← Κύπρος

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Χριστόδουλος Σκουρούμουνης, Αρ.Αγ. 2595/2011, 13/7/2017

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Χριστόδουλος Σκουρούμουνης, Αρ.Αγ. 2595/2011, 13/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup

  1. on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2017:A97 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ.Αγ. 2595/2011 Μεταξύ Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Ενάγοντα και Χριστόδουλος Σκουρούμουνης Εναγόμενος ---------------------------------------------------- Αίτηση ημερ.17/2/17 για αναστολή μέτρων εκτέλεσης απόφασης Ημερ..: 13 Ιουλίου, 2017. Εμφανίσεις: Για Αιτητή/Εναγόμενο: κα Μ. Κυπριανού Για Καθ΄ων η Αίτηση/ Εναγόντες: Α. Αναγνώστου για Χάρης Κυριακίδης ΔΕΠΕ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση Αίτηση Αιτητής/Εναγόμενος εξαιτείται μέσω των αιτουμένων θεραπειών όπως οι αναφερόμενες στις παρ. 1 και 2 της Αίτησης Ειδοποιήσεις/Γνωστοποιήσεις του Διευθυντή του Κτηματολογικού Γραφείου Λάρνακας ημερ. 6/12/2016 και/ή οποιαδήποτε περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή ανασταλούν και/ή τερματιστούν μέχρις ότου εκδικαστεί η αγωγή υπ΄ αρ. 1828/2015. Νομική βάση της Αίτησης αποτελεί, μεταξύ άλλων, η Δ.40, θ.θ. 7 και 11, Δ.48, θ.θ. 2 και 8(i)(ii), Δ.64, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, Άρθρο 30 του Συντάγματος και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση υποστηρίζεται από Ενορκη Δήλωση του Αιτητή ο οποίος, όπως μπορώ να συνοψίσω, αναφέρει σε αυτή τα ακόλουθα: • Συνεπεία δόλιων και/ψευδών δηλώσεων του αδελφού του Ιωάννη Μιχαήλ που έγιναν στην παρουσία και/ή με την έγκριση και συνδρομή υπαλλήλων της Καθ΄ ης η Αίτηση, υπέγραψε στις 2/9/2008 τη συμφωνία δανείου με το λογαριασμό υπ΄ αρ. 0552-20-002674-00 για ποσό €340.000 και άλλη μια συμφωνία δανείου δια του λογαριασμού 0552-13-019154-00 για ποσό €570.000. Προς εξασφάλιση της Καθ΄ ης η Αίτηση υπογράφτηκε υποθήκη επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του υπό τα στοιχεία τα οποία εξειδικεύονται στην παρ. 3 της Ενορκης Δήλωσης. Τα ποσά των δανείων δόθηκαν στον αδελφό του με την υπόσχεση ότι θα προέβαινε σε αγορά γης η οποία θα επωλείτο άμεσα και θα ακολουθούσε η εξόφληση των δανείων, χωρίς δηλαδή ο Αιτητής να έχει οποιοδήποτε συμφέρον από τα πιο πάνω δάνεια. • Παρά τις διαβεβαιώσεις που έλαβε τα δάνεια παρέμειναν απλήρωτα και ακολούθησε η καταχώρηση εναντίον του από την Καθ΄ ης των αγωγών, ήτοι της παρούσας και της υπ' αρ. 2594/2011. Παρά την υπόσχεση του αδελφού του ότι θα αναλάμβανε ο ίδιος τη διεκπεραίωση αυτών των υποθέσεων χωρίς πρόκληση στον Αιτητή οποιασδήποτε ζημιάς, στις 20/3/2014 εκδόθηκαν και στις δύο αγωγές αποφάσεις εναντίον του Αιτητή. • Όταν ο Αιτητής αντιλήφθηκε το τί είχε συμβεί καταχώρησε στις 17/9/2015 στο Ε.Δ. Λάρνακας την αγωγή με αρ. 1828/2015 εναντίον του αδελφού του και των Καθ΄ ων η Αίτηση αξιώνοντας αποζημιώσεις συνεπεία δόλου και/ή ψευδών παραστάσεων, αμφισβητώντας την οφειλή του προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση. • Εκκρεμούσης της αγωγής με αρ. 1828/2015 και ενώ συζητούσε με τους Καθ΄ ων η Αίτηση τρόπους διευθέτησης του όλου θέματος, στις 4/12/2015 έλαβε επιστολή που τιτλοφορείτο «Γνωστοποίηση προς εξ αποφάσεως ενυπόθηκο οφειλέτη» του Επαρχιακού Κτηματολογίου Λάρνακας αναφορικά με το ενυπόθηκο ακίνητο του, στοιχεία του οποίου εξειδικεύονται στην Ένορκη Δήλωση. • Στις 23/1/2017 ο Αιτητής βρήκε στο γραμματοκιβώτιο του γνωστοποιήσεις οι οποίες τιτλοφορούνταν ως «Γνωστοποίηση προς τον εξ αποφάσεως χρεώστη» για κατάθεση αίτησης για καταναγκαστική πώληση ακινήτου οι οποίες συνοδεύονταν από κατάσταση λογαριασμού και πληροφορείτο για κατάθεση αίτησης για πώληση των ακινήτων του προς ικανοποίηση χρέους δυνάμει δικαστικής απόφασης. • Η λήψη μέτρων εκτέλεσης εναντίον του, του αποστερεί το δικαίωμα για δίκαιη δίκη και του αφαιρεί αναφαίρετα συνταγματικά του δικαιώματα καθότι ουδέποτε του δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσει τη δική του θέση στο πλαίσιο της αγωγής στην οποία εκδόθηκε απόφαση εις βάρος του. Η εκτέλεση της απόφασης σε αυτό το στάδιο θα ήταν άδικη καθότι το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφασίσει τελεσίδικα για την εγκυρότητα και νομιμότητα των δικαστικών αποφάσεων επί των οποίων οι Καθ΄ ων η Αίτηση βάσισαν τα μέτρα που λαμβάνουν και τα οποία, αν δικαιωθεί, θα καταστούν άνευ αντικειμένου. Στην Αίτηση καταχωρήθηκε Ένσταση με νομική βάση η οποία συμπεριλαμβάνει τη Δ.35, θ.18 και 19, Δ.40, Δ.41, Δ.42, τα Άρθρα 14 - 21, 53 - 62, 98 και 99 του Κεφ.6, το Άρθρο 44 του Ν. 9/65 και το Άρθρο 30 του Συντάγματος. Καταγράφονται δε συνολικά 13 λόγοι ένστασης. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται και οι πιο κάτω: • Η Αίτηση είναι θνησιγενής εφόσον προωθούνται θεραπείες για αναστολή και/ή ακύρωση των διαδικασιών εκτέλεσης της εκ συμφώνου απόφασης που εκδόθηκε στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής στις 20/3/2014, η οποία ουδέποτε εφεσιβλήθηκε και είναι τελεσίδικη και άμεσα εκτελεστή. • Με την αγωγή 1828/2015 του Ε.Δ. Λάρνακας ο Αιτητής επιχειρεί να προσβάλει κατά τρόπο ανεπίτρεπτο την τελεσιδικία στην παρούσα αγωγή, περιφρονώντας τη δικαστική διαδικασία που ολοκληρώθηκε σε αυτή και την απόφαση που εκδόθηκε στο πλαίσιο αυτής. • Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων διαταγμάτων και/ή δεν συντρέχουν οι ειδικές και/ή οι εξαιρετικές εκείνες περιστάσεις που να δικαιολογούν την αιτούμενη θεραπεία. • Έγκριση της Αίτησης συνιστά επί της ουσίας παραμερισμό της εκ συμφώνου απόφασης που εκδόθηκε στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής. • Εάν εκδοθούν οι αιτούμενες θεραπείες οι Καθ΄ ων η Αίτηση θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και θα αποστερηθούν χωρίς ουσιαστικό λόγο τη δυνατότητα προώθησης μέτρων εκτέλεσης για να απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας τους από εκδοθείσα απόφαση η οποία είναι άμεσα εκτελεστή. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση υπαλλήλου των Καθ΄ ων η Αίτηση στην οποία αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα γεγονότα: ▪ Η Απόφαση αφορά τη δικαστική επαλήθευση του ύψους της οφειλής του Αιτητή προς την Καθ' ης η αίτηση δυνάμει συμφωνίας δανείου με αριθμό λογαριασμού 0552-13-019154 που υπογράφηκε στις 02/09/2008 για το ποσό των €570.000. ▪ Η Απόφαση στην παρούσα αγωγή εκδόθηκε εκ συμφώνου με την παρουσία των διαδίκων δια μέσου των δικηγόρων τους ενώπιον του Δικαστηρίου στις 20/03/2014. ▪ Η Απόφαση είναι τελεσίδικη και δεν υπάρχει δυνατότητα ανατροπής ή παραμερισμού της αφού δεν εκκρεμεί οποιαδήποτε έφεση εναντίον της ούτε παρέχεται υπό τις περιστάσεις οποιοδήποτε δικονομικό διάβημα προσβολής του κύρους της. ▪ Η Απόφαση τελούσε σε αναστολή μέχρι τις 15/11/2015 πλην όμως η Καθ' ης η αίτηση είχε το δικαίωμα εντός της περιόδου αναστολής να εγγράψει επιβάρυνση της Απόφασης στην ακίνητη περιουσία του Αιτητή. Ενόψει των ανωτέρω, η Καθ' ης η αίτηση προχώρησε στα ακόλουθα διαβήματα προς εκτέλεση της Απόφασης: (α) Στις 26/05/2014 ενέγραψε επιβάρυνση (MEMO) επί της ακίνητης περιουσίας του Αιτητή με αριθμό ΕΒ 1136/2014. Αντίγραφο του πιστοποιητικού εγγραφής της Απόφασης στην ακίνητη περιουσία του Αιτητή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1. (β) Την 03/12/2015 προώθησε τη διαδικασία πώλησης του ακινήτου που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ6618/08 και προς τούτο ανοίχθηκε στο αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο ο φάκελος με αριθμό ΑΝ Π 320/15. Αντίγραφο της σχετικής βεβαίωσης του αρμόδιου Κτηματολογικού Γραφείου ημερομηνίας 03/12/2015 που αφορά την έναρξη της διαδικασίας πώλησης της εν λόγω ενυπόθηκης ακίνητης ιδιοκτησίας του Αιτητή, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2. (γ) Την 01/09/2016 προώθησε διαδικασία κατάσχεσης της κινητής περιουσίας του Αιτητή εκδίδοντας προς τούτο σχετικό ένταλμα (writ of movables) για το οποίο η Καθ' ης η αίτηση δεν έχει μέχρι στιγμής οποιαδήποτε ενημέρωση εάν εκτελέστηκε. (δ) Στις 27/10/2016 επέδωσε (δια μέσου των δικηγόρων της) στον Αιτητή επιστολή ημερομηνίας 25/10/2016 με την οποία τον καλούσε να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος διαφορετικά θα λαμβάνονταν εναντίον του περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης της Απόφασης, πλην όμως ο Αιτητής ουδέποτε ανταποκρίθηκε. Ως εκ τούτου, η Καθ' ης η αίτηση με επιστολή των δικηγόρων της προς το αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο προώθησε τη διαδικασία εκποίησης του ως άνω MEMO για την οποία ανοίχθηκε στο Κτηματολόγιο ο φάκελος με αριθμό ΑΝΠ 95/16. Αντίγραφο της επιστολής των δικηγόρων της Καθ' ης η αίτηση προς το αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο ημερομηνίας 02/12/2016 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 ως επίσης και αντίγραφο βεβαίωσης του αρμόδιου Κτηματολογικού Γραφείου ημερομηνίας 06/12/2016 για την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης της ακίνητης ιδιοκτησίας που αφορά το MEMO ΕΒ 1136/2014 ως Τεκμήριο 4. ▪ Η Απόφαση στην υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγή εκδόθηκε εκ συμφώνου μεταξύ των διαδίκων, είναι τελεσίδικη, εκτελεστή και επαληθεύει δικαστικά τη νομιμότητα του χρέους επιβεβαιώνοντας παράλληλα τη νομιμότητα και εγκυρότητα των συμβάσεων που συνήφθησαν μεταξύ των διάδικων στην παρούσα αγωγή. Οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί του Αιτητή σε σχέση με την νομιμότητα και εγκυρότητα των συμβάσεων που υπέγραψε με την Καθ' ης η αίτηση, όπως και οι ισχυρισμοί περί συμπαιγνίας ή δόλιας συνεργασίας της Καθ΄ης η Αίτηση με τρίτα πρόσωπα και για ψευδείς παραστάσεις από πλευράς της Καθ΄ης η Αίτηση, είναι αναληθείς. ▪ Ουδεμία διαδικασία εκκρεμεί εναντίον του κύρους της Απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή. Η αγωγή υπ. αρ. 1828/15 του Ε.Δ. Λάρνακας δεν αφορά, ούτε επιχειρεί να προσβάλει την ορθότητα, νομιμότητα και εκτελεστότητα της Απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή. ▪ Από την ημέρα έκδοσης της απόφασης μέχρι και την ημερομηνία προώθησης των πιο πάνω μέτρων εκτέλεσης ο Αιτητής ουδέν ποσό κατέβαλε στην Καθ΄ης η Αίτηση με αποτέλεσμα το εξ αποφάσεως χρέος να παραμένει οφειλόμενο. Νομική Πτυχή Η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται κυρίως στη Δ.40, θ.7 και 11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η Δ.40,θ.7 διαλαμβάνει τα εξής: "7. Every person to whom any sum or money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to apply for the issue of writs to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- (
  2. a)If the judgment or order is for payment within a period therein mentioned, no writ shall be issued until after the expiration of such period; (
  3. b)The Court or Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit". Η Δ.40, θ.7 αντιστοιχεί στo O.42 r.17

(1)(
  1. b)των Αγγλικών Θεσμών ως ίσχυαν κατά το 1955 το οποίο προέβλεπε τα εξής: "Every person to whom any sum of money or any costs shall be payable under a judgment or order shall, so soon as the money or costs shall be payable, be entitled to sue out one or more writ or writs of fieri facias or one or more writ or writs of eligit to enforce payment thereof, subject nevertheless as follows:- ................................... (
  2. b)The Court or a Judge may, at or after the time of giving judgment or making an order, stay execution until such time as they or he shall think fit" Η πιο πάνω αγγλική διάταξη αντικαταστάθηκε το 1966 από την O.47 r.1
(1)(α). Η τελευταία αυτή διάταξη παρέχει την εξουσία στα Αγγλικά Δικαστήρια να αναστέλλουν την εκτέλεση αποφάσεων είτε απόλυτα, είτε υπό όρους, οποτεδήποτε συντρέχουν ιδιαίτερες περιστάσεις (special circumstances) οι οποίες καθιστούν ανεπιθύμητη την άμεση εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος. Ακόμα όμως και πριν την ρητή συμπερίληψη στο Ο.47 r.1
(1)(α) σε ιδιαίτερες περιστάσεις και παρά το ότι το ζήτημα επαφίετο στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, δεν εκδίδετο διαταγή για αναστολή εκτέλεσης απόφασης στην απουσία ειδικών περιστάσεων[1]. Σύμφωνα δε με τη νομολογία μας η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.40, θ.7(β) ασκείται κατ΄αναλογίαν των αρχών που διέπουν τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.35, θ.18[2]. Εν προκειμένω οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης συμφώνως της Δ.35, θ.18 είναι πρώτον, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με παράλληλο γνώμονα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης[3]. Περαιτέρω για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υπάρχουν ειδικές περιστάσεις.[4] Όπως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω η υπό κρίση Αίτηση βασίζεται και στη Δ.40, θ.11 η οποία διαλαμβάνει τα εξής: "11. Any party against whom judgment has been given on an order made may apply to the Court or a Judge for a stay of execution or other relief against such judgment upon the ground of facts which have arisen too late to be pleaded; and the Court or Judge may give such relief and upon such terms as may be just". Όπως έχει νομολογηθεί η δικαιοδοσία η οποία παρέχεται από τις πρόνοιες της Δ.40,θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για την αναστολή εκτέλεσης περιορίζεται στα θέματα τα οποία εξειδικεύονται από τις διατάξεις αυτής. Αφορά δε αναστολή εκτέλεσης με βάση γεγονότα που προέκυψαν καθυστερημένα και δεν μπορούσαν να περιληφθούν στα δικόγραφα. Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Stavrou & Another v. Christopoulos
(1985)1 C.L.R. 449 η πιο πάνω διάταξη δεν παρέχει ευχέρεια αναστολής διαδικασίας άλλης από εκείνη η οποία αποτελεί το αντικείμενο της έφεσης. Η επίκληση της Δ.40,θ.11 μπορεί να γίνει λόγω της εκκρεμότητας της αποπεράτωσης της έφεσης[5]. Σύντομο Ιστορικό Για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας με βάση τις εκατέρωθεν ενόρκους δηλώσεις και τα στοιχεία του φακέλου της υπόθεσης τα πιο κάτω γεγονότα είναι αναντίλεκτα και κρίνεται σκόπιμο όπως παρατεθούν για σκοπούς καλύτερης κατανόησης των ζητημάτων που εγείρονται: ð Στην παρούσα αγωγή εκδόθηκε στις 20/03/2014 εκ συμφώνου Απόφαση στην παρουσία των διαδίκων. Η Απόφαση αυτή αφορά την απαίτηση των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση δυνάμει συμφωνίας δανείου με αριθμό λογαριασμού 0552-13-019154 που υπογράφηκε στις 02/09/2008 για το ποσό των €570.
  1. ð Παρά το γεγονός ότι η πιο πάνω Απόφαση τελούσε σε αναστολή μέχρι τις 15/11/2015 οι Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση είχαν το δικαίωμα να εγγράψουν εντός της περιόδου αναστολής επιβάρυνση της Απόφασης στην ακίνητη περιουσία του Αιτητή. ð Για σκοπούς εκτέλεσης της πιο πάνω Απόφασης οι Ενάγοντες/Καθ΄ων η Αίτηση προχώρησαν στα ακόλουθα διαβήματα: i. Στις 26/05/2014 ενέγραψαν επιβάρυνση (Memo) επί της ακίνητης περιουσίας του Αιτητή με αριθμό ΕΒ 1136/
  2. (Αντίγραφο του πιστοποιητικού εγγραφής της Απόφασης στην ακίνητη περιουσία του Αιτητή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση της Ένστασης). ii. Την 03/12/2015 προώθησαν τη διαδικασία πώλησης του ακινήτου που επιβαρύνεται με την υποθήκη Υ6618/08 και προς τούτο ανοίχθηκε στο αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο ο φάκελος με αριθμό ΑΝ Π 320/
  3. (Αντίγραφο της σχετικής βεβαίωσης του αρμόδιου Κτηματολογικού Γραφείου ημερομηνίας 03/12/2015 που αφορά την έναρξη της διαδικασίας πώλησης της εν λόγω ενυπόθηκης ακίνητης ιδιοκτησίας του Αιτητή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση της Ένστασης). iii. Στις 4/12/15 ο Αιτητής έλαβε επιστολή του Επαρχ. Κτηματολογίου Λάρνακας τιτλοφορούμενη ως «Γνωστοποίηση προς τον εξ αποφάσεως/ενυπόθηκο οφειλέτη, σύμφωνα με το άρθρο 44 του περί Μεαταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, αρ.9 του 1965, ως έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα» με την οποία πληροφορείτο ότι είχε κατατεθεί η αίτηση με αριθμό ΑΝ Π 320/15 για την πώληση της ακίνητης περιουσίας προς ικανοποίηση χρέους του προς τους Καθ΄ων η Αίτηση δυνάμει της Υποθήκης Υ6618/08 (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). iv. Την 01/09/2016 προώθησαν διαδικασία κατάσχεσης της κινητής περιουσίας του Αιτητή εκδίδοντας προς τούτο σχετικό ένταλμα (writ of movables) για το οποίο η Καθ' ης η αίτηση δεν έχει μέχρι στιγμής οποιαδήποτε ενημέρωση εάν εκτελέστηκε. v. Στις 27/10/2016 επέδωσαν (δια μέσου των δικηγόρων τους) στον Αιτητή επιστολή ημερομηνίας 25/10/2016 με την οποία τον καλούσαν να αποπληρώσει το εξ αποφάσεως χρέος διαφορετικά θα λαμβάνονταν εναντίον του περαιτέρω μέτρα εκτέλεσης της Απόφασης, πλην όμως ο Αιτητής ουδέποτε ανταποκρίθηκε. Ως εκ τούτου, η Καθ' ης η αίτηση με επιστολή των δικηγόρων της προς το αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο προώθησε τη διαδικασία εκποίησης του ως άνω MEMO για την οποία ανοίχθηκε στο Κτηματολόγιο ο φάκελος με αριθμό ΑΝΠ 95/
  4. (Επιστολή των δικηγόρων των Καθ' ων η Αίτηση προς το αρμόδιο Κτηματολογικό Γραφείο ημερομηνίας 02/12/2016 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 ενώ βεβαίωση του αρμόδιου Κτηματολογικού Γραφείου ημερομηνίας 06/12/2016 για την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης της ακίνητης ιδιοκτησίας που αφορά το MEMO ΕΒ 1136/2014, επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4). vi. Στον Αιτητή επιδόθηκε Γνωστοποίηση του Επαρχ. Κτηματολογίου Λάρνακας ημερ. 7/12/16 για κατάθεση αίτησης για αναγκαστική πώληση ακινήτου δυνάμει της εγγραφής δικαστικής απόφασης με αρ. ΕΒ 1136/2014 (Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση της Αίτησης). Εξέταση Αίτησης Στην υπό κρίση Αίτηση ο Αιτητής διατείνεται πως η λήψη μέτρων εκτέλεσης εναντίον του του αποστερεί αναφαίρετα συνταγματικά δικαιώματα καθότι αφενός δεν του δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσει τη δική του θέση στο πλαίσιο της παρούσας αγωγής στην οποία εκδόθηκε απόφαση εις βάρος του και αφετέρου δεν δόθηκε η ευκαιρία να εκδικαστεί η αγωγή υπ. αρ. 1828/
  5. Περαιτέρω ισχυρίζεται πως είναι άδικη σε αυτό το στάδιο η εκτέλεση της απόφασης καθότι το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφασίσει τελεσίδικα για την εγκυρότητα και νομιμότητα των δικαστικών αποφάσεων επί των οποίων οι Καθ΄ων η Αίτηση βάσισαν τα μέτρα που λαμβάνουν (συμπεριλαμβανομένης και της απόφασης στην παρούσα αγωγή) και τα οποία, αν δικαιωθεί, θα καταστούν άνευ αντικειμένου[6]. Σε σχέση με την πρώτη εισήγηση θεωρώ ότι η απάντηση είναι προφανής και δεν χρειάζεται, επομένως, να λεχθούν πολλά. Όπως προέκυψε από τα γεγονότα της υπόθεσης στην παρούσα αγωγή και είναι αναντίλεκτα, η Απόφαση στην παρούσα αγωγή εκδόθηκε από το Δικαστήριο αφού προηγήθηκε κοινό αίτημα των συνηγόρων των διαδίκων στην παρουσία των ιδίων των διαδίκων. Τούτου δοθέντος δεν μπορεί να γίνεται λόγος για οποιανδήποτε αποστέρηση του δικαιώματος του Αιτητή να ακουστεί και να παρουσιάσει την δική του θέση. Το αντίθετο είναι αυτό που στην πραγματικότητα έλαβε χώρα. Βασικά ο ίδιος συναίνεσε στην έκδοση Απόφασης ως το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερ. 20/3/
  6. Το πρακτικό του Δικαστηρίου έχει ως ακολούθως: «Δικηγόρος για Ενάγοντες: Η υπόθεση αναφορικά με τον Εναγόμενο έχει διευθετηθεί ως ακολούθως:
  7. Θα εκδοθεί απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου ως η παράγραφος 11A και Β της Έκθεσης Απαίτησης πλέον διάταγμα ως η παράγραφος 11 Γ της Έκθεσης Απαίτησης.
  8. Τα έξοδα θα είναι υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγομένου ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.
  9. Θα υπάρχει αναστολή εκτέλεσης από την ημερομηνία έκδοσης της απόφασης μέχρι τις 15 Νοεμβρίου
  10. Από την αναστολή εκτέλεσης θα εξαιρείται το δικαίωμα των Εναγόντων να καταχωρίσουν ΜΕΜΟ επί της ακίνητης περιουσίας του Εναγόμενου. Δικηγόρος για Εναγόμενο: Συμφωνούμε με τα πιο πάνω. Δικαστήριο: Εκ συμφώνου εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου ως η παράγραφος 11(Α), (Β) και (Γ) της Έκθεσης Απαίτησης πλέον έξοδα όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικστήριο. Θα υπάρχει ανaστολή εκτέλεσης μέχρι 15/11/
  11. Οι Ενάγοντες θα είναι ελεύθεροι να εγγράψουν επιβάρυνση (memo) επί της ακίνητης ιδιοκτησίας του Εναγόμενου. Η ημερομηνία 19/5/2014 ακυρούται.» Σε ό, τι αφορά τη δεύτερη εισήγηση εκλαμβάνω πως αφορά και αναφέρεται στους ισχυρισμούς που προβάλλονται στη αγωγή 1828/
  12. Επισημαίνεται πως μέσω αυτής της αγωγής επιδιώκεται, μεταξύ άλλων, η έκδοση Δηλωτικής Απόφασης ότι η Συμφωνία δανείου με αρ. λογαριασμού 0552-13-019154 που υπογράφηκε στις 02/09/2008 για το ποσό των €570.000 είναι άκυρη συνεπεία δόλου και/ή απάτης και/ή αποτελεί προϊόν συνομωσίας μεταξύ των Καθ΄ων η Αίτηση και του Ιωάννη Μιχαήλ και/ή ότι συνομολογήθηκε κατόπιν ψευδών παραστάσεων με πρόθεση όπως ο Αιτητής ενεργήσει επί αυτών προς βλάβη και ζημιά του και που είχε ως αποτέλεσμα την εις βάρος του έκδοση αποφάσεως στην παρούσα αγωγή. Περαιτέρω μέσω της πιο πάνω αγωγής επιδιώκεται η έκδοση Δηλωτικής Απόφασης ότι ο Αιτητής ουδέν ποσό οφείλει στους Καθ΄ων η Αίτηση ως επίσης και η επιδίκαση αποζημιώσεων και/ή αυξημένων και/ή τιμωρητικών αποζημιώσεων συνεπεία δόλου και/ή συνωμοσίας και/ή για ζημιές που προκλήθηκαν στην ακίνητη ιδιοκτησία του Αιτητή συνεπεία της εγγραφής σε αυτή MEMO. Στην υπό εξέταση περίπτωση η απόφαση για την οποία επιζητείται η αιτούμενη, με βάση τη Δ.40, θ.11, θεραπεία δεν αποτελεί αντικείμενο έφεσης. Με βάση τα όσα καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση ο Αιτητής δεν επιδιώκει την αναστολή των μέτρων εκτέλεσης λόγω και ενόψει της ύπαρξης εκκρεμότητας σε ασκηθείσα κατά την απόφασης στην παρούσα αγωγή έφεσης - η οποία έχει ήδη τελεσιδικήσει - αλλά προς το σκοπό διασφάλισης των συμφερόντων του σε άλλη διαδικασία η οποία έχει στο μεταξύ μεσολαβήσει, ήτοι την αγωγή 1828/
  13. Στην υπόθεση Stavrou v. Christopoulos
(1985)1 C.L.R. 449 είχε εκδοθεί εκ συμφώνου διάταγμα έξωσης εναντίον του Εφεσείοντος. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε αγωγή για παραμερισμό του διατάγματος με τον ισχυρισμό ότι είχε εκδοθεί λόγω δόλου του Εφεσίβλητου. Η αγωγή απορρίφθηκε όπως και η έφεση εναντίον της απόρριψης. Παρά το τελεσίδικο διάταγμα έξωσης οι Ενάγοντες καταχώρησαν αίτηση για αναστολή του διατάγματος εκείνου. Η αίτηση για αναστολή βασίστηκε επί της Δ.40, θ.11 και του Άρθρου 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/
  1. Η αναστολή επιδιώχθηκε για να διασφαλιστεί η θέση των Εφεσειόντων σε άλλη διαδικασία εντελώς ανεξάρτητη από τη διαδικασία που κατέληξε στην έκδοση του διατάγματος έξωσης. Το Ανώτατο Δικαστήριο έθεσε το όλο θέμα ως εξής στη σελ. 451 της απόφασης του: "The learned trial Judge dismissed the application as unfounded. We are wholly in agreement. We cannot visualize any circumstances under which a Court of Law may interfere, in the indirect way sought in these proceedings, with the finality of a judgment of a Court of competent jurisdiction. O.40, r.11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgment or order pending the determination of an appeal in the proceedings. It is therefore, irrelevant to the present proceedings. Nor does s.47 of the Court of Justice Law confer jurisdiction to impeach in the way sought in these proceedings the finality of a judgment. Though unnecessary to explore the ambit of s.47 for the purposes of this judgment we can certainly conclude that it does not confer jurisdiction to interfere with the finality of judgment or order in the manner sought in these proceedings." Έχοντας λοιπόν καταλήξει ότι με την παρούσα Αίτηση ο Αιτητής δεν επιδιώκει την αναστολή των μέτρων εκτέλεσης λόγω εκκρεμότητας της αποπεράτωσης έφεσης, κρίνω ότι η Δ.40, θ.11 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Πέραν της πιο πάνω Διάταξης ο Αιτητής έχει βασίσει την υπό κρίση Αίτηση και στις πρόνοιες της Δ.40, θ.
  2. Υπενθυμίζουμε πως με βάση τη σχετική νομολογία δυνατότητα αναστολής της εκτέλεσης απόφασης ή διατάγματος κατ΄επίκλιση της Διάταξης αυτής παρέχεται οποτεδήποτε συντρέχουν ειδικές περιστάσεις (special circumstances) βάσει των οποίων δεν είναι επιθυμητή η άμεση εκτέλεση ενώ η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με βάση τη Δ.40, θ.7(β) ασκείται κατ΄αναλογία των αρχών που διέπουν τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σύμφωνα με τη Δ.35, θ.18[7]. Υπενθυμίζω ότι και στο πλαίσιο αιτήσεων που βασίζονται στη Δ.35, θ.18 το Δικαστήριο έχει απόλυτη και απεριόριστη διακριτική ευχέρεια στο να χορηγήσει ή μη διάταγμα αναστολής και θα το χορηγήσει μόνο αν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις. Παραθέτω σχετικό προς τούτο απόσπασμα από το Σύγγραμμα Halsbury´s Laws of England Τόμος 16, σελ. 35 παράγρ. 51:- "The Court has an absolute and unfettered discretion as to the granting or refusing a stay, and as to the terms upon which it will grant it .. and will, as a rule, only grant it if there are special circumstances, which must be deposed to an affidavit unless application is made at the hearing." Στην υπόθεση Ferdinand Wagner (a Firm) v. Laubscher Bros (a Firm)
(1970)2 All E.R. 174. απερρίφθη αίτημα, το οποίο είχε υποβληθεί με βάση την Δ.47 Θ.1
(1)(α) των Αγγλικών θεσμών για αναστολή εκτέλεσης Γερμανικής απόφασης, η οποία είχε εγγραφεί στην Αγγλία, εκκρεμούσης της εκδίκασης αγωγής, η οποία είχε καταχωρηθεί από τους εναγόμενους εναντίον των εναγόντων ενώπιον των Αγγλικών Δικαστηρίων στην οποία εγείρονταν τα ίδια ζητήματα με αυτά που είχαν αποφασιστεί από το Γερμανικό Δικαστήριο. Στη σελίδα 317 της απόφασης αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον Λόρδο Denning: "Here is a German judgment which is equivalent to an English judgment. If the plaintiffs had obtained an English judgment, we should not, for one moment, grant a stay simply because the defendants had brought a cross-claim in another action against the plaintiffs. So here we should not stay execution in this German judgment simply because Laubscher's have brought a cross-action in England against Wagner." Το κρίσιμο ερώτημα στην παρούσα υπόθεση είναι κατά πόσον, ενόψει της εκκρεμοδικίας στην αγωγή 1828/15, υφίστανται οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις που να δικαιολογούν αναστολή των μέτρων εκτέλεσης και αποστέρηση από τους Καθ΄ων η Αίτηση των καρπών της επιτυχίας τους που προέκυψαν ως αποτέλεσμα της έκδοσης της εκ συμφώνου απόφασης στην παρούσα αγωγή. Εν πρώτοις επισημαίνεται ότι στην ένορκη δήλωση της υπό κρίση Αίτησης δεν εξειδικεύονται οι εξαιρετικές εκείνες περιστάσεις οι οποίες θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ του Αιτητή. Πλην της γενικής και αόριστης αναφοράς του Αιτητή ότι η εκτέλεση της απόφασης στην παρούσα αγωγή θα ήταν άδικη, καμία επεξήγηση και κανένα στοιχείο δεν παρουσιάζεται που να καταδεικνύει και να δικαιολογεί την ύπαρξη ιδιαίτερων περιστατικών. Αναμφίβολα η αγωγή 1828/15 την οποία καταχώρησαν εναντίον των Καθ΄ών η Αίτηση και ακόμη ενός φυσικού προσώπου αποτελεί μια εντελώς ανεξάρτητη διαδικασία από την παρούσα αγωγή. Μέσω δε αυτής ο Αιτητής επιδιώκει, ανάμεσα σε άλλες θεραπείες, και την επιδίκαση αποζημιώσεων συνεπεία της κατ΄ισχυρισμόν δόλιας συμπεριφοράς και/ή λόγω συνωμοσίας μεταξύ των Εναγομένων 1 και
  1. Είναι, επομένως, φανερό ότι, σε περίπτωση επιτυχίας του Αιτητή στην πιο πάνω αγωγή, θα δικαιούται να εισπράξει υπό μορφή αποζημιώσεων οποιαδήποτε ποσά θα καταβληθούν και/ή εισπραχθούν δυνάμει της απόφασης που εκδόθηκε στην παρούσα αγωγή. Επισημαίνεται στο σημείο αυτό πως δεν υπήρξε ισχυρισμός από μέρους του Αιτητή ότι θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά και/ή οποιεσδήποτε μη αναστρέψιμες συνέπειες σε αυτόν από την προώθηση των μέτρων εκτέλεσης και/ή σε περίπτωση που η εναντίον του εκδοθείσα απόφαση στην παρούσα αγωγή ικανοποιηθεί. Ειδικότερα τονίζω ότι κανένας ισχυρισμός δεν προεβλήθη από μέρους του Αιτητή περί αφερεγγυότητας των Καθ΄ων η Αίτηση και αδυναμίας τους να επιστρέψουν οποιοδήποτε ποσό ήθελε εισπραχθεί κατά την εκτέλεση της απόφασης στην περίπτωση που μελλοντικά ήθελε αποφασιστεί κάτι τέτοιο. Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω είναι η κατάληξη μου ότι δεν έχει καταδειχθεί οποιοσδήποτε λόγος και πόσο μάλλον οποιεσδήποτε ειδικές περιστάσεις για σκοπούς της Δ.40, θ.
  2. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και, συνεπώς, απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Καθ΄ων η Αίτηση δικαιούνται τα έξοδα τους. Κατά συνέπεια τα έξοδα Αίτησης ως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ των Καθ΄ων η Αίτηση και σε βάρος του Αιτητή. (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Anderson & Coltman Ltd v. Sonco Canning Ltd
(1982)2 JSC 325: "Our order 40, r.7 copies almost verbatim the corresponding English R.S.C. Order 42, r.I7 before, it was replaced in 1966 by-R.S.C. Order 47, r.I
(1)(a). This latter rule empowers the Court in England to stay-execution of its judgments either absolutely or subject to such terms as the Court thinks fit whenever there are special circumstances "which render it inexpedient to enforce the judgment or order". Even before, however, express, reference to "special circumstances" was first made in R.S.C. Order 1+7, r.l(l)(a), although the matter was one in the absolute discretion of the Court, an order for stay of execution was not made in the absence of special circumstances shown:- Becker v. Earles Court Ltd.
(1911), 56 Sol. Jo. 206, C.A". [2] Δέστε Thorn DomesticAppliances v. Alpan (Takis Bros) Ltd
(1983)2 J.S.C .544: "Having given the matter our best consideration we are of the opinion that the principles governing the exercise of the discretion of the Court under
  1. 35, r. 18 do govern by analogy the exercise of the discretion of the Court under
  2. 40, r. 7(b), in as much as both these Rules refer to stay of execution of judgments, they both confer upon the Court a discretionary power, and the words employed in both Rules are sufficiently similar to permit this Court to derive guidance in deciding cases under 0.40, r. 7(b) from cases decided under 0.35, r. 18". [3] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου
(1989)1 C.L.R. 592 και επίσης την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(1991)1 Α.Α.Δ. 1147. [4] Δέστε Aristidou v. Aristidou
(1985)1 C.L.R. 649, 652: "It is well settled that special circumstances should exist justifying the stay of execution of a judgment". [5] "0.40, r. 11 is specifically intended to confer jurisdiction to stay a judgment or order pending the determination of an appeal in the proceedings." [6] Δέστε παρα.16 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή: «Η λήψη μέτρων εκτέλεσης εναντίον μου, αποστερεί το δικαίωμα για δίκαιη δίκη και μου αφαιρεί αναφαίρετα συνταγματικά μου δικαιώματα καθότι ουδέποτε μου δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσω την δική μου θέση στα πλαίσια της αγωγής στην οποία εκδόθηκε απόφαση εις βάρος μου και ουδέποτε μου δόθηκε η ευκαιρία να εκδικαστώ ενώπιον Δικαστηρίου στην αγωγή μου 1828/15. Είναι άδικη θεωρώ και πιστεύω η εκτέλεση της απόφασης σε αυτό το στάδιο καθότι τα Δικαστήρια δεν έχουν ακόμα αποφασίσει τελεσίδικα για την εγκυρότητα και νομιμότητα των δικαστικών αποφάσεων επί των οποίων η καθ ης η αίτηση βάσισε τα μέτρα που λαμβάνει και τα οποία εάν δικαιωθώ θα καταστούν άνευ αντικειμένου». [7] Δέστε Thorn DomesticAppliances v. Alpan (Takis Bros) Ltd
(1983)2 J.S.C .544: "Having given the matter our best consideration we are of the opinion that the principles governing the exercise of the discretion of the Court under
  1. 35, r. 18 do govern by analogy the exercise of the discretion of the Court under
  2. 40, r. 7(b), in as much as both these Rules refer to stay of execution of judgments, they both confer upon the Court a discretionary power, and the words employed in both Rules are sufficiently similar to permit this Court to derive guidance in deciding cases under 0.40, r. 7(b) from cases decided under 0.35, r. 18". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.