των Εναγομένων-Καθ' ων η Αίτηση, ως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ........... Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.