ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ κ.α., Αίτηση Αρ.: 1/2016, 15/9/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2017:A126 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Αίτηση Αρ.: 1/2016 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΕΡΙ ΑΚΙΝΗΤΟΥ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ (ΔΙΑΚΑΤΟΧΗ, ΕΓΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ) ΝΟΜΟ, ΚΕΦ. 224 ΜΕΤΑΞΥ:
- ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
- ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ Αιτητές / Εφεσείοντες -και-
- ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
- ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
- ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Γ. ΣΑΒΒΙΔΗ, ΩΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΑΠΟΒΙΩΣΑΝΤΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗ Καθ' ων η Αίτηση / Εφεσίβλητων ------------------- Ημερομηνία: 15/09/2017 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τους Αιτητές / Εφεσείοντες: κα Φωτεινή Γ. Χατζηιωάννου Για τους Καθ' ων η Αίτηση / Εφεσιβλήτους 1 και 2: κ. Σελίπας Α. Αδάμος για τον Γενικό Εισαγγελέα Καθ' ου η Αίτηση 3: Αυτοπροσώπως --------------------- ΑΠΟΦΑΣΗ
- Σύμφωνα με το Άρθρο 80 του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (∆ιακατοχή, Εγγραφή και Εκτίµηση) Νόµος, Κεφ. 224, κάθε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο κατά οποιασδήποτε διαταγής, ειδοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, που διενεργήθηκε, δόθηκε ή λήφθηκε δυνάµει των διατάξεων του Κεφ. 224, δύναται, εντός τριάντα ηµερών από την ηµεροµηνία κοινοποίησης σε αυτόν της διαταγής αυτής, ειδοποίησης ή απόφασης, να υποβάλει έφεση στο ∆ικαστήριο και το ∆ικαστήριο, δύναται, να εκδώσει επί αυτής τέτοιο διάταγµα ως ήθελε είναι δίκαιο.
- Ως έχει νομολογηθεί, το Δικαστήριο, στα πλαίσια της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας δυνάμει του προαναφερόμενου Άρθρου 80 του Κεφ. 224, εξετάζει κατά πόσο η απόφαση του Διευθυντή είναι νόμιμη και ορθή στην ουσία της. Όταν υπάρχουν όλα τα στοιχεία, το Δικαστήριο μπορεί να αντικαταστήσει την κρίση του Διευθυντή με τη δική του και να εκδώσει οποιαδήποτε διαταγή κρίνει δίκαιη [[i]]. Αυτό, σημαίνει, ότι, η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, δεν περιορίζεται μόνο στον έλεγχο της νομιμότητας της απόφασης, αλλά επεκτείνεται και στην ορθότητά της, καθώς και στις ρυθμίσεις των δικαιωμάτων των διαδίκων με γνώμονα το δίκαιο [[ii]]. Το Δικαστήριο, δεν θα αντικαταστήσει εύκολα την δική του διακριτική ευχέρεια με εκείνη του Διευθυντή. Θα υιοθετήσει τέτοια πορεία, μόνο εφόσον υπάρχουν ισχυροί λόγοι οι οποίοι αποδεικνύονται με αποδεκτή μαρτυρία και οι οποίοι συνηγορούν προς αυτή την κατεύθυνση [[iii]]. Λόγοι ακύρωσης που λαμβάνονται υπόψη από το Ανώτατο Δικαστήριο για ακύρωση μιας διοικητικής πράξης, όπως για παράδειγμα παράβαση των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης, έλλειψη δέουσας έρευνας, έλλειψη αιτιολογίας, πλάνη περί το νόμο ή τα πράγματα, τυγχάνουν ανάλογης εφαρμογής και σε υποθέσεις που αφορούν τον έλεγχο αποφάσεων του Διευθυντή [[iv]]. Το βάρος απόδειξης του παράνομου ή εσφαλμένου ή αναιτιολόγητου [[v]] της απόφασης του Διευθυντή φέρει ο αιτητής / εφεσείοντας [[vi]].
- Ζήτημα όπως αυτό που έχει εγερθεί με την υπό κρίση διαδικασία, εξετάστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε αριθμό υποθέσεων.
- Στην υπόθεση Κυριάκου Αντωνίου Γιάλλουρου κ. α. ν Ελλάδας Α. Μιχαηλίδη κ. α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 31, το Ανώτατο Δικαστήριο, ανέφερε στην απόφαση του, ότι, ακόμη και σε εκείνες τις περιπτώσεις που ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, έχει εξουσία να αποφασίσει επί ζητημάτων δυνάμει του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ, 224, εάν οι ισχυρισμοί που υποβάλλονται ενώπιον του, συνθέτουν θέματα, ευρύτερα της κτηματολογικής εργασίας, -που προϋποθέτουν δηλαδή, διερεύνηση, όχι απλώς κτηματολογική-, τότε εξουσία εκδίκασης τους έχει το Δικαστήριο. Από τα γεγονότα που ενόρκως παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο προς υποστήριξη της Αίτησης και των Ενστάσεων, είναι προφανές, ότι, η υπόθεση αυτή, είναι από τις περιπτώσεις που, ο Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, μέσα από τον κτηματολογικό έλεγχο και εργασία που έχει εκ του νόμου αρμοδιότητα να ασκήσει (ήτοι, βάσει του Κεφ. 224), δεν μπορεί να την ασκήσει. Ορθά λοιπόν αποφάσισε και επαρκώς δικαιολόγησε την απόφαση του αυτή. 5. Στην υπόθεση Χρυσταλλού Θεοχάρους κ. α. ν Ισμήνης Στυλιανού Πολυκάρπου
(2001)1 Α.Α.Δ. 132, βλέπουμε ακριβώς πως η προαναφερόμενη γενική αρχή, εφαρμόστηκε σε γεγονότα που προσομοιάζουν με αυτά της παρούσης. Τα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης, αλλά και το ουσιαστικό μέρος του σκεπτικού του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την κατάληξη του, συνοψίζονται στο εισαγωγικό κιόλας μέρος της απόφασης του, το οποίο παραθέτω αυτούσιο: «Οι διάδικοι είναι συγγενείς και φιλονικούν σε σχέση με την κυριότητα του τεμαχίου 252, Φ/σχ. 18/52, έκτασης 7σκ. και 3 πρ. τοποθεσία Κακός Κρεμμός στον Πάνω Πύργο. Το χωράφι ήταν καταχωρημένο - όχι εγγεγραμμένο - στο όνομα του προγόνου τους Χαρ. Γ. Κοβή και διεκδικήσεις τους παραπέμπουν σε κληρονομικά δικαιώματα ή ρυθμίσεις σε συνάρτηση προς ισχυρισμούς για κατοχή του, από τη μια ή την άλλη πλευρά. Ο εφεσίβλητος, εφοδιασμένος με πιστοποιητικό της Χωριτικής Αρχής Πάνω Πύργου που βεβαιώνει πως εκείνος κατείχε το χωράφι, ζήτησε από το Κτηματολόγιο εγγραφή του στο όνομά του. Αυτή ήταν και η κατ΄αρχήν απόκλιση του Διευθυντή του Κτηματολογίου αλλά επανεξέτασε το θέμα ενόψει της ένστασης των εφεσιβλήτων, με την οποία υπέβαλαν τις δικές τους διεκδικήσεις. Λήφθηκε και νέο πιστοποιητικό από τη Χωριτική Αρχή προς την ίδια κατεύθυνση και, στη βάση αυτής της μορφής των βεβαιώσεων, όπως αναφέρεται στην ειδοποίηση ημερομηνίας 2.7.92 που στάληκε στους εφεσείοντες, ο εφεσίβλητος "απέκτησε κατοχή σύμφωνα με το άρθρο 10 του κεφ. 224. "Εχθρική κατοχή", δηλαδή, για πλήρη περίοδο 30 ετών που παρέχει δικαίωμα εγγραφής του κατόχου, ως κυρίου της ιδιοκτησίας. Επομένως, σύμφωνα με την ίδια ειδοποίηση, το χωράφι "πρέπει" να εγγραφεί