ΤΑΣΟΥ ΧΑΤΖΗΛΟΥΚΑ ν. DE.ZO CONSTRUCTIONS & DEVELOPERS LTD κ.α., Πολιτική Αγωγή Αρ.: 1960/2015, 22/3/2017

(1), (α) και (β)] και 22[

(3)(α)(β) και

(4)(αα)] του περί Δικαστηρίωv Νόμoυ τoυ 1960, Νόμος 14/1960 και του Άρθρου 68 περί Αστικών Αδικημάτων Νόμος, Κεφ.

2. Η Αίτηση σε ότι αφορά τον Εναγόμενο 2, βασίζεται «επί των Θεσμών Περί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ. 2, 8, 9, Δ.20 Θ. 1 Θ.

(2), Δ.17 Θ. 1 ως επίσης επί της συμφυούς εξουσίας και πρακτικής του Δικαστηρίου». 3. Αντικείμενο της είναι η έκδοση απόφασης υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου 2, ερήμην του τελευταίου, λόγω παράλειψης του να εμφανιστεί στην διαδικασία αυτής της Αγωγής. Αν και δεν καταγράφεται στην νομική βάση της Αίτησης η ορθή διάταξη της Δ.17 των Θ. Π. Δ. επί της οποίας το αίτημα βασίζεται, είναι ξεκάθαρο από την Αίτηση ότι το αίτημα βασίζεται στην Δ.17 κ. κ. 5, 6 και 7 των Θ. Π. Δ. και ως εκ τούτου, προχωρώ στην εξέταση του αιτήματος ανεξαρτήτως εάν στην νομική βάση της Αίτησης καταγράφεται ως υποστηρικτική του αιτήματος η Δ.17 κ. 1 των Θ. Π. Δ. που δεν έχει εφαρμογή στην υπόθεση αυτή (βλ. Ζήνων Χριστοδούλου ν Zendia Machinery Ltd

(2008)1 Α.Α.Δ. 367 και Voulohakis v Georghiou

(1979)1 C.L.R. 314). Σχετικές είναι, σε κάθε περίπτωση, και οι διατάξεις των κ. κ. 2, 11 και 14 της Δ.17 των Θ. Π. Δ.

1. Σύμφωνα με την Δ.17 κ. κ. 5, 6 και 7 των Θ. Π. Δ.: «
2. Where the writ is for pecuniary damages only, or for detention of goods with or without a claim for pecuniary damages, and the defendant fails, or all the defendants, if more than one, fail, to appear, the plaintiff may apply ex parte to the Court or a Judge for judgment, and the Court or Judge may ascertain the value of the goods or the amount of the damages in any way in which the Court or Judge may think fit and give judgment accordingly.
3. Where the writ claims as in the last preceding Rule mentioned, and there are several defendants, of whom one or more appear to the writ and another or others of them fail to appear, the plaintiff may apply ex parte to the Court or Judge for interlocutory judgment against the defendant or defendants who have failed to appear and the value of the goods and the damages, or either of them, as the case may be, may be assessed as against such defendant or defendants at the same time as the trial of the action or issue therein against the other defendant or defendants who have appeared, unless the Court or Judge shall otherwise direct.
4. Where the writ is for pecuniary damages only, or for detention of goods with or without a claim for pecuniary damages, and is further for a liquidated demand, whether specially indorsed or otherwise, and any defendant fails to appear, the plaintiff may apply for judgment for the debt or liquidated demand, interest and costs against the defendant or defendants failing to appear, and proceed as mentioned in Rule 5 or 6 of this Order, as the case may require, in regard to the value of the goods and/or the damages.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
5. Πριν οτιδήποτε άλλο, σημειώνω ότι, σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η δυνατότητα έκδοσης ξεχωριστών αποφάσεων εναντίον συνεναγομένων στη βάση ξεχωριστών αιτήσεων για απόφαση, είναι θεσμικά κατοχυρωμένη (βλ. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν Γ. & Κ. Βιονευρολογική Λτδ κ.α.

(2011)1 Α.Α.Δ. 234 και Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν Βασίλη Χαραλάμπους κ. α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 829), παρά τις παρατηρήσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου περί του λανθασμένου της πρακτικής αυτής (από την άποψη ότι πολλαπλασιάζει την διαδικασία και μπορεί να οδηγήσει σε αντινομίες και αντιφατικές προσεγγίσεις) (βλ. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν Βασίλη Χαραλάμπους κ. α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 829 και Capman Holdings Ltd v Ismatov Andrey Zayniyevich, Πολιτική Έφεση Αρ. 136/2011, 28/05/2013). Βλ. όμως και τις παρατηρήσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Re Alpha Bank Cyprus Ltd ECLI:CY:AD:2014:A109, Πολιτική Έφεση Αρ. 313/2013, 13/02/2014, οι οποίες όμως, όπως διαπιστώνεται, δεν έχουν εφαρμογή στην προκείμενη περίπτωση. 6. Περαιτέρω, σημειώνω, ότι, σε αυτό το στάδιο, δεδομένου του αιτήματος του Αιτητή, δεν υπεισέρχομαι σε ζητήματα που τυχόν να αφορούν επηρεασμό της απαίτησης του Αιτητή εναντίον του Εναγομένου 1 και την δυνατότητα, αφού εξασφαλιστεί απόφασης προς όφελος του και εναντίον του Εναγομένου 2, να ευρεθεί και εναντίον του Εναγομένου 1 ευθύνη για την ζημιά του Αιτητή (βλ. Μάριος Βαττή ν Χρυστάλλας Αυξεντίου κ. α. Πολιτική Έφεση Αρ. 127/2009, 10/01/2014, Balgobin ν South West Regional Health Authority [2012] UKPC 11, Pendleton ν Westwater [2001] EWCA Civ 184, Kok Hoong ν Leung Cheong Kweng Mines Ltd [1964] 1 All ER 300, United Australia Ltd ν Barclays Bank Ltd [1940] 4 All ER 20, Moore ν Flanagan [1920] 1 KB 919, Isaacs & Sons ν Salbstein [1916] 2 KB 139, Morel Bros Co Ltd ν Earl of Westmorland [1904] AC 11, Scarf ν Jardine

(1882)7 App Cas 345 και King ν Hoare

(1844)13 Μ & W 494). 7. Περιορίζομαι, συνεπώς, στην εξέταση των όσων σύμφωνα με την νομολογία είναι απολύτως απαραίτητα για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης (Βλ. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. ν Βασίλη Χαραλάμπους κ. α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 829):

1. Κανονικά η υπό κρίση Αίτησης έχει καταχωρηθεί μονομερώς, συμφώνως των προνοιών της Δ.17 κ. 6 των Θ. Π. Δ.
2. Αποδέχομαι από την ένορκη δήλωση του ιδιώτη δικαστικού επιδότη κ. Ανδρέα Χ"Δαυίδ ημερομηνίας 26/10/2015, που ετέθη στον φάκελο του Δικαστηρίου συμφώνως των προνοιών της Δ.5Β κ. 4 των Θ. Π. Δ., ότι, η επίδοση του κλητήριου εντάλματος αυτής της Αγωγής, επιδόθηκε κανονικά στον Εναγόμενο 2, δυνάμει των προνοιών της Δ.5 κ. κ. 1 και 2

(1)των Θ. Π. Δ. Συνεπώς, πληρούνται οι πρόνοιες της Δ.

1. κ. 11 των Θ. Π. Δ. εφόσον δεν υπάρχει καταχωρημένο σημείωμα εμφάνισης από πλευράς Εναγομένου 2 σε αυτή την Αγωγή και η έκθεσης απαίτησης του Αιτητή έχει καταχωρηθεί στο φάκελο της διαδικασίας από 01/03/
3. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της προαναφερόμενης Δ.17 κ. κ. 5, 6 και 7 των Θ. Π. Δ. προκύπτει ότι, ο Αιτητής, στο βαθμό που με την μαρτυρία που έχει παρουσιάσει στο Δικαστήριο έχει αποδείξει θετικά τους ισχυρισμούς του, δικαιούται: (α) σε ότι αφορά την απαίτηση του για γενικές αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, παρεμπίπτουσα απόφαση («interlocutory judgment») ως προς το δικαίωμα του για την ανάκτηση τους, επιφυλασσομένου του ζητήματος του ύψους της επιδικασθείσας αποζημίωσης να αποφασιστεί όταν η υπόθεση θα εκδικαστεί και σε ότι αφορά την Εναγομένη 1 που έχει εμφανιστεί στην διαδικασία και αμφισβητεί τις αξιώσεις του Αιτητή (βλ. Annual Practise 1958, Vol. 1 σελίδες 221 έως 223 και Odgers On Civil Court Actions, στις σελίδες 83 έως 88, υπό την θεματική ενότητα «Failure to give notice of intention to defend») και (β) σε ότι αφορά την απαίτηση του για ειδικές αποζημιώσεις, τελική απόφαση («final judgement»), καθότι αυτού του τύπου η απαίτησης κατατάσσεται στην κατηγορία των αξιώσεων που είναι εκκαθαρισμένες («liquidated») (βλ. Annual Practise 1958, Vol. 1 σελίδα 30 υπό τις θεματικές ενότητες «Debt or liquidated demand» και «Liquidated Damages» και Odgers On Civil Court Actions, στις σελίδες 83 έως 88, υπό την θεματική ενότητα «Failure to give notice of intention to defend»).
4. Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. ν Βασίλη Χαραλάμπους κ. α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 829, το Δικαστήριο, δεδομένης της φύσης της διαδικασίας, δύναται να κάμει αποδεκτό το Αίτημα και να εκδώσει απόφαση ερήμην του Εναγομένου 2 προς όφελος του Αιτητή, εάν δια της ένορκης δήλωσης του Αιτητή που παρουσιάστηκε προς απόδειξη του βάσιμου του αγώγιμου δικαιώματος του, παρά το γεγονός ότι με αυτήν ο Αιτητής απλά υιοθετεί το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης του, παρουσιάζονται έγγραφα μέσα από τα οποία αποδεικνύονται όλα τα σχετικά γεγονότα και στοιχειοθετούνται οι αξιώσεις του. Στην προκείμενη περίπτωση, ο Αιτητής, με την ένορκη του δήλωση ημερομηνίας 01/11/2016, ακριβώς αναφέρει ότι «το περιεχόμενο της Εκθέσεως Απαιτήσεως» του, «είναι ορθόν και αληθές» και ότι «το υιοθετεί πλήρως» και παρουσιάζει προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών του: (α) Έκθεση του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ημερομηνίας 22/10/2013, ως Τεκμήριο 1, (β) Αστυνομική Έκθεση ημερομηνίας 24/01/2013, ως Τεκμήριο 2, (γ) Ιατρικό Πιστοποιητικό του Δρ. Σ. Σεργίου, ημερομηνίας 28/04/2013 ως Τεκμήριο 3 και (δ) Ιατρικό Πιστοποιητικό του Δρ. Γ. Παπαγιάννη, ημερομηνίας 07/09/2015, ως Τεκμήριο

2. Ξεκινώ από το ζήτημα της ευθύνης. Εστιάζω την προσοχή μου στα Τεκμήρια 1 και 2 που είναι τα μόνα εκ των τεσσάρων τεκμηρίων από τα οποία μπορεί να εξαχθεί συμπέρασμα σε ότι αφορά την ευθύνη του Εναγομένου 2 έναντι του Αιτητή σε ότι αφορά τους ισχυρισμούς του σε αυτή την Αγωγή. Από την έκθεση απαίτησης του Αιτητή, προκύπτει ότι αυτός βασίζει την απαίτηση του εναντίον του Εναγομένου 2 λόγω αμέλειας και/ή παράβασης νομίμων καθηκόντων της Εναγομένης 1 και/ή των αντιπροσώπων της, «ως εργοδοτών και/ή κυρίων του έργου και ως των αρμοδίων να εξασφαλίσουν την ασφαλή χρήση της δημόσιας κυρίας οδού και/ή προήλθαν από δημόσια οχληρία και/ή οχληρία κατά την χρήση δημόσιας οδού» (βλ. παραγράφους 7 και 8 της έκθεσης απαίτησης). Παράλληλα και ανεξάρτητα των προαναφερομένων, ο Αιτητής, ισχυρίζεται, ότι, έχει βάσιμο δικαίωμα στις αξιώσεις του βάσει «της νομικής αρχής του res ipsa loquitour».
3. Τα γεγονότα που αφορούν αυτή την Αγωγή, ως μπορούν να συναχθούν από την προαναφερόμενη Έκθεση του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ημερομηνίας 22/10/2013, Τεκμήριο 1, είναι ότι, η Εναγομένη 1, ανέλαβε ως εργολάβος το έργο της επέκτασης και αναδιαμόρφωσης των κεντρικών γραφείων του Εναγομένου
4. Το έργο κατά την ημερομηνία το επίδικου περιστατικού ήταν σε εξέλιξη. Για σκοπούς εξυπηρέτησης του εργοταξίου μισθώθηκε από την Εναγομένη 1 γερανός από την Τριτοδιάδικο, ο οποίος εγκαταστάθηκε στο εργοτάξιο την 10/11/
5. Το ατύχημα και ο τραυματισμός του Αιτητή, έλαβε χώρα την 10/10/2012, λόγω ανατροπής του εν λόγω γερανού. Τόσο η Εναγομένη 1, όσο και ο Εναγόμενος 2, διέθεταν κατά τον ουσιώδη χρόνο πιστοποιητικό ασφάλισης ευθύνης εργοδότη. Ο Εναγόμενος 2 είχε μεριμνήσει ώστε σε ότι αφορούσε το εργοτάξιο να υπήρχε Σχέδιο Ασφάλισης Υγείας, συμφώνως των προνοιών των Περί Ασφάλισης και Υγείας (Ελάχιστες Προδιαγραφές και Προσωρινά ή Κινητά Εργοτάξια) Κανονισμούς του 2002 (Κ. Δ. Π. 172/2002), για το οποίο ενημερώθηκε το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας και στο οποίο γινόταν αναφορά για την χρήση του γερανού στο εργοτάξιο. Ο γερανός ανετράπη, λόγω του ότι, ο γερανός είχε υποβληθεί σε ανέμους ταχύτητας μέχρι 31,1 m/s. Την στιγμή του συμβάντος η κεραία του γερανού δεν μπορούσε να περιστραφεί ελεύθερα επειδή το φρένο περιστροφής της δεν ήταν εντελώς απελευθερωμένο και η κεραία δεν προσανατολίστηκε με την κατεύθυνση του πνέοντος ανέμου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο αέρας να φυσά κάθετα ή πλευρικά πάνω στην κεραία. Σε αυτό τον προσανατολισμό ταχύτητες ανέμου της τάξης των 25,5 m/s θα ήταν επαρκείς για να προκαλέσουν την ανατροπή του γερανού. Οι υπολογισμένες ταχύτητες ανέμου που επενεργούσαν στον γερανό την στιγμή του συμβάντος ήταν όλες κάτω από το όριο των 49 m/s που απαιτείτο για να προκληθεί ανατροπή του γερανού εάν η κεραία του μπορούσε να περιστραφεί ελεύθερα και ήταν προσανατολισμένη με την κατεύθυνση του αέρα.
6. Από τα γεγονότα που καταγράφονται στην Έκθεση του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ημερομηνίας 22/10/2013, Τεκμήριο 1, δεν διαπιστώνεται: (α) ευθύνη του Εναγομένου 2, στην βάση του Άρθρου 13 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 και της αρχής της εκ πρωστήσεως ευθύνης (και δη εάν υπήρξε θετικός ισχυρισμός ως προς το ότι ο Εναγόμενος 2 είχε εξουσιοδοτήσει ή μεταγενέστερα επικυρώσει όλες τις ενέργειες της Εναγομένης 1, που, ως καταγράφονται στο Τεκμήριο 1, φαίνεται να οδήγησαν στην ανατροπή του γερανού),• ή (β) γεγονότα από τα οποία θα δικαιολογείτο εύρημα του Δικαστηρίου ότι οι πράξεις αυτές τελέστηκαν από εργοδοτούμενο του Εναγομένου 2, - την Εναγομένη 1 ή άλλο πρόσωπο -, κατά την απασχόληση του για αυτόν ή από ανεξάρτητο εργολάβο (κυρίως ως προς το ζήτημα του ποιος έλεγχε τον τρόπο εργασίας του εργοταξίου και δη της λειτουργία του γερανού) (βλ. Clerk & Lindsell on Torts, 20η έκδοση, στις παραγράφους 6-78 και 6-79, στις σελίδες 398 και 399, Ποταμίτης κ.α. ν Ιωάννου

(1992)1 Α.Α.Δ. 479 και Γενικός Εισαγγελέας κ. α. ν Σταύρου Στυλιανού κ. α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1718),• ή (γ) γεγονότα δια των οποίων θα μπορούσε να συμπεράνει το Δικαστήριο ότι η Εναγομένη 2 είχε φαινόμενη πληρεξουσιότητα να ενεργήσει υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις ως αντιπρόσωπος του Εναγομένου 1 (βλ. Φιλική Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ. ν Κατερίνας Δημήτρη

(1999)1 Α.Α.Δ. 551, Paneuropean Insurance Co. Ltd v Νίκου Χείμαρη

(2004)1 Α.Α.Δ. 713, Marketventures Ltd v Ιωάννη Καλλικά

(2010)1 Α.Α.Δ. 48 και Marketventures Ltd v Ουράνιου Δικωμίτη

(2009)1 Α.Α.Δ. 383.),• ή (δ) γεγονότα από τα οποία θα μπορούσε να εξαχθεί συμπέρασμα περί δημόσιας οχληρίας από πλευράς του Εναγομένου 2 από τα οποία προκλήθηκε ειδική ζημιά στον Αιτητή, και εάν αυτός ανήκει σε «τάξη» προσώπων που επηρεάστηκαν από αυτή. 15. Εντούτοις, ικανοποιούμε ότι, η ανατροπή του γερανού από το εργοτάξιο έργου, οι εργασίες του οποίου εκτελούντο για λογαριασμό του Εναγομένου 1, κατά ανύποπτο τρόπο για τον Αιτητή, ο οποίος νόμιμα βρισκόταν στην περιοχή, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του, στοιχειοθετεί εκ πρώτης όψεως αμέλεια του Εναγομένου 2, για την οποία εκ των πραγμάτων ο Αιτητής αδυνατεί να δώσει τις κατάλληλες εξηγήσεις - πέραν των όσων η Έκθεση του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας ημερομηνίας 22/10/2013, Τεκμήριο 1, ως πόρισμα καταγράφει - και δικαιολογούν την επίκληση του δόγματος του αξιώματος res ipsa loquitur (ως γίνεται με την έκθεση απαίτησης του Αιτητή) και εύρημα περί αμέλειας του Εναγομένου 2, ο οποίος δεν εμφανίστηκε στην διαδικασία για να προβάλει το οποιονδήποτε ισχυρισμό περί το ότι δεν ήταν αμελής και να επεξηγήσει γιατί (βλ. Μάρκος Μάρκαρη ν Μάρκου Παρασκευά, Χρυσάνθη Χρυσάνθου κ. α. ν Ανδρέα Φραντζη

(2010)1 Α.Α.Δ. 1295 και Παπαλλής v Κυριακίδη

(2008)1 Α.Α.Δ. 92). 16. Προχωρώ συνεπώς να εξετάσω κατά πόσο ο Αιτητής έχει αποδείξει θετικά τις αξιώσεις του για ειδική αποζημίωση, ως αυτές εμφαίνονται στην παράγραφο 9 της έκθεσης απαίτησης του. Σύμφωνα με την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τα κονδύλια που συναποτελούν την αξίωση για ειδική αποζημίωση πρέπει να δικογραφούνται με λεπτομέρεια και αποδεικνύονται (στην βάση της δικογράφισης τους) με αυστηρότητα (Βλ. Βασίλειος Μαϊττάς ν Παναγιώτη Γεωργίου

(1998)1 Α.Α.Δ. 1, Κούλλης Κυριακίδης ν Γραγκούδη & Στεφάνου Λτδ

(1999)1 Α.Α.Δ. 247 και St. Marina Sporting Promotions Ltd v Chterio Kirilov Dimitrov

(2004)1 Α.Α.Δ. 1663). Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει στην προκείμενη περίπτωση για οποιοδήποτε από τα κονδύλια ειδικής αποζημίωσης που δικογραφεί ο Αιτητής στην παράγραφο 9 της έκθεσης απαίτησης του. Συνεπώς, η σχετική απαίτηση του Αιτητή δεν μπορεί να επιτύχει.

1. Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, καταλήγω στην έκδοση παρεμπίπτουσας απόφασης («interlocutory judgment») υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου 2, ως προς το δικαίωμα του Ενάγοντα να ανακτήσει γενικές αποζημιώσεις από τον Εναγόμενο 2 για τον τραυματισμό του, το ύψος των οποίων, όπως και το ζήτημα του τόκου, επιφυλάσσεται να αποφασιστεί όταν η υπόθεση θα εκδικαστεί και σε ότι αφορά την Εναγομένη 1 που έχει εμφανιστεί στην διαδικασία και αμφισβητεί τις αξιώσεις του Ενάγοντα εναντίον της με αυτή την Αγωγή.
2. Περαιτέρω, εκδίδεται τελική απόφαση («final judgment») υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγομένου 2, για τα έξοδα της παρούσας Αγωγής, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, μετά το τέλος της υπόθεσης.
3. Η παρούσα Αίτηση του Ενάγοντα για την έκδοση απόφασης εναντίον του Εναγομένου 2 για ειδικές αποζημιώσεις, ως η παράγραφος 9 της έκθεσης απαίτησης και παρακλητικό υπό το στοιχείο Α αυτής, αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο