ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ & ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Δ. Ε. Π. Ε. ν. ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΧΡΥΣΙΚΟΣ, Πολιτική Αγωγή Αρ.: 2335/2015, 31/5/2017

(1)(β) και 22[

(3)(α) και

(4)(α)(γγ)-σε κάθε περίπτωση-] του περί Δικαστηρίωv Νόμoυ τoυ 1960, Νόμος 14/1960, καθώς επίσης και σύμφωνα με το Άρθρο 69 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.

2. Η Αίτηση βασίζεται «επί των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Δ.48 Θ. 2, 4, 8 και 9(η), Δ.17, Δ.21 Θ. 1-10 και Δ.26 Θ. 2-10 και επί της συμφυούς εξουσίας του Δικαστηρίου.».
3. Αντικείμενο της είναι η έκδοση απόφασης υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου, ερήμην του τελευταίου, λόγω παράλειψης του, αφού εμφανίστηκε στην διαδικασία αυτής της Αγωγής, να καταχωρήσει το δικόγραφο της έκθεσης υπεράσπισης του. Στην νομική βάση της Αίτησης, εντοπίζω να καταγράφεται η ορθή διάταξη της Δ.26 των Θ. Π. Δ. επί της οποίας το αίτημα μπορεί να βασίζεται, ήτοι, ο κ. 10 (βλ. σε κάθε περίπτωση Ζήνων Χριστοδούλου ν Zendia Machinery Ltd

(2008)1 Α.Α.Δ. 367 και Volouhakis v Georghiou

(1979)1 C.L.R. 314), και ως εκ τούτου, προχωρώ στην εξέταση του αιτήματος, έχοντας ικανοποιηθεί, ότι, η Αίτηση έχει εκδοθεί συμφώνως των προνοιών της Δ.48 κ. κ. 1, 2, 9(n) των Θ. Π. Δ. και επιδοθεί στον Εναγόμενο συμφώνως των προνοιών της Δ.51 κ. κ. 1 και 3, Δ.5 κ. 2 και Δ.48 κ. 3 των Θ. Π. Δ.

1. Σύμφωνα με την Δ.26 κ. 10 των Θ. Π. Δ.: «
2. In all other actions than those mentioned in the preceding Rules of this Order, if the defendant makes default in delivering a defence, the plaintiff may apply by summons for judgment, and such judgment shall be given as the Court or a Judge shall consider the plaintiff to be entitled to.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
3. Περιορίζομαι, στην εξέταση των όσων σύμφωνα με την νομολογία είναι απολύτως απαραίτητα για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης (Βλ. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. ν Βασίλη Χαραλάμπους κ. α.

(2010)1 Α.Α.Δ. 829): 6. Ξεκινώ με την εξής παρατήρηση. Η απαίτησης της Ενάγουσας, ως προκύπτει από το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της Αγωγής ημερομηνίας 16/11/2015, φαίνεται ότι βασίστηκε «σε προφορική ή γραπτή δυσφήμιση και/ή λίβελο και/ή επιζήμια ψευδολογία . η οποία εδράζεται στη επιστολή προς τον Γενικό Εισαγγελέα "Καταγγελία του Δικηγορικού Γραφείου Δημητρίου και Δημητρίου Δ. Ε. Π. Ε. στην Λάρνακα" κατά ή περί τις 30/10/2015 και/ή μέχρι σήμερα και/ή μεταγενέστερα και/ή προγενέστερα.», η οποία επεκτάθηκε ανεπίτρεπτα με νέα βάση αγωγής με την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης της (που καταχωρήθηκε την 16/12/2016 -ένα και πλέον χρόνο μετά-), σε ότι αφορά «προφορική ή γραπτή δυσφήμιση και/ή λίβελο και/ή επιζήμια ψευδολογία . η οποία εδράζεται στη επιστολή προς τον Γενικό Εισαγγελέα "Καταγγελία του Δικηγορικού Γραφείου Δημητρίου και Δημητρίου Δ. Ε. Π. Ε. στην Λάρνακα" κατά ή περί τις 21/11/2016 και/ή μέχρι σήμερα και/ή μεταγενέστερα και/ή προγενέστερα.» (βλ. Vasiliko Cement Works Ltd v World Tide Shipping Corporation

(1996)1 Α.Α.Δ. 389). 7. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, Volume 28, Reissue, στην παράγραφο 169: «The writ may be generally indorsed or specially indorsed with a statement of claim. If the former, it must be indorsed with a statement giving sufficient particulars of the publications

(1)in respect of which the action is brought to enable them to be identified

(2). It follows from this that if the plaintiff wishes to rely in his statement of claim on publications not particularised in the indorsement on the writ, he must seek leave to amend the writ accordingly

(3). _________________

(1)Ie the documents or the broadcasts complained of: see the Supreme Court Practice 1997 para 82/1-2/1.

(2)RSC Ord 82 r 2.

(3)If the plaintiff seeks judgment under RSC Ord 13 r 6 (see CIVIL PROCEDURE), he can only recover in respect of matters dealt with in the indorsement on the writ; therefore, if he desires to amend his statement of claim, he must also seek leave to amend his writ accordingly: Law v Philby (No 2)

(1887)56 LT 522; Gee v Bell

(1887)35 ChD 160; Kingdon v Kirk

(1887)37 ChD 141: Jamaica Rly Co v Colonial Bank [1905] 1 Ch 677, CA; Southall Development Syndicate Ltd v Dunsdon

(1907)96 LT 109.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) 8. Ως εκ των προαναφερομένων, η Αίτηση της Ενάγουσας για απόφαση εναντίον του Εναγομένου, ως η παράγραφος Β της έκθεσης απαίτησης της -σε ότι δηλαδή αφορά την «προφορική ή γραπτή δυσφήμιση και/ή λίβελο και/ή επιζήμια ψευδολογία . η οποία εδράζεται στη επιστολή προς τον Γενικό Εισαγγελέα "Καταγγελία του Δικηγορικού Γραφείου Δημητρίου και Δημητρίου Δ. Ε. Π. Ε. στην Λάρνακα" κατά ή περί τις 21/11/2016 και/ή μέχρι σήμερα και/ή μεταγενέστερα και/ή προγενέστερα.»- δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται (βλ. Γεωργίας Αθανασίου v Νίκου Τούλουπου

(2005)1 Α.Α.Δ. 31, Re Τράπεζα Κύπρου Λτδ

(2005)1 Α.Α.Δ. 193 και Re Societe Generale Cyprus Ltd, Πολιτική ECLI:CY:AD:2014:D414, Αίτηση Αρ. 93/2014, 20/06/2014). 9. Τώρα, σε ότι αφορά την απαίτηση της Ενάγουσας για «προφορική ή γραπτή δυσφήμιση και/ή λίβελο και/ή επιζήμια ψευδολογία . η οποία εδράζεται στη επιστολή προς τον Γενικό Εισαγγελέα "Καταγγελία του Δικηγορικού Γραφείου Δημητρίου και Δημητρίου Δ. Ε. Π. Ε. στην Λάρνακα" κατά ή περί τις 30/10/2015 και/ή μέχρι σήμερα και/ή μεταγενέστερα και/ή προγενέστερα.», που ως διαφαίνεται από την παράγραφο 13(α) της έκθεσης απαίτησης της, προκύπτει, όχι μέσω innuendo, αλλά στη βάση της φυσικής έννοιας του περιεχομένου της επιστολής του Εναγομένου προς τον Γενικό Εισαγγελέα ημερομηνίας 30/10/2015, κρίνω ότι δεν μπορεί να επιτύχει, καθότι, το περιεχόμενο της, κρινόμενο υπό αυτό το πρίσμα, δεν είναι δυσφημιστικό (βλ. Εκδόσεις Αρκτινος Λτδ κ. α. ν Ανδρέα Βασιλείου

(2005)1 Α.Α.Δ. 683, Tolley v J. S. Fry & Sons [1931] AC 333, Lewis v Daily Telegraph Ltd [1964] AC 234, Allsop v Church of England Newspapers Ltd [1972] 2 QB 161 και Gatley on Libel and Slander, 11th Ediiton, παραγράφους 28.20, 28.21 και 28.22). 10. Είναι άξιο να σχολιαστεί -χωρίς κάτι τέτοιο να μπορούσε να αποτελέσει μέρος του σκεπτικού μου για την προαναφερόμενη κατάληξη μου, αφού δεν έχω ενώπιον μου οποιαδήποτε υπεράσπιση προς εξέταση-, ότι, ακόμη και εάν ήθελε υποτεθεί ότι η δημοσίευσης που η υπόθεση αυτή αφορά είναι δυσφημιστική, σύμφωνα με το κοινό δίκαιο, -σε αντίθεση, εκ πρώτης όψεως με τις πρόνοιες του Άρθρου 21

(1)(γ) του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148, που αφορά τις περιπτώσεις υπό επιφύλαξη προνομιούχας δημοσίευσης δυσφημιστικού δημοσιεύματος-, δήλωση που δίκαια μπορεί να λεχθεί ότι αποτελεί μέρος διερεύνησης ενός πειθαρχικού σώματος (όπως είναι π. χ. το Disciplinary Committee of the Law Society της Αγγλίας, το αντίστοιχο δηλαδή πειθαρχικό σώμα των ασκούντων την δικηγορία στην Αγγλία, με αυτό του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου στην Κύπρο του οποίου προεδρεύει ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας) με παρόμοια χαρακτηριστικά τακτικού Δικαστηρίου (βλ. Royal Aquarium Society Ltd v Parkinson [1892] 1 QB 431), με σκοπό την πιθανή πειθαρχική καταγγελία, σε ότι αφορά το υπό διερεύνηση ζήτημα, απολαμβάνει την υπεράσπιση του απόλυτου προνομίου. Το ίδιο και απλές δηλώσεις παραπόνων, καθότι, πλέον, θεωρούνται ως βήμα προς την κατεύθυνση της πειθαρχικής δίωξης (βλ. Addis v Crocker [1961] 1 QB 11, Marinan v Vibart [1963] 1 QB 528, Lincoln v Daniels [1962] 1 QB 237 και Westcott v Westcott [2008] EWCA Civ 818). 11. Κατ' ακολουθία όλων των πιο πάνω, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο