ΑΓΓΕΛΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ν. ΣΑΒΒΑ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 3262/12, 31/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον:- Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3262/12 Μεταξύ: ΑΓΓΕΛΟΥ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ Ενάγοντα -και- ΣΑΒΒΑ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΟΥΣ Εναγομένου Ημερομηνία: 31.3.17 Εμφανίσεις: Για Εναγόμενο/Αιτητή: κ. Γρ. Σαββίδης. Για Ενάγοντα/Καθ' ου η αίτηση: κα Ε. Ελευθερίου για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε αίτηση υπό του Εναγόμενου για προσθήκη Εναγομένης 2) Α. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Η παρούσα αγωγή αφορά, ως προκύπτει από τα ήδη καταχωρισμένα στο φάκελο του Δικαστηρίου δικόγραφα, οδικό ατύχημα που επισυνέβη στις 10.5.2010 μεταξύ του οχήματος με αρ. εγγραφής ΚJG231, του οποίου ιδιοκτήτης είναι ο Ενάγοντας και το οποίο οδηγείτο κατά τον επίδικο χρόνο από την Ελένη Δαμιανού, με το όχημα του Εναγομένου με αρ. εγγραφής ΤΚΜΑ
- Ο Ενάγων ισχυρίζεται ότι το επίδικο ατύχημα επισυνέβη συνεπεία της αποκλειστικής αμέλειας και/ή παράβασης των εκ του Νόμου και/ή εκ των κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων του Εναγομένου με αποτέλεσμα αυτός να υποστεί ειδικές ζημιές εις ποσόν €1.265,40, το οποίο αξιώνει με την αγωγή του, πλέον νόμιμο τόκο από την ημέρα του ατυχήματος και έξοδα. Δια της υπεράσπισής του, ο Εναγόμενος αρνείται τις λεπτομέρειες της ισχυριζόμενης αμέλειας που του αποδίδονται, αρνείται τις ειδικές ζημιές που δικογραφεί ο Ενάγων και αναφέρει ότι δεν προκλήθηκαν από το επίδικο ατύχημα, το οποίο, εν πάση περιπτώσει, οφείλεται στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια της Ελένης Δαμιανού, εναντίον της οποίας ο Εναγόμενος προτίθεται να εκκινήσει διαδικασία Τριτοδιαδίκου. Αρνείται, περαιτέρω, κάθε ισχυρισμό της Έκθεσης Απαίτησης και αξιώνει απόρριψη της αγωγής με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα. Β. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ Με την αίτησή του ο Εναγόμενος-Αιτητής (στο εξής «ο Αιτητής») αξιώνει την προσθήκη διαδίκου στην παρούσα υπόθεση, δηλαδή την προσθήκη ως Εναγομένης 2, της Ελένης Δαμιανού (στο εξής «η Ελένη Δαμιανού» ή «η προτιθέμενη Εναγόμενη 2»). Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση ο Αιτητής αναφέρει ότι, είναι ορθό και δίκαιο και θα βοηθήσει στην επίλυση όλων των διαφορών μεταξύ του Ενάγοντα, του ιδίου και της Ελένης Δαμιανού, η προσθήκη της Ελένης Δαμιανού ως Εναγόμενης 2 στην παρούσα αγωγή, εφόσον το επίδικο ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική και/ή συντρέχουσα αμέλεια της τελευταίας. Εάν εγκριθεί το αίτημα όλα τα επίδικα θέματα θα τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου με όλα τα εμπλεκόμενα μέρη ενώπιον του και θα μπορέσει με αυτό τον τρόπο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη. Σε αντίθετη περίπτωση, θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στον Αιτητή εφόσον είναι πιθανή η έκδοση απόφασης εναντίον του, ενώ το ατύχημα οφείλεται στην αποκλειστική αμέλεια της Ελένης Δαμιανού. Καμία καθυστέρηση θα προκληθεί στην υπόθεση εάν το αίτημα εγκριθεί. Δια της ένστασης που καταχώρισε ο Ενάγοντας-Καθ΄ ου η αίτηση (στο εξής «ο Καθ' ου η αίτηση») αναφέρονται ως λόγοι ένστασης το κώλυμα του Αιτητή να εγείρει και/ή προωθεί την υπό κρίση αίτηση λόγω δεδικασμένου, η κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, το ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι αναγκαία ή απαραίτητη για την αποτελεσματική εκδίκαση των επίδικων θεμάτων, δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της νομολογίας για προσθήκη διαδίκου, η προτιθέμενη Εναγόμενη 2 δεν είναι αναγκαία διάδικος, οι ισχυρισμοί του Αιτητή στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτησή του είναι γενικοί και αόριστοι, η προσθήκη θα προκαλέσει περιττά έξοδα και θα σπαταλήσει δικαστικό χρόνο και η αίτηση έχει καταχωριστεί με υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση χωρίς να προβάλλεται οποιαδήποτε δικαιολογία για αυτήν. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της Άντρεας Μαυρή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο των συνηγόρων του Καθ' ου η αίτηση, η οποία αναφέρει ότι προβαίνει η ίδια στην ένορκη δήλωση, αφού τα θέματα που εγείρονται είναι νομικά και έχει λάβει σχετική πληροφόρηση από τους συνηγόρους του Καθ' ου η αίτηση. Ο Αιτητής καταχώρησε την αγωγή 671/11 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας εναντίον της Ελένης Δαμιανού, προτιθέμενης Εναγόμενης 2 εν προκειμένω, την οποία και απέσυρε στις 4.3.2014 χωρίς επιφύλαξη των δικαιωμάτων του και με κάθε πλευρά να επωμίζεται τα έξοδά της. Συνεπεία τούτου, ο Αιτητής κωλύεται στην προώθηση της παρούσας αίτησης λόγω δεδικασμένου. Η ίδια αίτηση πάντως έχει στο παρελθόν ξανακαταχωριστεί με ημερομηνία 7.10.2014, αλλά ο Αιτητής την απέσυρε, ενώ στην Έκθεση Υπεράσπισης του αναφέρει ότι προτίθεται να ακολουθήσει διαδικασία Τριτοδιαδίκου. Η Ελένη Δαμιανού δεν είναι αναγκαία διάδικος εις τη διαδικασία, εφόσον τα νομικά δικαιώματα και οικονομικά συμφέροντά της έχουν αποφασιστεί και/ή κριθεί και/ή διευθετηθεί μεταξύ του Αιτητή και αυτής στην προηγούμενη διαδικασία της αγωγής υπ' αρ.671/
- Μέσα από το Τεκμήριο 1 στην ένσταση, προκύπτει ότι η αγωγή υπ' αριθμό 671/11, η οποία είχε ως Ενάγων τον εδώ Εναγόμενο και Αιτητή και ως Εναγόμενη την εδώ προτιθέμενη Εναγόμενη 2, αξίωνε ειδικές ζημιές ως αποζημιώσεις που ο Ενάγων υπέστη βάσει του ίδιου επίδικου ατυχήματος ως αναφέρθηκε πιο πάνω. Ας σημειωθεί, στο σημείο αυτό, ότι δεν αμφισβητήθηκε από τον Αιτητή είτε διά αντεξέτασης της ενόρκως δηλούσας στην ένσταση, είτε άλλως πως, ότι η αγωγή του Ε. Δ. Λάρνακας υπ' αρ. 671/11 απεσύρθη χωρίς επιφύλαξη δικαιωμάτων στις 4.3.
- Επομένως, το γεγονός αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένο. Το γεγονός ότι στην προφορική του αγόρευση ενώπιον του Δικαστηρίου ο κ. Σαββίδης αναφέρθηκε σε απόσυρση εκείνης της αγωγής άνευ βλάβης δε μπορεί να αντικρούσει το δεδομένο αυτό, εφόσον ο ισχυρισμός δεν τέθηκε δια ένορκης δήλωσης, αλλά μόνο στα πλαίσια τελικής αγόρευσης προς υποστήριξη της αίτησης. Γ. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ Κρίνω να χρήζει εξέτασης κατά προτεραιότητα ο ισχυρισμός του Καθ' ου η Αίτηση ότι, ο Αιτητής κωλύεται στην προώθηση της παρούσας αίτησης λόγω δεδικασμένου (issue estoppel). Ισχυρίστηκε ο Καθ' ου η αίτηση ότι, λόγω της απόσυρσης εκ του Αιτητή της αγωγής υπ' αρ. 671/11 του Ε.Δ. Λάρνακος, στην οποία ήταν ο Ενάγων, εναντίον της εκεί Εναγόμενης και προτιθέμενης Εναγόμενης 2 εν προκειμένω και η οποία απεσύρθη χωρίς επιφύλαξη δικαιωμάτων στις 4.3.2014, ο Αιτητής κωλύεται λόγω δεδικασμένου στην προώθηση, και κατ' επέκταση επιτυχία, της παρούσας αίτησης. Αναφορικά με τις περιπτώσεις στις οποίες η αρχή του δεδικασμένου έχει εφαρμογή, αλλά και αναφορικά με τις καταβολές της, παραπέμπω στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν. Γ. Σάντη, το Δίκαιο της Απόδειξης, 2014, στη σελ.914, υπό τον τίτλο «Κώλυμα λόγω δεδικασμένου»: «Κώλυμα λόγω δεδικασμένου εγείρεται όταν ένα επίδικο γεγονός έχει αποφασισθεί δικαστικώς με τελεσίδικο τρόπο σε δίκη μεταξύ των διαδίκων από Δικαστήριο που είχε αποκλειστική ή συντρέχουσα δικαιοδοσία να το πράξει (R v. West
(1962)2 All ER 624, R v. Kent Justices, Ex parte Machin
(1952)1 All ER 1123) και το ίδιο γεγονός επανεμφανίζεται σε μεταγενέστερη δίκη μεταξύ των ίδιων διαδίκων με την ίδια ιδιότητα (Alikhani v. Προδρόμου και Άλλης, ΠΕ 22/09, ημερ. 10.4.12, Thoday v. Thoday
(1964)1 All ER 341). Το δεδικασμένο, έλκει τη θεωρητική του προέλευση και διατύπωση από το Ρωμαϊκό δίκαιο. Στον Ουλπιανό ανήκει η κλασική φράση, που αποδίδει την πεμπτουσία του δόγματος, ότι δηλαδή, διαφορά που εκδικάστηκε γίνεται αποδεκτή για την αλήθεια που αντανακλά το αποτέλεσμα της (res judicata pro veritate accipitur). Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε απόφαση ασχέτως αν είναι δίκαιη ή όχι, θεωρείται ότι περιέχει την αλήθεια και ο καθένας πρέπει να την αποδέχεται αφού το πλάσμα αλήθειας που εισάγεται με αυτή είναι σαφώς προτιμότερο από τη διαιώνιση της αβεβαιότητας που άλλως θα κυριαρχούσε στη δίκαιη κρίση (Παπαδόπουλος v. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης
(1998)2 ΑΑΔ 608), με αποτέλεσμα οι αντιδικίες των διαδίκων ουδέποτε να ευοδώνονται (Γρηγορίου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ΑΕ 123/09, ημερ. 1.2.13). Η τελεσίδικη εκδίκαση μιας διαφοράς είναι, κατά συνέπεια, συμβατή και με το δημόσιο συμφέρον [interest rei publicae ut sit finis litium] (Χαραλάμπους v. Χαραλάμπους
(2008)1 (Β) Α.Α.Δ. 1298).» Για να μπορεί να εφαρμοστεί η αρχή του δεδικασμένου, σε οποιαδήποτε έκφανσή της λόγω αιτίας αγωγής (cause of action estoppel) ή λόγω επίδικου θέματος (issue estoppel)) πρέπει να συντρέχουν οι εξής 4 προϋποθέσεις: Η απόφαση πρέπει να είναι τελεσίδικη Πρέπει να υπάρχει ταύτιση διαδίκων Πρέπει να υπάρχει ταύτιση ιδιότητας διαδίκων Πρέπει να υπάρχει ταύτιση επιδίκων θεμάτων (Βλ. μεταξύ άλλων Μιχαήλ ν. Σκουτέλλα
(2008)1Β Α.Α.Δ. 1125 και Πανέρα ν. Πανέρα
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1684) Τα δικαστήρια έχουν υιοθετήσει αυστηρή προσέγγιση ως προς την προϋπόθεση της ταύτισης διαδίκων (βλ. σχετικά Επί Τοις Αφορώσι τους Ανήλικους Κωνσταντίνο και Ελένη Λοϊζου και Άλλης
(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 55, Jupiter Electrical (Overseas) Ltd and Another v. Christides
(1975)1 CLR 144, Carl-Zeiss-Stiftung v. Rayner and Keeler Ltd and Others (No 2)
(1966)2 All ER 536). Εν προκειμένω, δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων. Εάν το αιτούμενο διάταγμα εκδοθεί, η προτιθέμενη Εναγόμενη 2 θα είναι συνεναγόμενη με τον Εναγόμενο εν προκειμένω. Στην αγωγή υπ' αρ.671/11 η εδώ προτιθέμενη Εναγόμενη ήταν η εκεί μοναδική Εναγόμενη και ο εδώ Εναγόμενος ήταν ο εκεί Ενάγοντας. Η μόνη περίπτωση, οι ιδιότητες των διάδικων στην αγωγή υπ' αρ.671/11 να μπορούν να εξομοιωθούν με τις, τυχόν μελλοντικές, ιδιότητες τους εν προκειμένω, θα ήταν μέσω της διαδικασίας επίκλησης Τριτοδιάδικου, όπου ο Εναγόμενος υπέχει θέση Ενάγοντος και ο Τριτοδιάδικος θέση Εναγόμενου, διαδικασία η οποία, ως προαναφέρθηκε, δεν ακολουθήθηκε εν προκειμένω. Περαιτέρω, δύο Εναγόμενοι θα μπορούσαν να αξιώσουν μεταξύ τους συνεισφορά ή/και αποζημίωση, ωσάν να ήταν Εναγόμενος και Τριτοδιάδικος, μόνο κατόπιν ανταλλαγής δικογράφων μεταξύ συνεναγομένων, διάβημα το οποίο έπεται της έκδοσης της εδώ αιτούμενης διαταγής και δε μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένο. Εφόσον δεν συντρέχει η προϋπόθεση της ταύτισης διαδίκων, παρέλκει η εξέταση οποιασδήποτε άλλης προϋπόθεσης, εφόσον αυτές είναι σωρευτικές. Δε μπορεί, επομένως, να εφαρμοστεί η αρχή του δεδικασμένου εν προκειμένω και έτσι ο σχετικός λόγος ένστασης απορρίπτεται. Στρέφομαι τώρα στην ουσία της αίτησης. Σύμφωνα με την Δ. 9, Θ. 10: «10. No cause or matter shall be defeated by reason of the misjoinder or non-joinder of parties, and the Court may in every cause or matter deal with the matter in controversy so far as regards the rights and interests of the parties actually before it. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. No person shall be added as a plaintiff suing without a next friend, or as the next friend of a plaintiff under any disability, without his own consent in writing thereto. Every party whose name is so added as defendant shall be served with a writ of summons or notice in manner provided by Rule 11 of this Order or in such manner as may be prescribed by any special order, and the proceedings as against such party shall be deemed to have begun only on the service of such writ or notice.» Ως λέχθηκε στις Χ΄΄Δαυίδ ν. Χ΄΄Δαυίδ κ.ά.
(1992)1 Α.Α.Δ. 1176 και αργότερα στην Οδυσσέως ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ
(2001)1Γ Α.Α.Δ. 1372, το Δικαστήριο βάσει της Δ. 9, Θ. 10 έχει ευθύνη να διαπιστώσει κατά πόσο με βάση τα επίδικα θέματα όπως προσδιορίζονται στα δικόγραφα όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην Perihan Mustafa Korkut v. Απόστολου Γεωργίου
(2007)1 Α.Α.Δ. 1213, στη σελ. 1218 λέχθηκαν τα εξής: «Για να προστεθεί ένα πρόσωπο ως διάδικος δυνάμει της Δ.9, θ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών θα πρέπει να κριθεί ως αναγκαίος διάδικος. Βασικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την προσθήκη διαδίκου, είναι κατά πόσο θα επηρεαστούν άμεσα τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά του συμφέροντα και ιδιαίτερα όταν υπάρχουν υπό αμφισβήτηση ή επηρεάζονται ιδιοκτησιακά δικαιώματα ή συμφέροντα σε περιουσία όπου οι νόμιμοι ιδιοκτήτες πρέπει να αντιπροσωπεύονται. Για το εάν ένας διάδικος είναι αναγκαίος ή όχι, το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια. Μελέτη της Αγγλικής νομολογίας αποκαλύπτει διάφορες σχολές σκέψης για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου δυνάμει της Δ.9, θ.10. (Βλ. Amon v. Raphael και Tuck & Sons Ltd. [1956] 1 All E.R. 273 και Gurtner v. Circuit [1968] 1 All E.R. 328). Όμως στην Κύπρο επικράτησε η σχολή η οποία αναγνωρίζει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. (Βλ. Mepa Underwriting Management Ltd. κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλειών
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772).» Στην Mepa Underwriting Management Ltd κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1 Α.Α.Δ. 772, στη σελ. 778-779, με αναφορά στις Van Gelder, Apsimon & Co v. Sowerby Bridge United District Flour Society [1890] 44 Ch D 374, C.A., Montgomery v. Foy, Morgan & Co [1895] 2 Q.B. 321, C.A., Bennetts & Co v. Mcllwraith & Co [1896] 2 Q.B. 464, C.A., Ideal Films Ltd v. Richards [1927] 1 K.B. 374, C.A., Wilson v. Balcarres [1893] 1 Q.B. 422 και Robinson v. Geisel [1894] 2 Q.B. 688, λέχθηκαν τα εξής από το Εφετείο: «Το ζήτημα της προσθήκης διαδίκου εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Όπως έχει νομολογηθεί το δικαστήριο διαθέτει ευρεία διακριτική ευχέρεια να κάμει οποιεσδήποτε αναγκαίες τροποποιήσεις σε σχέση με τους διαδίκους με το να τους προσθέσει, να τους διαγράψει ή να τους αντικαταστήσει και να επιφέρει τέτοιες αλλαγές όσες είναι αναγκαίες για να καταστήσει δυνατή την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των μεταξύ των διαδίκων επίδικων θεμάτων». Όπου δε, η προσθήκη Εναγομένου θα έχει ως αποτέλεσμα την εισαγωγή νέας αιτίας αγωγής το Δικαστήριο μπορεί να αρνηθεί να παραχωρήσει σχετική άδεια. Ως έχει ερμηνευθεί στα πλαίσια της Δ. 9, Θ. 10, «αγωγή» σημαίνει την ήδη υπάρχουσα αγωγή μεταξύ των υφιστάμενων διαδίκων (βλ. Manchester Lines Ltd and another v. Viamaz Coach Industry Ltd
(1983)1 CLR 178). Εν προκειμένω, η προσθήκη της προτιθέμενης Εναγόμενης 2 δεν απαιτείται ώστε να αποφασισθούν ολοκληρωμένα και πλήρως όλα τα επίδικα θέματα στην υπάρχουσα αγωγή μεταξύ υφιστάμενου Ενάγοντα και υφιστάμενου Εναγόμενου. Η τελική απόφαση του Δικαστηρίου δεν δύναται να επηρεάσει άμεσα τα νομικά της δικαιώματα ή οικονομικά συμφέροντα, εφόσον η τυχόν αποκλειστική ή συντρέχουσα ευθύνη της Ελένης Δαμιανού, δεν αποτελεί μέχρι στιγμής επίδικο θέμα στην παρούσα αγωγή. Νοείται ότι, εάν κατά την ακρόαση της υπόθεσης αχθεί ενώπιον του Δικαστηρίου επαρκής μαρτυρία που να μπορεί να οδηγήσει σε ασφαλές συμπέρασμα ότι ο Εναγόμενος εν προκειμένω δεν ευθύνεται καθ' ολοκληρία για το επίδικο ατύχημα, το Δικαστήριο δεν εμποδίζεται, αντιθέτως οφείλει, να αποδώσει στον Εναγόμενο μόνο το ποσοστό ευθύνης που του αναλογεί. Πρέπει επίσης να τονιστεί ότι στην περίπτωση που Ενάγων δεν έχει προσθέσει δια της αγωγής του συγκεκριμένο Εναγόμενο, τέτοιος Εναγόμενος δε μπορεί να προστεθεί διά αίτησης προσθήκης Εναγόμενου από τον υφιστάμενο Εναγόμενο, ενάντια στην επιθυμία του Ενάγοντα. Σχετικό είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το Annual Practice 1958, στη σελ. 348: «When Order Refused.—Where the addition will have the effect of adding a new cause of action the order may be refused (Raleigh v. Goschcn, [1898] 1 Ch. 81; cf. Ashley v. Taylor, 10 Ch. D. 768, and 0. 28, r. 1 (n.)). A person indirectly interested will not be added (Moser v. Marsden, [1892] 1 Ch. 487); and a defendant against whom no relief is sought by the plaintiff will not be added against the wish of the latter (IIood-Barrs v. Frampton Co., [1924] W. N. 287); a third party notice is in such a case usually the proper course. [...] Where defendants applied to join additional defendants against the plaintiff's wishes for the sole purpose of adding additional plaintiffs in their counterclaim and the presence of the additional parties was not necessary for the determination of the issues as pleaded between the plaintiffs and the defendants, the application was refused (Atiel Navigation Co., Ltd. v. Fairplay Towage and Shipping Co., Ltd., [1955J 1 W. L. R. 336).» (Υπογραμμίσεις του παρόντος Δικαστηρίου) Επομένως, για το λόγο ότι δε νοείται υφιστάμενος Εναγόμενος να επιλέξει ποιόν άλλο ο Ενάγων θα ενάξει ενάντια στις επιθυμίες του Ενάγοντα, που εν προκειμένω ενίσταται στην αίτηση, η αίτηση είναι απορριπτέα. Η ορθή διαδικασία εν προκειμένω, θα ήταν η αίτηση για επίκληση Τριτοδιαδίκου εκ του Εναγόμενου, όπου ο Εναγόμενος υπέχει θέση Ενάγοντος και ο Τριτοδιάδικος θέση Εναγόμενου. Διαδικασία η οποία ουδέποτε προωθήθηκε από τον Εναγόμενο, παρόλο που αναφέρει ρητά την πρόθεσή του να την ακολουθήσει εντός της Υπεράσπισής του. Η αίτηση θα ήταν απορριπτέα και επί άλλης βάσης. Ότι, το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της προτιθέμενης Εναγόμενης έχει ήδη παραγραφεί. (βλ. Covotsos Textiles Ltd. v. Ellerman Lines Ltd et al
(1983)1 C.L.R. 479). Η παραγραφή αστικών αδικημάτων προβλέπεται στο Άρθρο 68(α) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.148, όπου καθορίζεται ως χρόνος παραγραφής για αστικά αδικήματα η χρονική περίοδος των τριών χρόνων. Στην παρούσα υπόθεση, το επίδικο τροχαίο δυστύχημα επισυνέβη στις 10.5.2010 και η αγωγή καταχωρήθηκε 26.9.2012. Η παρούσα αίτηση καταχωρίστηκε στις 15.7.2016 και ορίστηκε για πρώτη φορά την 5.10.2016, οπόταν και η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση για 7η φορά. Στο σύγγραμμα Annual Practice, 1982, σελ. 210 αναφέρεται: «Leave to add a defendant will not be granted after the expiry of any relevant period of limitation affecting the proposed defendant (Lucy v. W.T. Henleys Telegraph Works Co. Ltd. [1970] 1 Q.B. 393). Query, however, whether the court has a wide discretion, which will be rarely exercised, to add a defendant after the expiry of the relevant period of limitation (Marubeni Corporation and Another v. Pearlstone Shipping Corporation, The Times, June 30, 1977 C.A.)." Και στο σύγγραμμα Bullen& Leake Precedents of Pleadings 12η έκδοση, σελ.167 αναφέρονται τα ακόλουθα σχετικά: «On the other hand, leave will not be granted to add a defendant after the expiry of any relevant period of limitation affecting the proposed defendant nor where the addition will have the effect of adding a new cause of action." Πρέπει να σημειωθεί ότι, το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του προτιθέμενου Εναγόμενου δεν άρχεται την ημερομηνία καταχώρισης του κλητηρίου εντάλματος, αλλά την ημερομηνία καταχώρισης του τροποποιημένου κλητηρίου εντάλματος κατόπιν έγκρισης της αίτησης για προσθήκη Εναγομένου (βλ. σχετικά Mabro v. Eagle Star and British Dominions Insurance Co Ltd. [1932] 1 KB 485 και Liff v. Peasly and another
(1980)1 All E.R. 623). Και λόγω του ότι, επομένως, το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγομένης 2 έχει ήδη παραγραφεί, η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Τα πιο πάνω δεν εξαντλούν τα επίδικα, δια της παρούσας αίτησης, θέματα. Η αίτηση θα ήταν απορριπτέα και στη βάση του ότι καταχωρίστηκε με ιδιαίτερη καθυστέρηση και χωρίς οποιαδήποτε προς τούτο εξήγηση. Καταχωρίστηκε στις 15.7.2016 και ορίστηκε για πρώτη φορά την ημερομηνία κατά την οποία η αγωγή ήταν ορισμένη για ακρόαση για 7η φορά. Το δεδομένο αυτό θέτει τη γνησιότητα των προθέσεων του Αιτητή στην καταχώριση της αίτησης εν αμφιβόλω, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη τους εξής δύο παράγοντες. Πρώτο, ότι η παρούσα είναι η δεύτερη πανομοιότυπη αίτηση που καταχώρισε ο Εναγόμενος. Η πρώτη καταχωρίστηκε στις 7.10.2014 και απεσύρθη άνευ βλάβης στις 5.12.2014. Έχρηζε επομένως, και κατά δεύτερο, στα πλαίσια της παρούσας και ως προς το θέμα της καθυστέρησης εδώ, μία εξήγηση, η οποία ουδέποτε δόθηκε. Θα απέρριπτα, επομένως, την αίτηση και για αυτό το λόγο. Δ. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Βάσει όλων όσων προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθώντας το αποτέλεσμα, θα είναι υπέρ του Καθ' ου η αίτηση και εναντίον του Αιτητή, ως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............ Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής