Συνεργατικό Ταμιευτήριο Πάφου Λτδ ν. Ανδρέα Καραγιώργη κ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: 268/2014, 30/1/2017

(1958)23 C.L.R. 191, Αρέστη ν. Λαδόκονου

(1996)1 Α.Α.Δ. 646, Ζαβρού ν. Μιχαηλίδη

(1996)1 Α.Α.Δ. 477, Χαψή κ.ά. ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας

(1997)1 Α.Α.Δ. 1403, Νικολάου ν. Βασιλείου

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1566, Λουκαΐδης κ.ά. ν. Εκδοτική Εταιρεία Αλήθεια Λτδ κ.ά.

(2003)1(Α) Α.Α.Δ. 22, Κουκούνη κ.ά. ν. Νικολάου κ.ά.

(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 766) αναγνωρίζει ότι η επιδίκαση των εξόδων είναι ζήτημα αναγόμενο στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου η οποία ασκείται με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης και κυρίως το αποτέλεσμα. Στην υπόθεση Αρέστη ν. Λαδόκονου (πιο πάνω) λέχθηκε ότι η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ως προς τα έξοδα πρέπει, όπως είναι θεμελιωμένο, να ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής αυτής εξουσίας του δικαστηρίου αποτελούν τα γεγονότα της υπόθεσης, κυρίως το αποτέλεσμα. Η δικαίωση του διαδίκου επιμαρτυρεί το δικαιολογημένο των εξόδων, στην απουσία αποχρώντων λόγων περί του αντιθέτου. Είναι γι' αυτό το λόγο που τα έξοδα ακολουθούν, κατά κανόνα, το αποτέλεσμα της απόφασης. Σύμφωνα με την υπόθεση Θρασυβούλου ν. Arto Estates Limited - (Πολιτική ΄Εφεση 7921 - 25/1/1993), απόκλιση από τον κανόνα αυτό «δικαιολογείται μόνο εφόσο συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους». (Βλ. επίσης, Χάσικος και ΄Αλλοι ν. Χαραλαμπίδη - (Πολιτική ΄Εφεση 7414 - 28/5/1990).) Επειδή το δικαστήριο δεν είναι σε θέση υπό τις περιστάσεις να προβεί σε διαπίστωση γεγονότων που θα όριζαν το αποτέλεσμα της αίτησης έρευνας, παραμένει ως αναπάντητο ερώτημα που δεν μπορεί να οδηγήσει και σε εφαρμογή των πιο πάνω αρχών που αφορούν και σχετίζονται με τα έξοδα της διαδικασίας. Στην υπό κρίση περίπτωση, δεν υπάρχει με την έννοια που αποδίδεται πιο πάνω επιτυχών διάδικος, εφόσον το δικαστήριο δεν έχει καταλήξει σε οποιοδήποτε συμπέρασμα υπέρ ή κατά οιουδήποτε των διαδίκων, θα πρέπει λοιπόν, λόγω της διαφωνίας που έχει προκύψει αναφορικά με τα έξοδα, το Δικαστήριο, να αναζητήσει στοιχεία και γεγονότα από το περιεχόμενο του φακέλου της υπόθεσης, λαμβάνοντας υπόψη και την φύση της διαφοράς και την φύση της διαδικασίας, ώστε να μπορέσει να καταλήξει επί του ζητήματος των εξόδων. Στην υπόθεση Αντώνης Φλαγκοφάς ν. Αταλέζα Λτδ

(1989)1 Α.Α.Δ σελ. 689 διασαφηνίζεται ο χαρακτήρας της διαδικασίας και τονίζει ότι: «. έχει ουσιαστικά ανακριτικό χαρακτήρα και αποβλέπει στην παροχή ευχέρειας στο Δικαστήριο μετά τη διεξαγωγή της αναγκαίας έρευνας σχετικά με τα μέσα του χρεώστη να αποφασίσει κατά πόσο είναι σε θέση να αποπληρώνει με δόσεις το χρέος του». Στην υπόθεση Γιαννάκης Βασιλειάδης ν. Χαράλαμπου Τσουρή, Πολιτική Έφεση 39/2005 ημερομηνίας 19.1.2007, γίνεται αναφορά στον σκοπό της πιο πάνω νομοθετικής πρόνοιας και έχουν λεχθεί τα εξής: «Ο εξ αποφάσεως πιστωτής δεν μπορεί να γνωρίζει ποια είναι τα περιουσιακά στοιχεία του εξ αποφάσεως οφειλέτη, τα οποία θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την έκδοση διατάγματος καταβολής του εξ αποφάσεως χρέος δια μηνιαίων δόσεων. Έτσι το βάρος απόδειξης ότι ο εξ αποφάσεως οφειλέτης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του, μετατοπίζεται στους ώμους του. Ο εξ αποφάσεως οφειλέτης υποχρεούται να προβαίνει ενόρκως σε πλήρη αποκάλυψη όλων των περιουσιακών του στοιχείων για να δείξει, αν έτσι ισχυρίζεται, πως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να εξοφλήσει το χρέος του ή να καθορίσει το ποσό που προτείνει ότι είναι μέσα στην οικονομική του δυνατότητα να πληρώνει μηνιαίως. Ο εξ αποφάσεως πιστωτής μπορεί επίσης να θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου την περιουσία του εξ αποφάσεως χρεώστη. Στις αστικές υποθέσεις η περιουσία του εξ αποφάσεως χρεώστη βαρύνεται με το ποσό που οφείλεται δυνάμει της δικαστικής απόφασης προς όφελος του εξ αποφάσεως πιστωτή. Θεωρείται δηλαδή στην πράξη πως μέρος της περιουσίας και των εισοδημάτων του εξ αποφάσεως χρεώστη ανήκουν στον εξ αποφάσεως πιστωτή, μέχρι την εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους.» Με βάση την πιο πάνω νομολογία που αναφέρεται στην φύση της διαδικασίας, με δεδομένο ότι το εξ΄ αποφάσεως χρέος δεν έχει εξοφληθεί και άρα εξακολουθεί να βαρύνει την περιουσία της καθ΄ης η αίτηση, αλλά και αν ακόμα αποδεχόμουν αδυναμία πληρωμής κατόπιν ακρόασης της αίτησης, δεν θα επιδίκαζα έξοδα προς όφελος της καθ΄ης η αίτηση, συνεπώς ούτε και κάτω από αυτές τις περιστάσεις. Με βάση όλα τα πιο πάνω, κρίνω ορθό και δίκαιο, έχοντας μελετήσει και τον φάκελο της διαδικασίας και τις διαταγές αναφορικά με τα έξοδα, να μην εκδώσω διαταγή εναντίον οιουδήποτε αναφορικά με τα έξοδα αλλά όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Από τον φάκελο της διαδικασίας δεν υπάρχει καμία καταδίκη εναντίον των αιτητών, ενώ οι πλείστες διαταγές είναι τα έξοδα να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Υπό τις περιστάσεις δίδεται άδεια για απόσυρση της αίτησης, η αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται άνευ βλάβης και η κάθε πλευρά να επωμιστεί και επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ............ Κ. Κουνίδου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο