ΙΩΑΝΝΑ ΙΩΑΚΕΙΜ ΦΙΛΙΠΠΟΥ ν. ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ κ.α., Πολιτική Αγωγή Αρ.: 718/2015, 16/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2017:A28 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή Αρ.: 718/2015 Μεταξύ: ΙΩΑΝΝΑ ΙΩΑΚΕΙΜ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Ενάγουσας - και - ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ PRIME INSURANCE COMPANY LTD Εναγομένων ------------------- Ημερομηνία: 16/02/2017 Μονομερής αίτηση των Εναγομένων ημερομηνίας 26/01/2017 για παράταση του χρόνου ένορκης αποκάλυψης εγγράφων και για παρουσίαση ενόρκως της μαρτυρίας ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα: κα Χριστίνα Μιλή για την Κενδέας Α. Σέργης Δ. Ε. Π. Ε. Για τις Εναγόμενες: κα Λύτια Σ. Λιασίδη για την Λ. Παπαφιλίππου & Σια Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
- Την 16/12/2016 αποφάσισα αίτημα των Εναγομένων για τροποποίηση της έκθεσης υπεράσπισης τους, που υπεβλήθη δια της αίτησης τους ημερομηνίας 20/10/2016, το οποίο και απέρριψα. Η Αγωγή, στην συνέχεια, προγραμματίστηκε για Ακρόαση, για τις τελικές αγορεύσεις των διαδίκων την 27/01/2017 (βλ. Δ.30, κ. 6 των Θ. Π. Δ.), οι οποίες είχαν δοθεί οδηγίες από το Δικαστήριο να είναι γραπτές. Είχα, σημειώνεται, αναβάλει την διαδικασία της 16/12/2016, για τους λόγους που με περισσότερη λεπτομέρεια αναφέρθηκαν στην απόφαση μου εκείνης της ημερομηνίας, ουσιαστικά για να ετοιμαστεί και η πλευρά των Εναγομένων για την τελική της αγόρευση. Την 26/01/2017, μία ημέρα πριν την Ακρόαση της υπόθεσης, καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση των Εναγομένων, που ορίστηκε μάλιστα για ακρόαση από τον Πρωτοκολλητή την αμέσως επόμενη, δηλαδή την ημέρα της δίκης, δια της οποίας οι Εναγόμενοι αιτούνται διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου συμμόρφωσης τους με το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 11/05/2016 για αποκάλυψη εγγράφων, καθώς επίσης και για παράταση του χρόνου συμμόρφωσης τους με την παρουσίαση ενόρκως της μαρτυρίας τους για σκοπούς της δίκης, ως καθορίστηκε από το διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23/06/
- Η Ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην Αίτηση. Σε γενικές γραμμές, εγείρονται με αυτήν ως λόγοι για την απόρριψη του αιτήματος, τα όσα, στην βάση του σκεπτικού μου που ακολουθεί, με οδηγούν στην κατάληξη να απορρίψω την Αίτηση.
- Το ίδιο αίτημα και βασιζόμενο επί τους ιδίους λόγους (νομικούς και πραγματικούς), είχε υποβληθεί από την συνήγορο που εμφανίστηκε για τους Εναγομένους, την 16/12/
- Συνεπώς, εκτός του ότι υπάρχει εν προκειμένω δεδικασμένο, η υπό κρίση Αίτηση θα μπορούσε, ένεκα της προηγηθείσας απόφασης του Δικαστηρίου επί του ιδίου ζητήματος, να ειδωθεί και ως καταχρηστική. Συνεπώς, τα όσα έχω αναφέρει στην απόφαση μου στο αίτημα που οι Εναγόμενοι υπέβαλαν για τροποποίηση της έκθεσης υπεράσπισης τους, καθώς επίσης και στην απόφαση μου επί του προφορικού τους αιτήματος της 16ης/12/2016 για παράταση του χρόνου ένορκης αποκάλυψης εγγράφων και ένορκης παρουσίασης μαρτυρίας για σκοπούς δίκης, καλύπτουν σε μεγάλο βαθμό το σκεπτικό μου γιατί κρίνω ότι το αίτημα των Εναγομένων για παράταση του χρόνου αποκάλυψης εγγράφων και παρουσίασης ενόρκως της μαρτυρίας που επιθυμούν να παρουσιάσουν για σκοπούς της δίκης προς υπεράσπιση τους, σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας, δεν μπορεί να επιτραπεί. Εν προκειμένω, υιοθετώ τα όσα έχω αναφέρει στην απόφαση που έχω δώσει στις 16/12/2016, που αφορούν το πώς συμπλέκονται στα του υπό κρίση αιτήματος οι πρόνοιες της «νέας» Δ.30, κ. 6 και κ. 7 των Θ. Π. Δ., τα οποία θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να επαναληφθούν. Κρίνω όμως απαραίτητο να διαβάσω ξανά από την εν λόγω απόφαση μου, το ακόλουθο απόσπασμα, προτού προχωρήσω να εμβαθύνω την σκέψη μου ως προς το γιατί κρίνω αδικαιολόγητο το υποβληθέν αίτημα των Εναγομένων: «Η «νέα» Δ.30 των Θ. Π. Δ. έχει θεσπίσει μία νέα κατηγορία υποθέσεων, «ταχείας εκδίκασης», στις οποίες και η παρούσα Αγωγή εντάσσεται, λόγω του ότι η απαίτηση της Ενάγουσας δεν υπερβαίνει τις €3.