στο όνομα του εφεσίβλητου και αυτό θα γινόταν εκτός εάν οι εφεσείοντες αποτείνονταν στο Δικαστήριο μέσα σε προθεσμία τριάντα ημερών για έκδοση δήλωσης ότι εκείνοι δικαιούνταν σε εγγραφή. Ασκήθηκε έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο κατ' επίκληση του άρθρου 80 του Κεφ. 224, με πρώτο αίτημα την ακύρωση αυτής της ειδοποίησης και θα ανέμενε κανείς πως η σύντομη κατάληξη της θα ήταν πως, πράγματι, δεν είχε δικαίωμα ο διευθυντής να επιλύσει διαφορές ως προς τα ουσιαστικά δικαιώματα των διαδίκων και να τροχιοδρομήσει πορεία, στη βάση δικής του κρίσης, στηριγμένης σε συμπεράσματα του για εχθρική κατοχή. Το πρωτόδικο δικαστήριο, στο πλαίσιο άλλων συλλογισμών, σημείωσε τη νομολογία αναφορικά με την περιορισμένη εμβέλεια της εξουσίας του Διευθυντή αλλά έχουμε υπόψη και την απόφαση στην υπόθεση Inhabitants of the Village of Karpashia, etc and Others v. Church Committee of Ayia Marina Church of Dhiorios and Another
(1971)1 C.L.R. 411 της οποίας τα δεδομένα είναι παρόμοια. Επίσης, την εντελώς πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στην Ντίνος Γεωργίου Αποστόλου ν. Ευθυμίου κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ.
- Και στις δυο περιπτώσεις, ανάλογη ειδοποίηση για πρόθεση εγγραφής στη βάση κατοχής, που ήταν ζήτημα αμφισβητούμενο, ακυρώθηκε με έφεση δυνάμει του άρθρου 80 ακριβώς επειδή, όπως κρίθηκε, εκδόθηκαν χωρίς δικαιοδοσία.». (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου)
- Στην υπό κρίση διαδικασία, πρέπει να σημειωθεί, -ένεκα των προαναφερομένων για την απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Χρυσταλλού Θεοχάρους κ. α,-, ότι, εφεσιβάλλεται, η ακριβώς αντίθετη προσέγγιση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, να μην εξετάσει ο ίδιος και επιλύσει την διαφορά και διεκδικήσεις των διαδίκων που παραπέμπουν σε κληρονομικά δικαιώματα (δωρεά από τον αποβιώσαντα παππού των Αιτητών -την περιουσία του οποίου διαχειρίζεται ο Καθ' ου η Αίτηση 3-, στην αποβιώσασα μητέρα τους, σε συνάρτηση προς ισχυρισμούς για κατοχή των ακινήτων, είτε από πλευράς της μητέρας των Αιτητών, είτε από πλευράς του αποβιώσαντος παππού τους, λόγω αναρμοδιότητας. Σχετική, είναι η ειδοποίηση ημερομηνίας 08/12/2015, δια της οποίας οι Αιτητές ειδοποιήθηκαν για την απόφαση αυτή του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, από την οποία δίδεται και μία σύνοψης των κυρίων γεγονότων αυτής της υπόθεσης και για αυτό τον λόγο την παραθέτω αυτούσια: «
- Η αίτηση με αριθμό φακέλου Α512/2009 υποβλήθηκε στις 13/07/2009 από τον δικηγόρο Νέστορα Νικηφόρου με εντολή της πελάτιδας του, Σταυρούλας Ιωακείμ Κωσταντή (πέθανε στις 23/09/2011) για εγγραφή των ακινήτων στο όνομα της. Μετά το θάνατο της Σταυρούλας Ιωακείμ Κωσταντή, τα παιδιά της, Βασιλική Χριστοδούλου και Θεόδωρος Θεοδώρου, ζητούν να εγγραφούν στα ονόματα τους τα ακίνητα. Υποβλήθηκε ένσταση από τον Παναγιώτη Γ. Σαββίδη, διαχειριστή της περιουσίας του πεθαμένου Ιωακείμ Κωσταντή.
- Η αίτηση με αριθμό φακέλου Α684/2013 υποβλήθηκε στις 03/12/2013 από τον Παναγιώτη Γ. Σαββίδη, διαχειριστή της περιουσίας του πεθαμένου Ιωακείμ Κωνσταντή, για εγγραφή των ακινήτων στον Ιωακείμ Κωνσταντή (αποβιώσας) και καταχώρηση της σημείωσης "Ορίστηκε διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος, ο Παναγιώτης Γ, Σαββίδης, με έγγραφα διαχείρισης, αρ. διαχ. 24/64 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας".
- Επειδή υποβλήθηκαν δύο ξεχωριστές αιτήσεις για εγγραφή των ακινήτων σε διαφορετικά πρόσωπα και επειδή υποβλήθηκε ένσταση από τον Παναγιώτη Γ. Σαββίδη, διαχειριστή της περιουσίας του πεθαμένου Ιωακείμ Κωνσταντή, δεν μπορεί να προχωρήσει η διαδικασία εγγραφής των ακινήτων.
- Για να προχωρήσει η διαδικασία εγγραφής των ακινήτων, πρέπει να προσκομίσετε σχετικό διάταγμα αρμόδιου δικαστηρίου στο οποίο να αναφέρεται ποιος δικαιούται να εγγραφεί ιδιοκτήτης των ακινήτων. Αν μέσα σε τριάντα
(30)μέρες από την ημερομηνία της επιστολής αυτής, δεν προσκομίσετε σχετικό διάταγμα δικαστηρίου ή δεν προσκομίσετε απόδειξη ότι έχετε αποταθεί στο δικαστήριο για έκδοση σχετικού διατάγματος, οι αιτήσεις θα παραμερισθούν χωρίς άλλη ειδοποίηση.». 7. Το ίδιο σκεπτικό, με αυτό της υπόθεσης Χρυσταλλού Θεοχάρους κ. α, ανωτέρω, καταγράφεται και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση, Μιχαήλ Χριστοδούλου Φανή ν Διευθυντή του Κτηματολογίου κ. α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1760, η οποία επίσης εκρίθη επί παρόμοιων γεγονότων. Αναφέρεται στην απόφαση του Εφετείου: «Ο εφεσείων και οι εφεσίβλητοι 2 και 3 διεκδικούν την ιδιοκτησία τεμαχίου γης στο χωριό Προδρόμι της Πάφου. Όπως φαίνεται, το κτήμα ήταν «καταχωρημένο» (όχι εγγεγραμμένο) στο όνομα προγόνου των εφεσιβλήτων 2 και 3, το οποίο οι ίδιοι διεκδικούν κληρονομικώ δικαιώματι και λόγω χρησικτησίας. Ο εφεσείων διεκδικεί το κτήμα, με έρεισμα την αγορά του το 1954, και, έκτοτε, την εχθρική κατοχή του. Κατοχή κτήματος, μετά την αγορά του, μπορεί, όπως αναγνωρίζει η νομολογία, να στοιχειοθετήσει, εφόσον συντρέχουν οι διαγραφόμενες προϋποθέσεις, εχθρική κατοχή του ακινήτου από τον αγοραστή - (Christofis Yianni Diplaros v. Photou Nicola
(1974)1 C.L.R. 198. Ευσταθίου ν. Παναγή
(1992)1 Α.Α.Δ. 1297). Το διαφιλονικούμενο αποτέλεσε διαδοχικά το αντικείμενο αιτήσεων του εφεσείοντος και των εφεσιβλήτων 2 και 3 στις κτηματολογικές αρχές, για την εγγραφή του κτήματος, αντίστοιχα, επ' ονόματί τους. Έρεισμα, και στις δύο περιπτώσεις, αποτέλεσαν πιστοποιητικά της χωριτικής αρχής, στα οποία γίνονται διαπιστώσεις και πιστοποιήσεις για την ιδιοκτησία του κτήματος. Τελικά, είναι στο αίτημα των εφεσιβλήτων 2 και 3 και στο πλαίσιο της διαδικασίας, η οποία ακολούθησε, που εκδόθηκε απόφαση από το Διευθυντή του Κτηματολογίου, σύμφωνα με την οποία αναγνωρίζονται ως ιδιοκτήτες οι εφεσίβλητοι 2 και
- Στο αίτημα των αντιδίκων του, ο εφεσείων είχε προβάλει ένσταση, η οποία απορρίφθηκε με την απόφαση του εφεσίβλητου 1, σύμφωνα με την οποία οι εφεσίβλητοι 2 και 3 δικαιούνται να εγγραφούν ως ιδιοκτήτες. Ο εφεσείων πρόσβαλε την απόφαση με έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο, βάσει των προνοιών του Άρθρου 80 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, ΚΕΦ.
- . Η έφεση, η οποία αποτελεί το αντικείμενο της διαδικασίας ενώπιόν μας, στρέφεται εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου και έχει ως βάση τη θέση που προβλήθηκε εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, για το ανυπόστατο της απόφασης του Διευθυντή, λόγω υπέρβασης των αρμοδιοτήτων του. Η επικύρωσή της από το πρωτόδικο Δικαστήριο αποτελεί σφάλμα, το οποίο καθιστά την απόφαση τρωτή, υποκείμενη σε παραμερισμό. Στη Φιλίππου ν. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 448, υποδείξαμε ότι η επίλυση κτηματικών διαφορών ουσίας κείται εκτός του πλαισίου του Άρθρου 61 του ΚΕΦ. 224. Όπως και πρόσφατα εξηγήσαμε, στην Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1999)1 A.A.Δ. 749, η εξουσία του Διευθυντή του Κτηματολογίου, βάσει του Άρθρου 61, περιορίζεται σε διορθώσεις "(α) λαθών και (β) παραλείψεων, οι οποίες διαπιστώνονται σε (ι) βιβλία, ή (ιι) σχέδια του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου, και (ιιι) στο πιστοποιητικό εγγραφής ακινήτου (τίτλος ιδιοκτησίας). Ό,τι υπόκειται σε διόρθωση είναι το λάθος ή η παράλειψη. Η διόρθωση σκοπεί στην αποκατάσταση της αυθεντικότητας των κτηματολογικών σχεδίων βιβλίων και εγγραφών.". Στην Abraham Hassidoff v. Paul Antoine-Aristide Santi and Others
(1970)1 C.L.R. 220 και σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων, υπογραμμίζεται ότι η επίλυση διαφορών, αναγόμενων στην ιδιοκτησία ακινήτου ως εκ της φύσεώς τους, αποτελεί αρμοδιότητα των Δικαστικών Αρχών και υπάγονται στη δικαιοδοσία πολιτικού δικαστηρίου - (βλ., μεταξύ άλλων, Λιασίδης ν. Γενικού Εισαγγελέα
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 185. Φιλίππου ν. Στυλιανού, (ανωτέρω). Χ"Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1993)1 Α.Α.Δ. 844. Νεοφύτου ν. Δ/ντή Κτηματολογίου
(1995)1 Α.Α.Δ. 842). Τα περιουσιακά δικαιώματα αποτελούν μέρος των αστικών δικαιωμάτων του ατόμου, η διάγνωση των οποίων ανάγεται αποκλειστικά στη δικαιοδοσία αρμόδιου δικαστηρίου - (βλ. Άρθρο 30.2 του Συντάγματος). Αποδεχόμαστε, επομένως, την ορθότητα της κοινής, όπως τελικά διαμορφώθηκε, θέσης των διαδίκων - ότι η πρωτόδικη απόφαση πρέπει να παραμεριστεί και η απόφαση (διαταγή) του Διευθυντή του Κτηματολογίου να ακυρωθεί.». 8. Ίδιο είναι το σκεπτικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην απόφαση του στην υπόθεση Ντίνου Γεωργίου Αποστόλου ν Ευθυμίου Αγαθοκλέους Ευθυμίου κ. α.
(2000)1 Α.Α.Δ. 906, στην οποία ελέχθησαν τα εξής: «Σύμφωνα με τη νομολογία διαφορές που αφορούν στην κυριότητα ακίνητης ιδιοκτησίας δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του Διευθυντή του Κτηματολογίου αλλά σ' αυτή του Επαρχιακού Δικαστηρίου, στην Επαρχία του οποίου κείται το ακίνητο. Στην υπόθεση Abraham Hassidoff v. Paul Antoine-Aristide Santi and Others
(1970)1 CLR 220, στη σελίδα 236 αναφέρεται:- "This being a case concerning legal rights in land, it is obviously a case in which the parties affected should be given full opportunity of vindicating their legal rights in a Court of law in an action for a declamatory judgment as to title or otherwise, with all the safeguards as to proof and admissibility of legal evidence.". Επίσης στην υπόθεση Melpomeni Panayiotou Chrysanthou and Others v. Neoclis Antoniades
(1969)1 CLR 622 στη σελίδα 630 αναφέρεται:- "Ιn the present case the alleged "error" is not apparent from the Land registry records. It would, perhaps, be so if the parties had actually filed in 1944 with the Land Registry Office a plan to scale showing exactly the boundary line where they wished it to be, but that, according to counsel, has not been done. If the Director had in his records such a plan to scale, then that would be a case where by comparing the plan agreed upon and signed by the parties with the official Survey plan, he would be in a position to detect the error. We are of the view that the present dispute between the parties is within the principle laid down in Chakkarto v. The Attorney-General, 1961 C.L.R. 231. There, the facts were different but the principle is the same. Here, the correction of the error, if there is an error in the Land Registry records, is incidental to the main issue which concerns the legal rights of the parties as regards the disputed strip of land.". (Bλέπε επίσης: Χ"Ιωάννου ν. Κωνσταντίνου κ.ά.
(1993)1 ΑΑΔ 844, Νεοφύτου ν. Διευθυντή Κτηματολογίου
(1995)1 ΑΑΔ 842, Μιχαηλίδης ν. Τταπούρα
(1980)1 ΑΑΔ 610). Η απόφαση THE INHABITANTS OF THE VILLAGE OF KARPASHIA, NAMELY HADJI MARKOS P. HADJI MARKOU AND SIXTY-ONE OTHERS and other v. THE CHURCH COMMITTEE OF AYIA MARINA CHURCH OF DIORIOS and other
(1971)1 CLR 411 είναι καταλυτική στην παρούσα υπόθεση. Τα γεγονότα στην υπόθεση εκείνη είναι παρόμοια με τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Οι εφεσίβλητοι, σ΄ εκείνη την υπόθεση, ως θρησκευτική οργάνωση (religious corporation) αποτάθηκε στο Διευθυντή του Κτηματολογίου, με βάση το άρθρο 41
(1)του Κεφ. 224, και ζήτησε την εγγραφή επ΄ ονόματι της ενός κτήματος. Οι εφεσείοντες υπέβαλαν ένσταση προβάλλοντες το δικαίωμα εγγραφής τους ως ιδιοκτήτες του ακινήτου που απέκτησαν λόγω εχθρικής κατοχής. Ο Διευθυντής του Κτηματολογίου αφού εξέτασε τόσο την αίτηση όσο και την ένσταση απεφάσισε όπως εγγράψει το ακίνητο επ΄ ονόματι των εφεσιβλήτων εκτός εάν εντός 30 ημερών οι εφεσείοντες προσκομίσουν διάταγμα του Δικαστηρίου για το αντίθετο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, στο οποίο προσέφυγαν με αίτηση-έφεση οι εφεσείοντες εναντίον της απόφασης του Διευθυντού του Κτηματολογίου την απέρριψε. Το Εφετείο αποδέχθηκε την έφεση και ακύρωσε τόσο την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου όσο και την απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου με το αιτιολογικό ότι ο τελευταίος δεν είχε τέτοια αρμοδιότητα. Αναφέρονται, συγκεκριμένα τα εξής στη σελίδα 415:- "It has not been seriously disputed, during the hearing before us, that it is not within the competence of respondent No. 2, under section 41
(1), to decide on the validity of conflicting claims regarding rights in respect of immovable property; that being so we are of the view that the parties to these proceedings should have been given full opportunity of vindicating their legal rights in a Court, for example by a civil action for a declaration as to title or otherwise, with all the safeguards as to proof and admissibility of evidence. (See Hassidoff v. Santi and Others,
(1970)1 C.L.R. 220). In the circumstances, this appeal, has to be allowed, the appealed from decision of the Kyrenia District Court has to be set aside and the sub judice decision of respondent No. 2 has to be declared to be invalid as having been reached without competence."».
- Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται.
- Τα έξοδα της Αίτησης και της διαδικασίας ακροάσεως της, επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση / Εφεσίβλητων και εναντίον των Αιτητών / Εφεσειόντων, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Δέστε σχετικά τις υποθέσεις Peyiotis and Another v Polemides
(1982)1 C.L.R. 442 και Παύλου κ.α. ν Νεοφύτου
(1995)1 Α.Α.Δ. 973. [ii] Δέστε σχετικά τις υποθέσεις Kafieros v Theocharous
(1978)1 C.L.R. 619, Peyiotis v Polemides
(1982)1 C.L.R. 442, Αθανάση κ.α. ν Χατζημάμα κ.α.
(1990)1 Α.Α.Δ. 208, Κουμής ν Κούντουρου
(1992)1 Α.Α.Δ. 1312, Πατσαλίδης v Δαμασκηνού
(2004)1Β Α.Α.Δ. 1248 και Κυριάκου v Παπαστεφάνου
(2010)1 Α.Α.Δ. 496. [iii] Δέστε τις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Παύλου κ.α. ν Νεοφύτου
(1995)1 Α.Α.Δ. 973, Αριστοτέλους v Χ¨Κυριάκου και άλλου
(2001)1Α Α.Α.Δ. 100 και Σωφρονίου Χρίστου Χατζησωφρονίου αντιπρόσωπος των Αντώνη και Χρυσήλιου Χρήστου Χατζησωφρονίου v Δημοσθένους, Πολιτική Έφεση 111/2008 ημερομηνίας 20/05/
- [iv] Δέστε σχετικά την υπόθεση Σωφρονίου Χρίστου Χατζησωφρονίου αντιπρόσωπος των Αντώνη και Χρυσήλιου Χρήστου Χατζησωφρονίου v Δημοσθένους, Πολιτική Έφεση 111/2008 ημερομηνίας 20/05/
- [v] Επιπρόσθετα, η απόφαση του Διευθυντή πρέπει να είναι αιτιολογημένη. Η υποχρέωση του αυτή, πηγάζει από τη φύση της διαδικασίας που είναι οιονεί δικαστική και από τις ρητές πρόνοιες του Κανονισμού 6
(2)και
(3)των σχετικών Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956. Δέστε σχετικά τις υποθέσεις Παύλου κ. α. ν Νεοφύτου
(1995)1 Α.Α.Δ. 973 και Χειμώνας v. Γεωργίου κ. α.
(1999)1Α Α.Α.Δ. 108. [vi] Δέστε σχετικά τις υποθέσεις Αριστοτέλους v Χ¨Κυριάκου κ. α.
(2001)1Α Α.Α.Δ. 100, Παπαχρυσοστόμου v Παπασταύρου κ. α.
(2004)1Α Α.Α.Δ. 546 και Κτωρίδη v Επάρχου Λεμεσού κ. α.
(2005)1 Α.Α.Δ. 541. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο