← Κύπρος

ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 2635/2011, 31/3/2017

ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ν. PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 2635/2011, 31/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2017:A55 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Γ. Φιλίππου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2635/2011 Μεταξύ: ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ενάγοντος και

  1. DEMCO INSURANCE LTD
  2. ΠΑΥΛΟΥ ΑΡΕΣΤΗ Εναγομένων Όπως έχει τροποποιηθεί σύμφωνα με διάταγμα με ημερομηνία 10.03.2016 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Μεταξύ: ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ενάγοντος και
  3. PRIME INSURANCE COMPANY LIMITED
  4. ΠΑΥΛΟΥ ΑΡΕΣΤΗ Εναγομένων Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2017 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: Ο κ. Κ. Μ. Χατζηπιέρας για Κ. Μ. Χατζηπιέρας & Σία στην εκφώνηση της απόφασης η κα Ελένη Λουκά Για την Εναγόμενη 1: Ο κ. Χρ. Χριστοφίδης για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο 2: Ο κ. Θ. Θωμά για Θέμης Θωμά & Σία Α Π Ο Φ Α Σ Η Την 21.08.2010 και περί ώρα 03:30π.μ. στην Λεωφόρο Αθηνών στην Λάρνακα (δρόμος των Φοινικούδων), έξω από τον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό προκλήθηκε δυστύχημα με ενεχόμενο όχημα το μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής ΚΧΚ 468 κατά το οποίο τραυματίστηκε σοβαρά ο ενάγων. Ο ενάγων με την αγωγή του αξιώνει εναντίον των εναγόμενων: (Α) Γενικές Αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και ζημιές, (Β) €52.485,00 ως ειδικές ζημιές, (Γ) €1.200,00 μηνιαία ως περαιτέρω ειδικές ζημιές, από την ημερομηνία καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης μέχρι την εκδίκαση και (Δ) τόκους, έξοδα και ΦΠΑ. Σε σχέση με το ζήτημα της ευθύνης προωθήθηκαν τόσο στα δικόγραφα όσο και ενώπιον του Δικαστηρίου δύο διαμετρικά αντίθετες εκδοχές. Η πρώτη, η οποία προωθήθηκε από πλευράς του ενάγοντος ήταν ότι ο ίδιος ήταν επιβάτης στο πιο πάνω μοτοποδήλατο με οδηγό τον εναγόμενο 2, ο οποίος επέδειξε αμέλεια κατά την οδήγηση του μοτοποδηλάτου έτσι ώστε φέρει την αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του δυστυχήματος και για τον τραυματισμό του ενάγοντος, ευθύνη την οποία κάλυπτε με ασφαλιστικό συμβόλαιο η ασφαλιστική εταιρεία εναγόμενη
  5. Η δεύτερη, που προωθήθηκε από πλευράς των εναγόμενων, είναι ότι ο οδηγός του μοτοποδηλάτου ήταν ο ίδιος ο ενάγων ο οποίος οδηγώντας το έχασε τον έλεγχο του, με αποτέλεσμα να ανατραπεί και να τραυματισθεί από μόνος του ο ίδιος και επομένως ο μόνος που ευθύνεται για το δυστύχημα και τον τραυματισμό του είναι ο ίδιος ο ενάγων και κανένας άλλος. Για το ζήτημα της έκτασης των τραυμάτων που υπέστη ο ενάγων, των θεραπειών και εξόδων στα οποία υποβλήθηκε ή για τα οποία επιβαρύνθηκε ή χρεώθηκε και των συνεπειών ή κατάλοιπων αυτών των τραυματισμών υπήρξε επίσης διάσταση μεταξύ των διαδίκων. Λεπτομερής αναφορά και ανάλυση της δοθείσας μαρτυρίας για τα πιο πάνω θέματα θα γίνει στη συνέχεια στο κατάλληλο κεφάλαιο της απόφασης μου. Για την πλευρά του ενάγοντος πλην του ίδιου που κατέθεσε ως Μ.Ε.6, κατέθεσαν οι ακόλουθοι κατά σειρά ακόμα 14 μάρτυρες: Ο Αστ. 3555 Μιχάλης Μιχαήλ (Μ.Ε.1), ο Αν Λοχίας 838 Σίμος Μηλιώτης (Μ.Ε.2), ο Αστ. 1255 Λευτέρης Ελευθερίου (Μ.Ε.3), ο κ. Ερρίκος Χαραλάμπους (Μ.Ε.4), η κα Φωτεινή Λάρκου (Μ.Ε.5), ο Δρ Χριστόφορος Σολομωνίδης (Μ.Ε.7), ο Δρ Κωστάκης Χ¨ Βασίλης (Μ.Ε.8), η κα Δέσπω Χριστοφή (Μ.Ε.9), η κα Κατερίνα Ιωάννου (Μ.Ε.10), ο Δρ Σπυρίδων Παλαιολόγος (Μ.Ε.11), η κα Ιφιγένεια Αθηνοδώρου (Μ.Ε.12), ο Δρ Σπύρος Ηλιάδης (Μ.Ε.13), ο κ. Κωνσταντίνος Χριστοφή (Μ.Ε.14) και ο Δρ Σάββας Παπακώστας (Μ.Ε.15). Η εναγόμενη 1 κάλεσε την κα Στέλλα Αναστάση ως (Μ.Υ.1) ενώ ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη κατάθεσε ο ίδιος ως (Μ.Υ.2) και κάλεσε τον κ. Χρίστο Μιχαήλ ο οποίος κατάθεσε ως (Μ.Υ.3). Κατά την παράθεση της μαρτυρίας δηλώθηκαν διάφορα γεγονότα ως παραδεκτά και κατατέθηκαν διάφορα έγγραφα ως τεκμήρια είτε ως παραδεκτά και ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους ή κάποια από αυτά ενώ είχαν κατατεθεί εκ συμφώνου όχι για την αλήθεια του περιεχομένου τους στη συνέχεια διευρύνθηκε ο σκοπός για τον οποίο κατατέθηκαν με δήλωση ότι γίνονταν δεκτά και για την αλήθεια του περιεχομένου τους ή κάποια από αυτά με επιφύλαξη αντεξέτασης αυτών που τα συνέταξαν επί του περιεχομένου τους. Ως τέτοια έγγραφα ήταν ιατρικά πιστοποιητικά ή ιατρικές αναφορές και εξετάσεις ή γνωματεύσεις, τιμολόγια και αποδείξεις πληρωμών, φωτογραφίες, ακτινογραφίες και μαγνητικές τομογραφίες, καταθέσεις στην αστυνομία, διάφορα άλλα έγγραφα που σχετίζονται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο με την υπόθεση όπως εισφορές στις Κοινωνικές Ασφαλίσεις ανάλογα με τα δηλωμένα εισοδήματα του ενάγοντος για διάφορες χρονικές περιόδους ή τη λήψη επιδόματος αναπηρίας ή πιστοποιητικών που βεβαιώνουν το ποσοστό αναπηρίας του ενάγοντος, αποδείξεις πληρωμής ή χρεώσεις κ.λπ, κ.λπ. Ο συνολικός τους αριθμός ανήλθε στα 73 τεκμήρια. Για όλα αυτά και για την όποια σημασία έχουν ως προς τα επίδικα γεγονότα θα γίνει αναφορά στο κατάλληλο σημείο κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Παρόλα τα πιο πάνω, η μαρτυρία που δόθηκε για όλα τα επίδικα θέματα υπήρξε εκτεταμένη, με δεδομένη την αμφισβήτηση τόσο της ευθύνης όσο και των συνεπειών που είχε το δυστύχημα και ο τραυματισμός του στον ενάγοντα και κατά συνέπεια και των αξιώσεων του είτε υπό τη μορφή γενικών είτε ειδικών αποζημιώσεων. Είναι επιβεβλημένο, όπως παρατεθεί στα πλαίσια της παρούσας με περιεκτικό κατά το δυνατό τρόπο η ουσία της μαρτυρίας που πρόσφερε ο κάθε μάρτυρας ξεχωριστά ή που αναφύεται από κάθε τεκμήριο, αποφεύγοντας κατά το δυνατόν επαναλήψεις (βλ. Γεώργιος Κάτσου κ.ά. v. Global Capital Limited ECLI:CY:AD:2016:A546, Πολ. Έφεση Αρ. 119/2011 Ημερ. 12.12.2016). Ασφαλώς, πληρέστερη ανάλυση σημείων που ενδιαφέρουν για την κρίση τόσο της αξιοπιστίας των μαρτύρων όσο και της αποδεικτικής σημασίας των τεκμηρίων, προς απόφανση επί των επίδικων ζητημάτων, θα γίνει στη συνέχεια κατά την αξιολόγηση της και την κατάληξη στα αναγκαία ευρήματα. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους έκαναν αναφορά στη δοθείσα μαρτυρία τόσο σε αυτή που αφορούσε το ζήτημα της ευθύνης όσο και σε αυτή των τραυμάτων και των συνεπειών που είχαν αυτά στον ενάγοντα και των δαπανών τις οποίες υπέστη ή την απώλεια των εισοδημάτων του, για τα οποία η πλευρά της Υπεράσπισης εισηγήθηκε ότι ο ενάγων είτε ψευδόταν είτε υπέρβαλλε. Ιδιαίτερη αναφορά έκαναν επίσης και στις αποζημιώσεις που αν βρεθεί τελικά ευθύνη των εναγόμενων θα πρέπει να επιδικαστούν στον ενάγοντα. Οι αναφορές τους βέβαια στη μαρτυρία, όπως είναι φυσικό, ήταν όπως η κάθε πλευρά την αντιλήφθηκε υποστηρίζουσα κατά την αντίληψη τους τις αντίστοιχες θέσεις τους. Εισηγήθηκαν με παραπομπή σε ικανή νομολογία και αυθεντίες - στις οποίες θα γίνει αναφορά μεταξύ άλλων στη συνέχεια - η μεν πλευρά του ενάγοντος ότι η ευθύνη για την πρόκληση του ατυχήματος θα πρέπει να βρεθεί ότι βαραίνει τον εναγόμενο 2, τον οποίο κατά τον επίδικο χρόνο κάλυπτε από πλευράς ασφάλειας η εναγόμενη 1 με τη συγχώνευση της αρχικής ασφαλιστικής της Demco Insurance Ltd, η δε πλευρά των εναγόμενων, ότι θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η θέση τους, η οποία βασίζεται σε μαρτυρία που δόθηκε και η οποία θα πρέπει να γίνει πιστευτή ότι δηλαδή ο ενάγων δεν ήταν επιβάτης στο μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο εναγόμενος 2 αλλά ότι αυτός οδηγούσε πράγματι άλλο μοτοποδήλατο και δεν καλυπτόταν από ασφάλεια ενόψει των συνθηκών που το οδηγούσε και έτσι οι εναγόμενοι δεν υπέχουν οποιανδήποτε ευθύνη. Μελέτησα με προσοχή τις γραπτές αγορεύσεις τις οποίες και λαμβάνω υπόψη μου όπως και τις επισημάνσεις που έγιναν προφορικά. Αυτές θα πρέπει να πω, και ευχαριστώ προς τούτο τους ευπαίδευτους συνηγόρους, ότι ήταν αρκούντως υποβοηθητικές στο να κατανοήσω τις θέσεις τους αλλά και στο έργο μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας και την κατάληξη μου στα δικά μου ευρήματα. Στη συνέχεια, κατά την ανάλυση που θα ακολουθήσει, όπου κριθεί αναγκαίο θα γίνει ειδικότερη αναφορά και παράθεση αποσπασμάτων από αυτές. ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ : Είχα την ευκαιρία να δω, να ακούσω και να παρακολουθήσω με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν όπως και τον ενάγοντα και τον εναγόμενο 2 στη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης. Παρακολούθησα τον τρόπο που απαντούσαν στις διάφορες ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν, το καλό μνημονικό τους και γενικά τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρος (βλ. C & A Pelekanos Assoc. Ltd v. Πελεκάνου,

(1999)1 ΑΑΔ σελ. 1273, στις σελ. 1280 -1281). Για τον τρόπο αντίκρισης μιας μαρτυρίας έχω περαιτέρω υπόψη μου τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Ομήρου v. Δημοκρατίας,
(2001)2 ΑΑΔ 506, ότι δηλαδή η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρος πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα και τη σύγκριση της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Λαμβάνω επίσης υπόψη τα όσα έχουν λεχθεί από τον έντιμο κ. Σ. Ναθαναήλ, Δ. πάνω στο ίδιο ζήτημα της αξιολόγησης της μαρτυρίας στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαπή Λτδ v. Πολυβίου,
(2009)1 ΑΑΔ 339 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει υποδειχθεί κατ' επανάληψη ότι είναι ανάγκη μια μαρτυρία να τίθεται στη βάσανο της αξιολόγησης από απόψεως περιεχομένου και να μην γίνεται αποδεκτή ή να απορρίπτεται με μόνο την εξωτερική εντύπωση που προκαλεί ο μάρτυρας στο Δικαστήριο (Αντωνίου v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 766 και Βούτουνος v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 71). Η αξιολόγηση μιας μαρτυρίας είναι λεπτό και δύσκολο έργο και το Δικαστήριο θα πρέπει να δίνει πάντοτε επαρκείς λόγους για την αποδοχή ή απόρριψη αυτής, με γνώμονα όχι μόνο την καθ' αυτή εξωτερική εμφάνιση της μαρτυρίας του στο εδώλιο, αλλά και σε συσχετισμό με τα υπόλοιπα στοιχεία της δίκης, είτε αυτά προέρχονται από άλλη ζώσα μαρτυρία, είτε από τεκμήρια. Έχει εξηγηθεί στη Χρίστου v. Ηροδότου κ.ά.,
(2008)1 Α.Α.Δ. 676, ότι: «... πρέπει να αποφεύγονται χαρακτηρισμοί που δυνατό να δίνουν την εντύπωση ότι το Δικαστήριο επηρεάστηκε από τη δική του καθαρά προσωπική άποψη για το χαρακτήρα του διαδίκου, έξω από κάθε μέτρο ορθής, δίκαιης και φλεγματικής αντιμετώπισης της ενώπιον του διαφοράς. Με φειδώ πρέπει να καταγράφεται οτιδήποτε αγγίζει τον παρουσιαζόμενο στη δίκη χαρακτήρα από διάδικο ή μάρτυρα. Η ανθρώπινη εμπειρία διδάσκει ότι ένας ευγενής και ήπιος μάρτυρας, δεν είναι κατ' ανάγκην και ειλικρινής. Και το αντίθετο. Ένας υπερβολικά διαχυτικός ή αναστατωμένος μάρτυρας μπορεί να ορμάται από μια πλειάδα αιτιών, χωρίς να είναι ανειλικρινής.» Στην υπόθεση Σάντης v. Χατζηβασιλείου κ.ά.,
(2009)1 Α.Α.Δ. 288, τονίστηκε η αναγκαιότητα ακόμη και στην περίπτωση που μάρτυρας εντυπωσιάζει θετικά το Δικαστήριο, να καταγράφονται οι λόγοι της θετικής αυτής αποκόμισης ώστε να παραμένουν κατά νουν καθ' όλη τη διάρκεια του έργου της αξιολόγησης της υπόθεσης, ως ασφαλιστική δικλείδα για τη σφαιρική αντιμετώπιση της αξιολόγησης των διαδίκων και των μαρτύρων τους. Σε σχέση ειδικότερα με την ιατρική μαρτυρία, όπως έχει νομολογηθεί, η συμπεριφορά εμπειρογνώμονα στο εδώλιο είναι, όπως και στην περίπτωση κάθε άλλου μάρτυρα, κριτήριο με βάση το οποίο μπορεί να διαγνωσθεί η αξιοπιστία του. Σχετικές με την αξιολόγηση μαρτυρίας εμπειρογνώμονα είναι οι υποθέσεις Vassiliko Cement Works Ltd v. Stavrou
(1978)1 C.L.R. 389, Νικολάου ν. Σταύρου
(1992)1(B) Α.Α.Δ. 746 και Star Fiber Glass Ltd v. Elneda Trading Ltd
(1992)1 Α.Α.Δ. 875. Η προσπάθεια μου θα διαλαμβάνει περαιτέρω τη σύγκριση και αντιπαραβολή της προφορικής μαρτυρίας, τις παραδοχές και αρνήσεις των μαρτύρων σε συσχετισμό με την έγγραφη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, την οποία έχω εξετάσει και μελετήσει με προσοχή, και σε συσχετισμό ασφαλώς με το περιεχόμενο των εγγράφων προτάσεων (βλ. Phipson on Evidence 14η έκδοση
(1990)Παρ. 12 - 20 και Λάρκου κ.α. v. Παναγή,
(1996)1 ΑΑΔ 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους,
(1996)1 ΑΑΔ 447). Στη διεργασία διάπλασης ευρημάτων γεγονότων, έλαβα υπόψη μου την ύπαρξη ή παράλειψη αντεξέτασης σε ουσιώδη μέρη της μαρτυρίας με γνώμονα τον γενικό κανόνα ότι η παράλειψη αντεξέτασης μάρτυρος είτε σε ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας του είτε σε σχέση με ισχυρισμούς που εκπηγάζουν από τη δικογραφία, ισοδυναμεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, με αποδοχή τους (βλ. Aloupou and another v. Hajigeorgiou and Another and the Attorney General of the Republic
(1984)CLR 475). Δεν θα πρέπει επίσης να διαφεύγει της προσοχής, ότι η απουσία αντεξέτασης δυνατό να μην αποσείσει, αφ΄εαυτής, το όποιο βάρος απόδειξης που έχει η κάθε πλευρά να αποσείσε σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα (βλ. Πιττάλη κ.ά. v. Ianira Enterprises Ltd κ.α.,
(1997)1 ΑΑΔ 814). Τέλος, έλαβα υπόψη μου τις επισημάνσεις που έγιναν από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων κατά τις τελικές τους αγορεύσεις όπου ανάλυσαν τη μαρτυρία, κατά τον τρόπο βέβαια που η κάθε πλευρά την αντιλήφθηκε, και τις θέσεις ή απόψεις τους επί της νομικής πτυχής της υπόθεσης και την ερμηνεία που η κάθε πλευρά προσέδωσε σε αυτή. Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νουν αισθάνομαι ότι είμαι έτοιμος για την αξιολόγηση της μαρτυρίας και την κατάληξη μου σε σχετικά ευρήματα. ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ ΤΟΥ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ - ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Σε σχέση με τις συνθήκες πρόκλησης του δυστυχήματος και της ευθύνης γι΄αυτό σχετική είναι η μαρτυρία που προήλθε από τους μάρτυρες αστυνομικούς (Μ.Ε. 1, 2 και 3), οι οποίοι ο μεν πρώτος διερεύνησε το δυστύχημα, ο δεύτερος με την καθοδήγηση του πρώτου έλαβε φωτογραφίες στην σκηνή και αργότερα του μοτοποδηλάτου στο χώρο στάθμευσης των ασθενοφόρων στο Γενικό Νοσοκομείο Λάρνακας και αργότερα του κράνους που φερόταν ότι φορούσε ο ενάγων κατά τη στιγμή του δυστυχήματος στο Τμήμα Τροχαίας Λάρνακας και ο τρίτος που ήταν ο πρώτος που προσέτρεξε στη σκηνή από πλευράς αστυνομίας, αφού αυτό έτυχε να συμβεί στην οδό Αθηνών έξω από τον Κεντρικό Αστυνομικό Σταθμό της πόλης στον οποίο υπηρετούσε. Σχετική είναι επίσης και η μαρτυρία της Πρωτοκολλητού κας Φωτεινής Λάρκου (Μ.Ε.5), η οποία κλήθηκε να παρουσιάσει στοιχεία του φακέλου της ποινικής υπόθεσης με αριθμό 3563/2011 Ε.Δ. Λάρνακας, σε σχέση με τις κατηγορίες για τις οποίες κατηγορήθηκε ο εναγόμενος 2 κ. Παύλος Αρέστη, ο οποίος κατηγορήθηκε για αδικήματα που σχετίζονταν με το επίδικο δυστύχημα όπου παρουσιάστηκε ως ο οδηγός του μοτοποδηλάτου. Σχετική είναι επίσης η μαρτυρία του ενάγοντος και των μαρτύρων που κλήθηκαν από την Υπεράσπιση της κας Στέλλας Αναστάση (Μ.Υ.1) και του κ. Παύλου Αρέστη εναγόμενου 2 και του μάρτυρος που κατάθεσε γι΄αυτόν του κ. Χρίστου Μιχαήλ (Μ.Υ.3). Ο Αστ. 3555 κ. Μιχαήλ Μιχαήλ (Μ.Ε. 1), του Τμήματος Τροχαίας της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λάρνακας, του οποίου η κατάθεση σημειώθηκε ως Τεκμ. 1, ανέφερε ότι πληροφορήθηκε περί ώρα 03:30 της 21.08.2010 ότι συνέβη τροχαίο δυστύχημα στην Λεωφόρο Αθηνών στην Λάρνακα και σε δέκα λεπτά βρέθηκε στη σκηνή όπου ανέλαβε τη διερεύνηση του δυστυχήματος. Εκεί πληροφορήθηκε από τον κ. Π. Αρέστη ότι ενεχόμενο όχημα ήταν το μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής ΚΧΚ468, το οποίο οδηγούσε ο Παύλος Αρέστη με επιβάτη σε αυτό τον ενάγοντα, ο οποίος είχε τραυματιστεί κρίσιμα, ο οποίος αρχικά μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Γ.Ν. Λάρνακας όπου διασωληνώθηκε και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Γ. Ν. Λευκωσίας. Στη σκηνή βρήκε τον οδηγό του μοτοποδηλάτου κ. Π. Αρέστη ενώ το μοτοποδήλατο μετακινήθηκε. Στη σκηνή, έξω από το κτήριο του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λάρνακας, βρισκόταν και ο Αστ. 1255 Λ. Ελευθερίου ο οποίος του είχε πει ότι ήταν ο πρώτος αστυνομικός που είχε φτάσει στη σκηνή. Ο κ. Π. Αρέστη του υπέδειξε την πορεία του και τα σημεία συγκρούσεως του μοτοποδηλάτου και αφού έλαβε τις αναγκαίες μετρήσεις ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής (Τεκμ. 2), το οποίο ο κ. Π. Αρέστη το υπέγραψε αφού του το εξήγησε. Έλεγχος με αλκοτέστ στον κ. Π. Αρέστη έδειξε ένδειξη 06 mg%. To μοτοποδήλατο υπέστη ζημιές και είχε γδάρσιμο στο μπροστινό δεξιό πλαστικό, στο κάτω δεξιό πλαστικό, στη δεξιά χειρολαβή, στο δεξιό στόπερ (έντονη τριβή), πισινό πλαστικό, πίσω εξώστ δεξιά, δεξιό πατίδι στήριξης με έντονη τριβή και πίσω σηματοδότης. Ο καιρός ήταν αίθριος, ήταν νύκτα με πολύ ικανοποιητικό φωτισμό, όπως τον περιέγραψε προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου και το οδόστρωμα ήταν στεγνό. Στην κατάθεση του (Τεκμ. 1), περιγράφει το δρόμο όπου έγινε το δυστύχημα ως την Λεωφόρο Αθηνών που είναι πλακόστρωτος δρόμος πλάτους 7.60μ. και μονής κατεύθυνσης, ευθύς και επίπεδος, όπου το όριο ταχύτητας είναι 50ΧΑΩ. Ήταν στεγνός κατά την ώρα του δυστυχήματος και η τροχαία κίνηση αραιή με ορατότητα του οδηγού πέραν των 100μ σε σχέση με την πορεία του μοτοποδηλάτου μέχρι το σημείο συγκρούσεως. Περί ώρα 04:40 καθ΄υπόδειξη του ο Αν. Λοχίας 838 Σ. Μηλιώτης έλαβε φωτογραφίες της σκηνής στην παρουσία του κ. Π. Αρέστη. Αργότερα περί ώρα 05:00 παρισταμένων των πιο πάνω λήφθηκαν φωτογραφίες του μοτοποδηλάτου στο χώρο στάθμευσης των ασθενοφόρων στο Γ.Ν. Λάρνακας και ακολούθως και περί ώρα 05:10 στο Τμήμα Τροχαίας λήφθηκαν φωτογραφίες του κράνους που έφερε ο ενάγων κατά το δυστύχημα (οι εν λόγω φωτογραφίες κατατέθηκαν αργότερα όταν κατάθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ο Αν. Λοχία 838 Σ. Μηλιώτης (Μ.Ε.3) ως Τεκμ. 11. Αργότερα μεταξύ των ωρών 05:35 - 06:00 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον εναγόμενο 2 κ. Π. Αρέστη αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο (Τεκμ. 5). Φωτογραφίες της σκηνής και του μοτοποδηλάτου λήφθηκαν και την επόμενη ημέρα 22.08.2010 όπως και συμπληρωματική κατάθεση από τον εναγόμενο 2 κ. Π. Αρέστη στην παρουσία της μητέρας του αφού και πάλι του επέστησε την προσοχή στο νόμο (Τεκμ. 6). Έλαβε κατάθεση και από τη μητέρα του εναγόμενου 2 κα Γ.Ζ. Αρέστη την οποία κατάθεσε και σημειώθηκε ως Τεκμ. 7. Οι εξετάσεις στη σκηνή του δυστυχήματος επαναλήφθηκαν στις 13.09.2010 όπου ο Λοχ. 466 Ε. Ανδρέου, αφού του έδειξε τη σκηνή του δυστυχήματος, διενήργησε εξετάσεις για υπολογισμό του συντελεστή τριβής με τη συσκευή Tow Force Transducer (T.F.T.). Στις 18.12.2010 στην Τροχαία Λάρνακας κατηγόρησε γραπτώς τον εναγόμενο 2 κ. Π. Αρέστη για τα ακόλουθα αδικήματα:
(1)ότι οδηγούσε χωρίς τη δέουσα προσοχή και φροντίδα και πρόκληση τροχαίου δυστυχήματος,
(2)ότι οδηγούσε με ταχύτητα 75 ΧΑΩ αντί 50 ΧΑΩ,
(3)ότι οδηγούσε χωρίς να φέρει προστατευτικό κράνος, και
(4)ότι οδηγούσε με μαθητική Άδεια Οδήγησης και μετέφερε επιβάτη και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο αυτός απάντησε «Δεν παραδέχομαι». Ο μάρτυς κατάθεσε πέραν των πιο πάνω τεκμηρίων και το αντίγραφο του ασφαλιστηρίου εγγράφου (Τεκμ. 3), το τελικό του σχεδιαγράφημα ως Τεκμ. 4, την κατάθεση που έλαβε από τον Αστ. 1255 Λευτέρη Ελευθερίου ως Τεκμ.
  1. Ο μάρτυς επεξήγησε το σχεδιαγράφημα της σκηνής και τις διάφορες μετρήσεις - ευρήματα που σημείωσε σε αυτό. Η τελική θέση του μοτοποδηλάτου σημείο Α4 του υπεδείχθη όπως ανέφερε από τον εναγόμενο 2 κ. Π. Αρέστη. Έλαβε κατάθεση και από τον ενάγοντα στις 18.12.2010 (Τεκμ. 9). Από ό,τι ήξερε ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη είχε παραδεχθεί στο Δικαστήριο τις κατηγορίες της αμελούς οδήγησης και της οδήγησης μοτοποδηλάτου χωρίς κράνος. Στην αντεξέταση του από τoν κ. Γ. Γεωργίου, υπολόγισε την απόσταση μεταξύ του σημείου συγκρούσεως μέχρι το σημείο της τελικής θέσης του μοτοποδηλάτου στα 48.70μ. Η έρευνα σε σχέση με τη ταχύτητα του μοτοποδηλάτου κατέδειξε ταχύτητα 75ΧΑΩ. Παραδέχθηκε ότι οι αναφορές του περί οδηγού και επιβάτη στο μοτοποδήλατο προέρχονταν από όσα πληροφορήθηκε από τον ίδιο τον εναγόμενο
  2. Ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη δεν είχε τραυματιστεί παρόλο ότι θυμόταν ότι του είχε υποδείξει ένα γδάρσιμο στο πόδι το οποίο όμως σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση του δεν δίστασε να παραδεχτεί ότι δεν μπορούσε να πει με σιγουριά αν ήταν φρέσκο ή παλαιό. Ανέφερε ότι ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη δεν θέλησε να μεταβεί στο νοσοκομείο. Παραδέχθηκε δε ότι αυτό το γεγονός δεν το σημείωσε πουθενά. Στη συνέχεια ανέφερε ότι τον είχε προβληματίσει πράγματι το γεγονός του μη σοβαρού τραυματισμού του οδηγού του μοτοποδηλάτου σε αντίθεση με τον τραυματισμό που υπέστη ο ενάγων. Δέχθηκε όμως την άμεση παραδοχή του στη σκηνή ότι αυτός οδηγούσε και δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει γι΄αυτή την παραδοχή του κ. Π. Αρέστη. Ανέφερε ότι ο ενάγων τότε ήταν στρατιώτης και ήταν φίλοι με τον εναγόμενο 2 κ. Π. Αρέστη. Αντεξεταζόμενος από τον κ. Θ. Θωμά ανέφερε ότι του είχε παραδοθεί το κράνος το οποίο του είχε λεχθεί ότι φορούσε ο ενάγων αλλά δεν θυμόταν από ποιόν και αν ήταν στη σκηνή ή στο νοσοκομείο. Σε υποβολή ότι ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη ουδέποτε του υπέδειξε γδάρσιμο στο πόδι, εφόσον δεν τραυματίστηκε καθώς οδηγούσε άλλο μοτοποδήλατο που είχε εγκαταλείψει σε απόσταση 70 - 80μ. μακρύτερα, ανάφερε ότι δεν του είχε λεχθεί κάτι τέτοιο, κατέγραψε δε ό,τι του είχε πει ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη. Δεν είχε πάρει κατάθεση από άλλα πρόσωπα που βρίσκονταν στη σκηνή καθώς δεν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες όπως καταγράφει και στην έκθεση του (Τεκμ. 10). Το γδάρσιμο που ανέφερε ότι του υπέδειξε ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη δεν το σημείωσε ούτε στο ημερολόγιο ενεργείας του. Δεν είχε κάμει οποιεσδήποτε περαιτέρω εξετάσεις ούτε για το αν πράγματι φορούσε κράνος ο ενάγων κατά το δυστύχημα ούτε σε σχέση με ανίχνευση αλκοόλης στον οργανισμό του. Δεν έχω κανένα λόγο να μην αποδεχθώ τη μαρτυρία του Αστ. Μ. Μιχαήλ (Μ.Ε.1). Ήταν ο εξεταστής του δυστυχήματος και έμπειρος στην διερεύνηση τροχαίων δυστυχημάτων (με τέσσερα χρόνια υπηρεσία στο Τμήμα Τροχαίας και στη διερεύνηση τροχαίων δυστυχημάτων). Η μαρτυρία του κρίνεται ως ανεξάρτητη και αντικειμενική. Δεν αμφισβητήθηκαν ούτε οι μετρήσεις που διενήργησε καθ΄ υπόδειξη του εναγόμενου 2 και όσα σημείωσε στα σχεδιαγραφήματα του, το πρόχειρο (Τεκμ. 2) και ακολούθως στο συμμετρικό (Τεκμ. 4), τα οποία εξάλλου συνάδουν με ευρήματα του που αντίκρισε στη σκηνή 10 μόλις λεπτά μετά που συνέβη το δυστύχημα. Δέχομαι από τη μαρτυρία του ότι ο ίδιος ο εναγόμενος 2 του ανέφερε στη σκηνή ότι ήταν αυτός ο οδηγός του μοτοποδηλάτου και ότι τίποτε δε μαρτυρούσε ότι του έλεγε ψέματα, όπως εκ των υστέρων του υποβλήθηκε από τους συνηγόρους Υπεράσπισης. Δέχομαι από τη μαρτυρία του ότι ο εναγόμενος 2 του υπέδειξε γδάρσιμο στο πόδι του συνεπεία του τροχαίου για το οποίο δέχομαι τη θέση του ότι δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία εφόσον ο ίδιος ο εναγόμενος 2 του ανέφερε ότι δεν ήθελε να μεταβεί στο νοσοκομείο. Δεν βρίσκω οποιανδήποτε αντίφαση στο γεγονός ότι δεν ήταν σε θέση αρκετά χρόνια μετά, όταν ρωτήθηκε στην αντεξέταση του, να πει αν ήταν πρόσφατο το γδάρσιμο ή όχι. Θέση του πάντως ήταν και σε αυτήν επέμεινε και την αποδέχομαι ότι ο ίδιος ο εναγόμενος 2 θυμόταν ότι του υπέδειξε κάποιο γδάρσιμο. Δέχομαι όσα καταγράφει στην κατάθεση του (Τεκμ. 1) και σημείωσε στα σχεδιαγραφήματα του (Τεκμ. 2 και 4) τα οποία, χωρίς να καθίσταται αναγκαίο να τα επαναλάβω, καθίστανται ταυτόχρονα συλλήβδην και ευρήματα μου. Η αντεξέταση του εξάλλου επ΄αυτών περιστράφηκε γύρω από διευκρινιστικές ερωτήσεις και δεν αποσκοπούσαν στο να αμφισβητήσουν οποιανδήποτε καταγραφή του σε αυτά. Ο Αν. Λοχ. 838 Σίμος Μηλιώτης (Μ.Ε.2), ανέφερε ότι ασχολείται με τη διερεύνηση τροχαίων ατυχημάτων και κλήθηκε από τον Μ.Ε 1 για να λάβει αριθμό φωτογραφιών. Κατέθεσε ως Τεκμ. 11 δέσμη από αυτές και υιοθέτησε το ευρετήριο τους όπου γίνεται περιγραφή τι απεικονίζει κάθε μια από αυτές. Κατά την αντεξέταση του από τον κ. Γ. Γεωργίου ανέφερε ότι στην παρουσία του ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη ανέφερε ότι ήταν ο οδηγός του μοτοποδηλάτου. Σε ερωτήσεις πως είναι δυνατόν ενώ ο συνοδηγός τραυματίστηκε σοβαρά ο οδηγός του μοτοποδηλάτου που έτρεχε με 75 ΧΑΩ και με το ύψος που είχε το μοτοποδήλατο και το σωματότυπο του εναγόμενου 2 κ. Π. Αρέστη, όπως φαίνεται σε φωτογραφίες του Τεκμ. 11, να μην είχε τραυματιστεί, ανέφερε ότι υπάρχει ένα τέτοιο ενδεχόμενο αλλά κατέληξε ότι το πιο πιθανόν ήταν να είχε τραυματιστεί. Κατά την αντεξέταση του από την κ. Θ. Θωμά απέρριψε υποβολή ότι λόγω του ότι ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη ήταν ανήλικος, η κατάθεση θα έπρεπε να του είχε ληφθεί στην παρουσία του κηδεμόνα του εξηγώντας ότι σε αδικήματα τροχαίας, όταν είναι κάποιος πάνω των 16 ετών μπορεί να του ληφθεί κατάθεση εφόσον δεν τελεί υπό κράτηση χωρίς την παρουσία του κηδεμόνα του. Σε σχετική ερώτηση για το κράνος και πότε το είδε, ανέφερε ότι δεν θυμόταν αν το είχε δει στη σκηνή. Θυμόταν ότι του το είχε δώσει ο Αστ. Μ. Μιχαήλ και του ζήτησε να το φωτογραφήσει. Συμφώνησε ότι αυτό είναι άθικτο εσωτερικά και ότι δεν είχε ίχνος αίματος. Το μόνο που παρουσίαζε ήταν κάποιο γδάρσιμο της μπογιάς του όπως φαίνεται στις Φ. 24 και 25 του Τεκμ.
  3. Ο ίδιος δεν γνώριζε ποιος μετακίνησε το μοτοποδήλατο. Κρίνω ότι οι φωτογραφίες που έλαβε (Τεκμ. 11), απεικονίζουν τη σκηνή του δυστυχήματος, το ενεχόμενο όχημα και το κράνος που έφερε κατά τον εναγόμενο 2 ο ενάγων και ό,τι αυτές αποτελούν πραγματική μαρτυρία. Αποδέχομαι από τη μαρτυρία του, κάτι που εξάλλου δεν αμφισβητήθηκε, ότι ο ίδιος ο εναγόμενος 2 τον οποίο συνάντησε στη σκηνή του ανέφερε ότι ήταν αυτός που οδηγούσε το μοτοποδήλατο και ότι αργότερα φωτογράφησε στην παρουσία του όπως και του Αστ. Μ. Μιχαήλ (Μ.Ε.1) το μοτοποδήλατο και το κράνος. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του στο σύνολο της ως ειλικρινούς και αντικειμενικής. Η λεπτομέρεια με την οποία περιγράφει τις φωτογραφίες και ο τρόπος λήψης τους στάθηκαν πολύ βοηθητικές στο Δικαστήριο για να αντιληφθεί τη σκηνή του δυστυχήματος παρέχοντας μια οπτική εικόνα της. Δεν είχε κανένα λόγο να αποκρύψει ή παραποιήσει οτιδήποτε και η μαρτυρία του κρίνεται ως ανεξάρτητη και αντικειμενική. Ο Αστ. 1255 Λευτέρης Ελευθερίου (Μ.Ε.3), βρισκόταν κατά τον επίδικο χρόνο στο Γραφείο Παραπόνων του Κεντρικού Αστυνομικού Σταθμού Λάρνακας. Έδωσε κατάθεση η οποία σημειώθηκε ως Τεκμ. 8, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Ανέφερε ότι είχε ακούσει το μοτοποδήλατο να περνά έξω από το γραφείο όπου βρισκόταν και αμέσως μετά ένα κρότο. Σημαντικά είναι όσα αναφέρει στην κατάθεση του στη συνέχεια, τα οποία καταγράφω αυτολεξεί: «Βγήκα έξω και είδα, στην Λεωφ. Αθηνών, ένα αυτοκίνητο σταματημένο και δύο άνδρες να στέκονται και να κοιτούν ένα νεαρό που βρισκόταν στο δρόμο ξαπλωμένος ανάσκελα σε απόσταση δύο περίπου μέτρων μπροστά από το αυτοκίνητο.» Στη συνέχεια, και αφού διαπίστωσε ότι ο νεαρός ήταν σοβαρά τραυματισμένος, κατέγραψε τα ακόλουθα στην κατάθεση του: «Τότε αφού είπα στους δύο πολίτες να μην τον μετακινήσουν και να μείνουν εκεί έτρεξα προς τα πλησιέστερα γραφεία της ΑΔΕ, ΚΕΜ - ΟΥΛΑΕ όπου είπα στους συναδέλφους να καλέσουν ασθενοφόρο γιατί υπήρχε δυστύχημα με σοβαρά τραυματισμένο άτομο, και επέστρεψα αμέσως στη σκηνή. Εκεί βρίσκονταν οι δύο πολίτες και ένας νεαρός ο οποίος ήταν ο οδηγός της μοτόρας στην οποία επέβαινε και ο τραυματίας. Ο νεαρός τοποθετούσε την μοτόρα του σε παρακείμενο χώρο δίπλα από τη σκηνή του δυστυχήματος, όπου δεν υπήρχαν κράνη στο έδαφος ούτε θραύσματα της μοτόρας.» Σε ερώτηση κατά την κυρίως εξέταση του πότε είχε δει για πρώτη φορά τον νεαρό που του παρουσιάστηκε ως ο οδηγός του μοτοποδηλάτου, ανέφερε ότι δεν μπορούσε να ανακαλέσει στην μνήμη του αν τον είχε δει και την πρώτη φορά που μετέβη στη σκηνή. Όταν επέστρεψε στη σκηνή είδε τον νεαρό αυτό ο οποίος έσπρωχνε το μοτοποδήλατο έξω από τον δρόμο και του είπε ότι ο φίλος του έπεσε από το μοτοποδήλατο και ότι ήταν μεθυσμένος. Του είχε πει ότι τον τραβούσε από τα ρούχα καθώς ήταν μεθυσμένος και έτσι συμπέρανε ότι καθόταν πίσω στο μοτοποδήλατο και ήταν συνεπιβάτης. Υπολόγισε το χρόνο που χρειάστηκε την πρώτη φορά να μεταβεί στη σκηνή από τη στιγμή που άκουσε το θόρυβο στα 5΄΄ και παρέμεινε αρχικά εκεί 10-15΄΄. Έγνοια του ήταν ο τραυματίας. Παραδέχθηκε ότι όταν έδωσε την κατάθεση του (Τεκμ. 8), τα γεγονότα ήταν φρέσκα στο μυαλό του. Επέμεινε όμως ότι δεν μπορούσε να επιβεβαιώσει αν είχε δει τον φερόμενο ως οδηγό του μοτοποδηλάτου την πρώτη φορά που μετέβη στη σκηνή. Τα πράγματα εξελίχθηκαν αστραπιαία, όπως ανέφερε, και μπορεί να είχε διαφύγει από το οπτικό του πεδίο αν βρισκόταν στη σκηνή και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Ανέφερε ότι ήταν ζήτημα μερικών δευτερολέπτων να μεταβεί στη σκηνή και η απουσία του για να ενημερώσει συναδέλφους του να καλέσουν ασθενοφόρο διήρκεσε επίσης για κάποια δευτερόλεπτα και όχι μερικά λεπτά όπως του υποβλήθηκε. Θυμόταν τον εναγόμενο 2 καθώς είχαν μιλήσει στη σκηνή αν και όταν κατάθεσε στο Δικαστήριο ανέφερε ότι είχε αλλάξει κάπως εμφανισιακά. Στη σκηνή επέμεινε ότι υπήρχε μόνο ένα μοτοποδήλατο και δεν αντιλήφθηκε κάποιο άλλο. Κατά την αντεξέταση του από τον κ. Θ. Θωμά ανέφερε ότι δεν είχε προσέξει οποιοδήποτε κράνος στη σκηνή. Δεν είχε προβεί σε έλεγχο ανίχνευσης αλκοόλης στον ενάγοντα και δεν γνώριζε αν υποβλήθηκε σε τέτοιο έλεγχο στο Νοσοκομείο. Σε υποβολή ότι ο εναγόμενος 2 δεν βρισκόταν στη σκηνή όταν μετέβη αρχικά σε αυτή, ανέφερε ότι είχε πάει μετά από 10΄΄ και στη συνέχεια ότι κατά την επιστροφή του στη σκηνή και καθώς επέστρεφε εκεί είχε αντιληφθεί τον νεαρό να μετακινεί το μοτοποδήλατο προς τα αριστερά. Δεν έχω κανένα λόγο να μην αποδεχθώ τη μαρτυρία του μάρτυρος αυτού η οποία χαρακτηριζόταν από ειλικρίνεια και για όσα απαντούσε ότι δεν ήταν σίγουρος και αφορούσαν εκείνες τις φορτισμένες για τον ίδιο στιγμές, να αντικρίζει ένα νεαρό άτομο στο δρόμο το οποίο να μην αναπνέει, μετά από ένα τροχαίο δυστύχημα, με τη προσοχή του όπως ο ίδιος ανέφερε στραμμένη αποκλειστικά στον τραυματία του οποίου θα μπορούσε να πει κάποιος υπήρξε ο σωτήρας, με την άμεση παροχή σε αυτόν των Α΄ Βοηθειών ανοίγοντας του τον αεραγωγό του με το τράβηγμα της γλώσσας του με τα δάκτυλα του και στη συνέχεια συγκρατώντας τη γλώσσα του με τα δάκτυλα του μέχρι που κατέφθασε στη σκηνή ασθενοφόρο. Όλα συνέβησαν αστραπιαία ανέφερε χαρακτηριστικά. Δέχομαι και δεν βρίσκω οποιανδήποτε αντίφαση στα λεγόμενα του, σε σχέση με το τι αντίκρισε στη σκηνή φτάνοντας εκεί από το παρακείμενο γραφείο του, από το οποίο βγήκε σε ελάχιστα δευτερόλεπτα, έχοντας αμέσως οπτική επαφή με τη σκηνή όπου και πάλι για δευτερόλεπτα διαπιστώνοντας τον σοβαρό τραυματισμό του ενάγοντος προσέτρεξε σε συναδέλφους του χωρίς να εισέλθει σε οποιονδήποτε κλειστό χώρο φωνάζοντας τους να καλέσουν ασθενοφόρο και επιστρέφοντας αμέσως στη σκηνή για να αντιληφθεί σε αυτή τη φάση τον εναγόμενο 2 να μετακινεί το μοτοποδήλατο από την τελική του θέση και να το βάζει στο παρακείμενο πεζοδρόμιο. Σημειώνω επίσης από τη μαρτυρία του την αναφορά του στο Τεκμ. 18 ότι: « .άκουσα έξω στο δρόμο, στην Λεωφ. Αθηνών, ήχο μοτόρας που έστριφε.» δεν αναφέρει το ίδιο βράδυ όταν ακόμα ήταν νωπά στο μυαλό του τα γεγονότα ότι άκουσε ήχο «μοτόρων» στον πληθυντικό, σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή του εναγόμενου 2 ότι προηγείτο αυτός με το δικό του μοτοποδήλατο. Αυτό δε υπενθυμίζω είχε γίνει η ώρα 03:30 όταν δεν διακινούνταν άλλα οχήματα στον εν λόγω δρόμο. Δεν διαπίστωσα να είχε κανένα λόγο να παραποιήσει τα γεγονότα με σκοπό να βοηθήσει τον ενάγοντα όπως ήταν η εισήγηση της πλευράς του εναγόμενου
  4. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του ως ειλικρινή και ακριβή ως προς το χρόνο που έλαβε χώρα κάθε γεγονός που περιέγραψε και καθίστανται ταυτόχρονα ευρήματα μου. Η μαρτυρία της Πρωτοκολλητού κας Φωτεινής Λάρκου (Μ.Ε.5), γίνεται πλήρως αποδεκτή εφόσον αυτή δεν αμφισβητήθηκε. Αποσκοπούσε στο να παρουσιάσει έγγραφα ή στοιχεία που περιέχονται σε ποινικό φάκελο που αφορούσε τροχαία αδικήματα όπως το κατηγορητήριο (Τεκμ. 13), που αντιμετώπισε στο Δικαστήριο ο εναγόμενος 2 για τρεις αρχικά κατηγορίες:
(1)της αμελούς οδήγησης,
(2)ότι οδηγούσε με μεγαλύτερη του επιτρεπόμενου ορίου ταχύτητα και
(3)ότι οδηγούσε μοτοποδήλατο και δεν έφερε κράνος. Η 2η κατηγορία είχε ανασταλεί και απορρίφθηκε και τις άλλες δύο τις παραδέχθηκε και του επιβλήθηκαν ποινές όπως φαίνονται στα πρακτικά της διαδικασίας που έγινε ενώπιον του Δικαστηρίου (Τεκμ. 14 (α) - (δ). Τα πιο πάνω καθίστανται ευρήματα μου. Ο ενάγων επικαλούμενος τον τραυματισμό του δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί σε σχέση με το ουσιώδες, δηλαδή το κατά πόσο επέβαινε ως επιβάτης στο μοτοποδήλατο του εναγόμενου 2 ο οποίος το οδηγούσε ή αν ήταν αυτός που πράγματι το οδηγούσε. Ότι δεν θυμόταν τίποτε απολύτως σε σχέση με το δυστύχημα που υπέπεσε στις 21.08.2010 το είχε δηλώσει και στην κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία την 18.12.2010 (Τεκμ. 9). Αυτά επανέλαβε και στη δήλωση του που κατάθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του ενώπιον του Δικαστηρίου (Έγγραφο Α) και επανέλαβε και κατά την αντεξέταση του. Δεν έχω κανένα λόγο να αποδώσω στον ενάγοντα σκοπιμότητα της επίκλησης αμνησίας σε σχέση με όσα προηγήθηκαν του δυστυχήματος, της πρόκλησης του και όσων επακολούθησαν. Στο ζήτημα αυτό έχοντας υπόψη και την επιστημονική μαρτυρία που δόθηκε και στην οποία θα γίνει αναφορά σε άλλο σημείο της απόφασης μου κρίνω ότι ήταν ειλικρινής και αποδέχομαι τη θέση του ότι δεν θυμάται τίποτε από τα πιο πάνω. Η κα Στέλλα Αναστάση (Μ.Υ.1), εσωτερικός νομικός σύμβουλος στο τμήμα αποζημιώσεων της εναγόμενης 1, κλήθηκε από πλευράς της εναγόμενης 1 για να καταθέσει γενικά τα περί της ασφαλιστικής κάλυψης του εναγόμενου 2 κ. Π. Αρέστη αρχικά από την Demco Insurance και αργότερα όταν αυτή διαλύθηκε χωρίς εκκαθάριση και συγχωνεύτηκε με την εναγόμενη
  1. Δέχομαι τη μαρτυρία της για το πότε και υπό ποιες συνθήκες περιήλθε σε γνώση της εναγομένης 1 το επίδικο δυστύχημα και ειδικότερα το γεγονός ότι οδηγός του μοτοποδηλάτου κατά το δυστύχημα ήταν ο ενάγων και όχι ο εναγόμενος
  2. Στη δήλωση της (Έγγραφο Β), ανέφερε ότι είχαν κάποια ανώνυμη πληροφόρηση ότι το μοτοποδήλατο κατά το χρόνο του δυστυχήματος το οδηγούσε ο ενάγων και όχι ο ασφαλισμένος τους εναγόμενος 2, εφόσον δεν τους κοινοποιήθηκε το δυστύχημα εξ αρχής αλλά πολύ μεταγενέστερα. Η θέση της αυτή δεν μπορεί να γίνει δεκτή εφόσον δεν τεκμηριώθηκε. Λόγω παραβίασης ουσιωδών όρων του συμβολαίου ζήτησαν πληροφόρηση από την εταιρεία Der Discount Car Rental Ltd που ήταν η κάτοχος του ασφαλιστηρίου για το δυστύχημα. Ήταν δε μόλις την 2.11.2012 που έγινε η αποκάλυψη από το δικηγόρο του εναγόμενου 2 τον κ. Θ. Θωμά προς τον κ. Γ. Γεωργίου, δικηγόρο της εναγομένης 1, ότι δεν ήταν αυτός που οδηγούσε το μοτοποδήλατο κατά το δυστύχημα αλλά ο ίδιος ο ενάγων. Κατάθεσε αριθμό εγγράφων ως τεκμήρια 61 -
  3. Μαρτυρία που κατέτεινε σε αυτό το συμπέρασμα έλαβαν και από άλλα τρίτα πρόσωπα τις καταθέσεις των οποίων τις κατάθεσε ως Τεκμήρια προς Αναγνώριση Α, Β και Γ. Αποδέχομαι τη μαρτυρία της σε σχέση με την πληροφόρηση που έλαβε και τις ενέργειες της εναγόμενης 1 μετά την επίδοση της αγωγής καθώς για κάθε αναφορά της είχε να παρουσιάσει και σχετική έγγραφη μαρτυρία και δεν αμφισβητήθηκαν. Τα όσα ανέφερε σε σχέση με τα πιο πάνω ζητήματα καθίστανται ευρήματα μου. Δηλώθηκαν εκ συμφώνου και κατατέθηκαν τα ακόλουθα τεκμήρια και για την αλήθεια του περιεχομένου τους τα οποία καθίστανται ταυτόχρονα και ευρήματα μου: (α) Το Τεκμ. 68 που είναι επιστολή του δικηγόρου του εναγόμενου 2 κ. Θ. Θωμά με ημερομηνία 16.12.2011 προς την ασφαλιστική εταιρεία Demco Insurance Ltd με την οποία την πληροφορούσε ότι θα εκπροσωπούσε τον εναγόμενο 2 στην παρούσα αγωγή. (β) Το Τεκμ. 69 που είναι επιστολή του Δικηγορικού Γραφείου Λ. Παπαφιλίππου που εκπροσωπεί την εναγόμενη 1 με ημερομηνία 5.01.2012 προς τον κ. Θ. Θωμά σε απάντηση της πιο πάνω επιστολής του, όπου εισηγούνται να εκπροσωπούν από κοινού τον εναγόμενο 2 εφόσον ήταν ασφαλισμένος και επηρεάζονται τα συμφέροντα της εναγόμενης
  4. (γ) Το Τεκμ.70 που είναι επιστολή του δικηγόρου κ. Θ. Θωμά προς το δικηγορικό γραφείο του κ. Λ. Παπαφιλίππου με την οποία τους πληροφορεί ότι αποδέχεται την κοινή εκπροσώπηση του εναγόμενου
  5. Ο εναγόμενος 2 στη Γραπτή του Δήλωση (Έγγραφο Γ), την οποία ανέγνωσε ενόρκως ενώπιον του Δικαστηρίου και αφού υιοθέτησε και προγενέστερη κατάθεση του που έδωσε στον δικηγόρο του κ. Θ. Θωμά (Τεκμ.71), ανέφερε ότι πράγματι μετά από κάποια γεγονότα που προηγήθηκαν του δυστυχήματος, τα οποία περιέγραψε, βρέθηκε ο ενάγων να οδηγεί το επίδικο μοτοποδήλατο και ο ίδιος ένα άλλο και να διασχίζουν τη Λεωφόρο Αθηνών στην Λάρνακα. Επειδή ήταν φίλοι με τον ενάγοντα και τον λυπόταν συνεπεία των οικογενειακών του προβλημάτων και θέλοντας να τον καλύψει, καθώς δεν καλυπτόταν από ασφάλεια, από τις συνέπειες που θα είχε αυτό το γεγονός σε αυτόν (μπλεξίματα με την αστυνομία), αποφάσισε αμέσως μετά το δυστύχημα που υπέστη ο ενάγων να τον καλύψει ο ίδιος παριστάνοντας ότι ήταν ο ίδιος που οδηγούσε και όχι ο ενάγων. Προς τούτο αφού στάθμευσε το μοτοποδήλατο που οδηγούσε αυτός σε απομακρυσμένο σημείο, επέστρεψε πίσω στη σκηνή με τα πόδια και άρχισε να προβαίνει σε παραστάσεις όπως και αργότερα, με τις σχετικές καταθέσεις του στην αστυνομία, παραδεχόμενος ακόμα και σχετικές ποινικές κατηγορίες για τροχαία αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκε ενώπιον του αρμοδίου Δικαστηρίου. Ανέφερε ότι, από τη σκηνή του δυστυχήματος, τηλεφώνησε στο φίλο του Χρίστο Μιχαήλ που ήταν προηγουμένως μαζί και τον πληροφόρησε για το δυστύχημα που είχε ο ενάγων και ότι ο ίδιος βρισκόταν στον αστυνομικό σταθμό. Σε λίγο ο Χρίστος Μιχαήλ μετέβη εκεί οδηγώντας δικό του μοτοποδήλατο με κάποιο άλλο πρόσωπο και ο εναγόμενος 2 του έδωσε τα κλειδιά του δικού του μοτοποδηλάτου και του είπε να πάει να το πάρει στο σπίτι του, όπως και έγινε. Ισχυρίστηκε ότι για την ανάληψη της ευθύνης της οδήγησης του μοτοποδηλάτου ενημέρωσε τον ενάγοντα όταν αυτός βγήκε από το νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε και αυτός συμφώνησε μαζί του λέγοντας του τη φράση «καλά έκαμες» και του πρότεινε μάλιστα να πλήρωνε αυτός, ο ενάγων δηλαδή, το πρόστιμο και με δικά του έξοδα να επιδιόρθωνε το μοτοποδήλατο του και του είπε ότι δεν θα είχε οποιανδήποτε απαίτηση για το ζήτημα αυτό. Τον ευχαρίστησε και του είπε ότι θα πλήρωνε αυτός, ο ενάγων δηλαδή, όλα τα έξοδα. Ανέφερε στη συνέχεια ότι όταν του επιδόθηκε η παρούσα αγωγή, την οποία ήγειρε και εναντίον του ο ενάγων, αποφάσισε να αποκαλύψει την αλήθεια και το έκανε μέσω του δικηγόρου του, στον οποίο έδωσε κατάθεση (Τεκμ. 71), όπου αποκαλύπτει την πλήρη αλήθεια, ότι δηλαδή ήταν ο ενάγων που οδηγούσε το επίδικο μοτοποδήλατο και ότι δεν το οδηγούσε αυτός με συνεπιβάτη τον ενάγοντα όπως είχε καταθέσει στην αστυνομία. Παρά την έντονη και επίμονη αντεξέταση του από τον ευπαίδευτο συνήγορο του ενάγοντος παρέμεινε κατά βάση σταθερός μέχρι τέλους να υποστηρίζει την πιο πάνω θέση. Εξετάζοντας τη μαρτυρία του εναγόμενου 2 σε συνδυασμό ασφαλώς και με άλλη και την πραγματική μαρτυρία (φωτογραφίες της σκηνής, σημάδια επί του πεζοδρομίου και του οδοστρώματος και άλλα ευρήματα, ζημιές στο ενεχόμενο όχημα), έχω εντοπίσει πλείστα τόσα σημεία τα οποία κατά την άποψη μου καθιστούν τη νέα εκδοχή που προσπάθησε να παρουσιάσει (η δεύτερη εκδοχή), τρωτή και έκθετη σε απόρριψη. Κρίνω ότι η αρχική του παραδοχή συνάδει απόλυτα με τα πραγματικά γεγονότα της πρόκλησης του δυστυχήματος, ότι δηλαδή ήταν αυτός ο οδηγός του ενεχόμενου μοτοποδηλάτου με αριθμό εγγραφής ΚΧΚ 468 και συνεπιβάτης σε αυτό ήταν ο ενάγοντας. Η αρχική του παραδοχή και εκδοχή για το πώς συνέβη το δυστύχημα συνάδει απόλυτα και με τη μετέπειτα παραδοχή του σε σχετικές κατηγορίες ενώπιον του ποινικού Δικαστηρίου [Τεκμ. 14 (α) -(δ)] μέχρι που την ανασκεύασε άρδην με την Γραπτή Κατάθεση που έδωσε στον δικηγόρο του κ. Θ. Θωμά (Τεκμ.71) σε πολύ μεταγενέστερο χρόνο. Η θέση την οποία προσπάθησε να παρουσιάσει ως αληθινή στη συνέχεια (η δεύτερη εκδοχή), ότι δηλαδή ο ίδιος οδηγούσε ένα άλλο μοτοποδήλατο και ότι ήταν ο ενάγων που οδηγούσε ο ίδιος το επίδικο μοτοποδήλατο, παρουσιάζει αδυναμίες, κενά και ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται. Θα επικεντρωθώ στη συνέχεια καταγράφοντας τους λόγους που με οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα παίρνοντας τα πράγματα με τη σειρά: (α) Όταν προκλήθηκε το δυστύχημα ο εναγόμενος 2 έγινε δευτερόλεπτα μετά αντιληπτός στη σκηνή από τον Αστ. Λ. Ελευθερίου (Μ.Ε.3) να μετακινεί το μοτοποδήλατο ΚΧΚ 468 στο παρακείμενο πεζοδρόμιο από το οδόστρωμα όπου είχε καταλήξει μετά την ανατροπή του. Ο εναγόμενος 2 παραδέχθηκε χωρίς κανένα ενδοιασμό ότι αυτός οδηγούσε. Αυτό έγινε και στους τρείς αστυνομικούς (Μ.Ε.1,2 και 3) ή εις ευήκοον καθενός από αυτούς στη σκηνή αμέσως μετά το δυστύχημα. Μάλιστα στον Αστ. Μ. Μιχαήλ (Μ.Ε.1) ανέφερε και του υπέδειξε ότι είχε και αυτός γδάρσιμο στο πόδι, το οποίο προκλήθηκε από την ανατροπή του μοτοποδηλάτου και τη φυγή του από αυτό. Δέχομαι τη θέση του Μ.Ε.1 περί της μη απόδοσης τόσης σημασίας σε αυτό το γεγονός, την αναφορά δηλαδή σε γδάρσιμο, κατά τον δεδομένο χρόνο όταν ο Μ.Ε. 1 είχε υπόψη του την παραδοχή του εναγόμενου 2 για την οδήγηση από αυτόν του μοτοποδηλάτου και τη μη επιθυμία του εναγόμενου 2 να μεταβεί στο νοσοκομείο. Επομένως η μη καταγραφή του στην κατάθεση του είτε στην συνοπτική του έκθεση για το δυστύχημα είτε στο ημερολόγιο του, κάτι που θεωρήθηκε από πλευράς υπεράσπισης παράλειψη που επιδρά στην αξιοπιστία αυτής της θέσης του, ότι ο ίδιος τάχα ο εναγόμενος 2 του είχε αναφέρει περί γδαρσίματος του στο πόδι, δεν ενέχει οποιανδήποτε κατά την άποψη μου σημασία. Έχουμε επομένως ως δεδομένο μια αυθόρμητη πρώτη παραδοχή και εκδοχή του εναγόμενου 2 που συνίστατο στο γεγονός ότι ο ίδιος ήταν που οδηγούσε το επίδικο μοτοποδήλατο και είχε τραυματιστεί ελαφριά κατά τη φυγή του από αυτό, ο οποίος υπενθυμίζω ήταν τότε μόλις 17 ετών. (β) Η εκδοχή ως προς τη συνάντηση του με τον ενάγοντα αμέσως πριν από το δυστύχημα. Στην κατάθεση του η οποία λήφθηκε μόλις δύο ώρες μετά το δυστύχημα μεταξύ των ωρών 05:35 - 06:00 (Τεκμ. 5), αναφέρει ότι βρισκόταν στο σπίτι του όταν γύρω στις 03:10 του τηλεφώνησε ο ενάγων «για να πάω να τον πιάσω από ένα Club.» Ανταποκρίθηκε στην παράκληση του φίλου του και μετέβη στο εν λόγω club με το μοτοποδήλατο του με αριθμό εγγραφής KXK468, το όχημα δηλαδή με το οποίο προκλήθηκε το δυστύχημα και τον συνάντησε. Επιβιβάστηκαν και οι δύο στο ίδιο μοτοποδήλατο και μεταβαίνοντας στο σπίτι του ακολούθησαν την πορεία από τον παραλιακό δρόμο των Φοινικούδων. Η πιο πάνω εκδοχή συνάδει απόλυτα με τη λογική. Ο ενάγων ευρισκόμενος σε club και προφανώς πιωμένος, εφόσον την κατανάλωση οινοπνευματωδών την είχε αρχίσει από πιο νωρίς το ίδιο βράδυ και πάλι κατά τη μαρτυρία του εναγόμενου 2, όταν βρίσκονταν νωρίτερα μαζί στο café - bar Jungle στις Φοινικούδες, όπως ανέφερε στη δεύτερη κατάθεση του (Τεκμ. 6) την επόμενη του δυστυχήματος την 22.08.2010 και όταν το μυαλό του πρέπει πλέον να ήταν πιο καθαρό, γι΄αυτό και τον αντιλήφθηκε όσο βρισκόταν πάνω στο μοτοποδήλατο ότι «μύριζε έντονα οινόπνευμα» και ανέφερε και στον Αστ. Λ. ελευθερίου (Μ.Ε.3) ότι ήταν πολύ μεθυσμένος (Τεκμ. 8), βρέθηκε στην ανάγκη στις 03:10 το πρωί να επικοινωνήσει μαζί του για να πάει να τον μεταφέρει στο σπίτι του. Αργότερα, συνηγορούντος και του άλλου μάρτυρος που παρουσίασε, του κ. Χρίστου Μιχαήλ (Μ.Υ.3), χωρίς βέβαια αυτός να αναφέρει στη γραπτή κατάθεση που έδωσε στο δικηγόρο του εναγόμενου 2 κ. Θ. Θωμά, ότι βρίσκονταν σε πάρκο ή ότι βρίσκονταν και με άλλους φίλους τους, αναφέρει ότι βρισκόταν σε ένα πάρκο με φίλους του όταν του τηλεφώνησε ο ενάγων να πάει να τον συναντήσει στο club. Σε τι αλήθεια αποσκοπούσε εκείνο το τηλεφώνημα του ενάγοντος που καλούσε τον εναγόμενο να τον συναντήσει τέτοια ώρα έξω από ένα club, αν ο ενάγων είχε πράγματι δικό του όχημα για να οδηγήσει και να μεταβεί σπίτι του; Τι χρειαζόταν τη συνοδεία τέτοια ώρα άλλου οχήματος με οδηγό τον εναγόμενο 2; Πως θα άφηνε ένα κολλητό φίλο του στον οποίο έτρεφε τόση συμπάθεια και συμπόνια που δεν θα δίσταζε να αναλάβει ευθύνες ποινικές και άλλες με παραδοχή του ίδιου ότι οδηγούσε, να οδηγήσει ένα επικίνδυνο όχημα όπως είναι το μοτοποδήλατο σε τέτοια κατάσταση μέθης και μάλιστα ένα δικό του όχημα με όλους τους κινδύνους που ελλόχευαν. Κρίνω στη βάση των πιο πάνω ότι η δεύτερη εκδοχή του εναγόμενου 2 δεν έχει καμιά λογική συνάφεια και δεν γίνεται αποδεχτή. Ο μόνος λόγος που μετέβη να συναντήσει τον ενάγοντα ήταν γιατί αυτός δεν είχε όχημα, ήταν πιωμένος - μεθυσμένος και ζήτησε τη βοήθεια του εναγόμενου 2 για να τον μεταφέρει στο σπίτι του. Αυτό έπραξε ο εναγόμενος 2 και αυτό είναι σύμφωνο με την αρχική αυθόρμητη παραδοχή και εκδοχή του. (γ) Τι έκανε όμως τον εναγόμενο 2 να προβεί εξ αρχής σε τέτοιες ψευδείς παραστάσεις και δηλώσεις, όπως εκ των υστέρων ισχυρίζεται ότι ήταν η πρώτη του εκδοχή; Ισχυρίστηκε κατά την αντεξέταση του ότι οδηγούσε ένα άλλο μοτοποδήλατο και προπορευόταν του ενάγοντος σε απόσταση 80 - 100 μ.. Ο ενάγων οδηγούσε το υπ΄αριθμό εγγραφής ΚΧΚ 468 μοτοποδήλατο επί της Λεωφόρου Αθηνών. Ισχυρίζεται ότι άκουσε θόρυβο. Εύλογα τίθεται το ερώτημα πως γίνεται κάποιος οδηγώντας το δικό του μοτοποδήλατο με το θόρυβο της μηχανής του δικού του οχήματος και ευρισκόμενος σε τέτοια απόσταση, να είχε ακούσει θόρυβο από την εκτροπή του μοτοποδηλάτου το οποίο δήθεν οδηγούσε ο ενάγων ο οποίος τον ακολουθούσε. Είναι εμφανές ότι προβάλλοντας τον πιο πάνω ισχυρισμό δεν έλεγε την αλήθεια. Ισχυρίστηκε ότι μόλις άκουσε το θόρυβο γύρισε το κεφάλι του πίσω και είδε τον φίλο του να είναι πεσμένος στο οδόστρωμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη προχώρησε ακόμα λίγη απόσταση, σε απόσταση 130 -150 μ. από τη σκηνή, όπως ο ίδιος την προσδιόρισε στη συνέχεια της αντεξέτασης του, και έκρυψε το δικό του μοτοποδήλατο σε παρακείμενο χώρο της εισόδου της Μαρίνας Λάρνακας, σε απόσταση 5 -10μ έξω από τον δρόμο. Γύρισε πίσω στη σκηνή που βρισκόταν ο φίλος του με τα πόδια. Δηλαδή, εδώ παρουσιάζει τον εαυτό του, χωρίς να ξέρει τι ακριβώς είχε υποστεί ο ενάγων, εφόσον βρισκόταν σε απόσταση 80 -100μ να σκέφτεται αμέσως να τον καλύψει, παριστάνοντας ότι ήταν ο ίδιος που οδηγούσε το μοτοποδήλατο και ότι τάχα είχε επιβάτη του τον ενάγοντα. Ο χαρακτηρισμός του κ. Χατζηπιέρα σε εκείνο το σημείο της αντεξέτασης του ότι θα πρέπει να διαθέτει μυαλό Αϊνστάιν, ήταν απόλυτα πετυχημένος. Ένα νεαρό παιδί στην ηλικία των 17 χρόνων, έστω και αν γνώριζε τις συνέπειες της οδήγησης χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, να σκεφτεί στη στιγμή, μέσα στην αγωνία της στιγμής «να καλύψει» το φίλο του, χωρίς να γνωρίζει καν μέχρι εκείνη τη στιγμή τις συνέπειες που είχε το δυστύχημα στο φίλο του, και να πει ψέματα ότι αυτός οδηγούσε, αναλαμβάνοντας με αυτό τον τρόπο την όποια ευθύνη από τις συνέπειες ενός δυστυχήματος δεν μπορεί να συνάδει με την κοινή λογική και ούτε μπορεί να αποδοθεί σε νεανική επιπολαιότητα. Θα ήταν πράγματι άξια θαυμασμού η γρήγορη σκέψη του εναγόμενου 2 αν πράγματι η πρώτη του εκδοχή δεν ανταποκρινόταν στα αληθινά γεγονότα. Αυτή η δεύτερη εκδοχή των γεγονότων, όπως θέλει να την παρουσιάσει ο εναγόμενος 2 εκ των υστέρων έρχεται σε αντίφαση σε όσα αρχικά είχε δηλώσει στην κατάθεση του και ασφαλώς δεν συνάδουν και με όσα δήλωσε στην Γραπτή του Κατάθεση στο δικηγόρο του (Τεκμ. 71), ότι δηλαδή ενώ δεν είχε δει πως συνέβη το δυστύχημα εφόσον είχε ακούσει μόνο το θόρυβο, να υποθέσει λέγοντας: «Από ότι κατάλαβα πρέπει να έχασε τον έλεγχο της μοτοσικλέτας και προσέκρουσε σε πεζοδρόμιο με αποτέλεσμα να πέσει στο έδαφος και να τραυματιστεί», αν δεν είχε πλησιάσει τη σκηνή του δυστυχήματος πως αποφαίνεται από την πρώτη στιγμή ότι «προσέκρουσε σε πεζοδρόμιο», παραδεχόμενος στη συνέχεια της αντεξέτασης του ότι τα περί πεζοδρομίου τα πληροφορήθηκε αργότερα κατά την εξέταση που διενήργησε ο αστυνομικός. Από την άλλη πως είναι δυνατόν να ισχυρίζεται ότι είχε φτάσει πρώτος στη σκηνή μετά που έκρυψε το μοτοποδήλατο του σε απόσταση 130 -150 μ. από τη σκηνή όταν ο Μ.Ε.3 ευρισκόμενος μόνο μερικά μέτρα από τον Αστυνομικό Σταθμό χρειάστηκε μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα για να βρεθεί εκεί όπου μάλιστα συνάντησε και δύο πολίτες, όπως τους αποκαλεί, με το όχημα τους σταματημένο μπροστά από τον τραυματία; Είναι προφανές ότι και πάλι ψεύδεται προσπαθώντας να παρουσιάσει τη δεύτερη του εκδοχή ως αληθινή. Βέβαια τα πιο πάνω δεν συνάδουν και με τη μαρτυρία του Αστ. Λ. Ελευθερίου (Μ.Ε.3), την οποία αποδέχτηκα πιο πάνω, ο οποίος ήταν ο πρώτος από πλευράς αστυνομίας εντός ελάχιστων δευτερολέπτων που προσέτρεξε στη σκηνή και εντός των επόμενων το πολύ 20΄΄ που είχε αντιληφθεί τον εναγόμενο 2 να μετακινεί τη μοτοσικλέτα ΚΧΚ 468 από την τελική της θέση. Πως βρέθηκε ο εναγόμενος 2 εντός 20΄΄ στη σκηνή να μετακινεί το ενεχόμενο μοτοποδήλατο από το οδόστρωμα, όταν είχε να πάει να κρύψει το δικό του μοτοποδήλατο παρά την είσοδο της Μαρίνας και να επιστρέψει πίσω με τα πόδια διανύοντας απόσταση τουλάχιστον 150μ. όπως ο ίδιος την υπολόγισε. Επομένως και γι΄αυτόν τον λόγο η δεύτερη εκδοχή του εναγόμενου 2 δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. (δ) Ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη υπέπεσε όμως και σε άλλες αντιφάσεις στην προσπάθεια του να ανασκευάσει την αρχική του εκδοχή. Αναφέρει στην γραπτή του δήλωση ενώπιον του Δικαστηρίου (Έγγραφο Γ) στην παρ. 7: « Όλο το χρονικό διάστημα που ήταν στο νοσοκομείο ο Χρίστος Κωνσταντίνου, ο Ενάγοντας, τον επισκεπτόμουν συνέχεια και από την αρχή είπα του ότι είπα ψέματα για το ατύχημα και πως το επήρα πάνω μου για να τον καλύψω και ο Χρίστος είπε μου «καλά έκαμες ρε, ευχαριστώ σε πολλά. Θα διορθώσω την μοτόρα και θα πληρώσω και το πρόστιμο σου εγώ.» Μα αν είχε γίνει μια τέτοια συζήτηση ήδη από το νοσοκομείο με τον ενάγοντα, ο οποίος ασφαλώς και την απέρριψε όταν του υποβλήθηκε αυτή η θέση του εναγόμενου 2 από τον δικηγόρο του τον κ. Θ. Θωμά κατά την αντεξέταση του, πως αυτός αποδέχθηκε και την προσφορά του να τον αποζημιώσει, όταν ο ίδιος ανέλαβε δήθεν την ευθύνη του δυστυχήματος με σκοπό να τον βοηθήσει επειδή τον λυπόταν για τα οικογενειακά και οικονομικά του προβλήματα; Αν πάλι κατά τα λεγόμενα του είχαν συμφωνήσει τα πιο πάνω ήδη από το νοσοκομείο, διερωτάται κάποιος ποια ανάγκη οδηγούσε τον ενάγοντα, κατά τα λεγόμενα του στη συνέχεια της Γραπτής του Δήλωσης ενώπιον του Δικαστηρίου (Έγγραφο Γ), αφού στην προηγούμενη παράγραφο 8 ισχυρίστηκε ότι μόλις ο ενάγων βγήκε από το νοσοκομείο εξαφανίστηκε και δεν μιλούσαν καθόλου και δεν ανταποκρινόταν στα τηλέφωνα του να ισχυριστεί στην παρ. 9 ότι: «΄Εβαλε την μάμα κάποιου κοινού μας φίλου να με πιάνει τηλέφωνο και να προσπαθεί να με πείσει ότι μπορούμε να πιάσουμε λεφτά από την ασφάλεια, επειδή συνέβηκε παρόμοιο περιστατικό με το γιό της και επιάσαν λεφτά από την ασφάλεια. Ακόμα και ο Χρίστος ήρθε στο μαγαζί μου και προσπαθούσε να με πείσει να κάμουμε τούτο το πράμα, να γελάσουμε της ασφάλειας και να πιάσουμε λεφτά.» Όπως επίσης και οι ισχυρισμοί του της επόμενης παραγράφου 10 με εμπλοκή σε αυτή τη φάση κάποιου με το παρατσούκλι «TEXAS» να προσπαθεί και αυτός να τον πείσει να κάνει δήθεν αγωγή της ασφάλειας και τα λεφτά που θα έπιαναν να τα μοιράζονταν. Ακόμα και για τον ισχυρισμό του της παρ. 11 του Εγγράφου Γ ότι «Προσπαθούσαν να με πάρουν στον δικηγόρο του Χρίστου, για να με πείσουν ότι θα μοιραζόμασταν τα λεφτά από την ασφάλεια. Εμένα επειδή δεν μου αρέσουν τούτα τα πράγματα που εξικινήσαν να γίνονται απομακρύνθηκα εντελώς.» Και ασφαλώς τα πιο πάνω δεν συνάδουν και με την άλλη αναφορά του εναγόμενου 2 κ. Π, Αρέστη στη γραπτή κατάθεση του ενώπιον του δικηγόρου του (Τεκμ. 71) ότι: «Αυτό σκέφτηκα εγώ εκείνη τη στιγμή και ακολούθως όμως όταν ο Χρίστος Κωνσταντίνου βγήκε από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν και μίλησα μαζί του, συμφώνησε με αυτό που έκανα και μάλιστα μου είπε « καλά έκαμες». Επίσης μου είπε να πληρώσει αυτός και το πρόστιμο και με δικά του έξοδα να επιδιορθώσει και την μοτοσικλέτα μου που οδηγούσε αυτός. Επίσης μου είπε ότι δεν θα είχε οποιαδήποτε απαίτηση για το θέμα αυτό. Αντίθετα με ευχαρίστησε και μου είπε ότι θα πλήρωνε αυτός όλα τα έξοδα.» Όλα αυτά βέβαια όταν εξεταστούν σε βάθος και με τη δέουσα διεισδυτικότητα, διαπιστώνεται εύκολα ότι εμπεριέχουν εγγενείς αντιφάσεις, εφόσον ήταν η αρχική του εκδοχή που θα έδιδε δικαίωμα στον ενάγοντα να κινήσει αγωγή και να διεκδικήσει αποζημιώσεις από την ασφαλιστική του εταιρεία και αυτή που εκ των υστέρων ισχυρίστηκε ότι ήταν ψεύτικη, και δεν χρειαζόταν στη συνέχεια να πειστεί για οτιδήποτε άλλο, αρκεί να μην προχωρούσε στην αλλαγή της. Ήταν δε ο ενάγοντας που θα έπρεπε να τον καλοκρατεί για να μην αλλάξει την αρχική του κατάθεση και όχι να τον αποφεύγει. Από τη μια λέγει ότι ο ενάγων τον απέφευγε, από την άλλη λέγει ότι τον ενοχλούσαν αφόρητα τόσον ο ίδιος ο ενάγοντας όσο και συγγενικά και φιλικά του πρόσωπα χωρίς να διευκρινίζει τι ακριβώς ήθελαν από αυτόν και τέλος ότι όταν ο ενάγων βγήκε από το Νοσοκομείο και μόνο τότε μίλησε μαζί του για αυτό που έκανε δηλαδή ότι είχε δώσει ψευδή δήθεν κατάθεση στην αστυνομία. Από την άλλη αν συνέβαιναν τα πιο πάνω σε σχέση με τη συμπεριφορά του ενάγοντος, των φιλικών και συγγενικών του προσώπων από τα οποία θέλησε να απομακρυνθεί, γιατί δεν έσπευσε στην αστυνομία και να αποκαλύψει την αλήθεια παρά να οδηγηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τον Απρίλιο του 2011 και σύμφωνα με το Τεκμ. 14 (α) - (δ) να του επιβληθεί ποινή τον Ιούνιο του 2011; Επομένως κατά την άποψη μου η δεύτερη εκδοχή του εναγόμενου 2 δεν μπορεί να γίνει πιστευτή εμπεριέχουσα πλείστες τόσες αντιφάσεις και ανακρίβειες. (ε) Τα όσα δηλώνει ο εναγόμενος 2 στην παρ. 12 του Εγγράφου Γ, με οδηγούν στο επόμενο ζήτημα το οποίο θα πρέπει να με απασχολήσει και το οποίο καταδεικνύει ακριβώς την αναξιοπιστία του και την αναλήθεια όσων προσπάθησε να παρουσιάσει με την δεύτερη του εκδοχή. Αφορά τη χρονική στιγμή που αποφάσισε να πει την «αλήθεια». Λέγει λοιπόν: «Λόγω τούτων των συνεχών πραμάτων που γίνουνταν και όλες τις ενοχλήσεις που εδεχόμουνα από φίλους και τους συγγενείς του Χρίστου Κωνσταντίνου και τον ίδιο, άρχισα να σκέφτομαι ότι έπρεπε πλέον να πω και εγώ την αλήθεια. Όπως είπα και πιο πάνω αποφάσισα και είπα την αλήθεια μετά που μου έδειξε η μάμα μου την αγωγή.» Το ερώτημα λοιπόν είναι πότε έλαβε την απόφαση να αλλάξει την εκδοχή του. Σύμφωνα με τα πιο πάνω και εφόσον προηγήθηκαν οι πιέσεις που ασκούνταν σε αυτόν από συγγενείς και φίλους του ενάγοντος, χωρίς να κατονομάζει οποιονδήποτε, πλην του TEXAS, αποφάσισε να αλλάξει την εκδοχή του μετά που η μάμα του έδειξε την αγωγή του ενάγοντος. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με χρονολογική σειρά. Η αγωγή αυτή καταχωρήθηκε την 13.09.2011 και επιδόθηκε στην μάμα του εναγόμενου 2 κ. Π. Αρέστη την 9.12.
  6. Εδώ έχει τη σημασία της η κατάθεση της κας Στέλλας Αναστάση (Μ.Υ.1) που κατάθεσε για την εναγόμενη 1 ασφαλιστική εταιρεία (Έγγραφο Β). Η εναγόμενη 1 Ασφαλιστική Εταιρεία είχε πληροφορηθεί για την έγερση της αγωγής την 14.09.2011 όταν της αποστάλθηκε με τηλεμοιότυτπο η αγωγή από τον δικηγόρο του ενάγοντος. Αμέσως μετά ακολούθησε προσπάθεια της εναγόμενης 1 να έρθει σε επαφή με τον εναγόμενο 2 κ. Π. Αρέστη η οποία δεν πέτυχε. Στις 5.10.2011 δηλαδή πριν την επίδοση της αγωγής στην μητέρα του εναγόμενου 2, επικοινώνησε με τον κ. Παναγιώτη Πιερίδη που ενεργούσε για την ασφαλιστική εταιρεία, ο δικηγόρος του εναγόμενου 2 κ. Θ. Θωμά στον οποίο ο κ. Π. Πιερίδης είχε αναφέρει ότι ο πελάτης του θα έπρεπε να συμπληρώσει δήλωση ατυχήματος για να περιγράψει πως έγινε το ατύχημα. Προς τούτο απεστάλη στον εν λόγω δικηγόρο δήλωση απαίτησης την ίδια ημέρα (Τεκμ. 66). Παρόλα αυτά ο ασφαλισμένος παρέλειψε να υπογράψει δήλωση/ απαίτηση τροχαίου ατυχήματος. Μετά από αυτό την 28.08.2012 απεστάλη επιστολή προς την ιδιοκτήτρια του ενεχόμενου μοτοποδηλάτου (Τεκμ. 67), με την οποία την πληροφορούσαν για παράλειψη εκ μέρους της να συμμορφωθεί με όρους του ασφαλιστηρίου εγγράφου και ως εκ τούτου τους πληροφορούσαν ότι αν υποχρεώνονταν δυνάμει του Νόμου ή/και άλλως πώς να πληρώσουν οποιοδήποτε πρόσωπο, επεφύλασσαν τα δικαιώματα τους να στραφούν εναντίον τους για ανάκτηση του. Ούτε και σε αυτή την επιστολή η εναγόμενη 1 είχε οποιανδήποτε απάντηση. Μόλις δε στις 2.11.2012 ο κ. Θ. Θωμά είχε πληροφορήσει και παραδέχθηκε για λογαριασμό του εναγόμενου 2 στον δικηγόρο κ. Γεώργιο Γεωργίου ότι δήθεν δεν ήταν ο εναγόμενος 2 που οδηγούσε το ασφαλισμένο μοτοποδήλατο κατά τον χρόνο του δυστυχήματος αλλά ο ενάγοντας. Επομένως ούτε και ο πιο πάνω ισχυρισμός του εναγόμενου 2 στο Έγγραφο Γ Παρ. 12 ότι :«Όπως είπα και πιο πάνω αποφάσισα και είπα την αλήθεια μετά που μου έδειξε η μάμα μου την αγωγή.» είναι αληθής εφόσον η αγωγή επιδόθηκε στη μάμα του την 9.12.2011 και πριν από την επίδοση της ο δικηγόρος του μίλησε με την ασφάλεια αλλά ο ίδιος αποφάσισε να αποκαλύψει στην ασφάλεια μέσω του δικηγόρου του για την δήθεν ψευδή του δήλωση, 11 μήνες αργότερα ήτοι την 2.11.2012 μετά δηλαδή που καταχωρήθηκε εμφάνιση στην αγωγή εκ μέρους του την 22.12.2011 και μετά που υπέγραψε ο ίδιος τύπο διορισμού δικηγόρου (retainer). Εδώ παρεμβάλλω ότι αυτές οι καταθέσεις που δόθηκαν στον δικηγόρο του εναγόμενου 2 δηλαδή η δική του (Τεκμ. 71) όπως και του κ. Χρίστου Μιχαήλ (Τεκμ. 73) δεν έχουν ημερομηνία. Είναι δε απορίας άξιο γιατί αυτά τα πρόσωπα έδωσαν κατάθεση σε δικηγόρο και όχι στην αστυνομία. Θα παρεμβάλω εδώ τα εξής: Με την αλλαγή της αρχικής κατάθεσης και εκδοχής του εναγόμενου 2 ο ενάγοντας θα παρέμενε χωρίς οποιανδήποτε ασφαλιστική κάλυψη και δεν θα αποζημιωνόταν τουλάχιστον από την ασφαλιστική εταιρεία του οχήματος που ανήκε σε εταιρεία στην οποία μέτοχος, όπως αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του εναγόμενου 2 ήταν και ο ίδιος. Επομένως η ασφαλιστική εταιρεία που κάλυπτε το ενεχόμενο στο δυστύχημα όχημα δεν θα στρεφόταν εναντίον της ιδιοκτήτριας του όπως τον προειδοποίησε ήδη για παράβαση όρων του ασφαλιστηρίου (Τεκμ. 67). Ήταν ασφαλώς ένα κίνητρο να οδηγήσει τον εναγόμενο 2 στο να αλλάξει την αρχική του εκδοχή και να προβάλει την δεύτερη. Για όλους τους πιο πάνω λόγους ο εναγόμενος 2 κ. Π. Αρέστη κρίνεται εντελώς αναξιόπιστος μάρτυρας και η δεύτερη εκδοχή του κρίνεται ως μη ανταποκρινόμενη στην αλήθεια και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Ο κ. Χρίστος Μιχαήλ (Μ.Υ.2), αναγνώρισε τη δήλωση που είχε κάνει και αυτός στο δικηγόρο του εναγόμενου 2 κ. Θ. Θωμά η οποία σημειώθηκε ως Τεκμ.
  7. Αναφέρει σε αυτή ότι το βράδυ της 21.08.2010 γνώριζε ότι ο ενάγων ήταν σε νυχτερινό κέντρο διασκέδασης και κρατούσε το μοτοποδήλατο του εναγόμενου 2 χρώματος πορτοκαλί με αριθμό εγγραφής ΚΧΚ
  8. Βρισκόταν με τον εναγόμενο 2 ο οποίος οδηγούσε άλλο δικό του μοτοποδήλατο με αριθμό εγγραφής ΚΑΡ
  9. Κάποια στιγμή ο ενάγων τηλεφώνησε στον εναγόμενο 2 και αυτός έφυγε για να τον συναντήσει στο νυχτερινό κέντρο όπου βρισκόταν. Λίγο αργότερα, πρωινές ώρες, τον πήρε τηλέφωνο ο εναγόμενος 2 και του είπε ότι ο ενάγων είχε δυστύχημα κοντά στην Αστυνομία στην αρχή της παραλίας των Φοινικούδων. Αμέσως μετέβησαν εκεί με ένα άλλο φίλο του, στάθμευσε και συνάντησε εκεί τον εναγόμενο 2 «που ήταν μια χαρά και δεν ήταν κτυπημένος» ενώ ο ενάγων ήταν κτυπημένος και πεσμένος στο έδαφος. Ο εναγόμενος 2 του είπε να πιάσει τα κλειδιά του μοτοποδηλάτου του που ήταν παρκαρισμένο λίγο πιο κάτω και να το πάρει στο σπίτι του. Έκανε ότι του είχε ζητήσει ο εναγόμενος 2 χωρίς να τον ρωτήσει τίποτε περισσότερο. Τη δική του μοτοσικλέτα οδήγησε ο φίλος του. Μετά επέστρεψε εκ νέου στη σκηνή με τη δική του μοτοσικλέτα και πήγε με τον εναγόμενο 2 στο σταθμό για να του πάρουν κατάθεση. Ο μάρτυς υπέστη και αυτός έντονη και επίμονη αντεξέταση κατά την οποία επέμεινε στη πιο πάνω θέση του με πλείστες όμως αδυναμίες ως προς την αξιοπιστία της και την αποδοχή της στις οποίες θα αναφερθώ αμέσως στη συνέχεια: (α) Η δική του εκδοχή ότι όταν έλαβε ο εναγόμενος 2 το τηλεφώνημα από τον κοινό τους φίλο τον ενάγοντα να μεταβεί στο club για να τον συναντήσει βρίσκονταν σε κάποιο πάρκο μαζί και με άλλους, προβλήθηκε για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου και αυτή δεν συνάδει με την αρχική κατάθεση του εναγόμενου 2 στην αστυνομία όπου είχε αναφέρει ότι βρισκόταν στο σπίτι του από όπου πήγε για να συναντήσει τον ενάγοντα. (β) Κατά την κυρίως εξέταση του από τον κ. Θ. Θωμά δικηγόρο του εναγόμενου 2 αναφέρει ότι ο τελευταίος του αποκάλυψε ότι ήταν να πει στην αστυνομία ότι ήταν ο ίδιος που οδηγούσε το μοτοποδήλατο για να «γλιτώσει» τον Χρίστο. Ο ίδιος όμως ο εναγόμενος 2 στη δική του μαρτυρία ανέφερε ότι δεν είχε αναφέρει σε κανένα, ούτε καν στους γονείς του, ότι δεν οδηγούσε ο ίδιος μέχρι που μίλησε και έδωσε την κατάθεση του το Τεκμ. 73 στο δικηγόρο του κ. Θ. Θωμά μετά που του έδειξε η μάμα του την αγωγή που του κίνησε ο ενάγοντας και αυτό είχε γίνει τον Δεκέμβριο του
  10. Στη συνέχεια της κυρίως εξέτασης του και σε ερώτηση εάν υπέπεσε στην αντίληψη του αν ο εναγόμενος 2 είχε συζητήσει με τον ενάγοντα την ανάληψη από αυτόν της ευθύνης της οδήγησης του μοτοποδηλάτου ανέφερε επί λέξει: «Εγώ είχα ακούσει μετά που τούτα όλα που ειπώθηκαν, είπε μου ο Παύλος τη συζήτηση που είχαν με τον Χρίστο, το ότι είπαν, πως ήταν ok να τον καλύψει ο Παύλος, ότι εν θα γενίσκετουν τίποτε. Μετά ήρθε ο Παύλος και είπε μου εμένα, ότι τελικά ήταν να του κινήσουν αγωγή του ίδιου του Παύλου και μου τα ξεκαθάρισε το τι έγινε.» Επομένως και ως προς αυτό το ζήτημα για το πότε έμαθε ο ίδιος για τη ψευδή κατάθεση του εναγόμενου 2 υπάρχει αντίφαση στα λεγόμενα του. (γ) Αναφέρει ότι όταν επέστρεψε στη σκηνή μετά που οδήγησε καθ΄ υπόδειξη του εναγόμενου 2 το μοτοποδήλατο του στο γκαράζ του σπιτιού του, δηλαδή σε χρονικό διάστημα 10 - 12 λεπτά, ότι ήταν εκεί και αστυνομικοί και έβγαζαν φωτογραφίες στη σκηνή. Όμως η μαρτυρία για το πότε μετέβη στη σκηνή ο Αν. Λοχίας Σίμος Μηλιώτης (Μ.Ε.2), είναι ότι φωτογραφίες στη σκηνή λήφθηκαν περί ώρα 04:40 δηλαδή μια ώρα και δέκα λεπτά αργότερα. (δ) Σε ερώτηση κατά την αντεξέταση του να εξηγήσει τον λόγο που επέστρεψε στη σκηνή του δυστυχήματος μετά που όπως ισχυρίστηκε οδήγησε το μοτοποδήλατο του εναγόμενου 2 στο σπίτι του, διακόπτοντας τον κ. Χατζηπιέρα ανέφερε: «επειδή ήταν φίλος μας ο Χρίστος.» Ο ίδιος ο εναγόμενος 2 όμως στην κατάθεση του δίδει την ακόλουθη εξήγηση: «Ο φίλος μου ο Χρίστος Μιχαήλ, αφότου οδήγησε την μοτοσικλέτα μου μέχρι το σπίτι μου, επέστρεψε με κάποιο άλλο φίλο του στην Αστυνομία για να βρίσκονται κοντά μου.» Από τη μια δηλαδή έχουμε τον κ. Χρ. Μιχαήλ να προσπαθεί να εισαγάγει μια εικόνα ότι επέστρεψαν στη σκηνή από ενδιαφέρον για τον φίλο τους τον ενάγοντα που είχε τραυματιστεί και χωρίς να σκεφτούν να πάνε στο νοσοκομείο όπου είχε μεταφερθεί και από την άλλη ο ίδιος ο εναγόμενος 2 να αποδίδει στο γεγονός αυτό μια άλλη διάσταση η οποία είναι και η αληθινή ότι «ήθελαν να ήταν κοντά μου» τουτέστιν για να του συμπαρασταθούν. Σε τι όμως; Δεν έχω αμφιβολία ότι ο μάρτυς λόγω της ιδιαίτερης φιλίας που είχε με τον εναγόμενο 2 ήταν διατεθειμένος να πει ψέματα για οτιδήποτε που θα εξυπηρετούσε τον φίλο του. (ε) Ενώ ο μάρτυς γνώριζε ότι ο εναγόμενος 2 θα έλεγε ψέματα στην αστυνομία. Κάτι όμως που ο εναγόμενος 2 στη δική του μαρτυρία δεν το επιβεβαιώνει, εφόσον ισχυρίστηκε ότι σε κανένα, ούτε καν στους γονείς του, δεν εκμυστηρεύτηκε το γεγονός ότι δήθεν είπε μια ψεύτικη εκδοχή στην αστυνομία, εντούτοις είναι διατεθειμένος να μην αποκαλύψει την αλήθεια στην αστυνομία όταν βρισκόταν στον αστυνομικό σταθμό όπου θα έδιδε κατάθεση ο εναγόμενος
  11. Αυτό δείχνει εκτός από το ποιόν του ανθρώπου και η διάθεση του να κάμει οτιδήποτε που θα βοηθούσε τον φίλο του, όπως ήταν αργότερα και η κατάθεση που έδωσε στον δικηγόρο του εναγόμενου 2 τον κ. Θ. Θωμά (Τεκμ. 73) και ακολούθως η παρουσία του ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου για να την υποστηρίξει. Η μαρτυρία του ήταν φανερό ότι ήταν καθοδηγούμενη και υποβολιμαία και κρίνω ότι ο μάρτυς αυτός δεν έχει οποιαδήποτε αναστολή να ορκισθεί ακόμα και ψέματα, φτάνει να βοηθήσει τον φίλο του εναγόμενο
  12. Στην αντίληψη μου αυτή συνηγορεί και το ακόλουθο ενδεικτικό απόσπασμα από την αντεξέταση του: «Ε. και που ήξερες ότι αυτά που είπε στην Αστυνομία ο Παύλος, είναι για τους λόγους που εσύ ανέφερες εδώ στο Δικαστήριο; A. Στο να καλύψει τον Χρίστο, για τούντον λόγο. Ε. Ναι. Α. Επειδή είπε μου το στο Νοσοκομείο ο Παύλος. Στο Νοσοκομείο, είχαμε λίγη ώρα καθυστέρησης, ώστε να πάμε στον Σταθμό, είπε μου το ο Παύλος και εγώ κατάλαβα το, ότι είναι για τούντο πράμα. Ποιος άλλος λόγος, να μου δώσει τα κλειδιά της μοτόρας του, να πάω να τη χώσω; Τούντα πράγματα εξέραμεν τα, κρατούσαμε ούλλοι μοτόρες που ήμαστε μιτσιοί, ξέραμε ουσιαστικά τους Νόμους, τι θα συμβεί αν έπιαναν τον έναν με τη μοτόρα του άλλου.» (στ) Στη συνέχεια της αντεξέτασης του φάνηκε ότι ενώ γνώριζε πολύ καλά τους αριθμούς εγγραφής των μοτοποδηλάτων του εναγόμενου 2 εντούτοις δεν γνώριζε το αριθμό εγγραφής του δικού του μοτοποδηλάτου λέγοντας ότι δεν τα πάει καλά με τους αριθμούς. Από αυτό, κατά την άποψη μου, αποδεικνύεται η καθοδήγηση που έλαβε για το τι θα έλεγε στο Δικαστήριο όπως του επεσήμανε επανειλημμένως ο κ. Χατζηπιέρας σε κατάλληλες περιπτώσεις. Βρίσκω ότι ήταν καθοδηγημένος δεν χαρακτηριζόταν από ειλικρίνεια, αποσκοπούσε στο να ενισχύσει τη δεύτερη - την εκ των υστέρων επινοημένη - εκδοχή του εναγόμενου 2 και έβριθε από αντιφάσεις. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του Χρίστου Μιχαήλ (Μ.Υ.3) την οποία και απορρίπτω. Έχοντας υπόψη την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας και τα ευρήματα στα οποία κατέληξα σε σχέση με το ζήτημα της ευθύνης, αποδέχομαι την εκδοχή που παρουσίασε η πλευρά του ενάγοντος ότι οδηγός του επίδικου μοτοποδηλάτου με αριθμό εγγραφής ΚΧΚ 468 τα ξημερώματα της 21.08.2010 και περί ώρα 03:30 επί της Λεωφόρου Αθηνών στην Λάρνακα ήταν ο εναγόμενος 2 και σε αυτή είχε ως επιβάτη τον ενάγοντα. Ο εναγόμενος 2 ήταν ο μοναδικός υπεύθυνος της πρόκλησης του δυστυχήματος ως ο οδηγός του εν λόγω μοτοποδηλάτου, όπου σε ένα δρόμο με τα χαρακτηριστικά που περιέγραψε ο Μ.Ε. 1, τα οποία καθίστανται ευρήματα μου και υπό τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οδηγούσε αμελώς παρεκτράπηκε από την πορεία του οδηγώντας το μοτοποδήλατο επί του πεζοδρομίου όπου έχασε τον έλεγχο του και αφού ο ίδιος έφυγε από αυτό με μόνο κάποια εκδορά στο πόδι του, άφησε τον ενάγοντα επ΄αυτού να παρασύρεται μέχρι το σημείο όπου βρέθηκε αναίσθητος στο οδόστρωμα και το ίδιο το μοτοποδήλατο να διανύει ακόμη μια μικρή απόσταση μέχρι την τελική του θέση. Δεν έχει προβληθεί από πλευράς της υπεράσπισης οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί συντρέχουσας αμέλειας εκ μέρους του ενάγοντος, ούτε και προκύπτει κάτι τέτοιο υπό τις συνθήκες οδήγησης του μοτοποδηλάτου και έτσι αναπόφευκτο είναι το συμπέρασμα μου ότι την αποκλειστική ευθύνη για την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος και τον τραυματισμό του ενάγοντος έχει ο εναγόμενος 2 ο οποίος καλυπτόταν από ασφαλιστικό συμβόλαιο που είχε με την εναγόμενη
  13. Η ΙΑΤΡΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ - ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΣΤΟΝ ΕΝΑΓΟΝΤΑ : Δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι ο ενάγων λίγο πριν κλείσει τα 18 του χρόνια (γεννήθηκε στις 16.09.1992), και ενώ υπηρετούσε τη θητεία του στην Εθνική Φρουρά, ξημερώματα της 21.08.2010, ενεπλάκη σε δυστύχημα στο οποίο τραυματίστηκε σοβαρά. Ήδη ο Αστ 3555 κ. Μ. Μιχαήλ (Μ.Ε.1), καταγράφει στην κατάθεση του (Τεκμ. 1) ότι ο ενάγων μεταφέρθηκε αρχικά με ασθενοφόρο στο Γ. Ν. Λάρνακας όπου διασωληνώθηκε και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Εντατική Μονάδα του Γ.Ν. Λευκωσίας με υποσκληρίδιο αιμάτωμα και πολλαπλά κατάγματα κρανίου όπου υποβλήθηκε σε εγχείρηση. Τα συμπτώματα που παρουσίαζε ο ενάγων στη σκηνή τα περιέγραψαν στις καταθέσεις τους ο Αστ. Λευτέρης Ελευθερίου (Μ.Ε.3), που ήταν ο πρώτος αστυνομικός που προσέτρεξε στη σκηνή, ο οποίος αντίκρισε τον ενάγοντα να αιμορραγεί και να μην αναπνέει και ήταν αυτός που του απελευθέρωσε με τα δάκτυλα του τον αεραγωγό από τη γλώσσα του που τον έφραζε κρατώντας τον στην ίδια στάση και δίδοντας σχετικές οδηγίες να μη μετακινηθεί μέχρι να έρθει ασθενοφόρο για αποφυγή κάθε περαιτέρω περιπλοκής. Ο Μ.Ε.3 αναφέρει συγκεκριμένα: «είδα .τον νεαρό που βρισκόταν στον δρόμο ξαπλωμένος ανάσκελα σε απόσταση δύο περίπου μέτρων μπροστά από το αυτοκίνητο. Ο τραυματίας νεαρός άνδρας είχε το κεφάλι του γυρτό προς τα δεξιά του, δεν κινόταν ούτε μιλούσε, είχε τα μάτια του ανοικτά και ακίνητα και είχε μία μικρή κηλίδα αίματος πίσω από το κεφάλι του.» και στη συνέχεια και αφού φρόντισε να ειδοποιηθεί ασθενοφόρο, έκανε εκτίμηση της κατάστασης του διαπιστώνοντας ότι δεν ανάπνεε οπότε και του παρέσχε τις Α΄ Βοήθειες κατά τον τρόπο που περιγράφεται πιο πάνω. Παρόμοια ήταν και η περιγραφή του ίδιου του εναγόμενου 2 κ. Π. Αρέστη (Μ.Υ.2) σε σχέση με την κατάσταση του ενάγοντος αμέσως μετά το συμβάν και την παροχή σε αυτόν Α΄ Βοηθειών από τον Μ.Ε.
  14. Ο ίδιος ο ενάγων στην γραπτή του δήλωση (Έγγραφο Α), την οποία ενόρκως υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου αναφέρει ότι για 1 - 1 ½ μήνα παρέμεινε αναίσθητος στο νοσοκομείο (παρέμεινε στο Γ.Ν. Λευκωσίας όπου διαμετακομίσθηκε το ίδιο πρωινό του δυστυχήματος μέχρι την 27.09.2010 οπότε και μεταφέρθηκε πίσω στο Γ.Ν. Λάρνακας και την 4.10.2010 σύμφωνα με το Τεκμ. 56 μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Μέλαθρο Αγωνιστών της Ε.Ο.Κ.Α. όπου παρέμεινε μέχρι την 1.12.2010 σύμφωνα με το Τεκμ.
  15. Στο Μέλαθρο υποβλήθηκε για 2 μήνες σε διάφορες θεραπείες όπως φυσιοθεραπεία και λογοθεραπεία λόγω προβλήματος που είχε στην ομιλία. Λίγους μήνες μετά την έξοδο του από το Μέλαθρο υποβλήθηκε σε εγχείρηση σπονδυλοδεσίας. Τον είχαν παρακολουθήσει πολλοί ιατροί όλων των ειδικοτήτων όπως νευροχειρουργοί, νευρολόγοι, ψυχίατροι, ορθοπεδικοί, λογοθεραπευτές, ουρολόγοι και οφθαλμίατροι. Όταν κατάθεσε στο Δικαστήριο την 18.03.2015 ανέφερε ότι τον παρακολουθούσε ακόμα ο ιατρός Δρ Κ. Χατζηβασίλης (νευρολόγος - ψυχίατρος) και ο ορθοπεδικός Δρ Χρ. Σολομωνίδης. Λόγω των προβλημάτων του είχε απαλλαγεί από το υπόλοιπο της στρατιωτικής του θητείας (Τεκμ. 40). Στην κατάθεση του στην αστυνομία την 18.12.2010 (Τεκμ. 9), δηλώνει γενικά ότι παρέμεινε στο νοσοκομείο γύρω στον ένα μήνα με τραύματα στο κεφάλι και μετά μεταφέρθηκε στο Μέλαθρο για θεραπεία. Θα συνοψίσω την ιατρική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου τόσο από πλευράς ενάγοντος όσο και αυτής των ιατρών στους οποίους παραπέμφθηκε μετά από αίτημα της πλευράς της εναγόμενης
  16. Σύμφωνα με το ιατρικό πιστοποιητικό του Ιατρικού Λειτουργού Τμήματος Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας (Τεκμ. 15), παρουσίαζε GCS 4/
  17. Δεν ανέπνεε και έφερε κάκωση κεφαλής. Έγινε άμεση διασωλήνωση από τον αναισθησιολόγο. Είχε μεγάλο θλαστικό τραύμα τριχωτού κεφαλής, ωτορραγία, αιμάτωμα δεξιών βλεφάρων, τραύματα τριβής ώμου και άνω άκρων. Μετά από ακτινογραφίες και αξονική τομογραφία ο ασθενής μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Σύμφωνα με τα ιατρικά πιστοποιητικά του Δρα Κ. Βιολάρη με ημερ.13.01.2012 και 14.03.2012 (Τεκμ. 16 και 17), ο ασθενής υπέστη πολλαπλές βαριές κακώσεις: Θλάσεις πνευμόνων, κάταγμα 7ου θωρακικού σπονδύλου, πολλαπλά κατάγματα εγκεφαλικού και προσωπικού κρανίου, εγκεφαλικές θλάσεις, μικρό υποσκληρίδιο αιμάτωμα δεξιά και ευμεγέθες επισκληρίδιο αιμάτωμα αριστερά μετωποκροταφικά. Οδηγήθηκε επειγόντως στο χειρουργείο όπου διενεργήθηκε κρανιοτομή και αφαίρεση του επισκληριδίου αιματώματος. Στη συνέχεια παρέμεινε διασωληνωμένος στη Μονάδα Εντατικής Παρακολούθησης μέχρι ανανήψεως του και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο Νευροχειρουργικό Τμήμα, όπου αφαιρέθηκε η τραχειοστομία που έφερε. Στη συνέχεια παρουσίασε νευρολογική βελτίωση και κινητοποιήθηκε με νάρθηκα ακινητοποίησης θωρακικής σπονδυλικής στήλης. Αναφέρεται ότι εξήλθε σε καλή κατάσταση. Όμως μετά από μερικούς μήνες παρουσίασε κύφωση στην περιοχή του κατάγματος της σπονδυλικής στήλης. Για τον λόγο αυτό υπεβλήθη την 1.06.2011 σε σπονδυλοδεσία θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Εξήλθε στη συνέχεια από το νοσοκομείο σε καλή κατάσταση. Είχε ανάγκη από φυσικοθεραπεία και του είχε συσταθεί να αποφεύγει την πνευματική και σωματική κόπωση, την ορθοστασία και άρση βάρους. Μετά την κάκωση αναπτύχθηκε ατροφία του δεξιού οπτικού νεύρου και επηρεάστηκε μόνιμα η όραση του. Παρουσιάζει δυσκαμψία στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και διαταραχές συμπεριφοράς. Του διενεργήθηκε ΗΕΓ στο οποίο παρατηρήθηκε βραδύτητα κυμάτων αριστερά κροταφικά. Στο 3ο πιστοποιητικό του με ημερομηνία 3.05.2012 ο Δρ. Κ. Βιολάρης (Τεκμ. 18), προσθέτει ότι ο ενάγων λόγω της βαρύτητας των κακώσεων παρουσιάζει δυσκολία στην κίνηση αλλά και στις ανώτερες φλοιώδεις λειτουργίες. Συνιστάται να υποβάλλεται σε φυσιοθεραπεία. Ο Διευθυντής της Νευροχειρουργικής Κλινικής του Γεν. Νοσοκομείου Λευκωσίας Δρ Α. Χριστόπουλος στο δικό του πιστοποιητικό (Τεκμ. 19) καταγράφει στις 23.09.2010: «Κατά την παρούσα φάση της νοσηλείας του GCS 11/15 (M6,E4,V1) τετρακινητικός, χρήζει περαιτέρω νοσηλείας σε κέντρο αποκατάστασης.» Σύμφωνα δε με το πιστοποιητικό της Δρος Ι. Αθηνοδώρου του Μελάθρου (Τεκμ. 31), ημερ. 8.12.2010 ο ενάγων έτυχε θεραπείας εκεί από 4.10.2012 μέχρι 1.12.
  18. Υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία, εργοθεραπεία, λογοθεραπεία και ψυχολογική υποστήριξη. Εξήλθε με σημαντική βελτίωση και του συνεστήθη να συνεχίσει ως εξωτερικός ασθενής πρόγραμμα αποκατάστασης. Λάμβανε φαρμακοθεραπεία με Keppra (500 mg ημερησίως). Ο οφθαλμίατρος Δρ Α. Βορκάς στο πιστοποιητικό του με ημερομηνία 30.01.2012 (Τεκμ. 37), αναφέρεται σε μείωση της όρασης στο 30% της κανονικής και στα δύο μάτια την οποία αποδίδει στην κρανιοεγκεφαλική κάκωση που υπέστη. Παρόμοια και ο Δρ Μ. Μιλτιάδους στο πιστοποιητικό του ημερομηνίας 22.02.2012 (Τεκμ. 38), παρατηρεί μείωση της όρασης και στα δύο μάτια. Τα οπτικά πεδία έδειξαν πολλαπλά σκοτώματα και στα δύο μάτια. Τα πιο πάνω τα αποδίδει επίσης στην εγκεφαλική κάκωση. Ο Δρ Κ. Χ¨ Βασίλης (Μ.Ε.8) στο πιστοποιητικό του Τεκμ. 20 κάνει αναφορά και στην μαγνητική τομογραφία του ΘΜΜΣ με ημερομηνία 27.03.2012 (Τεκμ 27), η οποία έδειχνε έντονα arcfacts εκ σπονδυλοδεσίας Θ5-Θ6 και Θ8-Θ9 που περιορίζουν ουσιαστικά την ευκρίνεια της εξέτασης. Εκ του δυνατού ελέγχου παρατηρείτο εικόνα συμπιεστικού κατάγματος του σώματος του Θ7 σπονδύλου με σφηνοειδή παραμόρφωση του και συνεπακόλουθη προς τα έμπροσθεν κάμψη της σπονδυλικής στήλης. Παρατηρείτο εστία έντασης σήματος στον νωτιαίο μυελό ως επί μυελοπάθειας στο ύψος του Θ6 κεντροπλάγια δεξιά. Στις 9.03.2011 και στις 14.10.2011 έγιναν στον ασθενή ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα τα οποία περιγράφονταν παθολογικά. Ο ενάγων έτυχε συστηματικής λογοθεραπείας λόγω αφασικής διαταραχής και δυσαρθρίας από την λογοθεραπέυτρια Γεωργία Ιακώβου Μηνά (Τεκμ. 39(α) με ημερομηνία 26.04.2012 και Τεκμ. 39 (β) με ημερομηνία 28.07.2012). Ο Δρ Κ. Χ¨ Βασίλης εξέτασε τον ενάγοντα την 1.07.
  19. Παραπονείτο ακόμα για ενοχλήσεις που εκδηλώθηκαν μετά το ατύχημα. Συγκεκριμένα παραπονείτο ακόμη για πονοκεφάλους, ζάλη, αστάθεια στο βάδισμα, μειωμένη ικανότητα μνήμης και συγκέντρωσης, για πόνους στην σπονδυλική στήλη (ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των κινήσεων), για διαταραχές ομιλίας, για μειωμένη όραση και εύκολη κόπωση και επίσης για αδυναμία δεξιού κάτω άκρου. Κατά τις επανεξετάσεις του ο ενάγων ανάφερε επίσης ότι παρουσιάζει διαταραχή στη στύση, η οποία γενικά επιδεινωνόταν με την πάροδο του χρόνου. Παραπονείτο για ευερεθιστότητα, νευρικότητα και διαταραχές ύπνου. Ιδιαίτερα ανάφερε ότι όταν νευριάζει ή θυμώνει, τότε πολλές φορές δεν μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του και παραφέρεται. Συμπερασματικά ο Δρ Κ. Χ¨ Βασίλης (Μ.Ε.8), στο πιστοποιητικό του (Τεκμ. 20) καταγράφει αλλά και ενώπιον του Δικαστηρίου υποστήριξε ότι ο ενάγων παρουσιάζει νευρολογικά ευρήματα και παραπονείται για νευρολογικά και ψυχιατρικά συμπτώματα τα οποία θεωρούνται πλέον να είναι μόνιμα. Λόγω του τραυματισμού του υπάρχει 20% περίπου αυξημένη πιθανότητα εκδήλωσης επιληψίας στο μέλλον και συνιστάται παρακολούθηση και επανεκτίμηση. Καταλήγει ότι η ιατρική εικόνα του ενάγοντος δεν του επιτρέπει πλέον να εργάζεται. Οι συνέπειες του ατυχήματος θεωρούνται πλέον ότι θα παραμείνουν μόνιμες και θα επηρεάζουν πολύ αρνητικά την προσωπική, την ψυχολογική και κοινωνική του ζωή. Για την αλήθεια του περιεχομένου του κατετέθη εκ συμφώνου το πιστοποιητικό φυσιοθεραπεύτριας Βασιλικής Παπουή (Τεκμ. 58) με ημερομηνία 28.09.2010 και καταγράφει σε αυτό τα ακόλουθα: «Ο ασθενής εκτελεί οδηγίες μετά από έντονες εντολές. Δεν μιλά. Εύρος κίνησης στις αρθρώσεις πολύ καλό. Δεν φαίνεται μυϊκή αδυναμία. Δεν έχει ισορροπία ούτε στην όρθια ούτε στην καθιστή θέση. Βαδίζει με αστάθεια και με υποστήριξη δύο ατόμων.» Ο Δρ. Χρ. Σολομωνίδης (Μ.Ε.7) του οποίου το πιστοποιητικό με ημερομηνία 2.08.2012 κατατέθηκε ως Τεκμ. 21 καταλήγει σε αυτό ότι ο ενάγων θεωρείται ανίκανος να εξασκεί επαγγελματικά βαριά εργασία η οποία απαιτεί καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης όπως ορθοστασία, μεταφορά φορτίων και κινήσεις κάμψης - έκτασης στην οσφυϊκή μοίρα. Ο ενάγων ισχυρίστηκε ότι ακόμα και σήμερα παρουσιάζει τα ακόλουθα προβλήματα: (α) Συχνούς πόνους στη μέση και στον θώρακα, (β) δεν μπορεί να ανεβαίνει σκάλες. Δυσκολεύεται στο τσουλοκάθισμα και το γονάτισμα και δεν μπορεί να σηκώνει βάρη ή να στέκεται πολλή ώρα. (γ) μερικές φορές νοιώθει να μουδιάζει το πόδι του, (δ) παρά τη βελτίωση που έκαμε, εξακολουθεί να έχει πρόβλημα μνήμης, ξεχνά πράγματα, (ε) παρά τη βελτίωση που έκαμε, παρατηρεί ότι σε μερικές περιπτώσεις δεν μπορεί να προφέρει καλά τις λέξεις, (στ) δεν βλέπει καλά, έχει σοβαρό πρόβλημα με την όραση του, (η) δεν έμαθε να οδηγεί αυτοκίνητο και δεν έχει άδεια οδήγησης αυτοκινήτου και μοτοσικλέτας, (θ) έχει πρόβλημα στύσης. Ο ιατρός του έδωσε Viagra και του σύστησε εγχείρηση, (ι) Έχει πονοκεφάλους, ζάλη, νευριάζει εύκολα, δεν μπορεί να ελέγξει τα νεύρα του και επίσης κουράζεται εύκολα, νοιώθει κομμάρες. Ακόμα και στην τηλεόραση δεν μπορεί να συγκεντρωθεί και να παρακολουθήσει πρόγραμμα παραπάνω από 15 λεπτά. Παρουσιάζει τον εαυτό του λόγω της κατάστασης του ως άτομο δυστυχισμένο, έχει χάσει τους φίλους του, δεν μπορεί να συνάψει σχέσεις με κοπέλες, το μέλλον του είναι φτωχό και πολύ δύσκολο. Δεν μπορεί να εργαστεί σε κάποια εργασία και να έχει κάποιο πραγματικό εισόδημα αφού πήγε μέχρι τη 2η τάξη του Γυμνασίου. Δεν γνωρίζει αγγλικά, τα γράμματα του είναι λίγα, ενώ χειρωνακτική εργασία όπως εργασία στα αλουμίνια ή εργασία υδραυλικού ή συγκολλητή δεν μπορεί να ασκήσει. Ανέφερε ότι ο μάστρος του ο κ. Ερρίκος Χαραλάμπους (Μ.Ε.4), του είπε να πηγαίνει στο μαγαζί και να κάμνει ό,τι μπορεί για όσες ώρες μπορεί. Πήγε τον Απρίλιο του 2013 και έκτοτε πηγαίνει 2 με 3 ώρες και ασχολείται με μικροδουλειές, καθαριότητα, καφέδες, θελήματα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να κάνει. Συνήθως του δίνει €100 το μήνα και κάποιες φορές €150 και €
  20. Εξετάστηκε δύο φορές από ιατροσυμβούλιο και του έδωσαν σύνταξη ανικανότητας αρχικά σε ποσοστό 85% και αργότερα την 1.02.2014 σε ποσοστό 75% (Τεκμ. 24 και 25). Υποβλήθηκε σε ιατρικές εξετάσεις για λογαριασμό της εναγόμενης 1 από τους ιατρούς Δρα Α. Περδίο (νευροχειρουργό), Δρα Ε. Αναστασίου (ψυχίατρο), Δρα Μ. Πηλαβάκη (ορθοπεδικό) και Δρα Γ. Μιχαήλ (οφθαλμίατρο). Κατάθεσε τα Τεκμ. 15 - 51 με την επιφύλαξη των εναγόμενων για αντεξέταση όσων τα συνέταξαν και κάποιων από αυτά ως περιέχοντα μη δικογραφημένους ισχυρισμούς. Πλείστα από αυτά είναι ιατρικά πιστοποιητικά ή βεβαιώσεις ιατρικών εξετάσεων, παραπεμπτικά, συνταγές για φάρμακα, MRI, ακτινογραφίες, αποδείξεις πληρωμής, πιστοποιητικά που αφορούν τον ενάγοντα και βεβαιώσεις αποδοχών του και την αστυνομική έκθεση. Αργότερα με δήλωση που έγινε από τους δικηγόρους των διαδίκων διευρύνθηκε ο σκοπός για τον οποίο κατατέθηκαν το τεκμήρια 3,15-19,23 -32 και 36-52 και για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Κατά την αντεξέταση του αρνήθηκε ότι λέγει ψέματα - καθώς αυτό τον βολεύει - όταν ισχυρίζεται ότι δεν θυμάται τίποτε σε σχέση με το δυστύχημα. Επανέλαβε ότι όλοι όταν άρχισε να συνέρχεται στο νοσοκομείο του έλεγαν ότι ήταν επιβάτης στη μοτοσικλέτα που οδηγούσε ο Π. Αρέστη, ακόμα και ο ίδιος ο Π. Αρέστη του είχε πει αυτό το πράγμα αργότερα. Δεν θυμόταν να τον είχε επισκεφθεί στο νοσοκομείο ο Π. Αρέστη. Θυμόταν όμως ότι τον είδε μετά που βγήκε από το Μέλαθρο στο σπίτι του όταν πήγε να πάρει τα νούμερα του μοτοποδηλάτου που του τα ζητούσε ο δικηγόρος του. Αρνήθηκε ότι είχε πει στον Π. Αρέστη ότι καλά είχε κάνει που είπε ψέματα στην αστυνομία και ότι συμφώνησε μαζί του και ότι τάχα του είπε ότι θα τον αποζημίωνε γι΄αυτό. Ανέφερε ότι μετά τη 2η τάξη του Γυμνασίου είχε φοιτήσει σε Σύστημα Μαθητείας καθώς του άρεσε η τέχνη και ήθελε να μάθει υδραυλικός και συγκολλητής, τέλειωσε το σύστημα μαθητείας το 2008 (Τεκμ. 40). Εργάστηκε στον Ερρίκο Χαραλάμπους (Μ.Ε.4) στα αλουμίνια μέχρι που κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουρά. Αντεξετάστηκε σε σχέση με το μισθό που λάμβανε με αναφορά στα Τεκμ. 43(α) και (β) στα οποία αναφέρεται ο μηνιαίος μισθός του κατά τα χρόνια που προηγήθηκαν αλλά και αυτά που ακολούθησαν του δυστυχήματος. Βέβαια οι καταγραφές στα πιο πάνω τεκμήρια είναι αυτές που απεικονίζουν την πραγματικότητα για τα εισοδήματα του ενάγοντος και οι οποίες γίνονται αποδεκτές εφόσον κατατέθηκαν και για την αλήθεια του περιεχομένου τους και έτσι καθίστανται ευρήματα μου. Συμφώνησε ότι θα μπορούσε με δυσκολία να κάμει ελαφριά εργασία. Παρακολουθείται από τον ψυχίατρο Δρ Χ¨ Βασίλη ο οποίος τον εξέτασε τελευταία φορά ένα μήνα πριν την κατάθεση του στο Δικαστήριο. Περνά τις ώρες του στο σπίτι δεν έχει φιλενάδα καθώς δεν έχει στύση ακόμα και μετά που πήρε κάποια χάπια. Ο ιατρός του συνέστησε κάποια εγχείρηση για να αποκαταστήσει αυτό το πρόβλημα αλλά φοβήθηκε να υποβληθεί σε αυτή. Κατά την αντεξέταση του από τον κ. Θ. Θωμά ανέφερε ότι πριν το δυστύχημα είχε φιλενάδα κάποια Μαρία με την οποία είχαν σεξουαλικές σχέσεις. Σημειώνω ότι δεν υπήρξε διαφορετική μαρτυρία από πλευράς Εναγόμενων. Ούτε περαιτέρω η πλευρά των Εναγόμενων παρουσίασε μαρτυρία που να αντικρούει τον ισχυρισμό του Ενάγοντος για τα σεξουαλικά προβλήματα του, το πρόβλημα στύσης που έχει και όλα τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτό. Αποδέχομαι επομένως τόσο τη μαρτυρία του Ενάγοντος όσο καιτων ιατρών ουρολόγων Δρος Σπυρίδωνα Παλαιολόγου (Μ.Ε. 11) και Δρος Σπύρου Ηλιάδη (Μ.Ε. 13), αλλά και του Νευρολόγου - Ψυχίατρου Δρος Κ. Χατζηβασίλη (Μ.Ε.8). Ο Δρ. Κ. Χατζηβασίλης (Μ.Ε.8) νευρολόγος - ψυχίατρος, εκ των θεραπόντων ιατρών του Ενάγοντος, τόσο στην έκθεση του (Τεκμ. 20), όσο και στην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία του αναφέρθηκε σε μόνιμα κατάλοιπα μνήμης, και ότι ηλεκτροεγκεφαλογράφηματα που διενεργήθηκαν στον ενάγοντα κατά τις ημερομηνίες 09.03.2011, 13.09.2011 και 14.10.2011, «ήταν παθολογικά με διάχυτα βραδέα κύματα και εστία βραδέων κυμάτων και επίσης αιχμηρών κυμάτων, αριστερά ιδιαίτερα κροταφομετωπιαία». Εξήγησε ο Δρ Κ. Χατζηβασίλης «μια αμνησία πριν και μετά το ατύχημα, είναι απόλυτα συμβατή με το ατύχημα που είχε». Με πιο απλά λόγια ο Δρ Κ. Χατζηβασίλης ισχυρίστηκε, χωρίς αυτός ο ισχυρισμός του να αμφισβητηθεί, ότι ο Ενάγων συνεπεία αμνησίας δεν θυμάται γεγονότα πριν και μετά το δυστύχημα. Επομένως και επιστημονικά διαπιστώνεται και εκφράζεται η άποψη ότι η θέση του ενάγοντος ότι δεν θυμόταν τίποτε για το τι προηγήθηκε του δυστυχήματος και γι΄αυτό τούτο το δυστύχημα αλλά και τι επακολούθησε αυτού, μέχρι που άρχισε να συνέρχεται στο νοσοκομείο, δεν είναι ούτε ψέματα του όπως του υποβλήθηκε ούτε ότι προσποιείται ότι δεν θυμάται ή ότι έχει επιλεκτική μνήμη. Δεν με βρίσκουν σύμφωνο οι διάφορες επισημάνσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των εναγόμενων ότι η μνήμη του ενάγοντος είναι επιλεκτική με αναφορά σε κάποια ζητήματα για τα οποία εξέφρασε θετική ή αρνητική άποψη. Εξάλλου γι΄αυτά που είχε άποψη ήταν για το παρελθόν του αλλά και όσα περιήλθαν σε γνώση του μετά που άρχισε να συνέρχεται στο νοσοκομείο. Εξάλλου όπως γίνεται αναφορά και πιο κάτω η αμνησία του ενάγοντος εστιάζεται στο οδυνηρό για τον ίδιο περιστατικό του δυστυχήματος, του τι είχε προηγηθεί και τι επακολούθησε, κάτι που κατά τους ψυχιάτρους μάρτυρες είναι σύνηθες σε τέτοιες περιπτώσεις. Προς τούτο σχετική ήταν η μαρτυρία του Δρος Σάββα Παπακώστα (Μ.Ε. 15), του Νευρολογικού Ινστιτούτου ο οποίος αναφέρεται στο EEG Report (Τεκμ. 20) σε «mildly abnormal EEG» και στην έκθεση του (Τεκμ. 22), αλλά και στην μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου σε «διαταραχές πρόσφατης μνήμης». Σημειώνω ότι τo Τεκμ. 23 κατατέθηκε εκ συμφώνου και για την αλήθεια του περιεχομένου του. Όπως ακόμα και οι ιατρικές εκθέσεις των ιατρών του Εναγόμενου 1 οι οποίες κατατέθηκαν ως Τεκμ. 41 στις οποίες επίσης δεν αμφισβητείται το ζήτημα της αμνησίας του Ενάγοντος. Από την άλλη επισημαίνω ότι ουδεμία μαρτυρία προσήχθη για να αντικρούσει είτε την μαρτυρία των ως άνω ιατρών είτε την μαρτυρία του ίδιου του Ενάγοντος για αμνησία σχετικά με τα γεγονότα που περιβάλλουν το επίδικο δυστύχημα. Ιατρική παρακολούθηση του ενάγοντος ως εξωτερικού ασθενή: Ως εξωτερικός πλέον ασθενής παρακολουθήθηκε και έτυχε θεραπείας από τους ακόλουθους γιατρούς: (α) Τον ορθοπεδικό Δρα Χριστόφορο Σολομωνίδη (Μ.Ε.7), η έκθεση του οποίου κατατέθηκε ως Τεκμ. 21 (β) Τον νευρολόγο/ ψυχίατρο Δρα Κωστάκη Χατζηβασίλη (Μ.Ε. 8), η έκθεση του οποίου κατατέθηκε ως Τεκμ.
  21. (γ) Τον νευρολόγο του Ινστιτούτου Νευρολογίας Δρα Σάββα Παπακώστα (Μ.Ε. 15), του οποίου η έκθεση κατατέθηκε ως Τεκμ.
  22. (δ) Τον οφθαλμίατρο Δρα Α. Π. Βορκά του οποίου η έκθεση κατατέθηκε ως Τεκμ.
  23. (ε) Τον οφθαλμίατρο Δρα Μίλτο Μιλτιάδους του οποίου η έκθεση κατατέθηκε ως Τεκμ.
  24. (στ)Την λογοθεραπεύτρια Γεωργία Ιακώβου της οποίας οι εκθέσεις κατατέθηκαν ως Τεκμ. 39 (α) και 39 (β). (ζ) Τον ουρολόγο Δρα Σπυρίδωνα Παλαιολόγο (Μ.Ε.11), του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας του οποίου η μαρτυρία αφορούσε το πρόβλημα στύσης που επικαλείται ο ενάγων και τοιυ οποίου οι εκθέσεις καταχωρήθηκε ως Τεκμ.
  25. (η) Τον ουρολόγο Δρα Σπύρο Ηλιάδη (Μ.Ε.13), του οποίου η μαρτυρία αφορούσε επίσης το πρόβλημα στύσης του Ενάγοντος. Ο ενάγων επανεισήχθη αργότερα στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, μετά από μετατραυματική κύφωση που παρουσίασε στην περιοχή του κατάγματος της σπονδυλικής στήλης και υπεβλήθη την 01.06.2011 σε σπονδυλοδεσία της θωρακικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης από τον Νευροχειρούργο Δρα Κ. Βιολάρη (Τεκμ.16, 17 και 18). Για την αλήθεια του περιεχόμενου και εκ συμφώνου, έχουν κατατεθεί και οι εκ μέρους της πλευράς της Εναγόμενης 1, ιατρικές εκθέσεις των ιατρών: (α) Δρος Α. Περδίου (Νευροχειρούργου), (β) Δρος Ε. Αναστασίου (Ψυχίατρου), (γ) Δρος Μ. Πηλαβάκη (Ορθοπαιδικού) και (δ) Δρος Γ. Μιχαήλ (Τεκμ. 41). Κατά την κατάθεση τους είχε δηλωθεί ότι η όποια διαφορά υπάρχει μεταξύ των τεκμηρίων της κάθε πλευράς τότε η διαφορά αυτή θα παρέμενε ως επίδικο θέμα και θα πρέπει να αποδειχθεί με μαρτυρία. Η Υπεράσπιση δεν κλήτευσε οποιονδήποτε από αυτούς για να καταθέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου. Από πλευράς του ενάγοντος κατέθεσε ο Δρ Κ. Χατζηβασίλης (Μ.Ε.8), ο Δρ. Χρ. Σολομωνίδης (Μ.Ε.15) και ο Δρ Σάββας Παπακώστας (Μ.Ε.15). Από την πλευρά των εναγομένων καμιά ιατρική μαρτυρία δεν προσφέρθηκε και επομένως η όποια διαφορά υπάρχει μεταξύ των ιατρικών εκθέσεων που κατέθεσαν οι διάδικοι, θα πρέπει να κριθεί στη βάση της ζωντανής μαρτυρίας των ως άνω γιατρών που έδωσαν μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου για λογαριασμό του Ενάγοντος. Σημειώνω ότι οι ως άνω μάρτυρες από πλευράς ενάγοντος παρέμειναν σταθεροί στις γνωματεύσεις τους κατά την αντεξέταση τους τις οποίες και αποδέχομαι εκτός σε κάποιες πτυχές τους όπου στη βάση και της υπόλοιπης μαρτυρίας θα αποδεχθώ αυτή των ιατρών που εξέτασαν τον ενάγοντα και των οποίων οι γνωματεύσεις περιέχονται στο Τεκμ.
  26. Διαφορά σε σχέση με τη μαρτυρία των ιατρών που παρουσίασε η πλευρά του ενάγοντος με αυτή των ιατρών οι οποίοι εξέτασαν τον ενάγοντα εκ μέρους της εναγόμενης 1 και των οποίων οι εκθέσεις κατατέθηκαν ως Τεκμ 41 διαπιστώνεται στο θέμα του ποσοστού πιθανότητας στο μέλλον να υποστεί ο Ενάγων επιληψία, των μεν ιατρών Δρος Κ. Χατζηβασίλη (Μ.Ε.8) (Τεκμ. 20) και Δρος Κώστα Παπακώστα (Μ.Ε. 15) (Τεκμ. 22) να αναφέρονται σε ποσοστό 20% περίπου, ενώ σε αυτό του Δρος Α. Περδίου (Τεκμ. 41) να αναφέρει ότι: «οι πλείστοι ασθενείς οι οποίοι δεν έχουν εμφανίσει επιληπτικές κρίσεις τα πρώτα τρία χρόνια μετατραυματικά, η πιθανότητα μειώνεται στα επίπεδα του συνηθισμένου πληθυσμού.» Αποδέχομαι για το ζήτημα αυτό την γνώμη του Δρος Α.Περδίου εφόσον ο ενάγων δεν παρουσίασε μέχρι και που κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου τέτοιο πρόβλημα και έτσι έχει πλέον μειωμένες πιθανότητες στο μέλλον να παρουσιάσει επιληπτικές κρίσεις αν και έχει μειώσει αρχικά και ακολούθως σταματήσει να λαμβάνει τη δόση της φαρμακευτικής αγωγής που λάμβανε προς τούτο. Παρόλο ότι ίσως θα μπορούσε κάποιος να επισημάνει διάσταση στις απόψεις των ορθοπεδικών ιατρών, του Δρος Χριστόφορου Σολομωνίδη (Μ.Ε.7) (Τεκμ. 21) και του Δρος Δρος Μ. Πηλαβάκη (Τεκμ. 41), όπου ο μεν Δρ. Σολομωνίδης καταγράφει ότι: «Θεωρείται ανίκανος να εξασκεί επαγγελματικά βαριά εργασία η οποία απαιτεί καταπόνηση της σπονδυλικής στήλης όπως ορθοστασία, μεταφορά φορτίων και κινήσεις κάμψης - ....... στην οσφυϊκή μοίρα», ο δε Δρ Μ. Πηλαβάκης, αναφέρει στο Τεκμ. 41: «εκτιμώ ότι ελαφρές χειρονακτικές εργασίες μπορεί να κάμνει». Εντούτοις δεν διαβλέπω τέτοια στην ουσία της. Ο ενάγων ήδη κάμνει ελαφριά χειρονακτική εργασία στο μαγαζί του κ. Ερίκκου Χαραλάμπους (Μ.Ε.4) του οποίου τη μαρτυρία ως προς το ζήτημα αυτό αποδέχομαι. Η ιατρική μαρτυρία έδειξε βελτίωση σε διάφορους επί μέρους τομείς της υγείας του ενάγοντος η οποία τείνει να βελτιώνεται με τη πάροδο του χρόνου έτσι που να του επιτρέπει να απασχολείται περισσότερες ώρες σε ελαφριές όμως εργασίες. Παρ' όλα αυτά σε σχέση με το θέμα της ικανότητας για εργασία του Ενάγοντος αυτή θα πρέπει να εξεταστεί σε συνάρτηση και με τα άλλα κρανιακά/ νευρολογικά/ ψυχιατρικά προβλήματα και κατάλοιπα του Ενάγοντα. Και εκεί η μαρτυρία των δυο πλευρών είναι σύμφωνη. Η μαρτυρία αυτή προέρχεται από τους Νευρολόγους - Ψυχίατρους Δρα Κ. Χατζηβασίλη (Μ.Ε.8) (Τεκμ. 20) και Δρα Σάββα Παπακώστα (Μ.Ε.15) (Τεκμ. 22) και τους Οφθαλμίατρους Δρ Α. Βορκά (Τεκμ. 37) και Δρ Μίλτος Μιλτιάδους (Τεκμ. 38), εκ μέρους της πλευράς του Ενάγοντος και τους ιατρούς Δρα Ευάγγελο Αναστασίου (Ψυχίατρο) Τεκμ. 41 και Δρα Γεώργιο Μιχαήλ (Οφθαλμίατρο) (Τεκμ. 41), από πλευράς της Εναγόμενης
  27. Η μαρτυρία αυτή είναι σύμφωνη στο ότι ο Ενάγων μπορεί μεν να δυσκολεύεται ακόμα και στις καθημερινές του δραστηριότητες, παραμένει με σοβαρή μείωση όρασης, με προβλήματα δυσκολίας συγκέντρωσης και απώλειας μνήμης, απαντά σε ερωτήσεις με βραδύτητα (το τελευταίο έχει διαπιστωθεί και το ίδιο το Δικαστήριο κατά την διά ζώσης μαρτυρία του ενώπιον μου), έχει ευερεθιστικότητα και μειωμένη ανεκτικότητα, ενώ λόγω των μόνιμων ψυχιατρικών προβλημάτων που παρουσιάζει χρήζει συνεχούς ψυχιατρικής παρακολούθησης και στήριξης. Κρίνω ότι η μαρτυρία του ενάγοντος σε σχέση με τις συνέπειες που είχαν στη ζωή του τα τραύματα που υπέστη κατά το εν λόγω δυστύχημα συνάδει απόλυτα με τα ευρήματα και συμπεράσματα των θεραπόντων ιατρών του. Αυτή στην ουσία της δεν απέχει ουσιαστικά από αυτά των ιατρών της εναγόμενης 1 που τον εξέτασαν και ετοίμασαν σχετικές εκθέσεις (Τεκμ. 41). Προκύπτει από την αναμφισβήτητη μαρτυρία και είναι ξεκάθαρο ότι η όλη εικόνα της υγείας του Ενάγοντος παραμένει - και μάλιστα μόνιμα - σε τέτοια πτωχά επίπεδα που ναι μεν θα του επιτρέπει στο μέλλον να εργάζεται και να απασχολείται αλλά μόνο σε ελαφριάς φύσεως εργασίες, γι΄αυτό και η μείωση του ποσοστού της ανικανότητας του από το ιατροσυμβούλιο σε ποσοστό 75% ανικανότητας από 85% που ήταν προηγουμένως. Ο ενάγων σύμφωνα με την ιατρική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου αποδέχομαι ότι έχει υποστεί όλα τα τραύματα που απαριθμούνται στην παράγραφο 13 (α) - (ο) της Έκθεσης Απαίτησης του και έχουν εκτεθεί πιο πάνω κατά την καταγραφή και αξιολόγηση της μαρτυρίας. Σε σχέση με την αναφορά σε «Θωρακική μυελοπάθεια», πέραν από την αναφορά στο τεκμήριο 20, ήτοι την έκθεση του Δρος Κ. Χατζηβασίλη (2η σελίδα, τέλος 5ης παραγράφου ως και 4η σελίδα, 2η παράγραφος) αποδεικνύεται και αντικειμενικά από τα εκ συμφώνου και δια την αλήθεια του περιεχομένου τους Τεκμ. 27 και 28 που είναι αποτέλεσμα 2 εξετάσεων μαγνητικής τομογραφίας, η πρώτη με ημερομηνία 27.03.2012, ενώ η 2η δεν φέρει ημερομηνία. Στο τεκμήριο 28 καταγράφεται επιπρόσθετα, ως αντικειμενικό εύρημα MRI, και: «Σπαστική παραπάρεση» (σχετική δε προς τούτο υπήρξε η μαρτυρία του Δρος Κ. Χατζηβασίλη (Μ.Ε. 8), όπου στο τέλος της μαρτυρίας του επεξηγεί την αναφορά στο τεκμήριο 28 για «σπαστική παραπάρεση», λέγοντας ότι «τα πόδια έχουν κινητικό πρόβλημα»). Μόνιμα κατάλοιπα: Σε σχέση με τα μόνιμα κατάλοιπα έχουν αποδειχθεί τόσο με την μαρτυρία των ιατρών στους οποίους αναφέρθηκα προηγούμενα, αλλά και με τα όσα καταγράφονται στην δήλωση (Έγγραφο Α) και την όλη μαρτυρία του Ενάγοντος και μάλιστα με μαρτυρία που συνεπικουρείται από κοινά αποδεκτά έγγραφα που έχουν κατατεθεί και για την αλήθεια του περιεχομένου τους. Ως τέτοια αποδέχομαι τα ακόλουθα: (α) Ποσοστό ανικανότητας 75%, (β) ανικανότητα να εργαστεί τη τέχνη που σπούδασε και στην οποία εκπαιδεύτηκε πριν το δυστύχημα, θα μπορεί όμως να εργάζεται σε ελαφριές εργασίες, (γ) έχει μειωθεί η δυνατότητα του να βρει σύντροφο στη ζωή του να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια, (δ) μειώθηκε η δυνατότητα του για οδήγηση οχήματος με ασφάλεια, (ε) δυσκολίες στην καθημερινότητα του, (στ) μειωμένη δυνατότητα επικοινωνίας με συνανθρώπους του και δημιουργίας φιλίας, δεσμών σχέσεων, (ζ) το μέλλον του είναι φτωχό με μειωμένη τη πιθανότητα προόδου του και ανέλιξης και ευτυχίας. Συνεπεία των πιο πάνω θα πρέπει επί συνεχούς και μονίμου βάσεως στο μέλλον να παρακολουθείται από ιατρούς και να υποβάλλεται σε θεραπείες. Επανέρχομαι στον ισχυρισμό που έχει αμφισβητηθεί από πλευράς Υπεράσπισης ότι «Η πιθανότητα να βρει σύντροφο στη ζωή, να παντρευτεί και να κάμει παιδία και οικογένεια, αν δεν έχει εξαφανισθεί, έχει μειωθεί σημαντικά», και την αναφορά του Ενάγοντος στη Δήλωση του (Έγγραφο Α) και την σ' αυτή αναφορά του στην παράγραφο 11θ ότι «έχω πρόβλημα στύσης. Ο γιατρός μου έδωσε «Viagra» και μου σύστησε εγχείρηση» Θα εξετάσω στη συνέχεια το ιδιαίτερο πρόβλημα του ενάγοντος αυτό της στύσης. Δόθηκε μαρτυρία από τον Δρα Κ. Χατζηβασίλη (Μ.Ε.8) (Τεκμ. 20) όπου σε σχετική αναφορά του στην 3η σελίδα, 5η παράγραφος η οποία αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση χωρίς όμως να προσκομισθεί περί του αντιθέτου μαρτυρία, επισημαίνει ότι: «παρουσιάζει διαταραχή στη στύση, η οποία γενικά επιδεινώνετο με την πάροδο του χρόνου.» Στη δε τελευταία παράγραφο της έκθεσης του καταγράφει: «Οι συνέπειες του ατυχήματος θεωρούνται πλέον ότι θα παραμείνουν μόνιμες και θα επηρεάζουν πολύ αρνητικά την προσωπική, την ψυχολογική και κοινωνική ζωή του ασθενούς.» θέματα για τα οποία δεν αντεξετάστηκε ο μάρτυρας. Σχετική είναι και η μαρτυρία του θεράποντος ιατρού του Νοσοκομείου Λάρνακας Δρος Σπυρίδωνα Παλαιολόγου (Μ.Ε.11), μαζί με το Τεκμ. 56 που κατάθεσε, ως και τα τεκμήρια 32, 33 και 34, στα οποία αναφέρθηκε και η μαρτυρία της υπαλλήλου φαρμακείου Δέσπως Χριστοφή (Μ.Ε. 9) και το Τεκμ.
  28. Σημαντική είναι επίσης η μαρτυρία του ουρολόγου Δρος Σπύρου Ηλιάδη (Μ.Ε.13) και η μαρτυρία του ιδίου του Ενάγοντος επ΄ αυτού. Ο Δρ Σπυρίδων Παλαιολόγος (Μ.Ε.11), θεράπων ιατρός του Ενάγοντος τον υπέβαλε στο Νοσοκομείο Λάρνακας σε αντικειμενική εξέταση για διαπίστωση του προβλήματος. Για να δοθεί μια πλήρης εικόνα παραθέτω το ακόλουθο, εκτεταμένο αλλά σημαντικό, απόσπασμα από τη μαρτυρία του ουρολόγου Δρος Σπυρίδωνος Παλαιολόγου (Μ.Ε.11) από τη σελ. 4 και επ. των πρακτικών: «Ε.. Α: Μετά από αυτό, από το Φεβρουάριο 2014 μέχρι 9.6.2015 δεν τον ξαναείδα τον άνθρωπο, τον ασθενή. Μου έφεραν μια κλήση για παρουσία μου ως μάρτυρα στην υπόθεση που αφορούσε τον ασθενή. Ήρθα σε επαφή, δεν θυμόμουνα ακριβώς περί τίνος πρόκειται και ήρθα σε επαφή τηλεφωνικώς με τον κ. Χατζηπιέρα τον οποίο παρακάλεσα να μου στείλει αν έχει στοιχεία του ασθενή να θυμηθώ τέλος πάντων και όπως μου έστειλε κάποια στοιχεία. Ξαναεπικοινώνησα μαζί με τον κ. Χατζηπιέρα και του είπα ότι ήθελα να δω ξανά τον άρρωστο προκειμένου εφόσον επρόκειτο για δικαστική υπόθεση έστω να τον θυμηθώ πως είναι. Πράγματι ήρθε ο ασθενής. Είδα στον φάκελο του κάποια πράγματα, θυμήθηκα την περίπτωση και είπα να κάνουμε μια δοκιμασία ενδοσηραγγώδης έγχυσης προσταγλανδίνης προκειμένου να είμαστε 100% βέβαιοι τέλος πάντων ότι υπάρχει πρόβλημα. Πράγματι ήρθε ο ασθενής στις 09.06.2015, είμαστε στο μικρό χειρουργείο, ήταν μέρα Τρίτη, του χορηγήσαμε το ενέσιμο σκεύασμα και αναμέναμε την προβλεπόμενη ώρα ωσότου δράσει το σκεύασμα και δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Ε: Τελικά η γνώμη σας ποια είναι σε σχέση με το πρόβλημα; Α: Η γνώμη μου με βάση το ιστορικό του ασθενούς και αυτό ενημερωτικά που έχω από το νευροχειρούργο, θεωρώ ότι πρόκειται για μία νευρογενή στυτική δυσλειτουργία που δικαιολογείται λόγω των βαρύτατων κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων που υπέστη ο ασθενής και κάταγμα θωρακικής μοίρας σπονδυλικής στήλης υπάρχει πρόβλημα στυτικής δυσλειτουργίας ως και ανικανότητα θα έλεγα. Αυτά.» Στην συνέχεια ρωτήθηκε ο μάρτυρας (σελίδα 5): «Ε: Δεδομένων αυτών που μας είπατε ήθελα την επιστημονική σας γνώση και θέση ποιες είναι οι δυνατότητες, αν υπάρχουν δυνατότητες αυτός ο άνθρωπος να τεκνοποιήσει, να γίνει πατέρας. Α: Εντάξει σπέρμα υπάρχει, το θέμα είναι πως θα γίνεται η εκσπερμάτωση. Εννοείτε με φυσιολογικό τρόπο, έτσι; Αυτό εννοείτε; Ε: Με τον οποιοδήποτε τρόπο. Α: Από τη στιγμή που υπάρχει στυτική δυσλειτουργία και ανικανότητα πιο συγκεκριμένα, είναι δύσκολο ένας τέτοιος ασθενής να προχωρήσει πρώτα απ' 'όλα πρέπει να βρεθεί σύντροφος. Ένας άνθρωπος με σοβαρό πρόβλημα τέτοιας φύσεως θα δυσκολευθεί πρώτα απ' όλα να βρεί την κατάλληλη σύντροφο να μπορέσει να προχωρήσει, πρώτο. Δεύτερο, από θέμα στυτικής λειτουργίας πάλι δυσκολεύουν τα πράγματα διότι αν δεν υπάρχει στύση δεν υπάρχει εκσπερμάτωση οπότε όλα νομίζω είναι αρκετά να μας πουν ότι θα δυσκολευτεί πάρα πολύ, ίσως και μπορεί να μην φτάσει να τεκνοποιήσει με τον φυσιολογικό τρόπο τέλος πάντων. Ε: Στον ορίζοντα εσείς βλέπετε κάποια μέθοδο, για να είμαστε εντελώς ξεκάθαροι, κάποια έστω μικρή πιθανότητα ή πενιχρά πιθανότητα να υπάρξει τρόπος να γίνει κάτι; Α: Εννοείτε για τη στύση; Ε: Πέστε ότι βρίσκει μια γυναίκα η οποία δέχεται να έλθει σε συνεννόηση μαζί της υπάρχει δυνατότητα έστω απομακρυσμένη να γίνει κάτι; Α: Εντάξει, είπαμε ότι όλοι αυτοί οι ασθενείς με παρόμοιο πρόβλημα καταλήγουν σε ενδοπεϊκή πρόθεση να επιτύχουν στυτική λειτουργία, να έχουν στυτική λειτουργία καλή με ότι αυτό συνεπάγεται. Απ' εκεί και πέρα, εντάξει στα άτομα αυτά είναι σίγουρο ότι υπάρχει ανασφάλεια να υπάρχει γενικά αποδοχή από σύντροφο. Υπάρχει πρόβλημα στις σχέσεις, είναι κατανοητό αυτό». Στην συνέχεια ερωτάται ο μάρτυς στη σελίδα 6 του πρακτικού: «Ε: Εξηγείστε μας γιατρέ τι είναι ενδοπεϊκή πρόθεση; Α: Η ενδοπεϊκή πρόθεση είναι ένα σύστημα υδραυλικό, κάπως έτσι μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε κατά το οποίο υπάρχει μια αντλία. Κατά την επέμβαση καταργούνται τα σηραγγώδη σώματα του πέους και στη θέση τους μπαίνουν οι προθέσεις, δύο ράβδοι ουσιαστικά οι οποίες με ένα σύστημα αντλίας επιτυγχάνουν στύση. Αυτή είναι η ενδοπεϊκή πρόθεση, υπάρχουν διάφοροι τύποι. Δεν νομίζω να ενδιαφέρει το Δικαστήριο τι τύποι προθέσεων υπάρχουν. Ε: Υπάρχει επιτυχία σ' αυτή την επέμβαση; Α: Σε μια χειρουργική επέμβαση ή μάλλον κάθε χειρουργική επέμβαση έχει ποσοστά επιτυχίας και αποτυχίας. Θέλει εξειδίκευση, δεν γίνεται από οποιονδήποτε γιατρό ουρολόγο, πρέπει να υπάρχει εξειδίκευση για να γίνει η συγκεκριμένη επέμβαση και σε ένα μεγάλο ποσοστό έχει επιτυχία, δηλαδή η στύση επιτυγχάνεται μ' αυτή τη μέθοδο. Πόσο μάλλον όταν ένας νέος άνθρωπος έχει ανάγκη από σεξουαλική δραστηριότητα και δεν είναι μόνο για την τεκνοποίηση αλλά για το status του το κοινωνικό και το προσωπικό του. Ε: Γίνεται αυτή η επέμβαση στην Κύπρο; Α: Όχι δεν γίνεται εξ' όσων γνωρίζω στο νοσοκομείο ούτε στη Λευκωσία εξ' όσων γνωρίζω. Ιδιωτικά δεν ξέρω αν ιδιώτης μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο». Στη συνέχεια ρωτήθηκε στη σελίδα 7 του πρακτικού: «Ε: Συνεπώς μπορείτε ή δεν μπορείτε να πείτε αν υπάρχουν πόνοι ή τη δυσκολία που μπορεί να υπάρχει αυτή η στύση; Α: Η βιβλιογραφία αναφέρει ότι υπάρχει ποσοστό επιτυχίας υψηλό της τάξης μέχρι 60% με 80%. Υπάρχει ψηλό ποσοστό επιτυχίας και μάλιστα εκεί καταλήγουν όλοι οι ασθενείς, δηλαδή αυτή υποτίθεται είναι η πιο τέλεια μέθοδος αντιμετώπισης του προβλήματος». Στην αντεξέταση, αναφερόμενος στην εξέταση Doppler, είπε: «Μ: Εάν εννοείτε το Doppler, αυτά είναι η εξέταση που αντικειμενικά μπορεί να υπάρχει απόδειξη, εάν αυτό εννοείτε. Είναι το Doppler που και αυτό είναι υποκειμενική εξέταση, ο υπέρηχος δεν είναι αντικειμενική, εγώ κάνω υπέρηχο και βλέπω αυτό». Στην συνέχεια αναφέρει ότι «με την με την έκχυση διαπιστώνεται όχι μόνο αν υπάρχει σεξουαλική δυσλειτουργία αλλά και ανικανότητα». Στη σελίδα 5 των πρακτικών καταγράφηκαν τα ακόλουθα: «Ε: Έχετε πει γιατρέ ότι στις 9.6 του έχετε κάνει έγχυση προσταγλανδίνης για να διαπιστώσετε εάν αυτός ο άνθρωπος έχει σεξουαλική ανικανότητα ή όχι, εάν το αντιλήφθηκα σωστά όπως το είπατε; Α: Εάν έχει στυτική δυσλειτουργία ουσιαστικά. Ε: Δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα; Α: Όχι, δεν μιλάμε, δεν είναι ο ίδιος ο όρος δυσλειτουργία ή ανικανότητα. Δυσλειτουργία σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει μετρίου βαθμού στύση. Ε: Ή μπορεί να υπάρχει στύση και να χάνεται; Α: Ή καθόλου. Ε: Άρα σεξουαλική δυσλειτουργία και ανικανότητα είναι διαφορετικά πράγματα, με την έννοια ότι η σεξουαλική ανικανότητα σημαίνει παντελής έλλειψη στύσης έτσι; Α: Ναι. Ε: Άρα με την έγχυση αυτή διαπιστώνεται εάν υπάρχει δυσλειτουργία, αλλά όχι ανικανότητα; Α: Και ανικανότητα εάν υπάρχει θα φανεί εάν δεν έχει κανένα αποτέλεσμα μετά από το χρονικό διάστημα που απαιτείται για να επιτευχθεί η στύση. Σημαίνει ότι πιθανότατα υπάρχει ανικανότητα όταν δεν έχεις καθόλου καμιά αντίδραση». Στην συνέχεια όταν ο μάρτυς αναφέρει ότι «υπάρχουν τριών τύπων προθέσεις», ο συνήγορος της εναγομένης 1 κ. Γ. Γεωργίου τον ρωτά (σελίδα 10): «Ε: Η πιο εξελιγμένη πρόθεση γιατρέ είναι αυτή η οποία δεν είναι σκληρή για να έχει μόνιμη στύση ο ασθενής, η πιο εξελιγμένη πρόθεση είναι αυτή η οποία λειτουργεί με περίπου φυσιολογικό τρόπο που επιτρέπει στον ασθενή να έχει στύση όποτε έχει διάθεση, και διακόπτεται η στύση μετά την λήξη της σεξουαλικής πράξης. Συμφωνείτε μαζί μου;» Σε σχέση με τα ποσοστά επιτυχίας αυτής της επέμβασης για την τοποθέτηση αυτής της πρόθεσης η μαρτυρία όπως καταγράφηκε στη σελίδα 11 του πρακτικού έχει ως ακολούθως: «Ε: Εάν πούμε ότι είναι πολύ σημαντικά τα ποσοστά θα συμφωνήσετε; Α: Ναι» Σε σχέση με το εάν θα μπορεί να τεκνοποιήσει ο Ενάγων μετά την τοποθέτηση της πρόθεσης, ο μάρτυς απάντησε (σελίδα 11): «Ε: Ωραία κύριε και εγώ σας ρωτώ, εάν ο άνθρωπος αυτός κάνει την εγχείρηση της πρόθεσης με πολύ σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας θα μπορεί ή δεν θα μπορεί να τεκνοποιήσει; Α: Νομίζω θα μπορεί.» Ο ουρολόγος Δρ Σπύρος Ηλιάδη (Μ.Ε.13) με εμπειρία στην αφαίρεση προθέσεων, αναφέρθηκε στα διάφορα είδη των προθέσεων αυτών ως και στις επιπλοκές που δυνατόν να παρουσιαστούν αναφέροντας ότι ο ασθενής δυνατόν να αναπτύξει επιμόλυνση που μπορεί να τον ταλαιπωρήσει για αρκετό καιρό και ότι μπορεί να χρειαστεί, για διάφορους λόγους, η πρόθεση να αλλαχθεί στα 20% - 30% στα 5 πρώτα χρόνια. Ανάφερε επίσης ότι με την τοποθέτηση της πρόθεσης, το πέος γίνεται κοντύτερο και λεπτότερο και ότι καταστρέφεται ο ιστός. Παραστατικά ο μάρτυς αναφερόμενος στην τοποθέτηση πρόθεσης, παρομοίασε αυτή με την κατάσταση του Ολυμπιονίκη Πιστόριους ο οποίος ενώ έχασε και τα δύο του πόδια κάτω από τα γόνατα, με την τοποθέτηση ξένων σωμάτων μπόρεσε να στεφθεί Ολυμπιονίκης. Είπε συγκεκριμένα: «Από το τίποτε, έχω κάτι αλλά δεν παύει να είναι κάτι πέρα από το φυσιολογικό.» Κατά την αντεξέταση του, ανάφερε: «Το ψεύτικο είναι ψεύτικο, το τεχνικό είναι τεχνικό και σας είπα για τον Πιστόριους. Είναι μια λύση ανάγκης. Καλή λύση. Με ποσοστά ικανοποίησης 96%. Είναι όμως αναπηρία. Είναι λύση ανάγκης». Ανάφερε ακόμα ότι η συσκευή στοίχιζε το 2008 £5.
  29. Σε σχέση με τον καίριο ερώτημα εάν θα υπάρχει με την τοποθέτηση της συσκευής και εκσπερμάτωση, ο μάρτυρας απάντησε: «Ο σκοπός είναι να πετύχει μια κανονική σεξουαλική επαφή. Εάν μπορεί κατά την επαφή να έχει εκσπερμάτωση τότε είναι άλλο θέμα, αλλά πέραν αυτού δεν εξυπονοεί ότι έχει και εκσπερμάτωση. Δηλαδή μπορεί το σπέρμα να υπάρχει, να μένει στην ουρήθρα ή να πάει πίσω και να μη βγεί προς τα έξω». Ανάφερε ότι η εγχείρηση και η τοποθέτηση δεν γίνεται στην Κύπρο και ότι η τιμή της πρόθεσης, ήτο £5.
  30. Δεν υπήρξε αντίθετη μαρτυρία. Η πλευρά των Εναγομένων, δεν παρουσίασε μαρτυρία που να αντικρούει την αναφορά του Ενάγοντος για σεξουαλικά προβλήματα του, το πρόβλημα στύσης που έχει και όλα τα προβλήματα που προκύπτουν από αυτό. Συνεπώς η μαρτυρία, τόσο του Ενάγοντος αλλά και των ουρολόγων ιατρών Δρος Σπυρίδωνα Παλαιολόγου (Μ.Ε.11), Δρος Σπύρου Ηλιάδη, αλλά και του Νευρολόγου - Ψυχίατρου Δρος Κ. Χατζηβασίλη, παραμένουν χωρίς αμφισβήτηση. Ως εκ των ως άνω, κρίνω ότι ο Ενάγων απέδειξε ότι συνεπεία του επίδικου δυστυχήματος παρουσιάζει πρόβλημα «στυτικής δυσλειτουργίας», ως και ανικανότητας. Δεν έχει στύση. Παρά τη θεραπεία στην οποία υπεβλήθη, το πρόβλημα εξακολουθεί να υπάρχει. Συνέπεια αυτού, είναι αυταπόδεικτο ότι η πιθανότητες να βρει σύζυγο και να παντρευτεί είναι περιορισμένες στο ελάχιστο, αν δεν έχουν εξαφανιστεί. Συνακόλουθα δεν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να αποκτήσει παιδιά. Η λύση που η επιστήμη προτείνει είναι οι «ενδοπεϊκές προθέσεις», που είναι, ως ανάφερε ο ουρολόγος Δρ Σπ. Παλαιολόγος (Μ.Ε.11), η δια χειρουργικής επέμβασης «υδραυλικού συστήματος», ας πούμε, κατά το οποίο με την τοποθέτηση μίας αντλίας, καταργούνται τα συραγγώδη σώματα και στη θέση του μπαίνουν 2 ράβδοι οι οποίοι με σύστημα αντλίας επιταχύνουν στύση. Υπάρχουν διάφοροι τύποι πρόθεσης. Προκύπτει από την πιο πάνω μαρτυρία ότι ακόμα και εάν ο Ενάγων αποφασίσει να αποδεχθεί την εισήγηση των γιατρών του για να υποστεί εγχείρηση και να τοποθετηθεί ενοπεϊκή πρόθεση, τότε: (α) Η δαπάνη (για την πρόθεση μόνο) είναι £5.
  31. (β) Υπάρχουν τα προβλήματα αστοχίας. Το ποσοστό επιτυχίας είναι 60%-80%. (γ) Υπάρχουν προβλήματα επιμολύνσεων του τραυματία που θα δημιουργήσει η χειρουργική επέμβαση. (δ) Υπάρχει πιθανότητα 20%-30%, να χρειαστεί, η πρόθεση που θα τοποθετηθεί να αλλαχθεί, πράγμα που σημαίνει επιπλέον δαπάνη, πιθανότητα νέων προβλημάτων και νέων επιμολύνσεων. (ε) Εμφανισιακά - που και αυτό έχει την σημασία του- το πέος θα είναι κοντύτερο και λεπτότερο. (στ) Θα έχει ένα αφύσικο πέος που μάλιστα θα λειτουργεί μηχανικά με τον τρόπο που εξήγησε ο Δρ Σπ. Ηλιάδη (Μ.Ε. 13). Στη περίπτωση αυτή, αυτονόητο είναι ότι δεν πρέπει να παραγνωριστεί και η όποια αναμενόμενη αντίδραση (προσωρινά ή μόνιμα) της γυναίκας. (ζ) Από την μαρτυρία του Δρος Σπύρου Ηλιάδη (Μ.Ε. 13) ότι ο Ενάγων θα έχει μεν «ευχαρίστηση», όπως το έθεσε, αλλά δεν θα έχει εκσπερμάτωση. Αυτό προέκυψε κατά την αντεξέταση του μάρτυρος. Εντούτοις είναι ξεκάθαρο το συμπέρασμα ότι αφού δεν θα υπάρχει εκσπερμάτωση και «το σπέρμα είτε να μένει στην ουρήθρα είτε να πηγαίνει πίσω και να μη βγαίνει προς τα έξω», τότε δεν θα μπορεί να τεκνοποιήσει. Παρ' όλα αυτά δεν αγνοώ και αυτό που ο θεράπων ιατρός του ενάγοντος Δρ Σπυρίδων Παλαιολόγος (Μ.Ε.11) ανάφερε στην μαρτυρία του ότι: «εντάξει σπέρμα υπάρχει, το θέμα είναι πως θα γίνεται η εκσπερμάτωση». Τα πιο πάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι και μετά την τοποθέτηση της πρόθεσης, ο Ενάγων δεν θα μπορέσει να τεκνοποιήσει, παρ' όλο που θα μπορέσει - πιθανότατα σε ποσοστό επιτυχίας μιας τέτοιας επέμβασης 60%-80% - να έχει στύση και σεξουαλική επαφή με γυναίκα. Σε κάθε περίπτωση, η δυσκολία για ανεύρεση συζύγου - που είναι υπαρκτή με βάση τα υπόλοιπα νευρολογικά και ψυχολογικά προβλήματα που παρουσιάζει ο Ενάγων - παραμένει. Αυτό συνεισφέρει τα μέγιστα σε εύρημα ότι τελικά ο Ενάγων δεν θα μπορέσει να τεκνοποιήσει. Πριν ασχοληθώ με το κεφάλαιο των αποζημιώσεων θα σχολιάσω τη μαρτυρία που προήλθε από την κα Δέσω Χριστοφή (Μ.Ε.9), η οποία εργάζεται σε φαρμακείο και της οποίας η μαρτυρία χαρακτηρίζεται ως τυπική. Αφορούσε την κατάθεση μιας απόδειξη αγοράς Viagra (Τεκμ. 35) το οποίο πωλήθηκε σε κάποιον μετά από ιατρική συνταγή. Δεν μπορούσε να ξέρει αν αφορούσε τον ενάγοντα. Η απόδειξη όμως αυτή κατατέθηκε από τον Ενάγοντα στην κατοχή του οποίου βρισκόταν και ενόψει της υπόλοιπης μαρτυρίας κρίνω ότι αυτός είχε προβεί στην αγορά του εν λόγω φαρμακευτικού προϊόντος κατόπιν ιατρικής συνταγής με προσδοκία ότι θα τον βοηθούσε στο πρόβλημα στύσης που αντιμετώπιζε. Η κα Κατερίνα Ιωάννου (Μ.Ε.10) εργαζόμενη στο Νοσοκομείο, παρουσίασε τον ιατρικό φάκελο του ενάγοντος (Τεκμ. 56). Οι μαρτυρία τους δεν αμφισβητήθηκε και γίνεται αποδεκτή. Τέλος, ο κ. Κωνσταντίνος Χριστοφή (Μ.Ε.14) ήταν το πρόσωπο του οποίου το όνομα ακούστηκε με το παρατσούκλη (TEXAS), του οποίου η μαρτυρία δεν αφορά αυτά καθ΄ αυτά τα επίδικα θέματα. Ήταν το πρόσωπο το οποίο ελαύνοντας από αγαθές προθέσεις εφόσον γνώριζε τον ενάγοντα και γνωρίζοντας την οικονομική και οικογενειακή του κατάσταση, προθυμοποιήθηκε αφιλοκερδώς να τον βοηθήσει μεταφέροντας τον σε διάφορους ιατρούς ακόμα και εκτός Λάρνακας όπου διαμένει. Δεν αποδίδω οποιανδήποτε σημασία στις όποιες σχέσεις του με τον δικηγόρο του ενάγοντος. Μου προκάλεσε εντύπωση ειλικρινούς μάρτυρος και δεν διαπίστωσα ιδιοτελή κίνητρα για το ενδιαφέρον του προς τον ενάγοντα. Από τη μαρτυρία του δεν προέκυψε οτιδήποτε το οποίο θα έβαζε σε αμφιβολίες ουσιώδη γεγονότα που αφορούν την υπόθεση. ΓΕΝΙΚΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ: Αποτελεί αξίωμα του δικαίου των αστικών αδικημάτων, ότι το θύμα του αδικήματος εκλαμβάνεται στην κατάσταση που βρίσκεται και βάσει αυτού του δεδομένου, αποτιμάται η ζημιά την οποία υφίσταται. Δεν είναι ο νοητός ο μέσος άνθρωπος αλλά το συγκεκριμένο θύμα του αστικού αδικήματος που αποτελεί το υποκείμενο της αποζημίωσης. Προσμετρούν, κατά συνέπεια, οι ιδιαιτερότητες του θύματος στον καθορισμό των επιπτώσεων του τραυματισμού του και κατ΄ επέκταση της αποζημίωσης την οποία δικαιούται. (βλ. Κωμιάτη ν. Πολίτσου κ.α.,
(2001)1 ΑΑΔ 226). Το Δικαστήριο που είναι επιφορτισμένο να επιδικάσει γενικές αποζημιώσεις υπέρ του θύματος πρέπει να έχει κατά νουν ότι αυτές πρέπει να είναι δίκαιες και λογικές. Σκοπός είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη στην απώλεια και ζημιά χωρίς να τίθεται υπέρμετρο βάρος στον αδικοπραγούντα. Το ποσό που επιδικάζεται πρέπει να είναι κοινωνικά αποδεκτό (βλ. Paraskevaides (Overseas) Ltd v. Christofi,
(1982)1 CLR 789). Οι γενικές αποζημιώσεις πρέπει να αντανακλούν την ευαισθησία για τον ανθρώπινο πόνο, την αγωνία της αναπηρίας και την ψυχική οδύνη από την περιθωριοποίηση από τις συνήθεις δραστηριότητες του ανθρώπου (βλ. Φοινικαρίδης κ.α., ν. Γεωργίου κ.α.,
(1991)1 ΑΑΔ 475, Παναγή ν. Θεοδώρου,
(1992)1 ΑΑΔ 1303, Κωνσταντίνου ν. Ιωάννου,
(1993)1 ΑΑΔ και Μαυροπετρή ν. Γεώργιου Λουκά,
(1995)1 ΑΑΔ 66 σελ. 74 -75). Σκοπός των αποζημιώσεων είναι η αποκατάσταση του θύματος, η οποία αφού δεν μπορεί να επέλθει με αντικατάσταση των απολεσθέντων στην θέση την οποία λογικά θα μπορούσε να αναμένεται ότι θα ευρίσκετο εάν δεν τραυματίζετο, διά μέσου της χρηματικής αποτίμησης. Αυτή είναι η βασική αρχή η οποία διέπει τον καθορισμό των αποζημιώσεων στα αστικά αδικήματα με την προϋπόθεση ότι η ζημιά η οποία αποδίδεται είναι εύλογη μεταξύ των διαδίκων (βλ. Μιχαήλ κ.α. ν. Φίλιος Συκοπετρίτης Λτδ κ.α.,
(2000)1 ΑΑΔ 1049 και Ιακώβου ν. Παπαδάκη κ.α.,
(2000)1 ΑΑΔ 2079.) Για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων οι προηγούμενες αποφάσεις για παρόμοια τραύματα δεν αποτελούν κατ΄ανάγκη δεσμευτικό χαρακτήρα αλλά καθοδηγητικό (βλ. G & L.Calibers Ltd v. Λεμεσιανού,
(2003)1 ΑΑΔ 948). Η επί μέρους νομολογία όμως είναι σημαντική ώστε να υπάρχει συνέπεια και βεβαιότητα (βλ. Σπύρος Μελής και Ελένη Λτδ κ.α. v. Πολίτη,
(2003)1 ΑΑΔ 590). Στην υπόθεση Ιακώβου v. Παπαδάκη κ.ά. (πιο πάνω), αναφέρθηκε ότι η συνεχής μείωση της αξίας του χρήματος πρέπει να λαμβάνεται υπόψη. Δεν πρέπει όμως οι αποζημιώσεις να υπερβαίνουν το μέτρο του κοινωνικά παραδεκτού ή να αφήνεται η ατέλεια του χρήματος ως μέσου για αποκατάσταση να επενεργεί προς επαύξηση των αποζημιώσεων (βλ. Μαυροπετρή v. Γεωργίου πιο πάνω) και A. Panayides Contracting Ltd v. Χαραλάμπους,
(2004)1 ΑΑΔ 416. Η απόδοση όμως αποζημιώσεων πρέπει να αντανακλά και να αντικατοπτρίζει την αγοραστική αξία του χρήματος σε δεδομένη στιγμή, ώστε με εύλογο τρόπο να προσεγγίζεται τουλάχιστο χρηματικά η αποκατάσταση της ζημιάς (βλ. Ταμπούρα v. Κολάνη
(2008)1 Α ΑΑΔ 384 και Lankuttis v. Νικόλα,
(2002)1 ΑΑΔ 1128). Οι αρχές που διέπουν την επιδίκαση γενικών αποζημιώσεων για σωματικές βλάβες, ως ελέχθη, συναρτώνται άμεσα με τη σοβαρότητα των τραυμάτων, τον πόνο, την οδύνη, τη δυσχέρεια που προκαλούν τα τραύματα, τη διάρκεια των τραυμάτων και τα κατάλοιπα από τους τραυματισμούς με την όποια μορφή αυτά παίρνουν. Δεν υπάρχει μέτρο, ούτε ζυγαριά, με τα οποία θα μπορούσαμε να μετρήσουμε και να ζυγίσουμε αυτό τούτο τον τραυματισμό και τα όσα πιθανόν να έπονται απ΄ αυτόν. Τοιουτοτρόπως προηγούμενες αποφάσεις δεν αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο υπό την έννοια της αρχής stare decisis αλλά παρέχουν καθοδήγηση (βλ. Ανδρέου ν. Junguirth,
(1995)1 AAΔ 431. Η κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της στοιχεία (βλ. Σπύρου ν. Χ΄΄ Χαραλάμπους,
(1989)1 ΑΑΔ σελ. 298). Σίγουρα η ηλικία είναι πολύ σημαντικός παράγοντας - καθοριστικός θα έλεγα - για τον καθορισμό των αποζημιώσεων. Κλασσικό παράδειγμα μας δίνει η Hasan Constantin v. Αντωνιάδη,
(2004)1 ΑΑΔ 1701, στην οποία χορηγήθηκαν γενικές αποζημιώσεις £40.000 για τον 16 ½ χρόνων κατά το δυστύχημα και 23 ½ ετών κατά τη δίκη ενάγοντα, ενώ στην Τιτώνη v. Πηλακούτα Λτδ,
(2001)1 (Α) ΑΑΔ 479 για τον 34 ετών κατά το δυστύχημα και 42 ετών κατά τη δίκη εδόθησαν £10.000 ως Γενικές αποζημιώσεις. Το Εφετείο στην ως άνω Hasan Constantin, συνέκρινε τις δύο υποθέσεις και ανάφερε: «Εξέταση των κακώσεων, που είχε υποστεί ο Ενάγων στην υπόθεση Τιτώνη, αποκαλύπτει ότι ήταν περίπου της, ίδιας φύσης με εκείνες του Εφεσίβλητου στην παρούσα υπόθεση». Μετά τη σύγκριση αυτή, προχώρησε και έδωσε τον λόγο της διαφοροποίησης των δύο ποσών (£40.000 στην Hasan Constantin και £10.000 στην Τιτώνη) λέγοντας τα ακόλουθα στις σελ. 1708 και 1709: «Το στοιχείο που διακρίνει έντονα την παρούσα υπόθεση από την υπόθεση Τιτώνη (πιο πάνω) είναι η μεγάλη διαφορά στην ηλικία των δύο εναγόντων. Ο εφεσίβλητος στην πολύ νεαρά ηλικία των 16 ετών έχει υποστεί ......». Στην υπόθεση Γεωργίου v. Αντωνίου,
(2005)1 (Β) ΑΑΔ σελ. 967 εδόθη ποσό £50.000 δια τον 21 ετών κατά το δυστύχημα και 28 ετών κατά την εκδίκασηεΕνάγοντα, για σοβαρά τραύματα στο πόδι συνεπεία των οποίων «δεν είναι πλέον σε θέση να διεκπεραιώνει την εργασία του κλητήρα με τα συγκεκριμένα καθήκοντα που είχε πριν το δυστύχημα. Μπορεί να διεκπεραιώνει μόνο εργασία καθιστικής φύσης». Στην υπόθεση Πασάντας κ.ά. v. Μόρου,
(2008)1 (Α) ΑΑΔ σελ. 690 η οποία έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά και ομοιότητες με την παρούσα υπό εκδίκαση υπόθεση, το Εφετείο αύξησε το ποσό των £170.000 (στο οποίο περιλαμβανόταν και σφαιρικό ποσό £50.000 για απώλεια μελλοντικών απολαβών) που το Πρωτόδικο Δικαστήριο χορήγησε ως συνολικό ποσό Γενικών αποζημιώσεων, και εδόθη στον 12 χρόνο κατά το δυστύχημα, και 18 κατά την εκδίκαση, €250.000 ως Γενικές αποζημιώσεις για πόνο, οδύνη και κατάλοιπα, πλέον σφαιρικό ποσό €170.000 για απώλεια μελλοντικών απολαβών, για τον Ενάγοντα, ο οποίος: «υπέστη βαρειά κρανιοεγκαφαλική κάκωση, μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο σε κωματώδη κατάσταση και όταν βγήκε από το Νοσοκομείο μετά από 1 μήνα, παρουσίαζε νευρολογικά κατάλοιπα, διαταραχές προσωπικότητας και έκπτωση στις διανοητικές λειτουργίες. Για αρκετούς μήνες έπαιρνε προφυλακτική αντιεπιληπτική θεραπεία λόγω υψηλού κινδύνου παρουσίασης μετατραυματικής επιληψίας. Παρακολουθείτο στη συνέχεια από τα εξωτερικά ιατρεία του Νευροχειρουργικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας». Το Εφετείο σημειώνει τα ακόλουθα σημαντικά στη συνέχεια: «Με βάση επίσης την κοινά αποδεκτή έκθεση της ψυχολόγου, ο εφεσείων παρουσιάζει χαμηλή αυτοεκτίμηση και εσωστρέφεια, βυθίζεται στις σκέψεις του και επιδεικνύει ανώριμη και παιδιαρίστικη συμπεριφορά σε σχέση με τη χρονολογική του ηλικία. Είναι παρορμητικός και επιθετικός, δύσκολα εμπλέκεται σε δραστηριότητες ή παιχνίδια με συνομήλικους του και παρουσιάζεται να μιμείται και να υιοθετεί περισσότερο αρνητικά σχήματα συμπεριφοράς. Παρουσιάζει περαιτέρω αργομάθεια, σύγχυση σκέψεων και ιδεών, προβλήματα μνήμης και φευγαλέα και ελλειμματική προσοχή». Και πιο κάτω το Εφετείο διαπιστώνει τα ακόλουθα, που επίσης ταυτίζονται με την υπό εκδίκαση περίπτωση του Ενάγοντος: «Τα μόνιμα κατάλοιπα που παρέμειναν στον παρόντα εφεσείοντα, είναι πολύ σοβαρά και ορθά η πρωτόδικος Δικαστής χαρακτήρισε την αλλαγή στη ζωή του ως «καταλυτική». Και δεν είναι τόσο η σωματική αναπηρία που παρέμεινε, (πέραν του πόνου και της ταλαιπωρίας που υπέστη μέχρι την ανάρρωση του), όσο η αλλαγή στη συνειδησιακή του κατάσταση». Η ως άνω απόφαση Ανδρέας Πασάντας (ανωτέρω), είναι σημαντική επίσης ως καθοδηγητική για την παρούσα και δια το γεγονός του συσχετισμού του ύψους των αποζημιώσεων όπου ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Να λεχθεί, πρόσθετα, ότι η απόφαση Λούη Χρίστου v. Ευαγόρα Χριστοφή
(1998)1 Α.Α.Δ. 503, στην οποία στηρίχθηκε ιδιαίτερα ο κ. Κούτρας πρωτόδικα ως μέτρο για τον καθορισμό της αποζημίωσης και στην οποία δόθηκαν £32.000, δεν αφορούσε σοβαρότερα τραύματα και κατάλοιπα, όπως εισηγήθηκε, και εν πάση περιπτώσει αποφασίστηκε προ δεκαετίας.» Έχοντας υπ' όψη τα τραύματα του Ενάγοντος, τα κατάλοιπα και τις τραυματικές πραγματικά συνέπειες τους για το νεαρό αυτό άτομο στην ηλικία των 18 σχεδόν χρονών κατά το δυστύχημα και τη νομολογία που διέπει το ζήτημα κρίνω ότι το ποσό των €200.000 θα ήταν μια δίκαιη αποζημίωση ως γενικές αποζημιώσεις για τον πόνο και οδύνη, ποσό το οποίο θα φέρει νόμιμο τόκο από της ημερομηνίας του δυστυχήματος (βλ. Αζοφ v. Προδρόμου κ.ά.,
(2006)1 (Α) ΑΑΔ σελ. 331, επικροτήθηκε η απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου για χορήγηση τόκων από την ημερομηνία γενέσεως του αγώγιμου δικαιώματος δηλαδή από της ημερομηνίας του δυστυχήματος. ΕΙΔΙΚΕΣ ΖΗΜΙΕΣ: Θα ξεκινήσω την εξέταση αυτής της πτυχής των αποζημιώσεων που δικαιούται ο ενάγων με τη μαρτυρία που δόθηκε σε σχέση με τα ημερομίσθια του. Εξετάζοντας την αδιαμφισβήτητη μαρτυρία για την προ του επίδικου δυστυχήματος περίοδο προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο Ενάγων γεννήθηκε στις 19.09.1992 (Τεκμ. 50), και τον Ιανουάριο του 2010 πήγε στρατιώτης (Τεκμ. 40). Σύμφωνα με τα εκ συμφώνου και δια την αλήθεια του περιεχομένου τους κατατεθέντα τεκμήρια 43 (α έως στ), των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο Ενάγων, προ του δυστυχήματος και τον Ιανουάριο του 2010 που κατετάγει στην Εθνική Φρουρά για να υπηρετήσει τη θητεία του, είχε σταθερή εργασία από τον μήνα Δεκέμβριο 2006, με αρχικό μισθό £65 μηνιαίως, από δε την 01.01.2008 ο μισθός του αυξήθηκε σε €444 μηνιαίως, ενώ από 01.04.2009 ο μισθός αυξήθηκε στα €600 μηνιαίως, μέχρι και την 31.12.
  1. Ο Διευθυντής της εργοδότριας εταιρείας του κ. Ερρίκος Χαραλάμπους (Μ.Ε.4), ανέφερε ότι ο Ενάγων πήγε και εργάστηκε κοντά του από το 2005, με «σύστημα μαθητείας», προκειμένου να μάθει την εργασία «κατασκευές αλουμινίου, πόρτες, παράθυρα», ανάφερε ότι απ' ό,τι θυμάται, ο τελευταίος μισθός του Ενάγοντος τον Δεκέμβριο του 2009 όταν πήγε στρατό «με την προοπτική να έλθει ξανά πίσω», ο μισθός του ήταν €550 - €650 τον μήνα. Ενόψει των ως άνω, σε συνδυασμό με τον αναμφισβήτητο ισχυρισμό του Ενάγοντος ότι η θητεία του στην Εθνική Φρουρά θα ήταν μόνο 14 μήνες, λόγω του ότι είναι 5 αδέλφια και ορφανός από πατέρα, (Έγγραφο Α, παρ. 4), και έχοντας βέβαια υπ' όψη την ιατρική μαρτυρία, ότι στο σπίτι του μετά το δυστύχημα επανήλθε (προερχόμενος από το Μέλαθρο) την 01.
  2. 2010 με «σημαντική βελτίωση της κατάστασης του» αλλά «με σύσταση να συνεχίσει ως εξωτερικός ασθενής, το πρόγραμμα αποκατάστασης» (Τεκμ. 57) και τα Τεκμ. 39 (α) με ημερομηνία 26.04.2012 και Τεκμ. 39(β) με ημερομηνία 28.07.2012, τις ιατρικές εκθέσεις του Νευροχειρούργου Δρος Κ. Βιολάρη (Τεκμ. 17) ημερομηνίας 17.03.2012 και (Τεκμ. 18) ημερομηνίας 03.05.2012, το πιστοποιητικό του Δρος Χριστ. Σολομωνίδη (Τεκμ. 21) ημερομηνίας 02.08.2012, το πιστοποιητικό του Δρος Ευαγγέλου Αναστασίου (Τεκμ. 41), ημερομηνίας 16.12.29013, τις δυο ιατρικές εκθέσεις των Οφθαλμίατρων του Δρος Α. Βορκά (Τεκμ. 37) ημερομηνίας 30.01.2012 και του Δρος Μ. Μιλτιάδους (Τεκμ. 38) ημερομηνίας 22.02.2012, στις οποίες γίνεται λόγος για σοβαρή μείωση κατά 70% (ήτοι διόρθωση κατά

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.