KARIS TRADING COMPANY LTD ν. M.K. PETROU DEVELOPERS LTD, Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 1588/2012, 16/3/2017

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο, όταν κρίνει δίκαιο, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν [[i]] οι ακόλουθες προϋποθέσεις [[ii]]: (α). Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β). Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ). Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.

1. Στο τελικό στάδιο, το Δικαστήριο, πρέπει, πρόσθετα, να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [[iii]].
2. Επιπρόσθετα, το Άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο, στα πλαίσια εκκρεμούσης αγωγής, «για χρέος ή αποζημίωση», να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, για δέσμευση ακίνητης περιουσίας που ανήκει (ή είναι κατά νόμο δικαιούχος να εγγραφεί ως κύριος της) στον εναγόμενο (όσου μέρους της είναι απαραίτητο για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής), για διευκόλυνση τυχόν απόφασης προς όφελος του ενάγοντα, όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν, οι ακόλουθες προϋποθέσεις (βλ. Άρθρο 5

(2)του κεφ. 6): (α). Ο Ενάγοντας έχει «καλή βάση αγωγής» - από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προκύπτει ότι, η προϋπόθεση αυτή που τίθεται από το Άρθρο 5

(2)του Κεφ. 6, συμπίπτει με την προαναφερόμενη δεύτερη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960 περί «πιθανότητας ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας» [[iv]]- και (β). Με την πώληση ή την μεταβίβαση της ακίνητης ιδιοκτησίας του ενάγοντα σε τρίτο πρόσωπο, είναι «πιθανό να παρεμποδιστεί ο ενάγοντας» στο να ικανοποιήσει μελλοντική απόφαση που τυχόν θα εκδοθεί προς όφελος του από το Δικαστήριο - από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προκύπτει ότι, η προϋπόθεση αυτή που τίθεται από το Άρθρο 5

(2)του Κεφ. 6, συμπίπτει με την προαναφερόμενη τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960 ότι, «αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο» - [[v]]. 7. Παρεμπίπτοντα διατάγματα, δύναται να εκδοθούν και μονομερώς, κατ' επίκληση των προνοιών του Άρθρου 9

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6: «Κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδόσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο.». Όπως έχει νομολογηθεί, το υπαρκτό του στοιχείου του κατ' επείγοντος ή άλλες εξαιρετικές περιστάσεις, αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου. Η παροχή θεραπείας, χωρίς να ακουσθεί η πλευρά εναντίον της οποίας αυτή στρέφεται, συνιστά παρέκκλιση από τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης και τα ευρύτερα συνταγματικά θέσμια και δικαιολογείται μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις όπου η ανάγκη είναι τόσο επείγουσα ώστε να μην παρέχεται χρόνος για ειδοποίηση της άλλης πλευράς χωρίς να διακινδυνεύεται η όλη εξασφάλιση η οποία επιδιώκεται [[vi]]. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ 8. Κατ' αρχήν, αποδέχομαι ότι, το χρονικό των γεγονότων που η Αιτήτρια ισχυρίζεται προς τεκμηρίωση του δικαιώματος της στην έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων, συναρτώμενο με το πότε προέκυψε η επικαλούμενη ανάγκη για την έκδοση τους, θα δικαιολογούσε το στοιχείο του κατ' επείγοντος, έτσι ώστε, αν πληρούνταν και οι λοιπές απαραίτητες προϋποθέσεις που τίθενται από το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960, αυτά να εκδίδοντο μονομερώς (Βλ. Χ"Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd

(2004)1(A) A.A.Δ 203, 207 [[vii]]). Εντούτοις, επειδή η μαρτυρία επί της οποίας επιχειρείται να θεμελιωθεί στο στοιχείο αυτό, για τους λόγους που αναφέρονται στην συνέχεια, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, δεν μπορεί το Δικαστήριο να καταλήξει ότι έχει αποδειχθεί το κατ' επείγον της περίστασης, με δεδομένη την γνώση της Αιτήτριας από ανέκαθεν ότι η Εναγομένη, ως εταιρεία ανάπτυξης γης ήταν εγγεγραμμένη κύριος ακίνητης ιδιοκτησίας, ή τουλάχιστον γνώριζε περί των εγγεγραμμένων στο όνομα της Εναγομένης ακινήτων, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 (αναφορά στο οποίο γίνεται εκτενέστερα στην συνέχεια), από 09/12/2016, χωρίς να δράσει καθ' οιονδήποτε τρόπο. 9. Ξεκινώ με την εξέταση της πρώτης προαναφερόμενης προϋπόθεσης που τίθεται από το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/

1. Ως έχει νομολογηθεί, η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η οποία πρέπει να πληρείται για να μπορεί να εκδοθεί από το Δικαστήριο ενδιάμεσο διάταγμα, ικανοποιείται, εάν ο αιτητής αποδείξει, ότι, κάτι τέτοιο προκύπτει βάσιμα από το δικόγραφο του. Στην προκείμενη περίπτωση, η Αιτήτρια, είναι η ενάγουσα διάδικος και ως εκ τούτου, εξέτασης χρήζει το δικόγραφο της απαίτησης της.
2. Η Αιτήτρια, για αυτή την Αγωγή της, εξέδωσε, σε ότι αφορά την Εναγομένη, κλητήριο ένταλμα ειδικώς οπισθογραφημένο, με τις απαιτήσεις της.
3. Έχοντας εξετάσει τα όσα το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της Αγωγής της Αιτήτριας παρουσιάζει, διαπιστώνω, κατ' αρχήν, ότι, αυτό, καταγράφει, τόσο την θεραπεία που επιδιώκεται, αλλά προσδιορίζει ως αιτία και βάση της αγωγής [[viii]], τουλάχιστον, την παράβαση σύμβασης, χρέος από τιμολόγια και χρεωστικό υπόλοιπο λογαριασμού. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός της απαίτησης της Αιτήτριας στην εν λόγω θεραπεία, αντικειμενικά κρινόμενο, με αναφορά στις διατυπωθείσες από την Αιτήτρια θέσεις της στο εν λόγω δικόγραφο της ως προς το δικαίωμα της σε αυτές, ικανοποιεί την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση [[ix]].
4. Σε ότι αφορά την προαναφερόμενη δεύτερη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960, καθώς και την προαναφερθείσα πρώτη προϋπόθεση του Άρθρου 5

(1)του Κεφ. 6, παρά το γεγονός ότι στην ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης δεν περιλαμβάνονται γεγονότα προς θεμελίωση των προαναφερόμενων βάσεων επί των οποίων αυτή η Αγωγή βασίζεται (βλ. Δ.48 κ. 1 των Θ. Π. Δ.), ικανοποιούμε (με δεδομένη μόνο την τοποθέτηση της Αιτήτριας ως προς τα της Αιτήσεως αυτής στο στάδιο αυτό) ότι έχω ενώπιον μου γεγονότα, καταγεγραμμένα στα πρακτικά του Δικαστηρίου από την εκδίκαση της ουσίας της Αγωγής, αφού η ακρόαση της έχει ήδη ξεκινήσει και η Αιτήτρια (ως η ενάγουσα διάδικος) έχει ήδη παρουσιάσει την υπόθεση της, στα οποία ισχυριζόμενα γεγονότα μπορώ να βασιστώ (βλ. Δ.48 κ. 1 των Θ. Π. Δ. και Σαββίδη κ. α. ν Α. Σαζεϊδης & Υιός Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A427, Πολιτική Έφεση Αρ. 180/2013, 25/06/2014) ώστε να αξιολογήσω (στο βαθμό που εδώ απαιτείται) το υπό κρίση Αίτημα της Αιτήτριας και να αποδεχθώ ότι οι προαναφερόμενες αντίστοιχες προϋποθέσεις που τίθενται από τα, Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960 και Άρθρο 5

(1)του Κεφ. 6, πληρούνται. Από την μαρτυρία των ΜΕ1 και ΜΕ2 που παρουσίασαν την υπόθεση της Αιτήτριας κατά την δίκη (και χωρίς σε τούτο το στάδιο να εκτιμώ με τον οποιονδήποτε τρόπο την μαρτυρία τους), ικανοποιούμε ότι έχω ενώπιον μου μαρτυρία που καταδεικνύει πιθανότητα επιτυχίας της Αιτήτριας στην αξίωση της σε αυτή την Αγωγή, ήτοι, σε ότι αφορά την ισχυριζόμενη από πλευράς Αιτήτριας εμπορική σχέση της με την Εναγομένη, την προμήθεια της τελευταίας από την Αιτήτρια με εμπορεύματα της εμπορίας της πρώτης, την τιμολόγηση της Εναγομένης από την Αιτήτρια, την τήρηση σχετικά με τις συναλλαγές της Αιτήτριας με την Εναγομένη εμπορικού λογαριασμού και ότι αυτός παρουσιάζει χρεωστικό υπόλοιπο, το οποίο η Εναγομένη δεν της έχει εξοφλήσει και το οποίο αποτελεί την αξίωση της σε αυτή την Αγωγή. 13. Στρέφομαι τώρα στην προαναφερόμενη τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32

(1)του Νόμου 14/1960, καθώς και την προαναφερθείσα δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 5

(1)του Κεφ. 6, οι οποίες προβληματίζουν περισσότερο, ειδικότερα λόγω του πραγματικού υπόβαθρου στο οποίες αυτές στηρίζονται και δη της προέλευσης της πληροφόρησης του ενόρκως δηλούντος για τα γεγονότα αυτά. Πράγματι, σε ότι αφορά αυτό, προκύπτει ότι είναι αποτέλεσμα γνώσης του ενόρκως δηλούντος από τα όσα ο διοικητικός σύμβουλος της Εναγομένης του ανέφερε κατά την διάρκεια συζητήσεως τους, στην παρουσία μάλιστα και των συνηγόρων τους, για «πληρωμή και ικανοποίηση της απαίτησης» της Αιτήτριας, «ώστε να αποφευχθεί η συνέχιση της ακροάσεως», η οποία έλαβε χώρα στο χώρο του Δικαστηρίου πριν την έναρξη της προηγούμενης δικασίμου του Δικαστηρίου για αυτή την Αγωγή. Προβληματίστηκα ιδιαίτερα αν μπορώ να λάβω υπόψη μου γεγονότα από τέτοια πηγή - ειδικότερα προς ακρόαση της Αιτήτριας στην απουσία της αντιδίκου της -, καθότι, εάν επρόκειτο για συζήτηση των αντιπροσώπων των διαδίκων που γνήσια αποσκοπούσε στην διευθέτηση της υπόθεσης, τότε, οτιδήποτε ελέχθη κατά την διάρκεια της καλύπτεται από προνόμιο (κοινό των διαδίκων) και δεν πρέπει να ληφθεί υπόψη από το Δικαστήριο στην απουσία συγκατάθεσης άρσης του από την αντίδικη πλευρά (βλ. Buckinghamshire County Council v Moran [1990] Ch 623). Οι ισχυρισμοί του ενόρκως δηλούντα στις παραγράφους 4 έως 8 της δήλωσης του, στην απουσία ισχυρισμού από πλευράς του ότι η συζήτησης που έλαβε χώρα δεν αποσκοπούσε πραγματικά στην διευθέτηση της υπόθεσης ή ότι αποτελούσε ξεκάθαρη περίπτωση κατάχρησης από πλευράς της Εναγομένης ενός τέτοιου μηχανισμού, με οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα (βλ. Savings and Investment Bank Ltd v Fincken [2004] 1 W.L.R. 667). Τα βασικά ερωτήματα που έθεσα στον εαυτό μου ήταν τα εξής: (α) Τα όσα αναφέρει ο ενόρκως δηλών, αναφέρθηκαν στα πλαίσια συζήτησης που γνήσια αποσκοπούσε σε διευθέτηση της υπόθεσης; Η απάντηση, βάσει της υπάρχουσας μαρτυρίας, δεν μπορεί παρά να είναι καταφατική. (β) Θα μπορούσε το τι ελέχθη στην συζήτηση αυτή να αποτελέσει σημαντικό αποδεικτικό στοιχείο στην βάση του ότι αποτελεί κυρίως παραδοχή της Εναγομένης για οποιοδήποτε ουσιαστικό ζήτημα είναι επίδικο σε αυτή την Αγωγή; Η απάντηση και σε ότι αφορά το ερώτημα αυτό είναι καταφατική, από την στιγμή που ο ενόρκως δηλών αναφέρει, ότι, κατά την συζήτηση αυτή, έγιναν «διάφορες εισηγήσεις για τον τρόπο πληρωμής και ικανοποίησης της απαίτησης» της Αιτήτριας, «ούτως ώστε να αποφευχθεί η συνέχιση της ακροάσεως», ως απόρροια παραδοχής από πλευράς της Εναγομένης της απαίτησης της Αιτήτριας. Συνεπώς και σύμφωνα με την νομολογία, το προνόμιο που ενυπάρχει στην προκείμενη περίπτωση, καλύπτει κάθε σχετική δήλωση που έγινε στα πλαίσια της συζήτησης, επενεργώντας προς αποκλεισμό μαρτυρίας περί γεγονότων που έχουν την πηγή τους αυτήν (βλ. Unilever Plc v The Proctor & Gamble Co [2001] 1 AllER 783, Suc a. o. v Mace (UK) Ltd [2016] EWCA Civ 4 και Ivan Russ Cammack v Mark Ashby a. o. [2016] EWCA (LTL 02/03/2016, Document No. AC9502299). 14. Σε κάθε περίπτωση όμως, θα εξετάσω και την ουσία, στην βάση των όσων γεγονότων έχουν παρουσιαστεί, προς διαπίστωση του κατά πόσο ενυπάρχει στην προκείμενη περίπτωση το στοιχείο της πιθανότητας η Αιτητρια να παρεμποδιστεί από την ικανοποίηση μελλοντικής απόφασης τυχόν εκδοθεί προς όφελος της σε αυτή την Αγωγή, συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 5

(1)του Κεφ. 6, που συνταυτίζεται, ως έχει προαναφερθεί, με το στοιχείο του δύσκολου ή αδύνατου να της απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν το αιτούμενο διάταγμα δεν εκδοθεί, συμφώνως των προνοιών του Άρθρου 32

(2)του Νόμου 14/1960, για να υπάρχει καταγεγραμμένη η κρίσης του Δικαστηρίου.

1. Στην προκείμενη περίπτωση, υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία, ότι υπάρχει εγγεγραμμένη στο όνομα της Εναγομένης η συγκεκριμένη ακίνητη ιδιοκτησία, ήτοι τα τεμάχια 644 και 1441 που περιλαμβάνονται στα αιτητικά υπό τα στοιχεία Β και Γ της Αίτησης της, που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας μπορεί με τη διάθεση της να ικανοποιηθεί απόφαση που τυχόν εκδοθεί προς όφελος της και εναντίον της Εναγομένης. Σε ότι αφορά το γεγονός αυτό, παραπομπή γίνεται, ειδικότερα στην έρευνα του Τμήματος Κτηματολογίου Χωρομετρίας αναφορικά με την ακίνητη ιδιοκτησία της Εναγομένης, Τεκμήριο 1 στην ένορκο δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση, από την οποία διαφαίνεται ότι η Εναγομένη, εκτός των προαναφερόμενων τεμαχίων 644 και 1441, είναι εγγεγραμμένη ιδιοκτήτης και των τεμαχίων 1442, 121,
2. Παράλληλα με τον προαναφερόμενο ισχυρισμό της, η Αιτήτρια ισχυρίζεται επίσης, ότι, πέραν της προαναφερόμενης ακίνητης ιδιοκτησίας, η Εναγομένη δεν έχει οποιοδήποτε άλλο διαθέσιμο προς εκτέλεση περιουσιακό στοιχείο, αφήνοντας να νοηθεί τον ισχυρισμό της περί της αφερεγγυότητας της Εναγομένης (βλ. παράγραφο 16 της ένορκης δήλωσης του κ. Λάζου που παρουσιάστηκε προς υποστήριξη της Αίτησης)
3. Στο προαναφερόμενο έγγραφο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, Τεκμήριο 1, παρουσιάζονται στοιχεία για τα εν λόγω ακίνητα, τόσο σε ότι αφορά την φύση των εν λόγω ακινήτων, όσο και σε ότι αφορά την εκτιμημένη αγοραία αξία τους (αξίες 01/01/1980 και 01/01/2013). Περιορίζομαι να καταγράψω εδώ την φύση των ακινήτων που είναι εγγεγραμμένα στο όνομα της Εναγομένης και την αγοραία αξία τους σε τιμές 01/01/2013 (παρενθετικά σημειώνεται ότι δεν έχω ενώπιον μου μαρτυρία σε ότι αφορά την τιμή των ακινήτων σε περίπτωση καταναγκαστικής πώλησης τους), καθότι, στην περίπτωση που το Δικαστήριο καταλήξει να διατάξει την δέσμευση της, το ζήτημα της αξίας των ακινήτων αποκτά ιδιαίτερη σημασία σε ότι αφορά την εφαρμογή των προνοιών του Άρθρου 5

(1)του Κεφ. 6, ως προς το πόση από την ακίνητη ιδιοκτησία της Εναγομένης θα δεσμεύσει την Εναγομένη να μην αποξενώσει για να διασφαλιστεί η εκτέλεσης έναντι της τυχόν απόφασης προς όφελος της Αιτήτριας. Στη βάση αυτού του σκεπτικού είναι που δεν αποδέχομαι την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος υπό το στοιχείο Α της Αίτησης, δέσμευσης αφηρημένα ολόκληρης της ακίνητης ιδιοκτησίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα της Αιτητριας, το οποίο αίτημα απορρίπτω (Βλ. Seamark Consultancy Services Ltd κ. α. ν Joseph P. Lasala κ. α.

(2007)1Α Α.Α.Δ. 162).

1. Προχωρώ συνεπώς στην εξέταση του κατά πόσο μπορούν να αποδοθούν στην Αιτήτρια τα αιτητικά υπό τα στοιχεία Β και Γ της Αίτησης. Με το αιτητικό υπό το στοιχείο Β της Αίτησης, ζητείται η δέσμευσης της Εναγομένης να μην αποξενώσει το τεμάχιο 644 και με το αιτητικό υπό το στοιχείο Γ της Αίτησης, ζητείται η δέσμευσης της Εναγομένης να μην αποξενώσει το τεμάχιο
3. Η φύσης και αξία των ακινήτων αυτών ως προκύπτει μέσα από την μαρτυρία, έχει ως εξής. Το τεμάχιο 644: αποτελείται από 4 καταστήματα αξίας €182.700, €101.500, €87.800, €171.100 αντίστοιχα, 1 ιατρείο αξίας €70.800, 1 εργαστήριο αξίας €49.500 και 3 διαμερίσματα αξίας €149.900, €67.900, €156.400 αντίστοιχα; το τεμάχιο 1441: είναι οικόπεδο αξίας €580.900; το τεμάχιο 1442: είναι επίσης οικόπεδο αξίας €2.877.500; το τεμάχιο 121: είναι χωράφι αξίας €2.031.300 στο οποίο έχουν ανεγερθεί 2 κατοικίες; και το τεμάχιο 205 είναι επίσης χωράφι αξίας €1.075.100 στο οποίο έχει ανεγερθεί 1 κατοικία).
4. Σε ότι αφορά ειδικά το τεμάχιο 644 παρατηρώ τα εξής. Η ένορκη μαρτυρία που έχει παρουσιαστεί προς υποστήριξη του αιτήματος, καταδεικνύει ότι, τα συγκεκριμένα υποστατικά που έχουν ανεγερθεί σε αυτό, ως έχουν προαναφερθεί, είναι, δυνάμει των προνοιών του περί Πωλήσεως Γης (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος, Κεφ. 232 ή του περί Πώλησης Ακινήτων (Ειδική Εκτέλεση) Νόμος του 2011, Νόμος 81(I)/2011, βεβαρυμμένα με εμπράγματο βάρος από τους αγοραστές τους, προς τον σκοπό μεταβίβασης τους προς αυτούς (μάλιστα υπάρχουν εγγραμμένες ως εξασφάλιση και υποθήκες σε σχέση με το κάθε ένα από αυτά και διάφορες δικαστικές αποφάσεις), οπόταν δεν θεωρώ πρόσφορη την δέσμευση του εν λόγω τεμαχίου, ως προσωπική απαγόρευση πάντοτε της Εναγομένης να μην την αποξενώσει (βλ. Προκόπης Μελανθίου ν Μελάνθης Μελανθίου

(2011)1 Α.Α.Δ. 2342), κάτι που τυχόν να παρεμβάλει εμπόδιο στα δικαιώματα τρίτων (των αγοραστών των συγκεκριμένων ανεγερμένων σε αυτό υποστατικών). Με το ίδιο σκεπτικό δεν θα επιβάρυνα και τα τεμάχια 121 και 205, τα οποία παρουσιάζουν ιδίου τύπου επιβαρύνσεις. Συνεπώς, το αιτητικό υπό το στοιχείο Β της Αίτησης θα το απέρριπτα για τον λόγο αυτό.

1. Σε ότι αφορά το τεμάχιο 1441, υπάρχει ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι η Εναγομένη έχει καταλήξει σε «συμβιβασμό» με τον ενυπόθηκο οφειλέτη της (εξ αποφάσεως οφειλέτη, ως προκύπτει από το Τεκμήριο 2), Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, για την πώληση του. Αν και η πρόθεση αποξένωσης δεν είναι σύμφωνα με την νομολογία αποφασιστικής σημασίας παράγοντας για την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος ως το αιτούμενο, καταγράφεται ως γεγονός που προσμετρά σε κάθε περίπτωση προς την έκδοση του, εκεί και όπου όλα τα υπόλοιπα αναγκαία κριτήρια πληρούνται. Σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, η αξία των υποθηκών της εν λόγω τράπεζας που επιβαρύνουν το εν λόγω ακίνητο, ως αρχικά ενεγράφησαν, ανέρχεται σε €741.533,
2. Επαναλαμβάνω εδώ ότι, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, η αγοραία αξία του τεμαχίου 1441 σε τιμές 01/01/2013 είναι €580.
3. Σε ότι αφορά το τεμάχιο 1442, που αν και δεν υπάρχει, ειδικά, ισχυρισμός της Αιτήτριας ως προς το ότι η Εναγομένη προτίθεται να το αποξενώσει, όπως ισχυρίζεται σε ότι αφορά το τεμάχιο 1441, για τον λόγο ότι οι υποθήκες που βαραίνουν τα δύο είναι οι ίδιες (προς όφελος δηλαδή της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρεία Λτδ), μία εκ των οποίων αποτέλεσε το αντικείμενο της απόφασης του Ε. Δ. Λάρνακας στην Αίτηση / Έφεση Τεκμήριο 2, βάση της συζήτησης των διαδίκων σε ότι αφορούσε τον ενδεχόμενο συμβιβασμού της υπόθεσης αυτής από το προϊόν πώλησης των ακινήτων που αποτέλεσαν το αντικείμενο της εν λόγω Αίτησης / Έφεσης κατόπιν «συμβιβασμού» της Εναγομένης με τον εν λόγω ενυπόθηκο εξ αποφάσεως οφειλέτη της•, σημειώνεται σε σχέση με αυτό (τεμάχιο 1442), ότι, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, η αξία των υποθηκών της εν λόγω τράπεζας που επιβαρύνουν το εν λόγω ακίνητο, ως αρχικά ενεγράφησαν, ανέρχεται επίσης σε €741.533,
4. Επαναλαμβάνω εδώ ότι, σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, η αγοραία αξία του τεμαχίου 1442 σε τιμές 01/01/2013 είναι €2.877.
5. Στην βάση των προαναφερόμενων δεδομένων, θα εξέδιδα διάταγμα εναντίον της Εναγομένης και προς όφελος της Αιτήτριας, να μην αποξενώσει το τεμάχιο 1441 ή το τεμάχιο 1442, δεδομένου του ότι, μία υποθήκη, βαρύνει ένα ακίνητο προς εξασφάλιση εξόφλησης μιας πίστωσης, η οποία, μπορεί, όταν εξοφληθεί ή άλλως πως εξασφαλιστεί η πίστωσης, να διαγραφεί. Στην προκείμενη περίπτωση, ιδανικότερα θα δέσμευα το ακίνητο 1442, το οποίο, παρά το γεγονός ότι έχει πολύ μεγάλη αξία, είναι το μόνο που, από απόψεως αξίας, επαρκεί, δεδομένων και των υποθηκών που βαρύνουν αυτό, να καλύψει την αξίωση της Αιτήτριας και τα έξοδα σε αυτή την Αγωγή. Το δυσανάλογο της αξίας, θα παρέμενε, σε κάθε περίπτωση, ανοικτό προς εξέταση, όταν το Δικαστήριο θα είχε τις τοποθετήσεις της Εναγομένης όταν το Διάταγμα θα επιστρέφετο ενώπιον του Δικαστηρίου για να ακουστούν και οι δικές της θέσεις.
6. Τέλος, αν και δεδομένης της ικανοποίησης του Δικαστηρίου περί της δεύτερης προαναφερόμενης προϋπόθεσης που τίθεται από το Άρθρο 5 του Κεφ. 6, θα εξέδιδα το αιτούμενο υπό το στοιχείο Γ της Αίτησης διάταγμα (ως έχει, ή με την διαφοροποίηση του δια της αντικατάστασης του τεμαχίου 1441 με το τεμάχιο 1442) χωρίς να υπεισέλθω σε εξέταση ζητημάτων που αφορούν το κατά πόσο σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 32 του Νόμου 14/1960 είναι δίκαιο ή πρόσφορο να εκδοθεί το διάταγμα, παρατηρώ ότι στην προκείμενη περίπτωση, το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της Αιτήτριας, αφού με την διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης η Εναγομένη δεν ζημιώνεται (ρύθμισης ώστε η πώλησης του τεμαχίου με την συμφωνία της Τράπεζας Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, θα μπορούσε να περιλαμβάνει και την ικανοποίηση της Αιτήτριας, δεδομένης της εκτιμημένης αξίας του ακινήτου (ειδικότερα σε ότι αφορά την περίπτωση του τεμαχίου 1442). ΚΑΤΑΛΗΞΗ
7. Κατ' ακολουθία των όσων έχουν προαναφερθεί, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Δέστε σχετικά την υπόθεση Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης

(1979)1 C. L. R. 231. [ii] Οι εν λόγω προϋποθέσεις, έχουν εξεταστεί κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά, παραπέμπω στις ακόλουθες Karydas Taxi Co. v Komodikis

(1975)1 CLR 321, Papastratis v Pierides

(1979)1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others

(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas

(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [iii] Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή

(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην σελίδα 258, αναφέρει τα εξής σχετικά: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others

(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:

1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη

(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [iv] Βλ. Kyriacos A. Lakatamitis v Georghios Theodorou

(1983)1 C.L.R. 520 και Seamark Consultancy Services Ltd κ. α. ν Joseph P. Lasala κ. α.

(2007)1Α Α.Α.Δ. 162. [v] Βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v Σκυρωποιία "Λεωνίκ" Λτδ

(2001)1Β Α.Α.Δ. 785, Larticon Co. v Detergentia Developments Ltd

(2004)1 Α.Α.Δ. 1121 και Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ. α. ν Benfleet Enterprises Ltd κ. α.

(2006)1Α Α.Α.Δ. 280. [vi] Δέστε σχετικά τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Έλενα Αμβροσιάδου ν Martin Coward, Εφέσεις Αρ. 3/2011 και 4/2011, ημερομηνίας 15/01/2013, Έλενα Κυριάκου

(2010)1 Α.Α.Δ. 1332 και Βαλεντίνα Θεοφάνους

(2010)1 A.A.Δ. 234. [vii] Στην υπόθεση Χ"Βασιλείου ν. White Knight Holdings Ltd

(2004)1(A) A.A.Δ 203, 207, αναφέρθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα εξής σχετικά: «... Η αδράνεια του εφεσείοντος να ζητήσει θεραπεία μόλις τα κρίσιμα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση του αναιρεί το κατεπείγον του αιτήματος. Κατεπείγον θεωρείται ζήτημα, το οποίο περιέρχεται σε γνώση του προσφεύγοντος σε χρόνο που δεν του παρέχεται η δυνατότητα κίνησης των νενομισμένων διαδικασιών προς γνωστοποίηση του αιτήματος του στον αντίδικο του και εξασφάλιση του δικαιώματος του δευτέρου να ακουστεί. Λόγοι, συνυφασμένοι με την πεμπτουσία της απονομής της δικαιοσύνης, επιβάλλουν την παροχή ευκαιρίας ακρόασης στον αντίδικο, πριν το Δικαστήριο επιληφθεί θέματος που επηρεάζει τα δικαιώματα ή τα κατά ώμο συμφέροντα του. Η παροχή θεραπείας ερήμην του αντίδικου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο μπορεί να αναζητηθεί μόνο, εφόσον εξ αντικειμένου δεν παρέχεται άλλο μέσο προστασίας των δικαιωμάτων του αιτούντος.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [viii] Βλ. σχετικά, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Re Fereos Ltd

(1997)1 A.A.Δ. 959, Re Lumiere T.V. Public Company Ltd

(2006)1 A.A.Δ. 757 και Avila Management Services Ltd κ. α. ν Frantisek Stepanek κ. α.

(2012)1 Α.Α.Δ.

1. [ix] Βλ. τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Hellenic Bank Public Company Ltd v Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση υπ' αρ. 145/2011, απόφαση ημερομηνίας 13/06/
2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο