← Κύπρος

ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΥΝΙΔΗΣ υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΥΝΙΔΗ ν. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΚΟΥΝΙΔΟΥ (άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ) κ.α., A

ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΥΝΙΔΗΣ υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΥΝΙΔΗ ν. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΚΟΥΝΙΔΟΥ (άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ) κ.α., Aρ. Αγωγής: 357/2016, 26/1/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε. Δ. Aρ. Αγωγής: 357/2016 Mεταξύ: ΜΑΡΙΟΣ ΚΟΥΝΙΔΗΣ (Α. Τ. 640614), από την Πάφο, υπό την ιδιότητά του ως διαχειριστής της περιουσίας του ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΟΥΝΙΔΗ (Α. Τ. 160164), τέως από το Γουδί της Πάφου Ενάγοντα - και -

  1. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΚΟΥΝΙΔΟΥ (άλλως ΓΙΑΝΝΟΥΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ) (Α. Τ. 628834), από την Πάφο
  2. ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΠΥΡΟΥ (Α. Τ. 826521), από την Πάφο
  3. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΠΥΡΟΥ (Α. Τ. 870105), από την Πάφο
  4. ΑΝΔΡΕΑΣ ΗΛΙΑ, από την Πάφο Εναγομένων ----------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 08/03/16 Ημερομηνία: 26.01.17 Εμφανίσεις: Για τoν Eνάγοντα/Αιτητή : κα. Χ. Μίτλεττον για Α. Νεοκλέους και Σία ΔΕΠΕ Για τους Εναγόμενους/Καθ' ων η αίτηση: κ. Μ. Μιχαηλίδης ----------------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 08.03.16 καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή σε ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και με αυτήν ο Ενάγων, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντα Χρίστου Κουνίδη (στο εξής ο «αποβιώσας»), αξιώνει την έκδοση ικανό αριθμό δηλώσεων και/ή διαταγμάτων του Δικαστηρίου, μεταξύ των οποίων, την έκδοση απόφασης και/ή δήλωσης ότι το γενικό πληρεξούσιο έγγραφο ημερομηνίας 29.01.14 με το οποίο ο αποβιώσας φέρεται να διορίζει ως πληρεξούσιο αντιπρόσωπο και/ή αντίκλητο του την Εναγόμενη 1 είναι άκυρο λόγω πλαστογραφίας και παράνομης πιστοποίησης της υπογραφής του από τον Εναγόμενο
  5. Επιπρόσθετα αξιώνει την έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να διατάσσεται ο Διευθυντής του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου να ακυρώσει τις δηλώσεις μεταβίβασης ακινήτων με αρ.Δ.401/14, Δ.405/14 και Δ.606/14 δυνάμει των οποίων μεταβιβάστηκαν λόγω δωρεάς στους Εναγόμενους 2 και 3, 23 συνολικά ακίνητα ιδιοκτησίας του αποβιώσαντος και να επανεγγράψει τα εν λόγω ακίνητα στο όνομα του αποβιώσαντος. Επίσης, ο Ενάγων αξιώνει την επιδίκαση γενικών, παραδειγματικών και/ή τιμωρητικών αποζημιώσεων εναντίον των Εναγομένων 1 -
  6. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής ο Ενάγων (στο εξής «Αιτητής») αιτήθηκε μονομερώς την έκδοση του ακόλουθου απαγορευτικού διατάγματος, το οποίο και εκδόθηκε αυθημερόν: «Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να απαγορεύει στους Εναγόμενους 1 και / ή 2 και / ή 3 και / ή τους αντιπροσώπους τους και / ή στον Διευθυντή του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Πάφου και / ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ενεργεί βάσει οδηγιών τους και / ή εντολών τους, να μεταβιβάσουν και / ή υποθηκεύσουν και / ή διαθέσουν και / ή αποποιηθούν και / ή επιβαρύνουν και / ή απομειώσουν και / ή δεσμεύσουν και / ή αποξενώσουν καθ' οιονδήποτε τρόπο και / ή εγγράψουν και / ή μεταβιβάσουν σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ολόκληρο και / ή μέρος των πιο κάτω περιγραφομένων ακινήτων, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής και / ή την πλήρη αποπεράτωση της παρούσας αγωγής και / ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και / ή σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ του Ενάγοντος, μέχρι την εκτέλεση της εν λόγω απόφασης. Περιγραφή ακινήτων:
  7. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2392, Φυλ./Σχ. 26/58, Τεμάχιο 103, στο χωριό Προδρόμι, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 13 δεκάρια και 378 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  8. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2583, Φυλ./Σχ. 26/59, Τεμάχιο 160, στο χωριό Προδρόμι, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 3 δεκάρια και 011 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  9. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2436, Φυλ/Σχ. 26/59, Τεμάχιο 57, στο χωριό Προδρόμι, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 16 δεκάρια και 054 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  10. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2787, Φυλ./Σχ. 35/20, Τεμάχιο 646, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 453 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  11. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2961, Φυλ./Σχ. 35/20, Τεμάχιο 705, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 600 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  12. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2537, Φυλ./Σχ. 35/20, Τεμάχιο 412, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 9 δεκάρια και 365 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  13. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2632, Φυλ/Σχ. 35/20, Τεμάχιο 414, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 400 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  14. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2788, Φυλ/Σχ. 35/20, Τεμάχιο 645, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 6 δεκάρια και 021 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  15. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4203, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 311, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 007 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  16. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4662, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 316, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 4 δεκάρια και 014 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  17. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4202, Φυλ./Σχ. 35/11, Τεμάχιο 477, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 9 δεκάρια και 365 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  18. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3501, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 320, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 3 δεκάρια και 345 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  19. Χωράφι με αριθμό εγγραφης 3515, Φυλ./Σχ. 35/11, Τεμάχιο 361, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 864 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  20. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3525, Φυλ./Σχ. 35/11, Τεμάχιο 364, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 676 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  21. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3641, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 362, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 837 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  22. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3876, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 310, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 1 δεκάριο και 338 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  23. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4161, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 363, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 3 δεκάρια και 345 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  24. Ισόγεια κατοικία και / ή γη με αριθμό εγγραφής 3899, Φυλ/Σχ. 35/6345V01, Τεμάχιο 158, Τμήμα 1, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 250 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  25. Οικόπεδο με αριθμό εγγραφής 3981, Φυλ./Σχ. 35/6345V01, Τεμάχιο 159, Τμήμα 1, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 250 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  26. Καφενείο και / ή γη με αριθμό εγγραφής 3626, Φυλ/Σχ. 35/6345V01, Τεμάχιο 49, Τμήμα 1, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 53 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  27. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3950, Φυλ/Σχ. 35/20, Τεμάχιο 279, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 11 δεκάρια και 037 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  28. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3976, Φυλ/Σχ. 35/20, Τεμάχιο 171, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 21 δεκάρια και 405 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  29. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3951, Φυλ/Σχ. 35/20, Τεμάχιο 151, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 11 δεκάρια και 037 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.» Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι υιός του αποβιώσαντος και διαχειριστής της περιουσίας του δυνάμει διατάγματος διαχείρισης που εξασφάλισε στις 28.01.16 στα πλαίσια της αίτησης διαχείρισης 7/16 του Ε.Δ. Πάφου. Η Εναγόμενη 1 είναι θυγατέρα του αποβιώσαντος και αδελφή του, ενώ οι Εναγόμενοι 2 και 3 είναι τέκνα της Εναγόμενης
  30. Ο Εναγόμενος 4 είναι πιστοποιών υπάλληλος με δραστηριότητα στην Επαρχία Πάφου. Κληρονόμοι του αποβιώσαντος εκτός από τον ίδιο είναι και τα υπόλοιπα αδέλφια του, ήτοι οι Θεόδωρος Κουνίδης, Κυριακού Κουνίδου Κούππα, Χριστίνα Κουνίδου και η Εναγόμενη
  31. Ο αποβιώσας το 2009 υποβλήθηκε σε εγχείρηση αυχένα. Ακολούθως λόγω πολλαπλών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε απώλεσε σε πολύ μεγάλο βαθμό την ικανότητα του για επικοινωνία και καθαρή ομιλία. Η κατάσταση της σωματικής και πνευματικής υγείας του ήταν πολύ κακή και από το 2012 κατέστη ουσιαστικά ανίκανος να διαχειρίζεται την περιουσία του. Σε κάθε περίπτωση στις 29.01.14 και μέχρι το θάνατο του ήταν πρόσωπο πνευματικά ανίκανο και χωρίς δυνατότητα αντίληψης και συνομολόγησης νομικών εγγράφων. Στις 29.01.14 η Εναγόμενη 1 χωρίς την εξουσιοδότηση και έγκριση του αποβιώσαντος κατάρτισε και υπέγραψε γενικό πληρεξούσιο έγγραφο (στο εξής το «πληρεξούσιο») με το οποίο παρουσίαζε ότι ο αποβιώσας την καθιστούσε πληρεξούσιο αντιπρόσωπο και αντίκλητο του για να διαχειρίζεται, μεταξύ άλλων, κάθε κινητή και ακίνητη ιδιοκτησία του. Ο Εναγόμενος 4 δόλια, χωρίς να γνωρίζει και να έχει δει τον αποβιώσαντα, πιστοποίησε κατά παράβαση του Νόμου ότι το πλαστογραφημένο πληρεξούσιο υπογράφηκε από τον αποβιώσαντα στην παρουσία του. Ακολούθως στις 13.03.14 η Εναγόμενη 1 χρησιμοποιώντας το πληρεξούσιο παρουσιάστηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου και με τη δήλωση μεταβίβασης με αρ. Δ.401/14 μεταβίβασε, ως πληρεξούσιος του αποβιώσαντος, 5 ακίνητα στη θυγατέρα της - Εναγόμενη 3 δυνάμει δωρεάς, διατηρώντας στο πρόσωπο της το δικαίωμα επικαρπίας εφ' όρου ζωής. Στη συνέχεια στις 14.03.14 και 15.04.14 η Εναγόμενη 1, με τον πιο πάνω περιγραφόμενο τρόπο, μεταβίβασε στον υιό της - Εναγόμενο 2 δυνάμει των δηλώσεων μεταβίβασης ακινήτων με αρ. Δ.405/14 και Δ.606/14, ακόμα 12 και 6 ακίνητα αντίστοιχα. Με τη Δ.405/14 διατήρησε προς όφελος της το δικαίωμα οίκησης εφ' όρου ζωής στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 3899 και το δικαίωμα επικαρπίας στα υπόλοιπα 11 ακίνητα, ενώ με τη Δ.606/14 διατήρησε προς όφελος της το δικαίωμα λήψης αποζημίωσης από εκκρεμούσα διαδικασία απαλλοτρίωσης σε σχέση με τα ακίνητα με αρ. εγγραφής 3976 και
  32. Σε διάστημα δηλαδή δύο μηνών από την κατάρτιση του πληρεξουσίου μεταβιβάστηκαν τα 23 επίδικα ακίνητα στους Εναγόμενους 2 και 3, χωρίς τη γνώση των νομίμων κληρονόμων του αποβιώσαντος. Τον Ιανουάριο του 2016, υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστής της περιουσίας του αποβιώσαντος και για τους σκοπούς της διαχείρισης με αρ.7/16 του Ε.Δ. Πάφου, εξασφάλισε πιστοποιητικό έρευνας της ακίνητης ιδιοκτησίας του αποβιώσαντος και διαπίστωσε τις μεταβιβάσεις των επίδικων ακινήτων δυνάμει δωρεάς. Ενημέρωσε τα αδέλφια του και αποφάσισαν όπως επισκεφθούν δικηγόρο στην Πάφο για να λάβουν νομική συμβουλή. Η δικηγόρος στην οποία αρχικά αποτάθηκαν δεν τους ικανοποίησε και έτσι την 01.03.16 ανέθεσαν την υπόθεση σε άλλους δικηγόρους. Μετά από νομική συμβουλή που έλαβαν και αφού περιήλθαν σε γνώση του όλα τα αναγκαία γεγονότα καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή και η υπό κρίση αίτηση. Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι από πληροφορίες που περιήλθαν στη γνώση του οι Εναγόμενοι 1 - 3 προσπαθούν να πωλήσουν τα επίδικα ακίνητα. Περαιτέρω, ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι εάν οι Εναγόμενοι 1-3 λάβουν γνώση της παρούσας διαδικασίας θα πωλήσουν ή θα δωρίσουν τα ακίνητα σε τρίτα πρόσωπα. Τα επίδικα ακίνητα μπορούν να πωληθούν και να μεταβιβασθούν εύκολα και γρήγορα αφού το Κτηματολόγιο μόνο με δικαστικό διάταγμα θα μπορεί να αρνηθεί τη μεταβίβαση τους. Σε περίπτωση μεταβίβασης των επίδικων ακινήτων σε τρίτα πρόσωπα, τότε θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και οι κληρονόμοι του αποβιώσαντος θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά, αφού οι Εναγόμενοι θα έχουν εκπληρώσει τον στόχο τους που είναι η οικονομική εκμετάλλευση της περιουσίας του αποβιώσαντος και η αποφυγή καταβολής αποζημίωσης στους νόμιμους κληρονόμους του. Ως έχει αναφερθεί, το Δικαστήριο επιλήφθηκε της υπό κρίση αίτησης στις 08.03.16 και εξέδωσε αυθημερόν το επίδικο διάταγμα ορίζοντας το επιστρεπτέο στις 15.03.
  33. Οι Εναγόμενοι 1 - 3 καταχώρησαν ξεχωριστές ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης, για τις οποίες θα γίνει λόγος πιο κάτω. Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης καταχώρησε επίσης και ο Εναγόμενος
  34. Σε σχέση με τον Εναγόμενο 4 θα πρέπει εξαρχής να αναφερθεί ότι το επίδικο διάταγμα δεν στρέφεται εναντίον του. Είναι δε γεγονός ότι μαζί με την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον Εναγόμενο 4 επιδόθηκε σε αυτόν και το επίδικο διάταγμα. Η λανθασμένη αυτή ενέργεια των δικηγόρων του Αιτητή δεν μπορεί ωστόσο να καταστήσει ως ενδιαφερόμενο μέρος στην παρούσα διαδικασία τον Εναγόμενο
  35. Τόσο από το περιεχόμενο του επίδικου διατάγματος, όσο και από την οπισθογράφηση του προκύπτει ξεκάθαρα ότι αυτό στρέφεται εναντίον των Εναγομένων 1- 3 και δεν επηρεάζει καθ' οιονδήποτε τρόπο τον Εναγόμενο
  36. Συνεπώς ο Εναγόμενος 4 δεν μπορεί να συμμετάσχει στην παρούσα διαδικασία, ούτε ως πρόσωπο εναντίον του οποίου στρέφεται το επίδικο διάταγμα, ούτε όμως και ως πρόσωπο το οποίο επηρεάζεται από αυτό. Ως εκ τούτου η ένσταση του είναι άνευ αντικειμένου και δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Επανερχόμενος τώρα στους Εναγόμενους 1 - 3 (στο εξής «Καθ' ων η αίτηση 1 - 3»), όπως λέχθηκε πιο πάνω, καταχώρησαν ξεχωριστές ενστάσεις. Παρά το γεγονός αυτό οι λόγοι ένστασης (36 σε κάθε ειδοποίηση ένστασης) που εγείρονται από τους Καθ' ων η αίτηση 1 - 3 είναι κοινοί. Στο σημείο αυτό ανοίγω μία παρένθεση για να επισημάνω ότι ο τρόπος με τον οποίον έχουν διατυπωθεί αρκετοί λόγοι ένστασης δεν συνάδει με τις πρόνοιες της Δ.48 θ.4

(1)και του Τύπου 47 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συγκεκριμένα οι λόγοι ένστασης υπ' αρ.21 - 36 της κάθε ειδοποίησης δεν περιορίζονται απλώς στην εξειδίκευση των λόγων ένστασης, ως θα έπρεπε, αλλά ουσιαστικά παραθέτουν ισχυρισμούς προς αντίκρουση των ισχυρισμών που περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή. Όσα επομένως καταγράφονται στους προαναφερόμενους λόγους ένστασης συνιστούν ισχυρισμούς οι οποίοι θα έπρεπε να περιλαμβάνονται μόνο στις συνοδευτικές ένορκες δηλώσεις και όχι στο σώμα της ένστασης. Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να κατηγοριοποιήσω τους λόγους ένστασης υπ' αρ.1-20 που περιλαμβάνονται στις ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η αίτηση 1 - 3 ως ακολούθως: Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/
  1. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση περιλαμβάνει εξ ακοής μαρτυρία. Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση είναι σε μεγάλο βαθμό ψευδής, αβάσιμη, παραπλανητική και/ή παραπειστική. Η υπό κρίση αίτηση είναι πρόωρη, καθώς αυτή καταχωρήθηκε πριν την καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης. Δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 -
  2. Δεν αποκαλύπτεται το στοιχείο του κατεπείγοντος. Η ένορκη δήλωση του Αιτητή είναι άκυρη και/ή ανύπαρκτη, καθώς ο τελευταίος αναφέρει ότι έχει «ορκιστεί», ενώ είναι μάρτυρας του Ιεχωβά. Εκτός από τους λόγους ένστασης οι οποίοι, ως αναφέρθηκε, είναι κοινοί και το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων των Καθ' ων η αίτηση 1 - 3 είναι σε μεγάλο βαθμό πανομοιότυπο. Ως εκ τούτου θα παραθέσω πιο κάτω τα βασικά σημεία της ένορκης δήλωσης της Καθ' ης η αίτηση 1 και των υπολοίπων ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την ένσταση της. Σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 θα περιοριστώ στην παράθεση εκείνων των ισχυρισμών οι οποίοι κρίνονται ως ουσιώδεις και δεν περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση της Καθ' ης η αίτηση
  3. Η Καθ' ης η αίτηση 1 στην ένορκη της δήλωση αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι ο αποβιώσας είχε πλήρη πνευματική διαύγεια μέχρι και τον θάνατο του. Η πνευματική και ψυχική υγεία του ήταν άριστη, επικοινωνούσε πλήρως με το περιβάλλον και η ομιλία του ήταν καθαρή και απόλυτα αντιληπτή. Ο αποβιώσας μάλιστα διέθετε αυτοκινούμενο τροχοκάθισμα και κατά τα έτη 2012 - 2013 επέβλεπε ο ίδιος τις εργασίες κατασκευής δρόμου - πλακόστρωτου που έγιναν στο περιβόλι περιμετρικά της οικίας του. Το γεγονός ότι η πνευματική του διαύγεια ήταν άριστη επιβεβαιώνεται και από το ότι ο ίδιος διόρισε δικηγόρο για να τον εκπροσωπήσει σε δικαστηριακές υποθέσεις και συγκεκριμένα στις Αιτήσεις/Εφέσεις 2/13 και 3/13 του Ε.Δ. Πάφου. Ο Αιτητής είχε έλθει σε ρήξη με τον αποβιώσαντα, δεν τον επισκεπτόταν και συνεπώς δεν είχε γνώση για την κατάσταση της υγείας του. Ο λόγος για τον οποίο ο Αιτητής ήλθε σε ρήξη με τον αποβιώσαντα ήταν διότι ο πρώτος εντάχθηκε στις τάξεις των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Η Καθ' ης η αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι ο αποβιώσας με πλήρη επίγνωση υπέγραψε το πληρεξούσιο ενώπιον του Εναγόμενου 4 και του συζύγου της, Νίκου Σπύρου. Περαιτέρω, αναφέρει ότι η ίδια απλώς εκτέλεσε την επιθυμία του αποβιώσαντα να μεταβιβάσει τα επίδικα ακίνητα στα εγγόνια του (Καθ' ων η αίτηση 2 και 3) λόγω της λόγω φυσικής αγάπης και στοργής που έτρεφε προς αυτούς. Καταληκτικά η Καθ' ης η αίτηση 1 αρνείται ότι γίνονται προσπάθειες από τους Καθ' ων η αίτηση 1 - 3 για να πωληθούν και/ή μεταβιβαστούν τα επίδικα ακίνητα. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης της Καθ' ης η αίτηση 1, πέραν από τη δική της ένορκη δήλωση, συνοδεύεται και από τις ένορκες δηλώσεις των Inga Tbileli, Ελένη Γεωργιάδου, Σάββα Χριστοφή, Χρίστου Ππαλά, Θεόφιλου Γ. Θεοφίλου, Χαράλαμπου Κ. Ανδρέου και Νίκου Α. Σπύρου. Σε σχέση με την ένορκη δήλωση της Inga Tbileli ημερομηνίας 21.07.16 αναφέρω ευθύς εξαρχής ότι δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Αυτό διότι δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο η ένορκη δήλωση της Inga Tbileli στη μητρική της γλώσσα ή εν πάση περιπτώσει σε άλλη γλώσσα την οποία κατανοεί και μπορεί να διαβάσει. Είναι ξεκάθαρο από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης ότι η Inga Tbileli δεν γνωρίζει να διαβάζει ελληνικά (βλ. παραγράφους 1 και 10 της ένορκης δήλωσης της Inga Tbileli). Επίσης, δεν παρουσιάστηκε η ένορκη δήλωση του προσώπου που μετάφρασε την ένορκη δήλωση της Inga Tbileli, παρά μόνο η ένορκη δήλωση της τελευταίας στην ελληνική γλώσσα. Οι ένορκες δηλώσεις τώρα των Ελένη Γεωργιάδου, Σάββα Χριστοφή, Χρίστου Ππαλά, Θεόφιλου Γ. Θεοφίλου και Χαράλαμπου Κ. Ανδρέου έχουν παρόμοιο περιεχόμενο. Συγκεκριμένα οι ενόρκως δηλούντες αναφέρουν ότι υπήρξαν οικογενειακοί φίλοι του αποβιώσαντος και υποστηρίζουν ότι ο αποβιώσας μέχρι και τον θάνατο του είχε πνευματική διαύγεια. Όσον αφορά την ένορκη δήλωση του Νίκου Σπύρου, συζύγου της Καθ' ης η αίτηση 1, ο τελευταίος αναφέρει επιπρόσθετα ότι στις 29.01.14 συνόδευσε τον Εναγόμενο 4 στην οικία του αποβιώσαντος. Ο αποβιώσας στην παρουσία του ιδίου και του Εναγόμενου 4 έθεσε αυτοβούλως την υπογραφή του στο πληρεξούσιο. Ο Καθ' ου η αίτηση 2 στη δική του ένορκη δήλωση αναφέρει ότι επισκεπτόταν σχεδόν καθημερινά τον αποβιώσαντα, είχε πολύ στενή επαφή μαζί του και ο αποβιώσας τον υπεραγαπούσε. Η Καθ' ης η αίτηση 3 αναφέρει επιπρόσθετα ότι είχε στενή επαφή με τον αποβιώσαντα με τον οποίο μιλούσε από το εξωτερικό όπου βρισκόταν μία φορά τουλάχιστον την εβδομάδα. Ο αποβιώσας την υπεραγαπούσε και της αγόρασε αυτοκίνητο, ενώ η ίδια του αφιέρωσε τη διδακτορική διατριβή της. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων με τις αγορεύσεις τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους, με την κα. Μίτλεττον από τη μία να εισηγείται την οριστικοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος και τον κ. Μιχαηλίδη από την άλλη να εισηγείται την ακύρωση του. Νομική πτυχή Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται ουσιαστικά επί των άρθρων 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60(στο εξής ο «Νόμος») και 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  4. Το άρθρο 32 του Νόμου έχει τύχει πλούσιας και εκτεταμένης ανάλυσης από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά υποθέσεων [βλ. μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd ν. Petros I. Rossis
(1976)1. C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσιολάκκη κ. ά. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 282 κ. ά.]) όπου και καθορίστηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου είναι οι ακόλουθες τρεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Νόμου και αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα [Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557]. Η δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, έχει ερμηνευθεί ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια του άρθρου 32, απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό εξετάζει τη μαρτυρία, χωρίς ωστόσο να προχωρεί σε αξιολόγησή της, αφού το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Ουσιαστικά, οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προϋπόθεση προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αφορά το κατά πόσο χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Για να αποδειχθούν οι τρεις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος [The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263]. Αφότου το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, προχωρεί στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Αναφορικά τώρα με τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ.6 σημειώνεται ότι τα κριτήρια που τίθενται με αυτά για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων είναι παρόμοια με εκείνα του άρθρου 32 του Νόμου. Στην υπόθεση S.A. CONSTANTINOU LIMITED κ.α. ν. MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD
(2009)1Α Α.Α.Δ. 754 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το άρθρο 4 του Κεφ. 6: «Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 είναι ευρύτερο του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και εξυπακούεται ότι η εξέταση μιας αίτησης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 λαμβάνει αυτόματα υπόψη τις πρόνοιες του άρθρου 4 του Κεφ. 6.» Στο άρθρο 5 του Κεφ.6, το κριτήριο της καλής βάσης αγωγής είναι παρόμοιο σε έννοια με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου. Στην υπόθεση Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1Β Α.Α.Δ. 1121 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι το άρθρο 5 του Κεφ. 6 θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου και τονίστηκε ότι το προαναφερόμενο άρθρο αντιστοιχεί στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου. Όσον αφορά το άρθρο 9 του Κεφ. 6 δίδει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να εκδώσει μονομερώς ένα Διάταγμα εφόσον ο αιτητής έχει αποδείξει το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Έχει νομολογηθεί ότι το υπαρκτό του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο αυτό. Όταν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 9 δικαιολογείται η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία της άλλης πλευράς (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Συμπεράσματα 1. Άρθρο 9
(1)Κεφ.6 Θεωρώ ορθό να ασχοληθώ κατά προτεραιότητα με τον λόγο ένστασης που αφορά τη μη συνδρομή του στοιχείου του «κατεπείγοντος», με αποτέλεσμα να μην ήταν εφικτή η έκδοση του επίδικου διατάγματος μονομερώς. Όπως έχει αναφερθεί κατά την παράθεση της νομικής πτυχής το υπαρκτό του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 9 του Κεφ.6. Σε περίπτωση επομένως που ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης επιτύχει, θα σφραγίσει και την τύχη του επίδικου διατάγματος χωρίς να χρειάζεται να εξεταστούν τα κριτήρια του άρθρου 32 του Νόμου (Αμβροσιάδου ν. Coward
(2013)1Α Α.Α.Δ 78). Τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στο στάδιο της εξέτασης της υπό κρίση αίτησης μονομερώς καταδείκνυαν, κατά την κρίση μου, την ύπαρξη ιδιαίτερων περιστάσεων που δικαιολογούσαν την έκδοση του επίδικου διατάγματος χωρίς να προηγηθεί ειδοποίηση στους Καθ' ων η αίτηση. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στη φύση της επίδικης διαφοράς, ήτοι τον ισχυρισμό για σύνταξη πλαστού πληρεξουσίου εγγράφου και στην ισχυριζόμενη συνωμοσία μεταξύ των Καθ' ων η αίτηση 1 - 3 που είχε ως αποτέλεσμα τη μεταβίβαση 23 ακινήτων στους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 με τη χρήση του πληρεξουσίου από τη μητέρα τους - Καθ' ης η αίτηση
  1. Σημειώνω ότι, όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 5 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή, από τα 37 συνολικά ακίνητα που ήταν εγγεγραμμένα στο όνομα του αποβιώσαντος στην Επαρχία Πάφου, τα 23 μεταβιβάστηκαν με το επίδικο πληρεξούσιο, άλλα 13 είχαν μεταβιβαστεί αρκετά χρόνια νωρίτερα από τον αποβιώσαντα και μόνο ένα ακίνητο παραμένει εγγεγραμμένο στο όνομα του. Περαιτέρω, σύμφωνα πάντα με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, ο ίδιος και τα υπόλοιπα αδέλφια του - νόμιμοι κληρονόμοι του αποβιώσαντος (πλην ασφαλώς της Καθ' ης η αίτηση 1), δεν γνώριζαν για το πληρεξούσιο και τις επίδικες 23 μεταβιβάσεις, γεγονότα τα οποία περιήλθαν σε γνώση τους με την εξασφάλιση του πιστοποιητικού έρευνας (Τεκμήριο 5 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή) στις 13.01.
  2. Η χρήση επομένως του πληρεξουσίου από την Καθ' ης η αίτηση 1, η μεταβίβαση των 23 επίδικων ακινήτων στα τέκνα της - Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 και η άγνοια του Αιτητή και των υπολοίπων τέκνων του αποβιώσαντος για τις εν λόγω μεταβιβάσεις της ακίνητης περιουσίας του αποβιώσαντος συνιστούσαν τέτοιες ιδιαίτερες περιστάσεις που καθιστούσαν επείγουσα την παροχή θεραπείας. Το παράπονο των Καθ' ων η αίτηση ως προς τη συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 9 του Κεφ.6, εντοπίζεται στο ότι από τις ημερομηνίες των μεταβιβάσεων, στις 14.03.14 και 15.04.14, μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της επίδικης αίτησης παρήλθαν περί τους 28 μήνες. Αυτό υποστήριξε και ο ευπαίδευτος συνήγορος τους κατά την αγόρευση του εισηγούμενος ότι το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα ήταν αρκετά μεγάλο και ο Αιτητής ουδέν έπραξε. Συνεπώς δεν είχε δικαίωμα ο Αιτητής να εξασφαλίσει μονομερώς το επίδικο διάταγμα. Η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε από τον κ. Μιχαηλίδη προς υποστήριξη του συγκεκριμένου λόγου ένστασης θα είχε αντίκρισμα αν διαφαινόταν μέσα από τις ενστάσεις ότι ο Αιτητής είχε γνώση των επίδικων μεταβιβάσεων από την ημερομηνία που αυτές έγιναν ή εν πάση περιπτώσει σε χρόνο πριν τις 13.01.16, που αποτελεί την ημερομηνία που ο ίδιος προσδιόρισε ως την ημέρα που περιήλθαν σε γνώση του ιδίου και των λοιπών κληρονόμων του αποβιώσαντος οι επίδικες μεταβιβάσεις. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε άλλωστε και παράβαση του καθήκοντος πλήρους αποκάλυψης που όφειλε ο Αιτητής προς το Δικαστήριο. Σημασία όμως έχει ο χρόνος που πληροφορήθηκε ο Αιτητής και οι υπόλοιποι κληρονόμοι τις επίδικες μεταβιβάσεις (βλ. κατ' αναλογία Ιερά Μητρόπολη Πάφου ν. Aristo Developers Ltd
(2011)1Β Α.Α.Δ 1377). Στις ενστάσεις ωστόσο και τις υποστηρικτικές ένορκες δηλώσεις δεν προβάλλεται ισχυρισμός περί γνώσης του Αιτητή ή των υπολοίπων νόμιμων κληρονόμων για τις επίδικες μεταβιβάσεις και το πληρεξούσιο πριν τις 13.01.16. Αντιθέτως, ο ισχυρισμός του Αιτητή ότι έμαθε για πρώτη φορά για το πληρεξούσιο και τις επίδικες μεταβιβάσεις όταν έλαβε το Τεκμήριο 5 (πιστοποιητικό έρευνας) παρέμεινε ουσιαστικά αναντίλεκτος. Στην υπόθεση Commerzbank Auslandsbanken Holding A.G κ.α v. Adeona Holdingw Ltd Πολ. Έφεση αρ.Ε6/14 ημερ.27.02.15 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: «Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση στο θέμα του κατεπείγοντος. Όπου εκδίδεται μονομερώς ένα διάταγμα και στη συνέχεια, αφού ακουστεί και ο εναγόμενος, τεθεί θέμα ότι το διάταγμα δεν θα έπρεπε να είχε εκδοθεί μονομερώς, το δικαστήριο θα πρέπει με φειδώ να προχωρεί σε ακύρωση του παρεμπίπτοντος διατάγματος, ιδιαίτερα όταν ο ενάγων δεν συνέβαλε και ούτε απέκρυψε οποιαδήποτε στοιχεία ώστε να θεωρηθεί ότι παραπλάνησε το δικαστήριο για να δεχθεί να εξετάσει την αίτηση στην απουσία της άλλης πλευράς. Όπως νομολογήθηκε πρόσφατα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κούππα ν. Πουλλά Τσαδιώτη Λίμιτεδ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. 312/10, ημερ. 17.7.2014, όταν εγερθεί θέμα κατεπείγοντος μετά που ακουστεί ο εναγόμενος, το θέμα δεν «θα πρέπει να αφήνεται να καταστρατηγεί το ζητούμενο .. και να αποπροσανατολίζει από τον στόχο, αλλά να εκλαμβάνεται εξ αρχής ως καθήκον του Δικαστηρίου να εξετάζει με προσοχή το υλικό που τίθεται ενώπιον του ..». Σχετικές είναι επίσης και οι υποθέσεις Κασπαρή ν. Ανδρέου
(2004)1Β ΑΑΔ 784 και Αποστόλου ν. Ιωάννου
(2012)1Α ΑΑΔ 604, στις οποίες εκφράστηκαν επιφυλάξεις ως προς την προηγούμενη νομολογία επί του θέματος.» Ούτε από την άλλη θεωρώ ότι υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής και της επίδικης αίτησης. Όπως έχει ήδη αναφερθεί ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι στις 13.01.16 περιήλθαν στη γνώση του οι επίδικες μεταβιβάσεις. Περαιτέρω, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται στις παραγράφους 20 και 21 της ένορκης του δήλωσης, ενημέρωσε τα υπόλοιπα αδέλφια του και μαζί αποτάθηκαν σε δικηγόρο για να λάβουν καθοδήγηση. Από τις συμβουλές που τους έδωσε η εν λόγω δικηγόρος αισθάνθηκαν ότι δεν μπορούσε να τους εκπροσωπήσει και αποτάθηκαν σε άλλους δικηγόρους. Ο Αιτητής επομένως στον χρόνο που μεσολάβησε μέχρι τις 08.03.16 προέβη στις απαραίτητες ενέργειες για να μπορέσει να καταχωρήσει την παρούσα αγωγή και την υπό κρίση αίτηση. Ο χρόνος που μεσολάβησε από τις 13.01.16 ήταν ολιγότερος των δύο μηνών και δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις να θεωρηθεί ως αδικαιολόγητη η καθυστέρηση. Στην υπόθεση Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd (ανωτέρω) καθυστέρηση τριών μηνών στη λήψη δικαστικών μέτρων κρίθηκε δικαιολογημένη. Στο σημείο αυτό ανοίγω μία παρένθεση για να επισημάνω ότι υπήρξε καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπό κρίση αίτησης. Το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε στις 08.03.16 και η ακρόαση διεξήχθη στις 13.01.17, δέκα σχεδόν μήνες αργότερα. Την αποκλειστική ευθύνη για την προκληθείσα καθυστέρηση φέρει η πλευρά των Καθ' ων η αίτηση. Αυτό διότι όλες οι ειδοποιήσεις περί πρόθεσης ένστασης καταχωρήθηκαν με σημαντική καθυστέρηση τον Ιούλιο του 2016 με την τελευταία, αυτή της Καθ' ης η αίτηση 1, να καταχωρείται στις 29.07.
  1. Περαιτέρω, οι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν τέσσερις συνολικά ενδιάμεσες αιτήσεις οι οποίες οδηγήθηκαν όλες σε ακρόαση με το Δικαστήριο να εκδίδει σε όλες απόφαση με την οποία τις απέρριψε. Κλείνοντας την πιο πάνω παρένθεση και προτού προχωρήσω στην εξέταση των προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου, θεωρώ σκόπιμο να ασχοληθώ σε αυτό το σημείο με δύο διαδικαστικής, θα έλεγα, φύσης ζητήματα που εγείρουν οι Καθ' ων η Αίτηση. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στη θέση ότι η επίδικη αίτηση είναι πρόωρη και στη θέση ότι η ένορκη δήλωση του Αιτητή είναι παράτυπη καθώς ο τελευταίος είναι Μάρτυρας του Ιεχωβά και δεν μπορεί να ορκιστεί. Η θέση ότι η επίδικη αίτηση είναι πρόωρη βασίζεται στο ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της δεν είχε καταχωρηθεί η Έκθεση Απαίτησης. Η εν λόγω θέση δεν γίνεται αποδεκτή καθώς μέσα από τη νομολογία έχει ξεκαθαρίσει ότι η καταχώρηση Έκθεσης Απαίτησης δεν αποτελεί προϋπόθεση για την χορήγηση προσωρινής θεραπείας (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου ανωτέρω). Αναφορικά με τη θέση ότι η ένορκη δήλωση θα πρέπει να αγνοηθεί διότι ο Αιτητής, ως Μάρτυρας του Ιεχωβά, δεν μπορούσε να ορκιστεί, θα ήθελα καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας ενός εκάστου είναι απόλυτα σεβαστό και κατοχυρωμένο στο άρθρο 18 του Συντάγματος. Επί της ουσίας τώρα του επιχειρήματος, θεωρώ ότι είναι ανεδαφικό. Η ένορκη δήλωση του Αιτητή φέρει όλα τα απαραίτητα γνωρίσματα μίας έγκυρης ένορκης δήλωσης. Συγκεκριμένα φέρει τον τίτλο «Ένορκη Δήλωση», ο Αιτητής αναφέρει ότι «ορκίζεται» και στο τέλος της ένορκης δήλωσης ο Πρωτοκολλητής βεβαιώνει ότι ο Αιτητής ορκίστηκε και υπέγραψε ενώπιον του. Συνεπώς δεν τίθεται, κατά την κρίση μου, ζήτημα ακυρότητας της ένορκης δήλωσης. Το αν ο Αιτητής προβαίνοντας σε ένορκη δήλωση έχει παραβιάσει τους κανόνες ή τις εντολές της θρησκείας που ασπάζεται, αυτό είναι κάτι που αφορά τη συνείδηση του και δεν έχει προεκτάσεις στην εγκυρότητα της ένορκης δήλωσης που υπέγραψε.
  2. Άρθρο 32 του Νόμου Μετά την επίλυση των δύο προαναφερόμενων διαδικαστικών ζητημάτων, θα προχωρήσω στην εξέταση των κριτηρίων του άρθρου 32 του Νόμου. Οι πρώτες δύο προϋποθέσεις, ήτοι η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και η πιθανότητα ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, θεωρώ ότι πληρούνται. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε από τον Αιτητή υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος (Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωση του Αιτητή). Ο Αιτητής προβάλλει τον ισχυρισμό ότι ο αποβιώσας λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε κατέστη, ιδιαίτερα από το 2012 και έπειτα, ανίκανος να διαχειρίζεται την περιουσία του, καθώς επίσης να αντιλαμβάνεται και να συνομολογεί έγγραφα νομικού περιεχομένου. Ισχυρίζεται επίσης ότι το πληρεξούσιο ημερομηνίας 29.01.14, δυνάμει του οποίου η Καθ' ης η αίτηση 1 τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2014 μεταβίβασε 23 ακίνητα ιδιοκτησίας του αποβιώσαντος στα τέκνα της - Καθ' ων η αίτηση 2 και 3, είναι πλαστογραφημένο. Στη βάση των προαναφερόμενων ισχυρισμών του ο Αιτητής αξιώνει την ακύρωση των επίδικων μεταβιβάσεων και του πληρεξουσίου και την επανεγγραφή των ακινήτων στο όνομα του αποβιώσαντος. Όπως έχει κατά κόρον τονισθεί από την νομολογία στα πλαίσια της διαδικασίας έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δεν χρειάζεται η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του [T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 (Γ) A.A.Δ 1802]. Δεν παραβλέπω ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή περί της πνευματικής και σωματικής υγείας του αποβιώσαντος τυγχάνουν της έντονης αμφισβήτησης των Καθ' ων η αίτηση, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο αποβιώσας είχε πλήρη αντίληψη, υπέγραψε αυτοβούλως το πληρεξούσιο και ήταν επιθυμία του όπως τα επίδικα ακίνητα μεταβιβαστούν στους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3. Οι πιο πάνω ισχυρισμοί των Καθ' ων η αίτηση ωστόσο άπτονται της ουσίας της υπόθεσης και για να αποφασιστούν θα πρέπει να τύχουν αξιολόγησης. Δεν είναι έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο να προχωρήσει σε αξιολόγηση αντικρουόμενης μαρτυρίας ή σε βάθος εξέτασή της ή σε διατύπωση ευρημάτων, εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32 του Νόμου [Κυρίλλου v. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528]. Θα πρέπει δε να επισημανθεί και η εξής παράμετρος. Στις ενόρκους δηλώσεις που υποστηρίζουν τις ενστάσεις των Καθ' ων η αίτηση προβάλλονται ισχυρισμοί σε σχέση με το ότι οι σχέσεις του Αιτητή και του αποβιώσαντος είχαν διαταραχθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι δυο τους να μην έχουν οποιαδήποτε επαφή. Η παρούσα αγωγή όμως καταχωρήθηκε από τον Αιτητή όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα, αλλά υπό την ιδιότητα του ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος και τα όσα αναφέρει στην ένορκη του δήλωση αποτελούν ισχυρισμούς και των υπολοίπων τέκνων - νόμιμων κληρονόμων του αποβιώσαντος (βλ. παράγραφος 22 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή). Στις ενστάσεις ωστόσο δεν προβάλλεται οποιοσδήποτε ισχυρισμός σε σχέση με τους υπόλοιπους νόμιμους κληρονόμους του αποβιώσαντος και αν υπήρχε λόγος για να αποκλειστούν από την κληρονομιαία περιουσία. Ερχόμενος τώρα στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου, θεωρώ ότι θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός μεταξύ των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 αφενός και της Καθ' ης η αίτηση 1 αφετέρου. Σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 κρίνω ότι πληρούται το τρίτο κριτήριο του άρθρου 32 του Νόμου. Οι Καθ' ων η αίτηση αρνούνται ότι προσπαθούν να πωλήσουν τα επίδικα ακίνητα και συνεπώς υποστηρίζουν ότι δεν υφίσταται οποιοσδήποτε λόγος για να καταστεί απόλυτο το εκδοθέν διάταγμα. Στο σύγγραμμα των κκ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη «Διατάγματα» στις σελ. 307 - 308 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με διατάγματα που απαγορεύουν την αποξένωση ακίνητης περιουσίας: «To πιο κοινό παρεμπίπτον διάταγμα που ζητείται είναι για μη αποξένωση ακίνητης περιουσίας μέχρι ολοκλήρωσης της αγωγής. Γι΄αυτή την κατηγορία διαταγμάτων το μόνο που θα πρέπει να τονιστεί είναι ότι δεν είναι απαραίτητη η προσαγωγή μαρτυρίας για πραγματική πρόθεση του εναγομένου να αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, δηλαδή ο κίνδυνος μη ικανοποίησης της δικαστικής απόφασης σε περίπτωση αποξένωσης της περιουσίας.» Απόλυτα σχετική είναι και η υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd -v- Σκυροποιϊα «Λεωνίκ» Λτδ,
(2001)1Β Α.Α.Δ 785, στην οποία τονίστηκαν τα ακόλουθα : «..δεν είναι (καν) αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας για πρόθεση των εναγομένων για αποξένωση ή επιβάρυνση. Εκείνο που μετρά είναι η πιθανή επίδραση που θα έχει η αποξένωση ή η επιβάρυνση, εφόσον γίνουν, στην ικανοποίηση της δικαστικής απόφασης που ενδεχομένως θα εκδοθεί υπέρ του ενάγοντος.» Τα πιο πάνω αναφερόμενα απαντούν και στο παράπονο των Καθ' ων η αίτηση ότι στην ένορκη δήλωση του Αιτητή περιλαμβάνεται εξ ακοής μαρτυρία. Στην παράγραφο 25 όντως περιέχεται εξ ακοής μαρτυρία χωρίς μάλιστα να κατονομάζεται και η πηγή πληροφόρησης του Αιτητή. Το γεγονός αυτό όμως δεν μπορεί να επιφέρει οποιεσδήποτε συνέπειες αφ' ης στιγμής «...δεν είναι (καν) αναγκαία η προσαγωγή μαρτυρίας για πρόθεση των εναγομένων για αποξένωση ή επιβάρυνση». Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι στην προκείμενη περίπτωση το αντικείμενο της αγωγής είναι τα 23 ακίνητα που μεταβιβάστηκαν στους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3. Επομένως, καθίσταται ξεκάθαρο ότι σε περίπτωση αποξένωσης τους και επιτυχίας της παρούσας αγωγής καθίσταται αδύνατη η απονομή δικαιοσύνης, ιδιαιτέρως από τη στιγμή που οι Καθ' ων η αίτηση δεν ισχυρίζονται ότι διαθέτουν την οικονομική δυνατότητα να αποζημιώσουν τη διαχείριση του αποβιώσαντος. Σε σχέση τώρα με την Καθ' ης η αίτηση 1, τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα όσο στην περίπτωση των Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 οι οποίοι είναι ιδιοκτήτες των επίδικων ακινήτων. Η Καθ' ης η αίτηση 1 διατηρεί δικαίωμα επικαρπίας σε 16 ακίνητα, δικαίωμα οίκησης σε ένα και δικαίωμα λήψης αποζημίωσης από εν εξελίξει διαδικασία απαλλοτρίωσης σε άλλα δύο ακίνητα, ενώ στα υπόλοιπα τέσσερα ακίνητα δεν φαίνεται να διατηρεί οποιοδήποτε δικαίωμα. Η κα. Μίτλεττον θεωρεί ως δεδομένο ότι το επίδικο διάταγμα θα πρέπει να στρέφεται και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση 1, ενώ ο κ. Μιχαηλίδης τονίζει ότι θα πρέπει να ακυρωθεί εφόσον η Καθ' ης η αίτηση 1 δεν είναι ιδιοκτήτρια των επίδικων ακινήτων. Η έκταση του δικαιώματος της επικαρπίας δεν διευκρινίζεται νομοθετικά, ούτε όμως και στη νομολογία έχει μέχρις στιγμής ερμηνευθεί η έννοια της επικαρπίας. Αυτό το οποίο μπορεί να συναχθεί από τη νομολογία είναι ότι οι πρόνοιες του Ελληνικού Αστικού Κώδικα σε σχέση με την επικαρπία δεν είναι βοηθητικές στο δικό μας δίκαιο, αφού στην Ελλάδα υπάρχει νομοθετική ρύθμιση διαφόρων ειδών επικαρπίας (Σαββίδης ν. Σαββίδη
(2012)1Β Α.Α.Δ 1251). Ελλείψει επομένως νομοθετικής και νομολογιακής ερμηνείας της έννοιας «επικαρπία», έχω ανατρέξει στην ερμηνεία που δίδεται στη συγκεκριμένη λέξη στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη. Συγκεκριμένα αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η επικαρπία παρέχει στον δικαιούχο (επικαρπωτή) την εξουσία πλήρους χρήσεως και καρπώσεως ξένου αντικειμένου. Επίσης στο ίδιο Λεξικό η σημασία της λέξης «καρπώνομαι» είναι η αποκόμιση κέρδους ή οφέλους. Επομένως, η έννοια επικαρπία περιλαμβάνει τη χρήση και επομένως την κατοχή αλλά και την κάρπωση των ακινήτων. Εν προκειμένω το δικαίωμα επικαρπίας της Καθ' ης η αίτηση 1 επί των 16 εκ των 23 ακινήτων δεν αμφισβητείται από τους Καθ' ων η αίτηση. Άλλωστε αυτό επιμαρτυρείται και από το Τεκμήριο 4 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή και προφανώς το δικαίωμα επικαρπίας δημιουργήθηκε δυνάμει του άρθρου 11
(1)(ζ) του Κεφ.224. Σύμφωνα δε με το άρθρο 12
(1)του Κεφ.224: «12.-
(1)Όταν οποιοδήποτε δικαίωμα, προνόμιο, ελευθερία, δουλεία, ή άλλο πλεονέκτημα αποκτήθηκε όπως προνοείται στο εδάφιο
(1)του άρθρου 11 σχετικά με οποιαδήποτε ακίνητη ιδιοκτησία, αυτό θεωρείται ότι είναι προσαρτημένο στην ιδιοκτησία αυτή και ότι περιλαμβάνεται σε κάθε συναλλαγή που διενεργείται σχετικά με την ιδιοκτησία αυτή.» Από τα πιο πάνω αναφερόμενα προκύπτει, κατά την κρίση μου, ότι το δικαίωμα επικαρπίας ακολουθεί τα ακίνητα επί των οποίων δημιουργείται και τα επηρεάζει σε όση έκταση αφορά τη χρήση, κατοχή και κάρπωση τους. Δεν επεκτείνεται ωστόσο η επικαρπία και σε δικαίωμα μεταβίβασης ή με οποιοδήποτε τρόπο αποξένωσης και επιβάρυνσης των ακινήτων. Αυτό συνάγεται και από τα άρθρα 4 και 7 του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, Ν.9/1965, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, τα οποία ρητά επιφυλάσσουν το δικαίωμα μεταβίβασης και υποθήκευσης προς όφελος του εκάστοτε κυρίου του ακινήτου. Συνεπώς η εισήγηση του κ. Μιχαηλίδη σε όση έκταση αφορά τη μεταβίβαση και/ή με οποιοδήποτε τρόπο αποξένωση και/ή επιβάρυνση των ακινήτων είναι, κατά την κρίση μου, ορθή. Τα πράγματα ωστόσο διαφοροποιούνται σε ότι αφορά την απομείωση, δηλαδή τη μείωση της αξίας των ακινήτων. Τέτοια μείωση θα μπορούσε να γίνει από την Καθ' ης η αίτηση 1, καθώς η τελευταία ως το πρόσωπο που δικαιούται να κατέχει και να χρησιμοποιεί τα ακίνητα θα μπορούσε ενδεχομένως να προβεί σε ενέργειες που θα μείωναν την αξία τους, όπως π.χ. να αποκόψει δέντρα. Όσον αφορά τώρα το δικαίωμα οίκησης και το δικαίωμα λήψης αποζημίωσης σε σχέση με τη διαδικασία απαλλοτρίωσης, θεωρώ ότι εκφεύγουν του αντικειμένου του επίδικου διατάγματος. Επομένως σε σχέση με τα ακίνητα επί των οποίων επιφυλαχθήκαν τα πιο πάνω δικαιώματα δεν συντρέχει λόγος για να διατηρηθεί σε ισχύ. Ως εκ των ανωτέρω η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου πληρούται αναφορικά με την Καθ' ης η αίτηση 1 σε σχέση με τα ακίνητα επί των οποίων η τελευταία απέκτησε δικαίωμα επικαρπίας και μόνο σε όση έκταση αφορά την απαγόρευση απομείωσης της αξίας τους. Ισοζύγιο της ευχέρειας Μετά την ικανοποίηση των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου, θα πρέπει να εξεταστεί το ισοζύγιο της ευχέρειας. Στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 (B) A.A.Δ. 788 υιοθετείται απόσπασμα από την Film Rover Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 WLR 670, όπου αναφέρεται ότι: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαραγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Στη National Bank of Jamaica Ltd v. Olint Corp Ltd
(2009)1 WLR 1405, αναφέρεται πως ο σκοπός ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι να βελτιώσει τις πιθανότητες του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη μετά την εκδίκαση της ουσίας κατά τη δίκη. Επομένως, κατά το ενδιάμεσο στάδιο, το Δικαστήριο θα πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσο η έκδοση ή μη του διατάγματος είναι πιο πιθανό να δημιουργήσει ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, απαγορευτικών και προστακτικών διαταγμάτων, η βασική αρχή είναι κοινή, ότι δηλαδή το Δικαστήριο θα πρέπει να ακολουθήσει την πορεία εκείνη που φαίνεται πως θα προκαλέσει τη λιγότερο μη αθεράπευτη δυσχέρεια στη μια ή την άλλη πλευρά. Έχοντας υπόψη μου τις περιστάσεις της υπόθεσης, όπως εκτίθενται αναλυτικά πιο πάνω, θεωρώ ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει καθαρά υπέρ του Αιτητή έτσι ώστε να διατηρηθεί η υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων. Οι Καθ' ων η αίτηση 2 και 3 ισχυρίζονται ότι το επίδικο διάταγμα τους προκαλεί οικονομική ζημιά και τους εμποδίζει στην άμεση ανάπτυξη, αξιοποίηση και βελτίωση των επίδικων ακινήτων. Η όποια ωστόσο ζημιά ή δυσκολία προκαλείται στους Καθ' ων η αίτηση 2 και 3, θεωρώ ότι είναι ασυγκρίτως μικρότερη από τη ζημιά που μπορεί να προκληθεί στη διαχείριση της περιουσίας του αποβιώσαντος, αφού σε περίπτωση ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος οι συνέπειες για τη διαχείριση, εφόσον επιτύχει επί της ουσίας της αγωγής, θα είναι καταλυτικές. Προτού καταγραφεί η τελική κρίση του Δικαστηρίου, θα πρέπει να σημειώσω ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση κατά την αγόρευση του αναφέρθηκε ακροθιγώς στο ζήτημα της εγγύησης. Συγκεκριμένα ο κ. Μιχαηλίδης υποστήριξε ότι σε περίπτωση που το διάταγμα καταστεί απόλυτο η εγγύηση θα πρέπει να αυξηθεί στο ποσό των €10.000.000 αντί των €2.000.000 που διέταξε το Δικαστήριο κατά τη χορήγηση της προσωρινής θεραπείας. Η εν λόγω εισήγηση παρέμεινε μετέωρη, καθώς από τις ενστάσεις δεν προκύπτει ότι η αξία των επίδικων ακινήτων ανέρχεται στα €10.000.
  1. Ως εκ των πιο πάνω θεωρώ ότι η εγγύηση των €2.000.000 είναι επαρκής για την κάλυψη τυχόν ζημιών που ήθελαν προκληθεί από την έκδοση του διατάγματος χωρίς εύλογη αιτία. Για όλους του λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω θεωρώ ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως το εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 08.03.16 καταστεί απόλυτο σε σχέση με τους Καθ' ων η αίτηση 2 και
  2. Αναφορικά με την Καθ' ης η αίτηση 1 το εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 08.03.16 τροποποιείται ως ακολούθως: Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στην Εναγόμενη 1 και / ή τους αντιπροσώπους της και/ή σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο ενεργεί βάσει οδηγιών της και/ή εντολών της, να απομειώσουν καθ' οιονδήποτε τρόπο τα πιο κάτω περιγραφόμενα ακίνητα, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής και / ή την πλήρη αποπεράτωση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου και / ή σε περίπτωση έκδοσης απόφασης υπέρ του Ενάγοντος, μέχρι την εκτέλεση της εν λόγω απόφασης. Περιγραφή ακινήτων:
  3. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2392, Φυλ./Σχ. 26/58, Τεμάχιο 103, στο χωριό Προδρόμι, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 13 δεκάρια και 378 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  4. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2583, Φυλ./Σχ. 26/59, Τεμάχιο 160, στο χωριό Προδρόμι, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 3 δεκάρια και 011 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  5. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2436, Φυλ/Σχ. 26/59, Τεμάχιο 57, στο χωριό Προδρόμι, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 16 δεκάρια και 054 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  6. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2787, Φυλ./Σχ. 35/20, Τεμάχιο 646, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 453 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  7. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 2961, Φυλ./Σχ. 35/20, Τεμάχιο 705, στο χωριό Σκούλλη, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 600 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  8. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4203, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 311, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 007 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  9. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4662, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 316, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 4 δεκάρια και 014 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  10. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4202, Φυλ./Σχ. 35/11, Τεμάχιο 477, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 9 δεκάρια και 365 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  11. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3501, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 320, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 3 δεκάρια και 345 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  12. Χωράφι με αριθμό εγγραφης 3515, Φυλ./Σχ. 35/11, Τεμάχιο 361, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 864 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  13. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3525, Φυλ./Σχ. 35/11, Τεμάχιο 364, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 2 δεκάρια και 676 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  14. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3641, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 362, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 837 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  15. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 3876, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 310, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 1 δεκάριο και 338 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  16. Χωράφι με αριθμό εγγραφής 4161, Φυλ/Σχ. 35/11, Τεμάχιο 363, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 3 δεκάρια και 345 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  17. Οικόπεδο με αριθμό εγγραφής 3981, Φυλ./Σχ. 35/6345V01, Τεμάχιο 159, Τμήμα 1, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 250 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ.
  18. Καφενείο και / ή γη με αριθμό εγγραφής 3626, Φυλ/Σχ. 35/6345V01, Τεμάχιο 49, Τμήμα 1, στο χωριό Γουδί, της Επαρχίας Πάφου, Έκτασης 53 τετραγωνικά μέτρα, μερίδιο το ΟΛΟ. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 - 3 όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) ........... Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.