- Το Δικαστήριο, κατά την διάρκεια της διαδικασίας έκδοσης των οδηγιών του, ως η «νέα» Δ.30 των Θ. Π. Δ. προνοεί, (βάσει σχετικής κλήσης που είτε ο ενάγοντας είτε ο εναγόμενος μπορεί να εκδώσει, - η οποία κλήση μπορεί να οριστεί επιστρεπτέα ενώπιον του Δικαστηρίου μέχρι και της συμπλήρωσης της διαδικασίας έκδοσης των οδηγιών του -), έχοντας ακούσει τους διάδικους σε ότι αφορά τον χρόνο που απαιτείται για την παρουσίαση της υπόθεσης τους, ορίζει το χρονικό περιθώριο εντός του οποίου έκαστη πλευρά θα παρουσιάσει ενόρκως την μαρτυρία της, σηματοδοτώντας εκ των προτέρων, δια νόμιμης πλέον διαταγής του (και υποχρέωσης των διαδίκων, - βλ. Earlsfield Steel Ltd v. Joint Stock Company Elecgrometallurgical Steel Works Dneprospetsstal for A. N. Kyjmin,
(2009)1 Α.Α.Δ. 1350 και Alpha Bank Cyprus Ltd ν Si Senh Dau κ. α., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε23/2013 κ. α., ημερομηνίας 13/09/2013 -), πότε κάθε πλευρά θα έχει κλείσει την υπόθεση της δυνάμει των προνοιών της Δ.33, κ. 7 των Θ. Π. Δ. Απομένει πλέον, διαδικαστικά, ως ρητά προνοεί η «νέα» Δ.30 κ. 6 των Θ. Π. Δ., το Δικαστήριο, να ακούσει τις τελικές αγορεύσεις των διαδίκων. Μη συμμόρφωση, συνεπώς, διαδίκου, με την διαταγή του Δικαστηρίου για την παρουσίαση ενόρκως της μαρτυρίας του προς υποστήριξη της υπόθεσης του, έχει το αποτέλεσμα να έχει κλείσει την υπόθεση του, χωρίς να έχει παρουσιάσει μαρτυρία. Αυτό έγινε και στην προκείμενη περίπτωση. Οι Εναγόμενοι, αντί να συμμορφωθούν με τις οδηγίες και νόμιμες διαταγές του Δικαστηρίου που εξεδόθησαν κατά την συνεδρίαση του της 23/06/2016 (με το γενικό διάταγμα αποκάλυψης εγγράφων, και εν συνεχεία με την διαταγή για την παρουσίαση ενόρκως της μαρτυρίας), παρέμειναν άπραγοι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (αδικαιολόγητο πραγματικά) και αφού η πλευρά της Ενάγουσας συμμορφώθηκε επακριβώς με τις οδηγίες και διατάγματα του Δικαστηρίου και έκλεισε την υπόθεση της για σκοπούς δίκης, υπέβαλαν την υπό κρίση Αίτηση. Η οποία Αίτηση, ούτε δεδομένο αποτέλεσμα είχε, ούτε και μπορούσε να επενεργήσει ανασταλτικά των προθεσμιών που ετέθησαν από το Δικαστήριο ή και των υποχρεώσεων των διαδίκων να συμμορφωθούν με τα διατάγματα του Δικαστηρίου. Υπό αυτές τις περιστάσεις, το αίτημα των Εναγομένων, εξεταζόμενο και υπό αυτό το πρίσμα, επίσης δεν είναι δικαιολογημένο (δηλαδή, ακόμη και στην περίπτωση όπου τα γεγονότα ενέτασσαν την περίπτωση αυτή στην κατηγορία των δύο εξαιρέσεων που σύμφωνα με την Δ.25, κ. 1
(3)των Θ. Π. Δ. παρέχεται η ευχέρεια έγκρισης αιτήματος τροποποίησης μετά την έκδοση της κλήσης για τις οδηγίες του Δικαστηρίου) και πρέπει να απορριφθεί. Δεν είναι η παρούσα, η περίπτωση, όπου, ενόσω η κλήση που εξεδόθη σε αυτή την υπόθεση για τις οδηγίες του Δικαστηρίου ήταν επιστρεπτέα για τον σκοπό ενώπιον του Δικαστηρίου (ήταν μάλιστα επιστρεπτέα, σε αυτή την περίπτωση, δύο φορές για τον σκοπό, την 11/05/2016 και την 23/06/2016), είχε υποβληθεί το όποιο σχετικό αίτημα (ανεξαρτήτως πραγματικού υπόβαθρου) βάσει της «νέας» Δ.30 κ. 9 των Θ. Π. Δ. ή και της «νέας» Δ.25, κ. 1
(3)των Θ. Π. Δ., ώστε να μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί από το Δικαστήριο διαφορετικά. Θεωρώ, ότι, διαφορετική προσέγγιση του Δικαστηρίου στο υποβληθέν αίτημα, θα έπληττε την αποτελεσματικότητα της διαδικασίας που η «νέα» Δ.30 κ. κ. 6 και 7 των Θ. Π. Δ. αποσκοπεί, για την όσο το δυνατόν ταχύτερη εκδίκαση υποθέσεων στις οποίες η απαίτηση δεν υπερβαίνει το ποσό των €3.000. Ως ελέχθη από την πλειοψηφία της ολομέλειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γεώργιος Μαυρογένη ν Βουλής των Αντιπροσώπων κ. α. (Αρ. 1)
(1996)1 Α.Α.Δ. 49, με αναφορά στην αγγλική απόφαση Αbse v Smith [1986] 1 All E.R. 350 (και κατ' αναλογίαν το σκεπτικό τυγχάνει εφαρμογής και εδώ), «. ο καθορισμός των διαδικασιών για την πρόσφορη απονομή της δικαιοσύνης ανάγεται στη Δικαστική Εξουσία ως συλλογικό (κολλεγιακό) σώμα (collegiate body). Η τήρηση των θεσμοθετημένων διαδικασιών ενέχει μεγάλη σημασία, όπως υποδεικνύεται στην ίδια απόφαση, για την απονομή της δικαιοσύνης. Η εκ των προτέρων γνώση της πρακτικής και διαδικασιών του δικαστηρίου, και γενικά η προκαθορισμένη πορεία της δικαιοσύνης, ώστε ο κάθε διάδικος να μπορεί με βεβαιότητα να ετοιμάζει και να παρουσιάζει την υπόθεση του ενώπιον του δικαστηρίου, είναι ύψιστης σπουδαιότητας για την εύρυθμη απονομή της δικαιοσύνης.». Στην βάση ακριβώς αυτού του σκεπτικού και με δεδομένες τις πρόνοιες της «νέας» Δ.30 των Θ. Π. Δ. σε ότι αφορά τις υποθέσεις που έχουν κατηγοριοποιηθεί ως «ταχείας εκδίκασης», ως έχει αποφασιστεί να εισαχθεί στην δικονομία μας από το Ανώτατο Δικαστήριο, τον σκοπό τους και το πρίσμα υπό το οποίο αυτές πρέπει να αντικρίζονται (ως έχει προαναφερθεί), δεν βλέπω πως θα μπορούσα να αποφασίσω αλλιώς το ζήτημα, είτε επί της βάσης των προνοιών της «νέας» Δ.30 κ. 9 των Θ. Π. Δ., οι οποίες για τους λόγους που ήδη παρέθεσα, δεν πιστεύω ότι τυγχάνουν εφαρμογής, είτε στην βάση των προνοιών της Δ.25, κ. 1 των Θ. Π. Δ., που για τους λόγους που έχω επίσης ήδη παραθέσει πιο πριν, δεν βρίσκω να δικαιολογούν το αίτημα στην βάση που τούτο πραγματικά ετέθη. .. Προσθέτω στα προαναφερόμενα και τα εξής. Η συνήγορος των Εναγομένων, υποβάλλοντας το αίτημα της, δεν το στήριξε επί οποιασδήποτε νομικής βάσης. Αυτό αρκεί, ώστε, το Δικαστήριο, [ακόμη και εάν πρόκειται για προφορικό αίτημα («motion»), το οποίο θα μπορούσε να εξετάσει στο στάδιο που τώρα υποβάλλεται, αφού φυσικά πρώτα το Δικαστήριο θα άκουγε τις σχετικές τοποθετήσεις των συνηγόρων (όπως και τώρα έγινε) ως προς αυτό και αναλόγως να διέταζε ή όχι και την παρουσίαση ενόρκων δηλώσεων προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων], να το απορρίψει χωρίς οποιαδήποτε άλλη περίσκεψη. Εντούτοις, θα προχωρήσω και θα εξετάσω εάν το αίτημα είναι δικαιολογημένο επί των δύο διατάξεων που μου παρουσιάζονται ως οι πιο σχετικές. Αυτές της «νέας» Δ.30 κ. 9 των Θ. Π. Δ. και της Δ.57, κ. 2 των Θ. Π. Δ. Αν η συνήγορος των Εναγομένων επικαλείτο τις προαναφερόμενες διατάξεις των Θ. Π. Δ. και πάλι το αίτημα της κατά την άποψη μου δεν θα μπορούσε να επιτύχει (ακόμη και εάν δεν υπήρχε αμφισβήτησης του πραγματικού υπόβαθρου που δια της συνηγόρου ετέθη προς υποστήριξη του). Και ο λόγος είναι επειδή, η συζήτησης, θα απέληγε στο πως, - ναι μεν δίκαια, αλλά και - πιο αποτελεσματικά εφαρμόζεται η δικονομία που εξυπηρετεί το συνταγματικό δικαίωμα κάθε διαδίκου να τύχει δίκαιης δίκης εντός εύλογου χρονικού διαστήματος. Ως έχει νομολογηθεί, οι τασσόμενες προθεσμίες, αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος, για την πιο αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης και πρέπει να τηρούνται (βλ. Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν Λάμπρου Αδάμου Χ"Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ 470). Η παράταση του χρόνου είναι εξαιρετικό δικονομικό μέτρο και δεν πρέπει να εγκρίνεται όταν αυτό απολήγει σε εξουδετέρωση των προνοιών και του σκοπού των Θ. Π. Δ. ή όπου θα αποτελούσε επιδοκιμασία από το Δικαστήριο διαδικασιών και πρακτικών που βρίσκονται σε άκρα αντίθεση με τα σωστά πλαίσια της δικαστικής λειτουργίας. Υπό την επιφύλαξη όμως πάντοτε, διαφορετικής αντιμετώπισης, των περιπτώσεων, όπου, η παράβαση των καθορισμένων χρονικών προθεσμιών είναι δικαιολογημένη, ή εν πάση περιπτώσει, δεν οφείλεται σε αδιαφορία για τη δικαστική διαδικασία ή σε σκόπιμη και κακόβουλη εκμετάλλευσή της. Τότε, κατ' επίκληση της Δ.57, κ. 2 των Θ. Π. Δ. ή άλλης δικονομικής διάταξης που διέπει κάποιο ζήτημα και παρέχει ειδικά σχετική ευχέρεια, μπορεί να δικαιολογήσει παράταση τεθέντων προθεσμιών (βλ. Kamal Hassanein v Helleni Island
(1990)1 Α.Α.Δ. 827, Μαίρη Αθανασιάδη ν Ηρώς Αλεξάνδρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 945, Χρίστος Κληρίδης ν Ηροδοτου Σταυριδη
(1997)1 Α.Α.Δ. 1348, Valhmor Borg Imp/Exp Ltd v Sea Land Service Inc. κ. α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1227, Τάσος Μαρκίδης ν Ελληνικής Τράπεζας (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ.
(2001)1 Α.Α.Δ. 898 και Ξενοφών Καλλής ν Alpha Bank Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 793).».
- Συμπληρώνω λοιπόν, σε συνέχεια των προαναφερομένων, ότι, λόγω αυτής της εξέλιξης στην διαδικασία, πλέον δεν είναι δικαιολογημένο η πλευρά των Εναγομένων να ζητά να ξανανοίξει την υπόθεση το Δικαστήριο παρατείνοντας τους τις προθεσμίες που δια διατάγματος Δικαστηρίου τους ετέθησαν κατόπιν και δικών τους τοποθετήσεων και παραστάσεων (που υιοθετήθηκαν πλήρως από το Δικαστήριο ως προς τα χρονικά περιθώρια που ετέθησαν) και με τα οποία οι ίδιοι επέλεξαν να μην συμμορφωθούν, δεδομένης και της κατηγορίας στην οποία η Αγωγή αυτή εντάσσεται δικονομικά δυνάμει της Δ.30 κ. 6 και κ. 7 των Θ. Π. Δ., που επιβάλλει την ταχεία εκδίκαση της από το Δικαστήριο. Συνεπώς, το αίτημα αυτό είναι αδικαιολόγητο και απορρίπτεται.
- Στην προκείμενη περίπτωση, δεν έχω ικανοποιηθεί από την τοποθέτηση των Εναγομένων και την ένορκη μαρτυρία που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της αιτήσεως τους, ότι συντρέχουν τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις που θα δικαιολογούσαν σε κάθε περίπτωση την παράταση των τεθέντων προθεσμιών. Ως ανέφερα και στην απόφαση μου της 16ης/12/2016 αναφορικά με το αίτημα των Εναγομένων για τροποποίηση: «Η πλευρά της Ενάγουσας, συμμορφώθηκε με το εν λόγω διάταγμα αποκάλυψης με την καταχώριση στο Δικαστήριο σχετικής ένορκης δήλωσης, την 19/07/
- Και εν συνεχεία, την 20/09/2016, η Ενάγουσα, εμπρόθεσμα καταχώρησε και τις δηλώσεις των προσώπων που ορκίστηκαν σε γεγονότα προς υποστήριξη της υπόθεσης της, τις οποίες, ως αποδέχθηκε η συνήγορος των Εναγομένων, παραδόθηκαν στην πλευράς τους αυθημερόν. Η πλευρά των Εναγομένων, που, με δεδομένες τις προαναφερόμενες οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 23/06/2016 και την συμμόρφωση της Ενάγουσας την 20/09/2016, είχε χρόνο μέχρι και την 04/11/2016 να συμμορφωθεί με τις προαναφερόμενες οδηγίες του Δικαστηρίου, δεν το έπραξε. Δεν συμμορφώθηκαν, ούτε με την διαταγή του Δικαστηρίου για γενική αποκάλυψη εγγράφων ενόρκως (το αργότερο, σύμφωνα με τις προαναφερόμενες οδηγίες του Δικαστηρίου, μέχρι και την 25/07/2016), ούτε και με τις οδηγίες του Δικαστηρίου για παρουσίαση ενόρκως της μαρτυρίας των προσώπων που θα υποστήριζαν την υπόθεση τους (ως έχει προαναφερθεί, το αργότερο μέχρι και την 04/11/2016). . . Οι Εναγόμενοι, αντί να συμμορφωθούν με τις οδηγίες και νόμιμες διαταγές του Δικαστηρίου που εξεδόθησαν κατά την συνεδρίαση του της 23/06/2016 (με το γενικό διάταγμα αποκάλυψης εγγράφων, και εν συνεχεία με την διαταγή για την παρουσίαση ενόρκως της μαρτυρίας), παρέμειναν άπραγοι για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (αδικαιολόγητο πραγματικά) και αφού η πλευρά της Ενάγουσας συμμορφώθηκε επακριβώς με τις οδηγίες και διατάγματα του Δικαστηρίου και έκλεισε την υπόθεση της για σκοπούς δίκης, υπέβαλαν την υπό κρίση Αίτηση. Η οποία Αίτηση, ούτε δεδομένο αποτέλεσμα είχε, ούτε και μπορούσε να επενεργήσει ανασταλτικά των προθεσμιών που ετέθησαν από το Δικαστήριο ή και των υποχρεώσεων των διαδίκων να συμμορφωθούν με τα διατάγματα του Δικαστηρίου.» (η έμφασης σημειώνεται για σκοπούς του σκεπτικού αυτής της απόφασης).
- Αυτά, δεν είναι κατά την άποψη μου δεδομένα, που δικαιολογούν την επιθυμούμενη, από πλευράς Εναγομένων, παράταση (και δη μονομερώς). Άλλωστε, δεν βρίσκω σε τι θα εξυπηρετούσε η παράταση του χρόνου για αποκάλυψη εγγράφων από πλευράς Εναγομένων, σε αυτό το στάδιο, όπου η Ενάγουσα έχει ήδη παρουσιάσει την μαρτυρία της και κλείσει την υπόθεση της, δεδομένου και του σκοπού που η αποκάλυψη και επιθεώρηση των εγγράφων, δικονομικά, αποσκοπεί (βλ. National Bank of Greece S.A. v Mitsides and Another
(1962)1 C.L.R. 40, Lagos Yachting Center Ltd. v Του Πλοίου «F/T Zolotets» κ. α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 600, Gap Navigation Ltd. v Merzano Marritimes SRL
(1998)1 Α.Α.Δ. 1624, Τυλληρή ν Λαϊκής Τράπεζας Λτδ.
(1998)1 Α.Α.Δ. 2271, Λούκος Λτδ κα ν. Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος ΑΕ (Αρ. 2)
(2001)1(Α) ΑΑΔ 798 και Oscar Shipping PTE Ltd v Του Πλοίου «Asphodel», Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 22/2011, ημερομηνίας 19/12/2012). Ας σημειωθεί εδώ, ότι, οι οποιεσδήποτε ενέργειες των Εναγομένων προς αυτή την κατεύθυνση, χωρίς προγενέστερη άδεια ή διαταγή του Δικαστηρίου, που παρατηρείται από τον φάκελο της διαδικασίας ότι έχουν γίνει, είναι απαράδεκτες. 7. Επαναλαμβάνω, ότι, το ζήτημα που έχει εδώ εξεταστεί, δεν είναι απλά ζήτημα τύπου (βλ. Ζήνων Χριστοδούλου ν Zendia Machinery Ltd
(2008)1 Α.Α.Δ. 367), αλλά ουσίας, που προσλαμβάνει μορφή επιτακτικής υποχρέωσης για το Δικαστήριο να αποφασίσει (και έχει αποφασιστεί) μέσα από το πνεύμα του σκοπού της Δ.30 των Θ. Π. Δ. ως έχει προαναφερθεί (βλ. Aplha Bank Cyprus Ltd v Si Senh Dau κ. α., Πολιτική Έφεση Αρ. Ε23/2013 κ. α. συνεκδικαζόμενες, ημερομηνίας 13/09/2013), κατά τρόπο που να διασφαλίζεται τάξη στην αστική δικαστική διαδικασία, καθήκον διαχείρισης της οποίας ώστε αυτή να διεκπεραιώνεται εντός εύλογου χρονικού διαστήματος και κάθε διάδικος να τυγχάνει δίκαιης δίκης, έχει το Δικαστήριο (βλ. Κολλάτου v Παναγιώτου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 895, Παναγιώτης Λουκά Λτδ ν Ηλία Ονουφρίου
(2004)1 Α.Α.Δ. 582, Sabine Zehil v Neil Roberts
(2009)1Α Α.Α.Δ. 678 και Θεοπίστη Τουμαζή ν Vandita Dixit, ECLI:CY:AD:2015:A302, Πολιτική Έφεση Αρ. 274/2010, απόφαση ημερομηνίας 05/05/2015).
- Κατ' ακολουθία των όσων έχουν προαναφερθεί, η υπό κρίση Αίτηση των Εναγομένων αποτυγχάνει και απορρίπτεται.
- Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον των Εναγομένων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, μετά την εκδίκαση της υπόθεσης. (Υπ.) _________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο