Παντελής Χαραλάμπους ν. Ν. Γ. Κοσμά ΛΤΔ, Αρ. Αγωγής: 3089/12, 31/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3089/12 Μεταξύ: Παντελής Χαραλάμπους Ενάγοντα v. Ν. Γ. Κοσμά ΛΤΔ Εναγομένων Ημερομηνία: 31.5.2017 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Ενάγοντα: κ. Παναγιώτης Χατζηπαναγιώτου (για ν' ακούσει απόφαση η κα Ευσταθίου). Για τους Εναγόμενους: κα Χριστίνα Ζίκκου για Δρ. Ανδρέας Π. Ποιητής & Σία (για ν' ακούσει απόφαση ο κ. Φούλιας). ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (σε σχέση με προδικαστική ένσταση για ύπαρξη δεδικασμένου) Α. Τα δικόγραφα Δια της έκθεσης απαίτησης ο Ενάγων αναφέρει ότι είναι αδειούχος ηλεκτρολόγος ψυκτικός στο επάγγελμα. Ότι οι Εναγόμενοι είναι εταιρεία που ασχολείται με την ανάπτυξη γης και ενοικιάσεις υποστατικών και διαμερισμάτων και είχαν υπό την ευθύνη τους το ξενοδοχείο Avenue στη Λάρνακα. Κατά ή περί το τέλος του 2010 και τις αρχές του 2011 καθ΄ υπόδειξη και εντολή των Εναγομένων ή και αντιπροσώπων ή και διευθυντών τους ο Ενάγων εκτέλεσε αριθμό εργασιών σε διαμερίσματα, καταστήματα και τηλεοπτικό σταθμό ιδιοκτησίας των Εναγομένων στο Δάλι. Οι εργασίες αυτές αφορούσαν σε επιδιορθώσεις, αλλαγές και μικροκατασκευές στα εν λόγω υποστατικά και ανήλθαν στο συνολικό ποσό, συμπεριλαμβανομένου του Φ.Π.Α., των €6.411,60σεντ. Ουδέποτε οι Εναγόμενοι διαμαρτυρήθηκαν για την ποιότητα των εργασιών ή για το ύψος της χρέωσης και αν και υποσχέθηκαν ότι θα απέκοπταν τα ποσά αυτά από τα ενοίκια που όφειλε ο Ενάγοντας στην Εναγόμενη για κατάστημα που ο πρώτος ενοικίαζε από τη δεύτερη, εντούτοις, κάτι τέτοιο δεν έγινε και έκτοτε αμελούν ή και αρνούνται να καταβάλουν αυτά τα οποία οφείλουν. Ο Ενάγων όχλησε προφορικά επανειλημμένα τους Εναγόμενους και ενώ αυτοί υπόσχονταν ότι θα διευθετούσαν την οφειλή τους μέσω της αποκοπής του ποσού των ενοικίων που τους όφειλε ο Ενάγοντας, αυτοί αρνούνται ή και αμελούν να πράξουν τούτο μέχρι σήμερα. Στην υπεράσπιση των Εναγομένων στις παραγράφους 1 και 2 εγείρεται προδικαστική ένσταση ότι η παρούσα αγωγή δε μπορεί να προχωρήσει λόγω υπάρξεως δεδικασμένου. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι ο Ενάγων είχε εγείρει εναντίον των Εναγομένων τις υποθέσεις Ε25/10 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως, Τμήματος Λάρνακας (στο εξής «η υπόθεση Ε25/10») και την αγωγή αρ.3547/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας (στο εξής «η αγωγή 3547/10») Κατά τα λοιπά, οι Εναγόμενοι αρνούνται τα όσα αναφέρονται στην έκθεση Απαίτησης, ισχυρίζονται ότι αυτή καταχωρίστηκε εκδικητικά και αιτούνται απόρριψη της αγωγής με έξοδα σε βάρος του Ενάγοντα. Β. Αντικείμενο Αντικείμενο της παρούσας απόφασης είναι το κατά πόσο μπορεί να επιτύχει η προδικαστική ένσταση των Εναγομένων και έτσι η αγωγή να απορριφθεί από αυτό το στάδιο. Στη βάση συμφωνίας μεταξύ των μερών κατατέθηκαν στο Δικαστήριο παραδεκτά γεγονότα και έγγραφα, τα οποία αποτελούν τη βάση επί της οποίας το Δικαστήριο θα αποφασίσει την προδικαστική ένσταση εν προκειμένω. Έγιναν ή προέκυψαν ως παραδεκτά γεγονότα μεταξύ των μερών τα εξής: · «1) Ότι μεταξύ των διαδίκων στην παρούσα αγωγή υπήρξαν οι ακόλουθες δικαστικές διαδικασίες: (α) Υπήρξε η αίτηση έξωσης υπ' αρ.25/10 ενώπιον του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων, Τμήμα Λάρνακας, η οποία εγέρθηκε από τους Εναγόμενους στην παρούσα εναντίον του Ενάγοντος στην παρούσα και αφορούσε καθυστερημένα ενοίκια. (β) Η αγωγή υπ' αρ.3547/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, η οποία επίσης ηγέρθηκε από τους Εναγόμενους στην παρούσα εναντίον του Ενάγοντος στην παρούσα για καθυστερημένα ενοίκια 2) Ότι στις 17.3.2011 εξεδόθη απόφαση εναντίον του Εναγόμενου, στα πλαίσια της υπ΄αρ.3547/10 αγωγής του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, για το ποσό των €2.700 με τόκο προς 5,5% ετησίως από 15.12.2010 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον το ποσό των €180 μηνιαίως από 1.1.2011 μέχρι παραδόσεως της κατοχής του υποστατικού, δηλαδή μια αποθήκη που βρίσκεται στην οδό Στυλιανού Λένα, Μαρία Κωρτ 2, στη Λάρνακα, προς τον Ενάγοντα σε εκείνη τη διαδικασία με τόκο προς 5,5% ετησίως από 1.1.2011, μέχρι εξοφλήσεως, πλέον το ποσό των €544 εξόδων συγκεκριμένης αγωγής συμπεριλαμβανομένων εξόδων σύνταξης της απόφασης με τόκο προς 5,5% ετησίως επί ποσού €516 από 15.12.2010 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον Φ.Π.Α. και €11 έξοδα επίδοσης, πλέον διάταγμα με το οποίο ο Εναγόμενος σε εκείνη τη διαδικασία διατάττετο να εκκενώσει και να παραδώσει απόλυτο την κατοχή στους Ενάγοντες της αποθήκης που βρίσκεται στην οδό Στυλιανού Λένα, Μαρία Κωρτ 2, στη Λάρνακα. Ο χρόνος για παράδοση του συγκεκριμένου υποστατικού καθορίστηκε σε δεκαπέντε
(15)μέρες από την επίδοση του διατάγματος στον Εναγόμενο.» Κατατέθηκαν δε, ως παραδεκτά μεταξύ των μερών, τα Τεκμήρια 1 με 7, τα οποία αφορούν: Το Τεκμήριο 1, την αίτηση στην υπόθεση Ε25/10 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Τμήματος Λάρνακας, με Αιτητές τους Εναγόμενους εν προκειμένω και Καθ' ου η αίτηση τον Ενάγοντα εν προκειμένω, που αφορούσε αξίωση για καθυστερημένα ενοίκια και για παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής αποθήκης στη Λάρνακα, της οποίας ο Καθ' ου η αίτηση ήταν θέσμιος ενοικιαστής προς τους Αιτητές οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες της εν λόγω αποθήκης, πλέον €180 μηνιαίως ως αποζημιώσεις από 1.8.2010 μέχρι παράδοσης της πιο πάνω αποθήκης, πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Η υπόθεση Ε25/10 απεσύρθη εκ των Αιτητών άνευ βλάβης δικαιωμάτων χωρίς να εκδοθεί απόφαση επί της ουσίας της. Το παραδεκτό Τεκμήριο 2, αφορά το κλητήριο ένταλμα της αγωγής 3547/10 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας με Ενάγοντες τους Εναγόμενους εν προκειμένω και Εναγόμενο τον Ενάγοντα εν προκειμένω, η οποία αφορούσε σε αξίωση καθυστερημένων ενοικίων για την περίοδο 1.10.2009 μέχρι 31.12.2010 καθώς και διάταγμα για την εκκένωση και παράδοση από τον Εναγόμενο στους Ενάγοντες κενής και ελευθέρας κατοχής αποθήκης στη Λάρνακα, καθώς και αξίωση για €180 μηνιαίως από 1.1.2011 μέχρι παράδοσης κενής και ελεύθερης κατοχής της αποθήκης στους Ενάγοντες πλέον νόμιμο τόκο και έξοδα. Στην αγωγή 3547/10, ως φαίνεται στο παραδεκτό Τεκμήριο 3, εκδόθηκε κατόπιν απόδειξης και στην απουσία του Εναγόμενου, αν και δεόντως επιδόθηκε σε αυτόν πιστό αντίγραφο Κλητηρίου Εντάλματος, απόφαση ως η απαίτηση. Καθορίστηκε επίσης στην απόφαση ότι σε 15 ημέρες από την επίδοση του διατάγματος στον Εναγόμενου, ο τελευταίος θα έπρεπε να παρέδινε το επίδικο υποστατικό στους Ενάγοντες. Το παραδεκτό Τεκμήριο 4 αφορά σε ένταλμα ανάκτησης κατοχής της επίδικης αποθήκης από τον Εναγόμενο στους Ενάγοντες στην αγωγή 3547/10 και ημερομηνίας 1.6.
- Το παραδεκτό Τεκμήριο 5 είναι η αίτηση για την έκδοση εντάλματος για την εκποίηση της κινητής περιουσίας του Παντελή Χαραλάμπους, εκδοθέν την 9.11.
- Το παραδεκτό Τεκμήριο 6 αφορά στο δημόσιο πλειστηριασμό που ορίστηκε στις 22.6.2005 βάσει της εκτέλεσης του παραδεκτού Τεκμηρίου
- Το παραδεκτό Τεκμήριο 7 αφορά στην πληρωμή από τον Παντελή Χαραλάμπους στις 6.8.2012 και 20.6.2012 και με αριθμούς αποδείξεων 0211 και 0581 αντίστοιχα, συνολικού ποσού €3.000 προς εξόφληση της αγωγής 3547/
- Τις πιο πάνω πληρωμές οι Ενάγοντες στην αγωγή 3547/10 τις δέχθηκαν προς εξόφληση ολόκληρου του εξ' αποφάσεως χρέους του Εναγόμενου, παραδεκτό Τεκμήριο
- Προκύπτουν από τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα και έγγραφα τα εξής: · Ο Ενάγων εν προκειμένω ήταν Εναγόμενος στην υπόθεση Ε25/10, η οποία απερρίφθη ως αποσυρθείσα και επίσης Εναγόμενος στην αγωγή 3547/
- Επομένως, οι ιδιότητες των διαδίκων στις δύο πιο πάνω υποθέσεις ήταν αντίστροφες απ' ότι εν προκειμένω. Ο εδώ Ενάγων ήταν εκεί Εναγόμενος και οι εδώ Εναγόμενοι ήταν εκεί Ενάγοντες. Η απόφαση στην αγωγή 3547/10 υπέρ των Εναγόντων εξοφλήθηκε από τον εκεί Εναγόμενο στις 6.8.
- · Προκύπτει, περαιτέρω, ότι το αγώγιμο δικαίωμα στην 3547/10 αφορούσε σε εντελώς ξεχωριστό αντικείμενο με το αντικείμενο της παρούσας αγωγής. Εκεί αφορούσε σε είσπραξη καθυστερημένων ενοικίων και διάταγμα έξωσης και στην παρούσα αγωγή το αντικείμενο αφορά σε εκτελεσθείσες και μη πληρωθείσες εργασίες που ο Ενάγων εκτέλεσε σε υποστατικό των Εναγομένων κατά το τέλος του 2010 και αρχές του
- · Πρέπει εξαρχής να τονιστεί η απουσία ενός σημαντικού στοιχείου από τα συμφωνηθέντα μεταξύ των μερών γεγονότα. Δε συμφωνήθηκε κατά πόσον, όλες οι εν προκειμένω εκτελεσθείσες εργασίες, εκτελέσθηκαν και ήταν πληρωτέες πριν τις 17.3.2011, ήτοι πριν την έκδοση της απόφασης στην 3547/
- Το στοιχείο αυτό όπως θα διαφανεί κατωτέρω είναι καθοριστικό για την έκβαση της υπόθεσης. Στις αγορεύσεις τους επί του θέματος, οι δύο πλευρές επιχειρηματολόγησαν συνοπτικά ως εξής. Η κα Ζίκκου δια της γραπτής της αγόρευσης φαίνεται να εγκατέλειψε, και ορθά, ότι η ύπαρξη και μόνο της υπόθεσης Ε25/10, η οποία τελικά απεσύρθη και απερρίφθη, παρήξε δεδικασμένο σε σχέση με την παρούσα αγωγή. Επιχειρηματολόγησε, όμως, με αναφορά σε νομολογία, ότι εφαρμόζεται το δόγμα του δεδικασμένου (issue estoppel) επειδή ο Ενάγων εν προκειμένω παρέλειψε να προωθήσει τις εδώ αξιώσεις του στην αγωγή 3547/10, παρόλο που θα μπορούσε να το πράξει με εύλογη επιμέλεια από τότε. Το ότι δεν το έπραξε τον κωλύει τώρα από την προώθηση της παρούσας αγωγής. Συνεχίζει η κα Ζίκκου ότι, η καταχώρηση της παρούσας αγωγής αποτελεί πράξη εκδικητική από τον Ενάγων προς τους Εναγόμενους διότι καταχωρίστηκε στις 14.9.2012, και μερικές μέρες μετά τις 6.8.2012 που ο Εναγόμενος στην αγωγή 3547/10 αναγκάστηκε να αποπληρώσει το χρέος του, λόγω του ότι διαφορετικά θα πωλείτο σε δημόσιο πλειστηριασμό το όχημά του, βάσει του παραδεκτού Τεκμηρίου
- Είναι η θέση του συνηγόρου για τον Ενάγοντα ότι, ο Ενάγων δεν κωλύεται από την προώθηση της αγωγής του διότι αφ' ενός δε συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την εφαρμογή του δόγματος του δεδικασμένου και αφ' ετέρου διότι όταν εκδόθηκε η απόφαση στην αγωγή 3547/10 στις 17.3.2011 δεν είχαν ακόμη ολοκληρωθεί οι εργασίες που ο Ενάγων εκτέλεσε στο υποστατικό των Εναγόντων και στις οποίες αφορά η αξίωσή του στην παρούσα αγωγή. Έτσι, συνεχίζει ο κ. Χατζηπαναγιώτου, εκ των πραγμάτων ο Ενάγων δε θα μπορούσε να εγείρει ως ανταπαίτηση στην αγωγή 3547/10 τις αξιώσεις του στην παρούσα αγωγή. Παραθέτει δε, και νομικά επιχειρήματα προς τούτο. Γ. Νομική πτυχή Διαταγή για προδικαστική εκδίκαση προδικαστικού σημείου εκδίδεται κατά κανόνα όταν το Δικαστήριο διαπιστώσει ότι το κρινόμενο νομικό σημείο εγείρει σοβαρό νομικό θέμα, το οποίο εάν αποφασιστεί υπέρ του διαδίκου που το εγείρει, αποφασίζεται όλη η υπόθεση ή ένα ουσιώδες θέμα αυτής. Μια τέτοια διαταγή θα πρέπει να εκδίδεται με φειδώ και σε εξαιρετικά απλές και καθαρές περιπτώσεις και όχι στις περιπτώσεις εκείνες όπου τα εγειρόμενα θέματα, λόγω της ασάφειας των γεγονότων ή του νόμου, θα πρέπει να αποφασιστούν κατά την ακρόαση. Τα γεγονότα δε, που απαιτούνται για την απόφαση προδικαστικά νομικού σημείου πρέπει να έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των μερών, να προκύπτουν ως παραδεκτά από τα δικόγραφα ή να έχουν αποκρυσταλλωθεί άλλως πως (βλ. μεταξύ άλλων Costas Mavromoustaki ν. Iacovos N. Yeroudes as Executor of the Will of the deceased Spyros Michaelides
(1065)1 CLR 176, Maroulla Athanassi Michaelides (Wife of Aristotelis Gregoriades) v. Pinelopi HjiMichael Diakou
(1968)1 CLR 392, Michael v. United Sea Transport
(1981)1 CLR 322 και Ιωάννη Νικόλα Χ''Οικονόμου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(1992)1 ΑΑΔ 949). Αναφορικά με τις περιπτώσεις στις οποίες η αρχή του δεδικασμένου έχει εφαρμογή αλλά και αναφορικά με τις καταβολές της, παραπέμπω στο σύγγραμμα των Τ. Ηλιάδη και Ν.Γ. Σάντη, το Δίκαιο της Απόδειξης, 2014, στη σελ.914, υπό τον τίτλο «Κώλυμα λόγω δεδικασμένου»: «Κώλυμα λόγω δεδικασμένου εγείρεται όταν ένα επίδικο γεγονός έχει αποφασισθεί δικαστικώς με τελεσίδικο τρόπο σε δίκη μεταξύ των διαδίκων από Δικαστήριο που είχε αποκλειστική ή συντρέχουσα δικαιοδοσία να το πράξει (R v. West
(1962)2 All ER 624, R v. Kent Justices, Ex parte Machin
(1952)1 All ER 1123) και το ίδιο γεγονός επανεμφανίζεται σε μεταγενέστερη δίκη μεταξύ των ίδιων διαδίκων με την ίδια ιδιότητα (Alikhani v. Προδρόμου και Άλλης, ΠΕ 22/09, ημερ. 10.4.12, Thoday v. Thoday
(1964)1 All ER 341). Το δεδικασμένο, έλκει τη θεωρητική του προέλευση και διατύπωση από το Ρωμαϊκό δίκαιο. Στον Ουλπιανό ανήκει η κλασική φράση, που αποδίδει την πεμπτουσία του δόγματος, ότι δηλαδή, διαφορά που εκδικάστηκε γίνεται αποδεκτή για την αλήθεια που αντανακλά το αποτέλεσμα της (res judicata pro veritate accipitur). Σύμφωνα με την αρχή αυτή κάθε απόφαση ασχέτως αν είναι δίκαιη ή όχι, θεωρείται ότι περιέχει την αλήθεια και ο καθένας πρέπει να την αποδέχεται αφού το πλάσμα αλήθειας που εισάγεται με αυτή είναι σαφώς προτιμότερο από τη διαιώνιση της αβεβαιότητας που άλλως θα κυριαρχούσε στη δίκαιη κρίση (Παπαδόπουλος v. Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης
(1998)2 ΑΑΔ 608), με αποτέλεσμα οι αντιδικίες των διαδίκων ουδέποτε να ευοδώνονται (Γρηγορίου v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ΑΕ 123/09, ημερ. 1.2.13). Η τελεσίδικη εκδίκαση μιας διαφοράς είναι, κατά συνέπεια, συμβατή και με το δημόσιο συμφέρον [interest rei publicae ut sit finis litium] (Χαραλάμπους v. Χαραλάμπους
(2008)1 (Β) ΑΑΔ 1298).» Για να μπορεί να εφαρμοστεί η αρχή του δεδικασμένου, σε οποιαδήποτε έκφανσή της, είτε λόγω αιτίας αγωγής (cause of action estoppel), είτε λόγω επίδικου θέματος (issue estoppel), είτε άλλως πως, πρέπει να συντρέχουν οι εξής 4 προϋποθέσεις: Η απόφαση πρέπει να είναι τελεσίδικη Πρέπει να υπάρχει ταύτιση διαδίκων Πρέπει να υπάρχει ταύτιση ιδιότητας διαδίκων Πρέπει να υπάρχει ταύτιση επιδίκων θεμάτων (Βλ. μεταξύ άλλων Μιχαήλ ν. Σκουτέλλα
(2008)1Β ΑΑΔ 1125 και Πανέρα ν. Πανέρα
(2001)1(Γ) ΑΑΔ 1684). Αποτελεί πάγια νομολογιακή αρχή ότι το κώλυμα λόγω δεδικασμένου δεν καλύπτει μόνο θέματα τα οποία ηγέρθηκαν και αποφασίστηκαν τελεσίδικα σε προηγούμενη αγωγή, αλλά και θέματα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί και αποφασισθεί στα πλαίσια της ίδιας αγωγής, με την άσκηση δέουσας και εύλογης μέριμνας εκ των διαδίκων (issue estoppel). Στη Theori and another v. Djoni and another
(1984)1 CLR 296 το Εφετείο επικρότησε την κατάληξη του πρωτόδικου δικαστηρίου, με την οποία η αγωγή απερρίφθη ως καταχρηστική της δικαστικής διαδικασίας λόγω δεδικασμένου, εφόσον σε προηγούμενη αγωγή μεταξύ των ίδιων διαδίκων οι ενάγοντες θα έπρεπε να είχαν εγείρει και την αξίωση τους βάσει της δεύτερης αγωγής. Το πρωτόδικο δικαστήριο αναφέρθηκε στις αγγλικές υποθέσεις Hoystead & Others v. Taxation Commissioner; [1925] All E.R. (Rep.) 56, Greenhalgh v. Mallard [1947] 2 All E.R. 255, Public Trustee v. Kenward [1967] 2 All E.R. 870 και υιοθέτησε το ακόλουθο ασπόσμασμα από την απόφαση του Wigram, V.C. στην απόφαση Henderson v. Henderson, [1843-1860] All E.R. (Rep.) 378 στη σελ. 381: «'I state the rule of the Court correctly, when I say, that where a given matter becomes the subject of litigation in, and of adjudication by, a Court of competent jurisdiction, the Court requires the parties to that litigation to bring forward their whole case, and will not (except under special circumstances) permit the same parties to open the same subject of litigation in respect of matter which might have been brought forward as part of the subject in contest, but which has not brought forward only because they have, from negligence, inadvertence, or even accident, omitted part of their case. The plea of res judicata applies, except in special case, not only to points upon which the Court was actually required by the parties to form an opinion and pronounce a judgment, but to every point which properly belonged to the subject of litigation and which the parties, exercising reasonable diligence, might have brought forward at the time'». Στην Π.Ε. με Αρ. 151/2010 LIBERTY LIFE INSURANCE PUBLIC CO LTD ν. 1. NADA TERZIAN ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ, κ.ά., ημερ.7 Μαρτίου, 2014, έγινε ανασκόπηση της σχετικής νομολογίας: «Τυγχάνει νομολογιακά αναγνωρισμένη αρχή που διέπει τα του κωλύματος λόγω δεδικασμένου (res judicata) ή του λεγόμενου «issue estoppel» ότι το εμπόδιο στην έγερση μιας αγωγής εγείρεται όχι μόνο εκεί όπου ένα ή περισσότερα θέματα έχουν εγερθεί στην ίδια μορφή κατά την προηγηθείσα αγωγή, αλλά καλύπτει επίσης και τις διαδικασίες στο πλαίσιο των οποίων θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί τέτοια θέματα ως επίδικα αλλά δεν ηγέρθησαν (Παμπορίδης ν. Κτηματικής Τραπέζης Κύπρου Λτδ
(1995)1 Α.Α.Δ. 670, Κ.S.R. Commercio S.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 Α.Α.Δ. 309). Όπως συνοψίστηκε η αρχή στην K.S.R. Commercio (ανωτέρω): «Σαν θέμα γενικής πολιτικής του δικαίου, η παράλειψη διαδίκου να εγείρει σε προηγούμενη δικαστική διαδικασία στα δικογραφήματα του ή την επιχειρηματολογία που ανέπτυξε, ή να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με οτιδήποτε θα μπορούσε να στηρίζει την υπόθεση ή υπεράσπιση του, δεν δικαιολογεί ούτε επιτρέπει νέο δικαστικό αγώνα με αντικείμενο ό,τι παραλείφθηκε. Αυτό θα σήμαινε την τμηματική εκδίκαση των διαφορών κατ΄ επιλογήν του διαδίκου και τη διαιώνιση τους. Έτσι, η αρχή της τελεσιδικίας, που είναι κοινωνικά επιβεβλημένη, θα υφίστατο καίριο πλήγμα.» Το δεδικασμένο μπορεί να είναι γενικής μορφής και να αφορά ολόκληρη τη διαδικασία ή μπορεί να παραπέμπει μόνο σε συγκεκριμένο επίδικο θέμα του οποίου επιχειρείται η εκδίκαση εκ νέου (Henderson v. Henderson (1943-60) All E.R. Rep. 378, Theori and another v. Djoni and another
(1984)1 C.L.R. 296, Nicolaides and another v. Yerolemi
(1980)1 C.L.R. 1). Την έκταση του δεδικασμένου σε τρίτα πρόσωπα πέραν των διαδίκων οι οποίοι είτε έλκουν τα δικαιώματα τους από τους τελευταίους και παραλείπουν να παρέμβουν στην αντιδικία, από τη στιγμή που και οι ίδιοι διεκδικούν ταυτόσημα με τα υπό κρίση συμφέροντα, δίνει η Christos Boyadji v. Eleni Papachristoforou
(1958)23 C.L.R. 299.» Η προϋπόθεση ως πιο πάνω πληρείται. Η απόφαση στην αγωγή 3457/10 ημερομηνίας 17.3.2011 ήταν τελική απόφαση, η οποία εκδόθηκε κατόπιν απόδειξης και στην απουσία του Εναγόμενου και αφού το Δικαστήριο ικανοποιήθηκε ότι η αγωγή επιδόθηκε στον Εναγόμενο δεόντως. Ως εκ τούτου, αποτελεί τελεσίδικη απόφαση, η οποία μάλιστα δεν εφεσιβλήθηκε. Αντιθέτως, παραδεκτά, το εξ' αποφάσεως χρέος αποπληρώθηκε από τον Εναγόμενο στους Ενάγοντες της αγωγής 3547/10 στις 6/8/12. Και η τρίτη πιο πάνω προϋπόθεση, πληρείται, εφόσον και στην παρούσα αγωγή και στην αγωγή 3547/10 οι διάδικοι είναι τα ίδια ακριβώς πρόσωπα, χωρίς οποιοσδήποτε εξ' αυτών να ενεργούσε είτε στη μία, είτε στην άλλη αγωγή υπό άλλη ιδιότητα, λ.χ. αντιπροσωπευτική. Δεν υπάρχει, όμως, ταύτιση διαδίκων, ούτε ταύτιση επιδίκων θεμάτων. Σε σχέση με τη δεύτερη πιο πάνω προϋπόθεση, τα Δικαστήρια έχουν υιοθετήσει αυστηρή προσέγγιση ως προς την προϋπόθεση της ταύτισης διαδίκων (βλ. σχετικά Επί τοις Αφορώσι τους Ανήλικους Κωνσταντίνο και Ελένη Λοΐζου και Άλλης
(1998)1 (Α) ΑΑΔ 55, Jupiter Electrical (Overseas) Ltd and Another v. Christides
(1975)1 CLR 144, Carl-Zeiss-Stiftung v. Rayner and Keeler Ltd and Others (No 2)
(1966)2 All ER 536). Εν προκειμένω, τα μέρη είναι αντίστροφα. Ο Ενάγων εν προκειμένω ήταν Εναγόμενος στην αγωγή 3547/10 και οι Εναγόμενοι εν προκειμένω ήταν Ενάγοντες στην αγωγή 3547/10. Το εάν ο Εναγόμενος στην αγωγή 3547/10 μπορούσε να είχε εγείρει ανταπαίτηση σε αυτήν, αποβαίνει θεωρητικό εγχείρημα διότι, ως προαναφέρθηκε, δεν υπήρξε συμφωνία μεταξύ των μερών ως προς το πότε εκτελέστηκαν οι εργασίες, οι οποίες αποτελούν το υπόβαθρο της απαίτησης στην παρούσα αγωγή. Ούτε η τέταρτη προϋπόθεση πληρείται. Η αγωγή 3547/10 αφορούσε σε απλήρωτα ενοίκια, ενώ η παρούσα αγωγή αφορά σε κατ' ισχυρισμό, εκτελεσθείσες, αλλά ουδέποτε πληρωθείσες εργασίες. Οι δύο αυτές αιτίες αγωγής αποτελούν εντελώς ξεχωριστές αιτίες αγωγής, κάτι το οποίο επιμαρτυρείται και από τα δικόγραφα των δύο αγωγών. Απλώς τυγχάνει οι προκύψασες διαφορές να είναι μεταξύ των ιδίων προσώπων, αλλά τα γεγονότα στα οποία οι δύο αγωγές εδράζονται, και η νομική τους βάση, είναι εντελώς διαφορετική. Έτσι, παρόλο που θα ήταν επιτρεπτή η έγερση ανταπαίτησης εκ του παρόντος Ενάγοντα στην αγωγή 3547/10 για τα θέματα που πραγματεύεται η παρούσα αγωγή, το γεγονός ότι δεν ηγέρθη ανταπαίτηση εκεί, δεν κωλύει τον Ενάγοντα, εν προκειμένω, από το να εγείρει και προωθεί την παρούσα. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, οι προδικαστικές ενστάσεις στις παραγράφους 1 και 2 της Υπεράσπισης των Εναγομένων, απορρίπτονται με έξοδα υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγομένων, ως θα υπολογιστούν από την Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ............. Μ. Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής