Michael Tyrimos Constructions Limited ν. Δήμος Δρομολαξιάς - Μενεού, Αρ. Αγωγής: 2186/2014, 13/2/2017

(1894)1 QB 667, Armitaye v. Parsons

(1968)2 K.B. 410, Muir v Jenks

(1913)2 K.B.412). 6.1 Η Δ.26 θ.14 προνοεί: «Οιαδήποτε απόφαση κατόπιν παραλείψεως είτε σύμφωνα με αυτή την διάταξη ή κάτω από οιανδήποτε άλλη των κανονισμών αυτών μπορεί σε κατάλληλη περίπτωση να παραμεριστεί από το Δικαστήριο κάτω από τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα, ή όπως θα κρίνει το Δικαστήριο.» 6.2 Στην υπόθεση Costas Evagorou v Kokos Christodoulou and Another

(1982)1 CLR 771, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: The trial Judge took the view that an action dismissed under Ord. 17, r.14, cannot be revived on a consideration of the provisions of Ord. 17, r.14

(2)particularly that part laying down that dismissal shall not prejudice the right to the institution of a fresh action. With respect, this provision does not render the action dismissed void ab initio. All it suggests is that dismissal shall be no bar to the institution of fresh proceedings based upon the same facts. In other words it reiterates the well-established rule that dismissal of an action not emanating from an evaluation of the merits of the case does not make the matter res judicata. The attention of the learned trial Judge was not drawn, it seems, either to the provisions of Ord. 26, r.14 or those of Ord. 64, r.2 of the Civil Procedure Rules. Ord. 26, r.14, expressly provides that any judgment by default whether given under Ord. 26 or under any other order of the Civil Procedure Rules may be set aside. Judgment is any order finally disposing of the matter whether on the merits or on any other ground. So, in virtue of the plain provisions of this rule the order for the dismissal of the action by default could be set aside on appropriate terms. Ord. 26, r.14, derives its origin from R.S.C. Ord. 27, r.15 (old English Rules). Therefore, a study of its interpretation and application in England throws light on the ambit and scope of Ord. 26, r.14. (See the Annual Practice 1958, p. 615). In Evans v. Bartlam [1937] A.C. 473 it was pointed out that the discretion of the Court to set aside a judgment by default is not subject to any limitations other than those that may be imposed by the Court in the exercise of its discretion. There is jurisdiction to set aside any judgment not founded on an appraisal of the merits of the case and revoke the prior exercise of the coersive power of the Court. 6.3 Η Δ.31 θ.10

(1)αναφέρει τα ακόλουθα: «Ο Πρωτοκολλητής πρέπει, τουλάχιστον, μια φορά τον χρόνο ή σε πιο σύντομες περιόδους, αν ζητηθεί αυτό από το Δικαστήριο ή Δικαστή να προμηθεύει το Δικαστήριο ή Δικαστή με κατάλογο αγωγών στις οποίες έγινε παράλειψη αίτησης ορισμού σύμφωνα με το κανονισμό 1 και 2 αυτής της Διάταξης εντός τριών μηνών μετά το κλείσιμο των δικογράφων και το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται κατόπιν τούτου να δώσει οδηγίες στον Πρωτοκολλητή για να δώσει ειδοποίηση στον Ενάγοντα και σε οιονδήποτε Εναγόμενον που ανταπαιτεί, ζητώντας από τον Ενάγοντα και οιονδήποτε τέτοιο Εναγόμενο να αποταθεί σύμφωνα με το κανονισμό 1 ή 2 εντός δεκατεσσάρων ημερών από την παραλαβή της ειδοποίησης και να πληροφορεί τον Ενάγοντα και οιονδήποτε τέτοιο Εναγόμενο ότι αν παραλείψει να αποταθεί εντός δεκατεσσάρων ημερών όπως πιο πάνω η αγωγή θα απορρίπτεται για παράλειψη προώθησης της.» 6.4 Η αγωγή προφανώς απορρίφθηκε για μη προώθησή της, οι δε γενικές αρχές που ισχύουν και για παραμερισμό απόφασης και επαναφορά της αγωγής έχουν ανάλογη εφαρμογή και στην παρούσα περίπτωση. (βλ. Παπανικολάου ν Κότσαπα

(2004)1Γ ΑΑΔ 1800). Λίγα λόγια για το ιστορικό της υπόθεσης είναι χρήσιμα. Στις 12.9.14 καταχωρήθηκε κλητήριο ειδικώς οπισθογραφημένο με το οποίο η ενάγουσα αξιώνει από τον εναγόμενο το ποσό των €179.358,95 ως υπόλοιπο δυνάμει συμφωνίας εκτέλεσης οικοδομικών εργασιών πλέον τόκους. Στο κλητήριο αναγράφεται ότι το γραφείο επίδοσης του συνηγόρου της ενάγουσας είναι το δικηγορικό γραφείο Ανδρέα Ζηντίλη στην Λάρνακα. Στις 16.10.14 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης από μέρους του εναγόμενου και στις 15.12.15 καταχωρήθηκε η Έκθεση Υπεράσπισης αφού προηγουμένως καταχωρήθηκε σχετική αίτηση από μέρους της ενάγουσας. Η ενάγουσα δεν υπέβαλε αίτηση ορισμού και έτσι η Πρωτοκολλητής στις 11.4.16 επέδωσε ειδοποίηση με βάση την Δ.31 θ.10 με την οποία ζητούσε από την ενάγουσα όπως καταχωρίσει αίτηση ορισμού εντός 14 ημερών και ότι εάν παραλείψει να το πράξει εντός της πιο πάνω προθεσμίας η αγωγή θα υπόκειται σε απόρριψη. Με βάση την ένορκη δήλωση επίδοσης του κ. Σ. Καραγιώργη, δικαστικού επιδότη, που βρίσκεται στο φάκελο του Δικαστηρίου, στις 6.6.16 επέδωσε την πιο πάνω ειδοποίηση στον κ. Χ. Δημητρίου, δικηγόρο στο γραφείο επίδοσης του δικηγόρου της ενάγουσας. Από την εν λόγω ειδοποίηση έχει διαγραφεί το όνομα του κ.Ανδρέα Ζηντίλη και αντικαταστάθηκε από αυτό του κ.Χριστόφορου Δημητρίου. Περαιτέρω σύμφωνα με την εν λόγω ειδοποίηση αντίγραφο αυτής στάληκε ταχυδρομικώς στις 11.4.16 στον «ενάγοντα/εναγόμενο». Στη συνέχεια αφού δεν υποβλήθηκε οποιαδήποτε αίτηση ορισμού, το Δικαστήριο στις 21.7.16 απόρριψε την αγωγή λόγω μη προώθησης της. 6.5 Όπως διαφαίνεται το γραφείο επίδοσης του συνηγόρου της ενάγουσας είναι το δικηγορικό γραφείο του κ. Α. Ζηντίλη. Η επίδοση της πιο πάνω ειδοποίησης έγινε στον κ.Χριστόφορο Δημητρίου και ως αναφέρει ο επιδότης είναι δικηγόρος στο γραφείο επίδοσης. Από την εν λόγω ειδοποίηση όμως έχει διαγραφεί το όνομα του κ.Α. Ζηντίλη ως γραφείο επίδοσης της ενάγουσας και για άγνωστους λόγους αντικαταστάθηκε από το όνομα του κ.Χ. Δημητρίου. Με βάση τα πιο πάνω η ειδοποίηση που δόθηκε δεν ήταν καλή υπό τις περιστάσεις. Περαιτέρω στην ειδοποίηση αναφέρεται ότι στάληκε ταχυδρομικώς πλην όμως δεν διευκρινίζεται σε ποιο πρόσωπο στάληκε. Με βάση όλα τα πιο πάνω η ειδοποίηση που δόθηκε υπό τις περιστάσεις δεν ήταν καλή και έτσι το αίτημα της ενάγουσας - αιτήτριας κρίνεται δικαιολογημένο. 7. Συνακόλουθα εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η απόφαση του Δικαστήριο ημερ. 21.7.16. Αναφορικά με τα έξοδα. Ως έχει νομολογηθεί τα έξοδα αποτελούν το συντελεστή επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας των χειρισμών των διαδίκων σε σχέση με τη δικαστική διαδικασία. Η απονομή των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ευχέρεια ασκείται δικαστικά με γνώμονα ως κύριο μέτρο το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο βαθιά θεμελιωμένη είναι η αρχή αυτή στην αστική διαδικασία τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα ώστε να μην δίδεται κατά κανόνα λόγος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όταν η διαταγή αυτή για τα έξοδα συνάδει με την αρχή. Η εξουσία θα πρέπει να ασκείται δικαστικά και με την αναφορά και σε εσωγενείς παράγοντες της δίκης που περιλαμβάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα αλλά και τα γεγονότα που έχουν σχέση με τους χειρισμούς των διαδίκων της υπόθεσης (βλ. Θρασυβούλου ν. Arto Estates Limited

(1993)1 ΑΑΔ 12 και Χ»Ιωάννου ν Δημοκρατίας

(2000)1Γ ΑΑΔ 1451). Στην προκείμενη περίπτωση για την απόρριψη της αγωγής δεν ευθύνονται τόσο η αιτήτρια όσο και ο καθ΄ου η αίτηση και κρίνω ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως κάθε πλευρά επωμισθεί τα έξοδα της. Συνεπώς κάθε πλευρά τα έξοδα της. (Υπ.): ....... Ηλ. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. /ΕΑ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο