ΤHE LOST RESORT LTD ν. ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1283/2016, 13/1/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A16 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Χ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1283/2016 Μεταξύ: ΤHE LOST RESORT LTD από την Πάφο Ενάγοντες - Αιτητές και
- ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ από την Πάφο
- Φαίδωνας Φαίδωνος από την Πάφο
- Υπουργός Εσωτερικών, ως Κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών Περιουσιών από Λευκωσία
- ZEMCO CONSTRUCTION LTD από τη Λεμεσό Εναγομένων - Καθ' ών η Αίτηση -------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 14/09/2016 για έκδοση προσωρινού διατάγματος Ημερ.: 13/01/
- Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές : κ. Αλ. Αλεξάνδρου. Για τους Εναγομένους- Καθ' ών η Αίτηση αρ. 1: κα Χρ. Ευσταθίου για κ.κ. Λ. Λουκαϊδου Θεοφάνους Δ.Ε.Π.Ε. Για τους Εναγομένους- Καθ' ών η Αίτηση αρ. 3: κα. Έλσα Κόκκινου. Για τους Εναγομένους- Καθ' ών η Αίτηση αρ. 4: κα. Μ. Λοϊζου για κ.κ. Χάρης Κυριακίδης Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι ενάγοντες - αιτητές, καταχώρησαν την παρούσα αγωγή στις 09/09/2016 και αξιώνουν εναντίον των εναγομένων - καθ' ών η αίτηση διατάγματα με τα οποία να τους απαγορεύεται να επεμβαίνουν στα υποστατικά των εναγόντων και να παρενοχλούν και/ή παρεμποδίζουν με οποιονδήποτε τρόπο την ομαλή λειτουργία της επιχείρησης των εναγόντων που στεγάζεται στα υποστατικά που βρίσκονται στη Λεωφ. Μακαρίου 91 στην Πάφο, εντός του τεμαχίου 1171 και αρ. εγγραφής 021250 καθώς και στους ανοιχτούς χώρους. Επίσης, αξιώνουν διάταγμα που να εξαναγκάζει τους εναγομένους να εξασφαλίσουν ικανοποιητική και ασφαλή πρόσβαση στην επιχείρηση τους. Περαιτέρω, αξιώνoυν εναντίον των εναγομένων συγκεκριμένα ποσά αποζημιώσεων, ως εμφαίνονται στο αιτητικό της Έκθεσης Απαίτησης και Γενικές και Παραδειγματικές αποζημιώσεις. Επίσης, εναντίον του εναγομένου αρ. 3 αξιώνουν και αναγνωριστική δήλωση ότι η επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 07/06/2016 της σύμβασης μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 είναι παράνομη άκυρη και/ή ακυρώσιμη και δεν παράγει κανένα νομικό αποτέλεσμα. Στις 14/09/2016 καταχώρησαν μονομερή αίτηση με την οποία αξίωναν τα κάτωθι διατάγματα: «Α. Την έκδοση διατάγματος που να απαγορεύει στους εναγομένους και/ή στους υπαλλήλους και/ή αντιπροσώπους και/ή υπηρέτες αυτών, να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο στα υποστατικά και/ή στους χώρους που κατέχει η ενάγουσα - αιτήτρια στην παρούσα αίτηση, και στεγάζεται η επιχείρηση της που ευρίσκεται στη Λεωφ. Μακαρίου 91 στην Πάφο, εντός του τεμαχίου με αρ. 1171 και αρ. εγγραφής 021250, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι αρ. 1,2 και 4 και/ή υπάλληλοι και/ή αντιπρόσωποι και/ή υπηρέτες αυτών να κατασκευάσουν και/ή εξασφαλίσουν ελεύθερη πρόσβαση και/ή διέλευση τόσον των πεζών όσον και οχημάτων προς την επιχείρηση της ενάγουσας - αιτήτριας στην παρούσα αίτηση, που στεγάζεται στα υποστατικά που ευρίσκονται στην Λεωφ. Μακαρίου 91 στην Πάφο, εντός του τεμαχίου με αρ. 1171, αρ. εγγραφής 021250, μέχρι νεοτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Κατά την εξέταση της αίτησης μονομερώς, ο συνήγορος των αιτητών απέσυρε το αιτητικό υπό στοιχείο Β ως αναφέρεται ανωτέρω καθώς επίσης ολόκληρη την αίτηση εναντίον του εναγομένου - καθ' ού η αίτηση αρ. 2 και προώθησε την αίτηση του εναντίον των καθ' ων η αίτηση αρ. 1,3 και 4 μόνο σε σχέση με το αιτητικό Α. Το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα ως το Α ανωτέρω με τη διευκρίνιση ότι η απαγόρευση θα αφορούσε το μέρος του τεμαχίου με αρ. 1171 ως αναφέρεται στη συμφωνία μίσθωσης τεκμήριο Α και συγκεκριμένα το τεμάχιο 1171Θ, 1171ΙΑ, 1171 Ξ, 1171 Τ και 1171 Χ και αρ. εγγραφής
- Μετά την επίδοση της αίτησης και του πιο πάνω προσωρινού διατάγματος, οι εναγόμενοι - καθ' ών η αίτηση 1, 3 και 4 εμφανίστηκαν και καταχώρησαν σχετικές ενστάσεις συνοδευόμενες από ένορκες δηλώσεις και σχετικά τεκμήρια που κατά τη θέση τους υποστηρίζουν την ακύρωση του πιο πάνω εκδοθέντος διατάγματος και απόρριψη της αίτησης, στις οποίες θα αναφερθώ κατωτέρω. Ο συνήγορος των αιτητών ζήτησε, με σχετικές αιτήσεις, την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων των ενστάσεων, οι οποίες απορρίφθηκαν από το Δικαστήριο για τους λόγους που επεξηγήθηκαν στις σχετικές αποφάσεις του πλην μιας, αλλά όχι στην έκταση που ζητείτο αλλά σε μέρος αυτής που σχετιζόταν με συγκεκριμένους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα που συνοδεύει την ένσταση των εναγομένων αρ.
- Ο εν λόγω ενόρκως δηλών προσήλθε στο Δικαστήριο και αντεξετάστηκε ως η ανωτέρω διαταγή του Δικαστηρίου και στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του θα γίνει αναφορά κατωτέρω. Κατά τα άλλα η ακρόαση της αίτησης και του προσωρινού διατάγματος έγινε στη βάση γραπτών και προφορικών αγορεύσεων των διαδίκων, οι οποίες είναι ενώπιον του Δικαστηρίου κατατεθειμένες και τα όσα συμπλήρωσαν προφορικά καταγραμμένα στα πρακτικά. Έχω μελετήσει τα πιο πάνω, τα λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου και δεν χρειάζεται στα πλαίσια της παρούσας απόφασης να προβώ σε λεπτομερή αναφορά των όσων υποστηρίχθηκαν. Αναφορά σε θέσεις των διαδίκων ενδεχομένως να γίνει κατωτέρω κατά την εξέταση της ουσίας της αίτησης και εφόσον αυτό κριθεί απαραίτητο. Η Αίτηση: Η αίτηση βασίζεται στα άρθρα 4 έως 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60, στην Δ.48, Θ.1 - 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στον Νόμο 139/1991 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται επίσης από την ένορκη ομολογία του κ. Γεώργιου Γρηγορίου, διευθυντή των εναγόντων, ο οποίος παραθέτει τα γεγονότα που υποστηρίζουν το αίτημα. Περιληπτικά, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι η ενάγουσα από το έτος 1987 και/ή προηγουμένως διαχειρίζεται στο ξενοδοχείο με την επωνυμία ΚΙΝΥΡΑΣ καθώς και εστιατόρια και μπαρ σε παραδοσιακή οικοδομή που βρίσκεται στο εμπορικό κέντρο της Πάφου, στη Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου 91 και την οποία ενοικιάζει από ελληνοκύπριο. Επίσης, ισχυρίζεται ότι από το έτος 1998 και/ή προηγουμένως η ενάγουσα και ο ίδιος ενοικιάζει από τον εναγόμενο αρ. 3 μέρος του τουρκοκυπριακού τεμαχίου 1171 με αρ. εγγραφής 021250 το οποίο γειτνιάζει με το ξενοδοχείο έναντι καταβολής νόμιμου ενοικίου. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι στην ενάγουσα παραχωρήθηκε χώρος πίσω από την ξενοδοχειακή μονάδα εντός του οποίου υπήρχαν 3 δωμάτια, 3 υπόγειες αποθήκες οι οποίες στην πορεία μειώθηκαν σε 2, το υποστατικό που παλαιότερα ενοικιάζετο σε άλλο πρόσωπο (κον Πέτσα) και χρησιμοποιείτο ως πλυντήριο και ανοικτό χώρο εντός του οποίου υπήρχε μια πρόχειρη πέργολα καλυμμένη με αμιάντους. Πέραν των πιο πάνω, αναφέρει ότι στις 08/07/2015 έγινε μεταξύ ενάγουσας και εναγομένου αρ. 3, σύμβαση μίσθωσης για όλους τους πιο πάνω χώρους, χώροι που είναι απόλυτα αναγκαίοι για τη λειτουργία της ξενοδοχειακής μονάδας της ενάγουσας και η ενάγουσα υποβλήθηκε σε συγκεκριμένα έξοδα για την αναβάθμιση και συντήρηση τους τα οποία αναφέρει λεπτομερώς. Η πιο πάνω σύμβαση θα ίσχυε μέχρι τις 30/06/2018 και ακολούθως θα ανανεωνόταν αυτόματα από χρόνο σε χρόνο. Το μίσθωμα είχε συμφωνηθεί σε €350 μηνιαίως. Επισυνάπτεται στην ένορκη του ομολογία αντίγραφο της μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 ως τεκμήριο Α. Ακολούθως, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι ο εναγόμενος 1 κατά τα τέλη του 2015 αποφάσισε να προχωρήσει με την ανάπλαση του εμπορικού κέντρου της Πάφου και την εκτέλεση του έργου ανέλαβε η εναγομένη
- Στις 05/05/2016 οι εναγόμενοι 1,2 και 3 σε σύσκεψη που πραγματοποίησαν αποφάσισαν να τερματίσουν όλες τις συμβάσεις μίσθωσης που ήταν στο εμπορικό κέντρο, περιλαμβανομένης και αυτή της ενάγουσας χωρίς εκ των προτέρων να τους ενημερώσουν με απώτερο σκοπό, ο εναγόμενος 3 να τις παραχωρήσει στον εναγόμενο 1 έναντι συμβολικού ενοικίου. Η ενέργεια αυτή ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών παραβαίνει στις συμβατικές υποχρεώσεις του εναγομένου 3 και προς υποστήριξη της θέσης του επισυνάπτει προκαταρτική έρευνα της επιτρόπου διοικήσεως ημερομηνίας 04/07/2016 που αφορούσε παράπονο άλλου επηρεαζόμενου προσώπου ως τεκμήριο Β. Μετά την πιο πάνω απόφαση, ο εναγόμενος 3 απέστειλε επιστολή ημερομηνίας 07/06/2015 προς την ενάγουσα και τον ίδιο τον ενόρκως δηλούντα με την οποία τερματιζόταν η σύμβαση μίσθωσης με ισχυριζόμενους λόγους ότι όφειλαν ενοίκια από 01/09/2015 μέχρι 30/06/2016 και ότι δήθεν δεν προσκόμισαν αίτηση με αρχιτεκτονικά σχέδια εντός 3 μηνών από την υπογραφή της σύμβασης μίσθωσης για τον τρόπο που θα αξιοποιούσαν τον χώρο και τα υποστατικά που τους παραχωρήθηκαν. Επισυνάπτει την επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 07/07/2016 ως τεκμήριο Γ καθώς επίσης και την απαντητική επιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 28/06/2016, με την οποία απέρριψε το περιεχόμενο της, ως τεκμήριο Δ. Είναι η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι οι πραγματικοί λόγοι τερματισμού της μίσθωσης δεν είναι αυτοί που αναφέρονται στην πιο πάνω επιστολή τερματισμού αλλά αυτοί που αποφασίστηκαν στην σύσκεψη ημερομηνίας 05/05/
- Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι τα όσα αναφέρονται στην ανωτέρω επιστολή τερματισμού δεν ευσταθούν καθότι ο εναγόμενος 3 έλαβε απόφαση όπως για τους καταστηματάρχες και όλα τα πρόσωπα που επηρεάζονται από το έργο ανάπλασης του εμπορικού κέντρου, μεταξύ των οποίων και η ενάγουσα, ανασταλεί η καταβολή ενοικίων από 01/01/2016 μέχρι και τη συμπλήρωση των έργων ενώ με την επιστολή ζητούνται ενοίκια μέχρι και 30/06/
- Ισχυρίζεται επίσης ότι κανένα ενοίκιο δεν οφείλει και επισυνάπτει ως τεκμήριο Ε επιστολή - απόφαση για αναστολή ενοικίων και ως τεκμήριο ΣΤ απόδειξη εξόφλησης ενοικίων. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι σε 6 διαφορετικές περιπτώσεις η ενάγουσα υπέβαλε 6 αρχιτεκτονικά σχέδια στον εναγόμενο 3 για αξιοποίηση του χώρου που της παραχωρήθηκε. Στη συνέχεια ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στα έργα που εκτελούνται στη Λεωφ. Μακαρίου τα οποία ξεκίνησαν από τον Ιανουάριο του 2016 για να πει ότι εκτελούνται με τέτοιο τρόπο που απέκοψαν το δρόμο μπροστά στο ξενοδοχείο της ενάγουσας και την πρόσβαση σε αυτό με αποτέλεσμα να μην είναι εφικτή η λειτουργία της επιχείρησης της. Παραθέτει επίσης άλλα γεγονότα και λεπτομέρειες που σχετίζονται με το έργο ανάπλασης του εμπορικού κέντρου και ότι αυτό προκαλεί ζημιές στην επιχείρηση της ενάγουσας. Όσον αφορά τους χώρους που οι ενάγοντες μισθώνουν από τον εναγόμενο 3, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι οι εναγόμενοι 1, 2 και 3 ισχυρίζονται ότι τους κατέχουν παράνομα και θα προχωρήσουν σε ανάκτηση τους χωρίς δικαστικές διαδικασίες καθότι απέστειλαν επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 07/06/2016 με την οποία κατά τη θέση του παράνομα τερμάτισαν τη μίσθωση και αν δεν εμποδιστούν με διάταγμα του Δικαστηρίου, αυτό θα επιφέρει την οριστική καταστροφή της επιχείρησης τους. Στις 14/09/2016, ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών, οι καθ' ων η αίτηση, με την παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης εισήλθαν στην επιχείρηση και/ή στους χώρους που κατέχει η ενάγουσα, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του ότι δεν έχουν κανένα δικαίωμα να επέμβουν, τον απείλησαν ότι αν αντισταθεί σε κάτι τέτοιο θα προχωρήσουν στην άμεση σύλληψη του και αυτό με σκοπό να ανακτήσουν με τη δύναμη της ισχύος την περιουσία που δικαιωματικά κατέχει η ενάγουσα. Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα ισχυρίζεται θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη στην πορεία και θα οδηγήσει στο οριστικό κλείσιμο της επιχείρησης της ενάγουσας με συνεπακόλουθο την οικονομική της καταστροφή και οικονομική της εξόντωση. Η Ένσταση των Εναγομένων - Καθ' ών αρ. 1: Oι Καθ' ών η Αίτηση αρ. 1 προβάλουν 14 λόγους για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως εμφαίνονται στο σώμα αυτής. Ουσιαστικά επικεντρώνονται στην μη στοιχειοθέτηση των προϋποθέσεων που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος. Επικαλούνται επίσης απόκρυψης ουσιωδών στοιχείων και γεγονότων από την ενάγουσα, κακοπιστία και κατάχρηση της διαδικασίας. Η ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη ομολογία του κ. Γιώργου Κουννά, υπαλλήλου και συντονιστή των υπηρεσιών του Δήμου Πάφου στο έργο ανάπλασης των προσόψεων των καταστημάτων του εμπορικού κέντρου. Σε αυτή ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στο τουρκοκυπριακό τεμάχιο 1171, ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 το οποίο έχει σχήμα Π και καλύπτεται από τις οδούς Μακαρίου, Ευαγόρα Παλληκαρίδη και Βλαδίμηρου Ηρακλέους. Αποτελείται από συγκεκριμένα κτίρια και υποστατικά καθώς επίσης και από ανοικτό χώρο. Μέρος του εσωτερικού ανοικτού χώρου το οποίο αιτήθηκαν οι εναγόμενοι - καθ' ων η αίτηση 1 για τοπιοτέχνηση, δημιουργία τουαλετών, ομοιόμορφης πέργολας και εξασφάλισης πρόσβασης προς τον εσωτερικό χώρο όλων των μισθωτών/κατόχων Τ/Κ υποστατικών ήταν εκμισθωμένο στην ενάγουσα, στον Νίκο Λάμπρου Παφίτη, τον Γεώργιο Γρηγορίου και την Τασούλα Ελισσαίου. Ο ενόρκως δηλών παραδέχεται ότι στην ενάγουσα και στον ενόρκως δηλούντα κ. Γρηγορίου εκμισθώθηκε μέρος του τεμαχίου 1171 δυνάμει της σύμβασης μίσθωσης που επικαλείται στην ένορκη του ομολογία με ισχύ από 01/07/2015 στο οποίο περιλαμβάνονταν υποστατικά και ανοικτός χώρος για σκοπούς του ξενοδοχείου που διαχειρίζονται. Πέραν των πιο πάνω, ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι από πληροφορίες που λαμβάνει από τους εναγομένους 3 και συγκεκριμένα από την Βάνα Παπαδοπούλου, σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στις 30/09/2015 και αφού ακολουθήθηκαν όλες οι νενομισμένες διαδικασίες αποφασίστηκε η κατεδάφιση μέρους των μισθίων που είχαν εκμισθωθεί στους κ.κ. Γίωργο Γρηγορίου και στην ενάγουσα και συγκεκριμένα των υποστατικών με αρ. τεμ. 1171Ξ, 1171Χ ΦΥΛ/ΣΧ. 51/
- Η κατεδάφιση αυτή ήταν καθόλα νόμιμη αναφέρει και πραγματοποιήθηκε περί τον Φεβρουάριο / Μάρτιο του 2016, ενώ ο διευθυντής της ενάγουσας συγκατατέθηκε. Αναφέρει επίσης ότι σε σύσκεψη που έγινε στο Γραφείο της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τ/Κ περιουσιών παρουσία του εναγομένου 2 τα πρακτικά της οποία επικυρώθηκαν από τον εναγόμενο 3 αποφασίστηκε όπως ο εσωτερικός ανοικτός χώρος του τεμαχίου 1171, ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 εκμισθωθεί στον εναγόμενο 1 αφού προηγηθεί ο τερματισμός όλων των Συμβάσεων Μίσθωσης που δέσμευαν το εν λόγω μέρος και ετοιμάστηκε η επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 07/06/2016 που επισυνάπτεται ως τεκμήριο Γ στην ένορκη ομολογία του κ. Γρηγορίου. Περαιτέρω, ο ενόρκως δηλών απορρίπτει τους ισχυρισμούς περί μη πρόσβασης στα υποστατικά της ενάγουσας και ότι αυτή κωλύεται να προβάλλει τέτοιους ισχυρισμούςαφού αποδέχτηκε τον τρόπο που διεξάγονταν οι εργασίες και αυτό έγινε μετά τον τερματισμό της Σύμβασης Μίσθωσης. Όσον αφορά τις εργασίες στο τ/κ τεμάχιο 1171 ο ενόρκως δηλών αναφέρει ουσιαστικά ότι αυτές άρχισαν από τον Φεβρουάριο του
- Συγκεκριμένα στην παράγραφο 9 της ένορκης του ομολογίας, αναφέρει ότι περί τις 03/02/2016 συνεργείο το οποίο αποτελείτο από υπαλλήλους του Δήμου Πάφου και του Επάρχου Πάφου για τους εναγομένους 3 και μετά την επανάκτηση του τεμαχίου με αρ. 1171 φυλ./σχ. 51.2.6.8 και 51.3.5.5 από τους εναγομένους 3 και αφού οι εναγόμενοι 3 εισήλθαν στο χώρο και είχαν προβεί σε κατάσχεση ενός αυτοκινήτου που βρισκόταν στον εσωτερικό χώρο με την βοήθεια της Αστυνομίας κάτω από τις υποδείξεις των εναγομένων 3 μέλη του συνεργείου άρχισαν να καθαρίζουν το τεμάχιο και να προβαίνουν στην κατεδάφιση μισογκρεμισμένων οικοδομών. Όλες αυτές οι εργασίες συνεχίστηκαν στις 10/02/2016, 11/02/2016 και αποπερατώθηκε στις 12/02/2016 η πρώτη φάση του έργου. Προς υποστήριξη της θέσης του αυτής επισυνάπτει στην ένορκη του ομολογία ως τεκμήρια 1, 2, 3 και 4 ημερολόγιο του εργοταξίου. Ο κ. Γρηγορίου αναφέρει ήταν παρόν εκ μέρους της ενάγουσας και ήταν συνεργάσιμος και συγκατατίθετο στην διεκπεραίωση των πιο πάνω εργασιών και παρείχε διευκόλυνση στους εναγομένους 1 και 3 παρέχοντας τους προσωπικό της ενάγουσας ώστε να βοηθήσουν τους εναγομένους 1 και 3 στον καθαρισμό του τεμαχίου. Συνεχίζοντας, αναφέρει ότι οι εργασίες αυτές έγιναν σε χώρο που δεν διεξάγεται η επιχείρηση της ενάγουσας και ουδόλως επηρεάστηκε αυτή. Ισχυρίζεται επίσης ότι η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε καθυστερημένα αφού οι εργασίες άρχισαν περί τις 28/01/2016 και η αγωγή καταχωρήθηκε στις 14/09/2016, δηλαδή 8 μήνες μετά και 2 ½ μήνες μετά τον τερματισμό της συμφωνίας μίσθωσης. Πέραν των πιο πάνω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο ενόρκως δηλών αντεξετάστηκε σε σχέση με το περιεχόμενο των παραγράφων 6, 8 και 9 της ένορκης του δήλωσης. Αντεξετάστηκε σε σχέση με το περιεχόμενο της παραγράφου 6 της ένορκης του ομολογίας και συγκεκριμένα στο μέρος που αναφέρεται στην σύσκεψη ημερομηνίας 30/09/2015 και στην άδεια που εξασφαλίστηκε για κατεδάφιση μέρος των μισθίων που εκμισθώθηκαν στην ενάγουσα και ότι ακολουθήθηκαν οι νόμιμες διαδικασίες. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι αποτάθηκαν στην αρμόδια αρχή που δεν ήταν ο Δήμος Πάφου και εξασφαλίστηκε σχετική συγκατάθεση. Όσον αφορά τις αναφορές του περί συγκατάθεσης του κ. Γρηγορίου στην εκτέλεση των εργασιών που αναφέρει στην παράγραφο 9 της ένορκης του ομολογίας, ο μάρτυρας εξήγησε την παρουσία της Αστυνομίας στη σκηνή για την εργασία που αφορούσε τη μετακίνηση του αυτοκινήτου, η οποία κατά αυτόν έγινε από συνεργείο του Υπουργείου Εσωτερικών για να πει ότι αυτή γίνεται σε κάθε περίπτωση που εκτελούνται τέτοιου είδους εργασίες και υπάρχει παρεμπόδιση. Για αυτή την εργασία είπε ότι ο κ. Γρηγορίου διαμαρτυρήθηκε αλλά όσον αφορά την κατεδάφιση του υποστατικού συνεργάστηκε μαζί τους και μάλιστα υπέδειξε και δικό του τεμάχιο για τη μεταφορά υλικών, πετρών κάτι που έγινε. Όσον αφορά τη θέση του για επανάκτηση του συγκεκριμένου τεμαχίου, είπε ότι αυτά τα πληροφορήθηκε από την κα Βάνα Παπαδοπούλου, λειτουργό των Τ/Κ Υπηρεσιών ώστε να μπορεί να διεξάγει τις σχετικές εργασίες στο συγκεκριμένο τεμάχιο. Αυτοί ήταν η αρμόδια αρχή για το συγκεκριμένο τεμάχιο και ο ίδιος δεν γνωρίζει τί έγινε. Η Ένσταση τoυ Εναγομένου - Καθ' ου αρ. 3: Ο εναγόμενος αρ. 3 - καθ' ου η αίτηση με την ένσταση που καταχώρησε προβάλλει 11 λόγους για την απόρριψη της αίτησης και ακύρωση του προσωρινού διατάγματος. Προβάλλει τη θέση ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα και η ενάγουσα δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της. Εγείρει ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας καθώς και κακοπιστία με σκοπό να εκτροχιάσει τη διαδικασία ανάπλασης, αναβάθμισης, τοπιοτέχνησης και βελτίωσης του εμπορικού κέντρου και την ευρύτερης περιοχής της Πάφου. Προβάλει επίσης ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων και μη πλήρωσης των προϋποθέσεων του Νόμου. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη ομολογία του κ. Γιάγκου Σιεηττάνη, Λειτουργού Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών στο Υπουργείο Εσωτερικών. Ο ενόρκως δηλών αφού αρνείται τα όσα προβάλλονται στην ένορκη ομολογία του κ. Γρηγορίου προχωρεί και παραθέτει τη θέση των εναγομένων αρ.
- Επισυνάπτει χωρομετρικό σχέδιο ως τεκμήριο 1 στο οποίο φαίνεται το τεμάχιο 1171 του ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 το οποίο περιγράφει ως αναφέρεται και στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση των εναγομένων
- Το τεμάχιο αυτό βρίσκεται στη διαχείριση του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών και μέρος αυτού, ως εμφαίνεται στη Σύμβαση Μίσθωσης που επισυνάπτει ως τεκμήριο 2 εκμισθώθηκε στην ενάγουσα και στον κ. Γιώργο Γρηγορίου για σκοπούς του Ε/Κ ιδιοκτησίας ξενοδοχείου. Στη συνέχεια αναφέρεται στη σύσκεψη ημερομηνίας 30/09/2015 με αφορμή την έναρξη των εξαγγελθέντων έργων για ανάδειξη της Πάφου ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης και αποφασίστηκε (μεταξύ άλλων) και η κατεδάφιση μέρους των μισθίων που είχαν εκμισθωθεί στην ενάγουσα και στον κ. Γρηγορίου και συγκεκριμένα των υποστατικών με αρ. τεμαχίων 1171Ξ και 1171Χ του ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 και αφού ακολουθήθηκαν οι νενομισμένες διαδικασίες η κατεδάφιση τους έγινε νόμιμα στην χρονική περίοδο Φεβρουαρίου - Μαρτίου 2016 και ο κ. Γρηγορίου είχε εκφράσει τότε τη συγκατάθεση του. Επίσης, αναφέρεται στη σύσκεψη ημερομηνίας 05/05/2016 όπου αποφασίστηκε όπως ο εσωτερικός χώρος του τεμαχίου 1171, του ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 εκμισθωθεί στο Δήμο Πάφου αφού προηγηθεί τερματισμός όλων των Συμβάσεων Μίσθωσης που δέσμευαν το μέρος. Τα πρακτικά της πιο πάνω σύσκεψης επικυρώθηκαν από τον Κηδεμόνα Τ/Κ Υπηρεσιών στις 07/06/
- Στη βάση της πιο πάνω απόφασης και επειδή ο κ. Γρηγορίου απαγόρευσε την είσοδο υπαλλήλων του Δήμου Πάφου εντός του εσωτερικού χώρου προς το σκοπό εκτέλεσης εργασιών, ετοιμάστηκε επιστολή τερματισμού της Σύμβασης Μίσθωσης ημερομηνίας 07/06/2016 (βλ. τεκμήριο 6). Αναφέρει επίσης, ότι η ενάγουσα και ο κ. Γρηγορίου είχαν παραβιάσει και/ή δεν είχαν συμμορφωθεί με ουσιώδεις όρους της Σύμβασης Μίσθωσης και συγκεκριμένα αυτοί όφειλαν ενοίκια από 01/09/2015 μέχρι 30/06/2016 ύψους €1,750 και δεν προσκόμισαν σχετική αίτηση με αρχιτεκτονικά σχέδια εντός τριών μηνών από την υπογραφή της Σύμβασης Μίσθωσης. Αναφέρει επίσης ότι από ότι πληροφορείται από το σχετικό φάκελο αναφορικά με την ενάγουσα και τον κ. Γρηγορίου θα τίθετο σε ισχύ νέα Σύμβαση Μίσθωσης στην οποία θα περιλαμβάνονταν μόνο οι αποθήκες και το υποστατικό που παραχωρήθηκε ως εστιατόριο. Ισχυρίζεται επίσης ότι με τη λήψη της επιστολής τερματισμού ο κ. Γρηγορίου κατέβαλε στις 21/06/2016 ποσό ύψους €700 για οφειλόμενα ενοίκια της περιόδου από 01/09/2015 μέχρι 31/12/2015 και στις 31/08/2016 το ποσό των €175, οφειλόμενο ποσό για το Γενάρη του
- Αναφέρει επίσης ότι σύμφωνα με σχετική απόφαση δεν θα εισπραχθούν ενοίκια από τους κατόχους Τ/Κ Περιουσιών που επηρεάζονται από τις εργασίες ανάπλασης του Εμπορικού Κέντρου της Πάφου, νοουμένου ότι δεν έχει παλαιότερα οφειλόμενα ενοίκια. Είναι περαιτέρω η θέση του ενόρκως δηλούντα ότι η ενάγουσα και ο κ. Γρηγορίου δεν συμμορφώθηκαν με το περιεχόμενο της επιστολής τερματισμού ημερομηνίας 07/06/2016 και δεν παράδωσαν τον επίδικο χώρο ελεύθερο κατοχής στην Υπηρεσία Τ/Κ Περιουσιών με τη λήξη της προθεσμίας (07/07/2016) και η Σύμβαση Μίσθωσης έπαυσε να ισχύει από 08/07/
- Ενόψει των πιο πάνω, η Υπηρεσία Τ/Κ Περιουσιών με τη συνεργασία της Αστυνομίας, προχώρησε στην ανάκτηση της επίδικης Τ/Κ Περιουσίας με βάση τις πρόνοιες του Περί Τουρκοκυπριακών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου Ν.139/1991και των σχετικών τροποποιήσεων. Πιο κάτω ο ενόρκως δηλών αναφέρει ότι το υπό κατασκευή έργο είναι υψίστης σημασίας και γίνεται για σκοπούς δημοσίας ωφέλειας. Οι εργασίες πρέπει να ολοκληρωθούν μέσα στα χρονοδιαγράμματα του Συμβολαίου και οι συνέπειες από τη μη έγκαιρη συμπλήρωση των εργασιών θα είναι απρόβλεπτες και καταλυτικές από κάθε άποψη, για το δημόσιο συμφέρον, την εξυπηρέτηση του κοινού και την ασφάλεια των διακινούμενων. Η Ένσταση των Εναγομένων - Καθ' ών αρ. 4: Η εναγομένη - καθ' ής η αίτηση αρ. 4 με την ένσταση της προβάλλει 8 λόγους για τους οποίους η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί εναντίον της και κατ' επέκταση το προσωρινό διάταγμα να ακυρωθεί. Βασικά προβάλλει την μη στοιχειοθέτηση των αναγκαίων προϋποθέσεων του Νόμου αλλά και ζητήματα που αφορούν την μη ύπαρξη του δικαιοδοτικού όρου του επείγοντος για να εκδοθεί μονομερώς το διάταγμα και/ή καθυστέρηση προσφυγής στο Δικαστήριο. Επικαλείται επίσης απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων από το Δικαστήριο και/ή ότι γίνεται παραπλανητική αναφορά στο γεγονότα. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη ομολογία του κ. Χρήστου Μεσιήτη, υπαλλήλου των εναγομένων αρ. 4 και εξουσιοδοτημένου από αυτούς. Εκείνο το οποίο ουσιαστικά ο ενόρκως δηλών αναφέρει είναι ότι η εναγομένη αρ. 4 δεν έχει καμία σχέση με την υπό κρίση υπόθεση και αίτηση αφού δεν έχει καμία σχέση με την ενάγουσα. Τα γεγονότα τα οποία αναφέρονται στην αίτηση της είναι άγνωστα γι αυτή και πρώτη φορά έλαβε γνώση γι αυτά διαβάζοντας την ένορκη δήλωση που την συνοδεύει. Ουδέποτε επενέβηκε στους χώρους που ισχυρίζεται η ενάγουσα και η μόνη σχέση που έχει είναι ότι ανέλαβε την ανάπλαση του παραδοσιακού εμπορικού Κέντρου και της πλατείας Κέννεντυ στην Πάφο μετά από σχετικό διαγωνισμό και συμβλήθηκε για το σκοπό αυτό με την εναγόμενο
- Οι ισχυρισμοί της ενάγουσας ότι η εναγόμενη 4 επενέβηκε στους συγκεκριμένους χώρους είναι γενικοί και αόριστοι αφού δεν αναφέρει οποιοδήποτε όνομα υπαλλήλου η αξιωματούχου της καθ' ης που προσπάθησε να επέμβει επί της περιουσίας της. Και ο λόγος γι αυτό είναι ότι ουδέποτε και κανένας εκ μέρους της εναγομένης 4 προέβηκε σε μια τέτοια ενέργεια ή απείλησε ότι θα το πράξει ως αναφέρεται στην αίτηση. Ισχυρίζεται περαιτέρω ότι οι εργασίες για την ανάπλαση του εμπορικού κέντρου και της Λεωφ. Μακαρίου η οποία βρίσκεται μπροστά από το ξενοδοχείο της ενάγουσας άρχισαν από τον Δεκέμβριο του 2015 και ο εν λόγω δρόμος απεκόπη τον Ιανουάριο του 2016 για σκοπούς εκτέλεσης των έργων. Υπάρχει καθυστέρηση αναφέρει στην προώθηση της παρούσας αίτησης και δεν δικαιολογείτο το επείγον. Επίσης, αναφέρεται σε απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων σε σχέση με τις εργασίες που ανέλαβε η εναγόμενη 4 και αφορούν το ζήτημα που η ενάγουσα θίγει με την αγωγή της για οχληρία και αποκοπή των προσβάσεων προς το ξενοδοχείο της. Προς υποστήριξη τη θέσης του αναφέρεται σε επιστολογραφία που ανταλλάγηκε μεταξύ εναγομένης 4 και του διευθυντή της ενάγουσας και ότι δημιούργησε ακόμα δύο προσβάσεις προς το ξενοδοχείο της ενάγουσας πέραν της μιας που υπήρχε χωρίς να είχε τέτοια υποχρέωση. Αναφέρεται επίσης ότι λαμβάνονται και όλα τα μέτρα ασφάλειας που απαιτούνται κατά την εκτέλεση του συγκεκριμένου έργου και ότι υπάλληλοι του Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας προέβαιναν σε εξονυχιστικούς ελέγχους στο εργοτάξια κάθε εβδομάδα. Πέραν των πιο πάνω, αναφέρει ότι η ενάγουσα δεν έχει καλή βάση αγωγής και ορατή πιθανότητα επιτυχίας καθότι οι θέσεις της περί μη πρόσβασης στα υποστατικά της είναι ψευδείς και οι ισχυρισμοί περί μη ύπαρξης ασφάλειας γενικοί και αόριστοι. Επίσης, δεν δικογραφείται καμία λεπτομέρεια και το είδος, έκταση, τρόπος και χρόνος της ισχυριζόμενης παράνομης επέμβασης. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι δεν πρόκειται να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά στην ενάγουσα αφού σε περίπτωση που επιτύχει στην αγωγή της η εναγόμενη 4 είναι σε θέση να ικανοποιήσει μια τέτοια τυχόν απόφαση και ουδεμία αναφορά γίνεται στην αίτηση περί αφερεγγυότητας της. Η οποιαδήποτε ενδεχόμενη ζημιά, περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Τέλος, ισχυρίζεται ότι η παρούσα αγωγή είναι καταχρηστική εναντίον της και ότι η εναγόμενη 4 προσπαθεί να εκτελέσει τη συμφωνία που υπέγραψε με τον εναγόμενο 1 στα πλαίσια της νομιμότητας. Όλα όσα αναφέρει είναι παραπλανητικά και ψευδή γι αυτό η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και το προσωρινό διάταγμα να ακυρωθεί. Προτού προχωρήσω στην εξέταση της παρούσας αίτησης επί της ουσίας της, θεωρώ ορθό στο στάδιο αυτό να προβώ σε αξιολόγηση της μαρτυρίας η οποία δόθηκε προφορικά από τον ενόρκως δηλούντα στην ένσταση του εναγομένου 1 στο πλαίσιο της αντεξέτασης του επί συγκεκριμένων αναφορών του στην ένορκη του δήλωση. Έχω παρακολουθήσει το μάρτυρα αυτό κατά την ώρα που κατάθετε από το εδώλιο του μάρτυρα και έλαβα υπόψη μου τον τρόπο που απαντούσε τις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν και τις αντιδράσεις του. Ιδιαίτερα όμως λαμβάνω υπόψη μου το περιεχόμενο των απαντήσεων του σε συνδυασμό με τα όσα ισχυρίστηκε στην ένορκη του ομολογία ημερομηνίας 10/10/2016 και συγκεκριμένα στις παραγράφους 6, 8 και
- Ο μάρτυρας αυτός μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι τα όσα παράθεσε στις πιο πάνω παραγράφους της ένορκης του ομολογίας είναι γεγονότα τα οποία γνώριζε ή έλαβε πληροφορίες γι αυτά από το πρόσωπο που κατονομάζει. Δεν έχω διακρίνει σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του αυτός να είχε σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο με αναληθείς ή ψευδείς αναφορές. Συγκεκριμένα, ο μάρτυρας αυτός αντεξετάστηκε επί του περιεχομένου της παραγράφου 6 όπου αναφέρεται στην κατεδάφιση των υποστατικών των τεμαχίων αρ. 1171Ξ και 1171Χ του ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 που εκμισθώθηκαν στην ενάγουσα και ότι αυτό έλαβε χώρα Φεβρουάριο / Μάρτιο του 2016 αφού ακολουθήθηκαν όλες οι νενομισμένες διαδικασίες. Δεν αμφισβητήθηκε από την ενάγουσα κατά την αντεξέταση του μάρτυρα ότι τα πιο πάνω αναφερόμενα υποστατικά κατεδαφίστηκαν. Αμφισβητήθηκε η αναφορά του μάρτυρα περί νενομισμένων διαδικασιών διότι δεν ρωτήθηκαν κατά την θέση του συνηγόρου η ενάγουσα και οι ενοικιαστές πριν τη λήψη της εν λόγω απόφασης. Ο μάρτυρας ανάφερε ότι ως Δήμος Πάφου αποτάθηκαν στην αρμόδια αρχή, εγκρίθηκε το αίτημα τους και έγινε η κατεδάφιση αφού προηγήθηκε και η έγκριση του κηδεμόνα. Αποδέχομαι τη θέση αυτή του μάρτυρα αφού δεν έχει διαψευσθεί με οποιοδήποτε τρόπο ή με τα υπόλοιπα γεγονότα που έχω ενώπιον μου. Άλλωστε είναι προφανές ότι ο μάρτυρας είναι γι αυτή τη διαδικασία που μιλά ότι ακολουθήθηκε που φαίνεται να συνάδει και με τις εξουσίες του Κηδεμόνα σύμφωνα με τον Κανονισμό 6
(2)των Περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Κανονισμών του 1992 Κ.Δ.Π. 68/
- Να σημειωθεί επίσης ότι η αμφισβήτηση της αναφοράς περί νενομισμένης διαδικασίας αφορούσε την μη ενημέρωση της ενάγουσας και όχι ότι δεν λήφθηκε μια τέτοια απόφαση η οποία στη συνέχεια εγκρίθηκε από τον Κηδεμόνα. Το σημείο στο οποίο ο μάρτυρας αυτός έτυχε έντονης αντεξέτασης ήταν η αναφορά του ότι οι εργασίες που έγιναν κατά τον Φεβρουάριο του 2016 στα τεμάχια που ενοικιάζει η ενάγουσα, έγιναν με τη συγκατάθεση αυτής και του διευθυντή της. Αν και ο μάρτυρας κάνει αναφορά ότι οι ενέργειες των υπαλλήλων του Δήμου Πάφου και της Επαρχιακής Διοίκησης έγιναν με τη συνοδεία Αστυνομίας, εντούτοις εξήγησε την παρουσία της στο χώρο και ότι αυτό γίνεται προληπτικά διότι συνήθως υπάρχουν αντιδράσεις σε τέτοιες περιπτώσεις. Περαιτέρω, επικεντρώθηκε στη μετακίνηση ενός αυτοκινήτου που υπήρχε στο χώρο από υπαλλήλους του Υπουργείου Εσωτερικών για να πει ότι για την ενέργεια αυτή ο διευθυντής της ενάγουσας διαμαρτυρήθηκε. Διευκρίνισε όμως ότι για την κατεδάφιση του υποστατικού συνεργάστηκε μαζί τους και μάλιστα τους υπέδειξε και δικό του τεμάχιο για τη μεταφορά των υλικών, πετρών κάτι που έγινε. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι μπορώ να αποδεχτώ το περιεχόμενο των συγκεκριμένων παραγράφων της ένορκης ομολογία του ενόρκως δηλούντα αφού δεν διαφάνηκε αυτό να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Οι εργασίες αυτές προκύπτουν και από τα ημερολόγια ενεργείας που επισυνάπτονται στην ένορκη ομολογία του μάρτυρα, δεν αμφισβητήθηκαν από την ενάγουσα και ούτε έχει προκύψει κατά τον χρόνο που οι εν λόγω εργασίες έλαβαν χώρα ο διευθυντής της ενάγουσας να προέβηκε στη λήψη οποιουδήποτε δικαστικού μέτρου ή άλλης ενέργειας. Αναφορικά με την θέση ότι οι χώροι αυτοί επανακτήθηκαν πριν την εκτέλεση των εν λόγω εργασιών, ο μάρτυρας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει όπως διαφάνηκε αφού η αναφορά του αυτή βασίζεται σε πληροφόρηση από υπαλλήλους του εναγομένου
- Ούτε τέθηκαν ενώπιον μου οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι η ενάγουσα παράδωσε την φυσική κατοχή των εν λόγω χώρων. Ως εκ τούτου, δεν θα δώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στη θέση αυτή. Λαμβάνοντας υπόψη μου τα γεγονότα της αίτησης και των ενστάσεων όπως αποκαλύπτονται από τις ένορκες ομολογίες που τις συνοδεύουν και την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενόρκως δηλούντα που συνοδεύει την ένσταση των εναγομένων 1, θα προχωρήσω να εξετάσω την παρούσα αίτηση και να αναφερθώ στα ουσιώδη γεγονότα τα οποία προκύπτουν από όλα τα πιο πάνω. Προτού το πράξω όμως κρίνω σκόπιμο στο στάδιο αυτό να αναφερθώ στη νομική πτυχή που διέπει την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Η γενική εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων πηγάζει από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60όπως έχει τροποποιηθεί. Το εν λόγω άρθρο δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εκδίδει τέτοια διατάγματα σε περίπτωση που ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, ο αιτών έχει πιθανότητα να δικαιούται σε θεραπεία και ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να αποδοθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το εν λόγω άρθρο και οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για την έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος, έχoυν ερμηνευθεί και επεξηγηθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Another
(1982)1 C.L.R. 557, Ανδρέας Σάββα Κυτάλα v. Άννα Χρυσάνθου
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, Κ.Ο.Τ. v. Αλκιβιάδης Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 2015 , Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 C.L.R. 263). Εξετάζοντας τις προϋποθέσεις του εν λόγω άρθρου και ασκώντας την διακριτική του ευχέρεια το Δικαστήριο δεν αποφασίζει επί της απαίτησης του αιτητή και επιμελώς θα πρέπει να αποφεύγει την κρίση της ουσίας της αγωγής. Κατά το στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει να αποφεύγει να καταλήξει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Επίσης, στην υπόθεση T.A. Micrologic Consultants Ltd v Microsoft Corporation
(2002)1Γ Α.Α.Δ. 1802 τονίστηκε πως σε ενδιάμεση διαδικασία για έκδοση προσωρινού διατάγματος, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξης του. Επομένως, το Δικαστήριο περιορίζεται και προσεγγίζει το μαρτυρικό υλικό με μόνο σκοπό τη διακρίβωση της ύπαρξης ή όχι των πιο πάνω προϋποθέσεων και κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα (βλ. Jonitexo Ltd v Adidas (ανωτέρω). H πρώτη προϋπόθεση του σχετικού άρθρου ικανοποιείται εφόσον αποκαλυφθεί από τον αιτητή συζητήσιμη υπόθεση με βάση τα όσα φαίνονται στις έγγραφες προτάσεις. Όσον αφορά την δεύτερη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής, ικανοποιείται αν καταδειχθεί από τον αιτητή ότι υπάρχει κάτι περισσότερο από μια απλή δυνατότητα επιτυχίας, δηλαδή να υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας χωρίς να χρειάζεται να το αποδείξει αυτό στο επίπεδο της στάθμισης των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που χρειάζεται για την απόδειξη της αγωγής. Η διακρίβωση αυτή γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία η οποία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το άρθρο, δηλαδή κατά πόσο θα είναι δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα, εξαρτάται από τα συγκεκριμένα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Πρέπει να αποδειχθεί ότι ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί σε χρήμα καθότι θα είναι αδύνατος ο υπολογισμός τυχόν αποζημιώσεων που θα δικαιούται. Άλλη περίπτωση είναι εκείνη στην οποία αν και μπορεί να υπολογιστεί ή αποτιμηθεί η ζημιά του αιτητή σε χρήμα εντούτοις δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί λόγω της οικονομικής αδυναμίας του εναγομένου. (βλ. Poltava Petroleum Company v. Mexana Oil Limited και άλλοι
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 1301). Επίσης, ακόμη και εκεί που η ζημιά θα μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα ο αιτητής δεν θα μπορεί να αποζημιωθεί πλήρως με την καταβολή χρηματικού ποσού (βλ Μ & Ch. Mitsingas Trading Ltd κ.α. v. The Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ. 1791). Περαιτέρω, στην
- HIGHGATE PRIMARY SCHOOL LTD κ.α. v.
- Στέλιος Φυλακτίδης κ.α.
(2009)1 Α.Α.Δ. 317 λέχθηκε ότι «Η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς, αλλά είναι ευρύτερη και σε αυτήν περιλαμβάνεται και η προστασία των δικαιωμάτων των αιτητών. Το γεγονός δηλαδή ότι οι εφεσείοντες μπορεί να είναι σε οικονομική κατάσταση που τους επιτρέπει να αποζημιώσουν τους εφεσίβλητους σε περίπτωση επιτυχίας των εφεσίβλητων στην αγωγή, δεν εξυπακούει αυτόματα ότι δεν θα προκληθεί οποιαδήποτε αδικία στους εφεσίβλητους - ενάγοντες, υπό την ευρύτερη έννοια». Εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Το ζήτημα παραμένει πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να σταθμίσει όλους τους παράγοντες που βρίσκονται ενώπιον του και να εξετάσει το ισοζύγιο της ευχέρειας μεταξύ των διαδίκων. Σχετική είναι η Parico Aluminium Designs Ltd. v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1Γ Α.Α.Δ.
- Οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρεια δεν είναι εξαντλητικοί. Πέραν τούτου το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδίδει προσωρινά διατάγματα και με βάση τα άρθρα 4 και 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
- Τα άρθρα αυτά αναφέρονται σε εξειδικευμένες περιπτώσεις αλλά δεν επηρεάζουν τις πρόνοιες του άρθρου 32 του Ν.14/60, το οποίο προσδιορίζει το γενικό πλαίσιο της δικαιοδοσίας των Δικαστηρίων στην έκδοση παρεμπιπτόντων διαταγμάτων (βλ. ABP Holdings Ltd κ.α. v. Kιταλίδη κ.α. (Αρ.2)
(1994)2 Α.Α.Δ. 694 και Γρηγορίου κ.α. v. Xριστοφόρου κ.α. (ανωτέρω). Το άρθρο 4 του Κεφ. 6 αφορά την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος στις περιπτώσεις που ζητείται η δέσμευση ή προστασία περιουσίας που αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Το άρθρο 5 του Κεφ. 6 ρυθμίζει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος που αφορά τη δέσμευση περιουσίας που δεν αποτελεί το αντικείμενο της αγωγής. Από το κείμενο του άρθρου 5 του Κεφ. 6 προκύπτει ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα με το οποίο να εμποδίζεται ο εναγόμενος να διαθέσει ή αποξενώσει τόσο μέρος της ακίνητης ιδιοκτησίας του, που κατά τη γνώμη του, είναι επαρκές να ικανοποιήσει την απαίτηση του ενάγοντα. Στην Δημήτρης Τσιολάκης κ.α. v. Ανδρέα Στυλιανίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 782, αναφέρθηκε ότι ο όρος «good cause of action» στο άρθρο 5 του Κεφ. 6 έχει την ίδια έννοια με τον όρο «υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση» στο άρθρο 32
(1)του Ν.14/60 και ότι και στις δύο περιπτώσεις επιβάλλεται η αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης ως προϋπόθεση για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος. Εκείνο που προκύπτει από την νομολογία είναι ότι διατάγματα του είδους που προβλέπονται από το άρθρο 5 του Κεφ. 6, μπορούν να εκδοθούν επίσης και δυνάμει του άρθρου 32 του Ν.14/60, όμως σε τέτοια περίπτωση πρέπει σωρευτικά να ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις των δύο άρθρων (βλ. επίσης Lakatamitis v. Theodorou
(1983)1 Α.Α.Δ. 520 και Ευριπίδης Φ. Ζεμενίδης v. Άννας Ζεμενίδη
(1992)1 Α.Α.Δ. 54). Περαιτέρω, έχει νομολογηθεί ότι στην περίπτωση που η έκδοση προσωρινού διατάγματος ζητείται μονομερώς, ο αιτητής θα πρέπει να δείξει το κατεπείγον της αίτησης ώστε να δικαιολογείται η μονομερής εξέταση της αίτησης και να παρακαμφθεί ο κανόνας της φυσικής δικαιοσύνης και το δικαίωμα της άλλης πλευράς να ακουστεί πριν την έκδοση του διατάγματος. Το άρθρο 9
(1)του Κεφ. 6 έχει εφαρμογή, όλως εξαιρετικά, σε περίπτωση επείγουσας ή άλλης ειδικής περίστασης που να δικαιολογεί την έκδοση του διατάγματος μονομερώς. Απουσία του στοιχείου του κατεπείγοντος στερεί το Δικαστήριο από την ανάληψη σχετικής εξουσίας (βλ. Resola (Cyprus) Ltd v. Xρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598, Aναφορικά με την αίτηση της Βαλεντίνας Θεοφάνους
(2010)1 Α.Α.Δ. 234 και Αναφορικά με την αίτηση του Μάριου Τσιάτταλου, Πολιτική Αίτηση Αρ. 140/2010, Ημερομηνίας 01/03/2011). Επιπρόσθετα, ο αιτητής όταν επιζητεί από το Δικαστήριο και εξασφαλίζει θεραπεία μονομερώς θα πρέπει να αποκαλύπτει στο Δικαστήριο όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία δύναται να προσμετρήσουν στην κρίση του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα που πρέπει να αποκαλύψει δεν περιορίζονται μόνο σε αυτά που γνωρίζει αλλά και σε αυτά που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Η μη αποκάλυψη ουσιωδών γεγονότων είναι λόγος για το Δικαστήριο να αρνηθεί την συνέχιση της ισχύς του προσωρινού διατάγματος (βλ. Άκης Γρηγορίου κ.α. v. Xριστίνας Χριστοφόρου κ.α. (ανωτέρω), Χριστιάνα Στυλιανού v. Aνδρέα Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ. 583, Ανδρέας Εργατίδης v. 1. G. Giorgalettos Enterprises Ltd κ.α
(2000)1B A.A.Δ. 995, Κατερίνα Τσιερκέζου v. Dragon Tourist Enterprises Ltd,
(2009)1A A.A.Δ. 734 και 1. Ιωάννης Κυριάκου Όξυνου v. Μαρίας Ρολη Λου κ.α.,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1066. Σχετική με το θέμα είναι και η υπόθεση The Timberland of U.S.A. V Evans & Sons Ltd κ.α.
(1998)1 Α.Α.Δ. 1179 όπου στην σελ. 1186 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από τον κ. Πική Π. όπως ήταν τότε: «....Στην απόφαση του, το πρωτόδικο Δικαστήριο κάμνει εκτεταμένη αναφορά στην απόφαση μας στην Ολομέλεια στην Demstar Limited V Zim Israel Navigation Co. Limited κ.α. Αίτηση για Αναθεώρηση στην Αγωγή Ναυτοδικείου Αρ. 157/90, 30/5/96, στην οποία εξηγείται ότι η αποκάλυψη συναρτάται με την καλή πίστη, η οποία πρέπει να επιδεικνύεται σε κάθε εξαιρετική περίπτωση που επιζητείται θεραπεία στην απουσία αντιδίκου. Η απόκρυψη ουσιώδους γεγονότος επενεργεί καταλυτικά, διασαλεύει τη βάση του διατάγματος, ανεξάρτητα από την ύπαρξη πρόθεσης για εξαπάτηση του Δικαστηρίου. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Συναρτάται (η μη αποκάλυψη) με τις, εξ' αντικειμένου, συνέπειες στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, όπως επισημαίνεται στην Demstar Limited V Zim Israel Navigation Co. Limited κ.α.» Αυτό που προκύπτει από τα πιο πάνω είναι ότι η αποκάλυψη των πραγματικών και ουσιωδών γεγονότων πρέπει να είναι πλήρης και δίκαιη (full and fair). Δηλαδή, δεν είναι μόνο η περίπτωση που ένας αιτητής παραλείπει εντελώς να αποκαλύψει τα γεγονότα που τυγχάνει εφαρμογής αυτή η αρχή, αλλά επεκτείνεται και στις περιπτώσεις εκείνες που τα γεγονότα εκτίθενται με τέτοιο τρόπο που μπορεί να είναι ελλειπή και/ή παραπλανητικά, ανεξάρτητα αν τούτο γίνεται εσκεμμένα ή όχι. Έχοντας υπόψη μου τις πιο αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω την παρούσα αίτηση επί της ουσίας της και κατά πόσο πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις του Νόμου και της νομολογίας έτσι ώστε το Δικαστήριο να δύναται να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της οριστικοποίησης του αιτούμενου διατάγματος. Να σημειωθεί ότι στο στάδιο αυτό επανεξετάζονται οι πιο πάνω προϋποθέσεις, ασχέτως αν έχει εκδοθεί το διάταγμα μονομερώς και οι ενάγοντες έχουν υποχρέωση να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (Dolego Estates Ltd v. Θεόδωρος Φιλίππου κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ. 1217). Θα αρχίσω με την εξέταση των δύο πρώτων προϋποθέσεων που τάσσει το άρθρο 32 του Ν.14/60 καθότι αυτές είναι αλληλένδετες. Εξετάζοντας την Έκθεση Απαίτησης της ενάγουσας προκύπτει ότι αυτή, πέραν των διαταγμάτων που ζητούνται και σχετίζονται με την ισχυριζόμενη επέμβαση των εναγομένων στους χώρους και υποστατικά που κατέχει η ενάγουσα στο τεμάχιο 1171 το οποίο ενοικιάζει καθώς επίσης και αποζημιώσεις που προκλήθηκαν σε αυτή από τις ενέργειες των εναγομένων σε αυτά, αξιώνει και αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστη λόγω οχληρίας και έλλειψης πρόσβασης στο ξενοδοχείο που διαχειρίζεται ένεκα των έργων που διεξάγουν οι εναγόμενοι στα πλαίσια ανάπλασης του εμπορικού κέντρου της Πάφου. Ζητά επίσης διάταγμα εναντίον των εναγομένων 1,3 και 4 που να τους διατάσσει να της εξασφαλίσουν ικανοποιητική και ασφαλή πρόσβαση στην επιχείρηση της. Με την υπό κρίση αίτηση ζητείτο προσωρινό διάταγμα και για το πιο πάνω ζήτημα της πρόσβασης στην επιχείρηση της ενάγουσας, αίτημα που εγκαταλείφθηκε και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Το διάταγμα το οποίο εκδόθηκε αφορούσε μόνο την κατ' ισχυρισμό παράνομη επέμβαση των εναγομένων 1,3 και 4 στο τεμάχιο 1171 και όπως συγκεκριμενοποιήθηκε σε μέρος αυτού το οποίο ενοικιάζει η ενάγουσα από τον Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσίων. Η αίτηση περιορίστηκε μόνο σε αυτό το ζήτημα και στο μέρος της αγωγής που αφορά το πιο πάνω τεμάχιο. Επομένως, θεωρώ ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να περιοριστεί και να εξετάσει τις πρώτες δύο προϋποθέσεις αναφερόμενο και βασιζόμενο σε γεγονότα που στηρίζουν και θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμα της παράνομης επέμβασης σε σχέση με το τεμάχιο αυτό. Από όλα τα ενώπιον μου στοιχεία και τεκμήρια προκύπτει ότι τα κάτωθι γεγονότα αποτελούν κοινό έδαφος όλων των διαδίκων ή τουλάχιστον δεν αμφισβητούνται ούτε από την εναγομένη 4 η οποία αναφέρει ότι αυτά δεν είναι σε γνώση της: 1) Η ενάγουσα και ο διευθυντής της κ. Γιώργος Γρηγορίου δυνάμει συμφωνίας μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 ενοικίασαν από τον εναγόμενο 3 μέρος του Τ/Κ τεμαχίου 1171 και συγκεκριμένα τα τεμάχια 1171Θ, 1171ΙΑ, 1171Ξ, 1171Τ και 1171Χ του ΦΥΛ/ΣΧ. 51/030405 του Δήμου Πάφου, Ενορία Άγιος Θεόδωρος, Επαρχία Πάφου συνολικής έκτασης 224 τ.μ. 2) Η εν λόγω σύμβαση εκμίσθωση/ενοικίαση της πιο πάνω Τ/Κ Περιουσίας άρχιζε την 01ην/07/2015 και θα έληγε την 30ην/06/
- Μετά τη λήξη της θα ανανεωνόταν αυτόματα από χρόνο σε χρόνο έκτος αν οποιοδήποτε από τα μέρη ειδοποιήσει γραπτώς το έτερο μέρος τουλάχιστον δύο μήνες πριν από τη λήξη οποιασδήποτε περιόδου ισχύος της σύμβασης ότι δεν επιθυμεί την περαιτέρω ανανέωση της. Το μηνιαίο μίσθωμα θα ήταν €350 πληρωτέο προκαταβολικά. Περαιτέρω, μεταξύ των όρων της πιο πάνω σύμβασης μίσθωσης περιλαμβανόταν και όρος ότι σε περίπτωση που το μίσθιο χρησιμοποιείται για σκοπούς επαγγελματικής χρήσης, ο μισθωτής αναλαμβάνει με δική του ευθύνη τη κάλυψη της απαιτούμενης δαπάνης για τυχόν επιδιορθώσεις του Τ/Κ υποστατικού νοουμένου ότι θα εξασφαλισθεί προηγουμένως η αναγκαία προς τούτο άδεια από την Αρμόδια Αρχή. Για το σκοπό αυτό ο μισθωτής οφείλει να υποβάλει τη σχετική αίτηση, με αρχιτεκτονικά σχέδια, εντός τριών μηνών από την ημερομηνία υπογραφής της παρούσας σύμβασης. Περιλαμβάνεται επίσης όρος στην εν λόγω σύμβαση ότι σε περίπτωση που ο μισθωτής δεν εκπληρώσει οποιαδήποτε υποχρέωση που πηγάζει από τη Σύμβαση, ο εκμισθωτής δύναται να τερματίσει τη Σύμβαση Μίσθωσης πριν τη λήξη της ισχύος της, με γραπτή προειδοποίηση τουλάχιστον 30 ημερών. 3) Οι πιο πάνω χώροι που η ενάγουσα ενοικίασε δυνάμει της πιο πάνω σύμβασης μίσθωσης βρίσκονται πίσω από το ξενοδοχείο με την επωνυμία ΚΙΝΥΡΑΣ που διαχειρίζεται και τους ενοικίασε για σκοπούς άσκησης της επιχείρησης της και συνίστανται σε υποστατικά και ανοικτούς χώρους. 4) Με την επιστολή ημερομηνίας 07/06/2016 η οποία αποστάληκε από τον Κλάδο Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών της Επαρχιακής Διοίκησης και του Υπουργείου Εσωτερικών προς την ενάγουσα και τον κ. Γιώργο Γρηγορίου πληροφορούνταν ότι η ισχύς της Σύμβασης Μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 τερματίζεται την 07/07/2016 και από 08/07/2016 δεν θα βρίσκεται σε ισχύ. Καλούνταν επίσης να απομακρύνουν οποιαδήποτε αντικείμενα/υλικά από το χώρο και να παραδώσουν ελεύθερη την κατοχή του μέρους του Τ/Κ τεμαχίου 1171 στην Υπηρεσία μέχρι τις 07/07/
- Οι λόγοι τερματισμού που προβάλλονται με την εν λόγω επιστολή είναι ότι παραβιάστηκαν οι όροι 4(β) και 4(κ) της σύμβασης μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 και συγκεκριμένα ότι οφείλονται ενοίκια ύψους €1,750 τα οποία αφορούν την περίοδο από 01/09/2015 έως 30/06/2015 καθώς επίσης δεν προσκομίστηκε σχετική αίτηση με αρχιτεκτονικά σχέδια εντός τριών μηνών από την ημερομηνία υπογραφής της σύμβασης. 5) Στην πιο πάνω επιστολή τερματισμού, η ενάγουσα και ο κ. Γιώργο Γρηγορίου απάντησαν με επιστολή του δικηγόρου τους ημερομηνίας 28/06/2016 με την οποία απέρριψαν το περιεχόμενο της ισχυριζόμενοι ότι από 01/01/2016 έχει αποφασιστεί η αναστολή καταβολής των ενοικίων για Τ/Κ υποστατικά σε δρόμους που επηρεάζονται από τα έργα που διεξάγονται στο εμπορικό κέντρο της Πάφου, για δε τα ενοίκια που οφείλονται πριν την εν λόγω αναστολή ήτοι το ποσό των €700 έχει ήδη καταβληθεί. Επίσης, ισχυρίζονται ότι έχουν υποβάλει σε 6 διαφορετικές περιπτώσεις αρχιτεκτονικά σχέδια μέσα στην προθεσμία που τάσσει το συμβόλαιο για αξιοποίηση του χώρου χωρίς να λάβουν απάντηση. 6) Στις 14/09/2016 οι εναγόμενοι με την παρουσία ισχυρής αστυνομικής δύναμης εισήλθαν στους χώρους που κατέχει η ενάγουσα παρά τις έντονες διαμαρτυρίες του διευθυντή της ενάγουσας με σκοπό να ανακτήσουν με την δύναμη της ισχύος την περιουσία που η ενάγουσα κατέχει. Δεν θεωρώ αναγκαίο να επεκταθώ σε περαιτέρω γεγονότα καθότι όπως θα διαφανεί και κατωτέρω δεν δύναται να παίξουν οποιοδήποτε ρόλο στην έκβαση της παρούσας αίτησης. Να αναφερθεί ότι ουσιαστικά η ενάγουσα στηρίζει το αγώγιμο δικαίωμα της στη σύμβαση μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015, ότι δυνάμει αυτής έχει δικαίωμα να κατέχει τους συγκεκριμένους χώρους του τεμαχίου 1171 και ότι αυτή παράνομα έχει τερματιστεί. Είναι περαιτέρω η θέση της ότι οι εναγόμενοι δεν μπορούν χωρίς δικαστικές διαδικασίες και σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου να λάβουν την κατοχή των χώρων αυτών και ότι παράνομα επεμβαίνουν. Η πιο πάνω θέση εκλαμβάνει τη διαφορά που προέκυψε σε σχέση με τη Σύμβαση Μίσθωσης και την απόφαση προφανώς του Κηδεμόνα μέσω των αρμοδίων οργάνων και υπαλλήλων του να τερματίσει την εν λόγω σύμβαση ως διαφορά που ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού δικαίου για την οποία δικαιοδοσία έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο. Το ζήτημα αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό για να αποφασιστεί κατά πόσο η ενάγουσα έχει καλή βάση αγωγής και συζητήσιμη υπόθεση καθώς επίσης και ορατή πιθανότητα επιτυχίας σε συνδυασμό φυσικά με τα υπόλοιπα γεγονότα που αν χρειαστεί θα εξεταστούν περαιτέρω. Απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα θα δοθεί από τη σκιαγράφηση και αναφορά σε συγκεκριμένες πρόνοιες του Περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου Ν. 139/1991και των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών (Κ.Δ.Π. 68/1992, Κ.Δ.Π.155/99, Κ.Δ.Π. 547/2003 και Κ.Δ.Π. 435/2009) και σε σχετική νομολογία. Όπως προκύπτει από τα άρθρα 2 και 3 του Ν. 139/1991 η διαχείριση των Τ/Κ περιουσιών που υπάρχει στις ελεύθερες περιοχές διαρκούσης της έκρυθμης κατάστασης που δημιούργησε η τούρκικη εισβολή στην Κύπρο ανατίθεται στον Κηδεμόνα τουρκοκυπριακών περιουσιών ο οποίος καθορίζεται ως ο εκάστοτε Υπουργός Εσωτερικών, περιλαμβανομένου εξουσιοδοτημένου αντιπροσώπου του. Σύμφωνα με το άρθρο 5 του Νόμου ο Κηδεμόνας θα έχει όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα είχε ο τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης της περιουσίας κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων του που του χορηγούνται από το Νόμο. Το άρθρο 6 του Νόμου περιλαμβάνει, χωρίς επηρεασμό της γενικότητας του άρθρου 5 ανωτέρω, τις αρμοδιότητες του Κηδεμόνα, τις οποίες ασκεί με τη βοήθεια δημοσίων υπαλλήλων. Μεταξύ αυτών, ο Κηδεμόνας έχει αρμοδιότητα να κάνει διευθετήσεις, συνάπτει, τερματίζει ή ακυρώνει συμβάσεις ή αναλαμβάνει υποχρεώσεις ή επιβαρύνσεις σε σχέση προς κάθε τέτοια περιουσία και ειδικότερα να εκμισθώνει αυτή με τους πιο συμφέροντες για τον ιδιοκτήτη όρους (βλ. άρθρο 6(α)(v)). Eπίσης, σύμφωνα με το άρθρο 6Γ του Νόμου ο Κηδεμόνας έχει εξουσία, υπό τις προϋποθέσεις που θέτει το εν λόγω άρθρο, να συνάπτει συμβάσεις για την εκμίσθωση ή παραχώρηση άδειας χρήσης Τουρκοκυπριακής ακίνητης ιδιοκτησίας στην Κυβέρνηση της Δημοκρατίας, σε οργανισμούς δημοσίας ωφελείας και σε αρχές τοπικής διοίκησης δυνάμει των οποίων να επιτρέπεται η χρησιμοποίηση ή και η κατοχή της ιδιοκτησίας κατά τρόπο και υπό όρους που κατά την κρίση του Κηδεμόνα εξυπηρετούν τόσο το δημόσιο συμφέρον όσο και τους σκοπούς του παρόντος Νόμου. Πέραν των πιο πάνω, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 10 παρέχεται μηχανισμός και προνοείται ο τρόπος με τον οποίο ελέγχονται οι αποφάσεις του Κηδεμόνα. Παρέχεται δηλαδή, το δικαίωμα ιεραρχικής προσφυγής εναντίον της όποιας απόφασης του Κηδεμόνα. Το άρθρο 10
(1)του Νόμου έχει ως ακολούθως: «.Κάθε ενοικιαστής /αδειούχος που δεν ικανοποιείται από απόφαση του Κηδεμόνα η οποία λαμβάνεται με βάση τις διατάξεις του παρόντος Νόμου και των με βάση αυτόν εκδιδόμενων Κανονισμών έχει το δικαίωμα, μέσα σε τριάντα ημέρες από την ημέρα που κοινοποιείται σ' αυτόν η εν λόγω απόφαση, με έγγραφη προσφυγή του στην οποία να εκτίθενται οι λόγοι που την επέβαλαν να προσβάλει την απόφαση αυτή.» Μια τέτοια προσφυγή απευθύνεται προς συγκεκριμένη εξ' υπουργών επιτροπή που εγκαθιδρύεται ως προνοείται στο άρθρο 10
(2)του Νόμου. Περαιτέρω, το άρθρο 10
(4)του Νόμου προνοεί ότι στην περίπτωση άσκησης μιας τέτοιας ιεραρχικής προσφυγής, η εκτέλεση της απόφασης του Κηδεμόνα αναστέλλεται μέχρι την έκδοση της απόφασης της εξ' Υπουργών Επιτροπής. Πέραν των πιο πάνω, αναφορά πρέπει να γίνει και στο άρθρο 15 του Νόμου το οποίο παρέχει εξουσία στον Κηδεμόνα ή τον εξουσιοδοτημένο αντιπρόσωπο του, με την βοήθεια της Αστυνομίας, να ανακτά κατοχή οποιασδήποτε τ/κ περιουσίας από πρόσωπο που αποκτά κατοχή ή χρήση μιας τέτοιας περιουσίας κατά τρόπο διαφορετικό από ότι προβλέπεται στο Νόμο ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλα μέτρα μπορούν να ληφθούν εναντίον τέτοιου προσώπου που αποκτά μια τέτοια κατοχή ή χρήση. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω και το υπόλοιπο περιεχόμενο του Νόμου και των σχετικών Κανονισμών σε συνάρτηση με τα γεγονότα επί των οποίων εδράζεται η αγωγή της ενάγουσας κρίνω ότι δεν αποκαλύπτεται ούτε καλή βάση αγωγής ούτε ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Και τούτο διότι το παρόν Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί και να εξετάσει ζητήματα νομιμότητας και ορθότητας του τερματισμού της επίδικης συμφωνίας μίσθωσης από τον Κηδεμόνα Διαχείρισης Τ/Κ Περιουσιών. Αυτός κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων που του παρέχονται από το Νόμο 139/1991 προχώρησε στον τερματισμό της σύμβασης μίσθωσης δίδοντας προθεσμία 30 ημερών για να παραδοθεί η κατοχή των μισθωμένων χώρων και φαίνεται ότι μετά την πάροδο της προθεσμίας αυτής και στην ανυπαρξία οποιασδήποτε ιεραρχικής προσφυγής, έλαβε μέτρα για εκτέλεση της απόφασης του και επιχείρησε την ανάκτηση της συγκεκριμένης περιουσίας. Οι αποφάσεις και πράξεις του αυτές ανάγονται στη σφαίρα του Δημοσίου Δικαίου και αρμόδιο να τις ελέγξει είναι το διοικητικό όργανο και Διοικητικό Δικαστήριο και όχι το Επαρχιακό Δικαστήριο στη βάση του αστικού αδικήματος της παράνομης επέμβασης. Αυτό προκύπτει από το Νόμο αλλά και από τη νομολογία. Παραπέμπω στο κάτωθι απόσπασμα από την Ανδρέας Μ. Πλατων και Άλλοι v. Κυπριακής Δημοκρατίας και/ή Άλλων
(1995)4Γ Α.Α.Δ. 2042: «Οι εξουσίες που έχει ο αρμόδιος Υπουργός, που διορίστηκε ως Κηδεμόνας των Τ/Κ περιουσιών σύμφωνα με το Ν.139/91, ανάγονται στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και μάλιστα άπτονται μιας πολύ σοβαρής και μεγάλης πτυχής ζητήματος που ενδιαφέρει ολόκληρη την πολιτεία. Η διαχείριση των Τουρκοκυπριακών περιουσιών από τον Κηδεμόνα δεν αφορά μόνον ένα έκαστο των ιδιοκτητών αλλά γενικά όλους του Τ/Κ πολίτες της Δημοκρατίας, καθώς και τους υπόλοιπους. Αυτοί που αποκτούν προσωρινά τις τουρκοκυπριακές περιουσίες το πράττουν προς όφελος των ιδιοκτητών των ιδίων αλλά και της πολιτείας στο σύνολο της. Η κατάσταση αυτή, που δημιουργήθηκε μετά την τούρκικη εισβολή, αντιμετωπίζεται με νομοθετικούς κανόνες που επηρεάζουν όλους τους πολίτες.» Παραπέμπω επίσης στην Υπουργός Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας ως Κηδεμόνας των Τ/Κ Περιουσιών v. Θεοδόση Μυλωνά
(2002)1Α Α.Α.Δ. 120 όπου αποφασίστηκε ότι ο Νόμος περιέχει πρόνοιες δημοσίας τάξης. Στην παρούσα περίπτωση η ενάγουσα αναγνωρίζει ότι ο Κηδεμόνας και εναγόμενος 3 τερμάτισε τη σύμβαση μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 αλλά επικαλείται παρανομία και μη νόμιμο τερματισμό καθότι τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται δεν ευσταθούν. Στη βάση αυτού ισχυρίζεται ότι συνεχίζει να κατέχει νόμιμα τους επίδικους χώρους και ζητά μεταξύ άλλων και δήλωση ότι η σύμβαση μίσθωσης βρίσκεται σε ισχύ και ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν δικαίωμα να επεμβαίνουν σε αυτούς. Να σημειωθεί ότι οι όποιες ενέργειες και ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση η ενάγουσα καταλογίζει στους εναγομένους 1 και 4 είναι ενιαίες μαζί με αυτές των εναγομένων 3 και ουσιαστικά περιστρέφονται γύρω από την νομιμότητα του τερματισμού της σύμβασης από τους εναγομένους 3 και του δικαιώματος όλων να επέμβουν. Δηλαδή, δεν υπάρχει ισχυρισμός ούτε και προκύπτει ότι οι εναγόμενοι 1 και 4 είναι άσχετοι και ασύνδετοι με τους εναγόμενους
- Αντιθέτως τους καταλογίζεται μια ενιαία συμπεριφορά η οποία περνά μέσα από τις σχέσεις ενάγουσας και εναγομένου 3 και της σύμβασης ημερομηνίας 08/07/
- Η σύμβαση αυτή όμως με απόφαση του εναγομένου 3, όπως η ενάγουσα ισχυρίζεται, έχει τερματιστεί με την επιστολή ημερομηνίας 07/06/
- Δεν έχει υποβληθεί ιεραρχική προσφυγή εναντίον αυτής της απόφασης και του τερματισμού που είναι η ορθή διαδικασία που έπρεπε η ενάγουσα να ακολουθήσει. Κατά αυτό τον τρόπο θα αναστελλόταν η εκτέλεση της απόφασης του εναγομένου 3 μέχρι την έκδοση της απόφασης από την εξ' υπουργών επιτροπή και στη συνέχεια αν δεν ικανοποιείτο θα μπορούσε να καταχωρήσει προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο, στα πλαίσια της οποίας θα είχε δικαίωμα να αιτηθεί και οποιοδήποτε προσωρινό διάταγμα, αφού ισχυρίζεται ότι η απόφαση του αυτή είναι ουσιαστικά εξόφθαλμα παράνομη, που να μην επιτρέπει την ανάκτηση της κατοχής ή την όποια επέμβαση των εναγομένων 3 και κατ' επέκταση των εναγομένων 1 και
- Αυτή ήταν η ορθή διαδικασία που έπρεπε να ακολουθήσει η ενάγουσα. Στα πλαίσια μιας τέτοιας διαδικασίας θα μπορούσε να ελεχθεί η ορθότητα και η νομιμότητα του τερματισμού της σύμβασης μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015 και να εξεταστούν οι ισχυρισμοί της περί παρανομίας. Αυτά είναι ζητήματα που ανάγονται στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και όχι του ιδιωτικού. Το παρόν Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει ζητήματα ορθότητας και νομιμότητας του τερματισμού της συμφωνίας μίσθωσης από τον Κηδεμόνα και ουσιαστικά την απόφαση του αυτή. Αυτά είναι ζητήματα που μπορεί να εξεταστούν από το διοικητικό όργανο όπως προνοεί ο Νόμος και από το Διοικητικό Δικαστήριο. Επομένως, με βάση όλα τα πιο πάνω η κατάληξη είναι ότι δεν πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν.14/
- Εν όψει αυτής μου της κατάληξης θεωρώ αχρείαστο και άσκοπο να προχωρήσω με την εξέταση των άλλων προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Ν.14/60 αλλά και με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης που προβάλλονται. Θα πρέπει όμως να αναφερθεί ότι με βάση τα γεγονότα που έχουν αποκαλυφθεί τόσο από την αίτηση όσο και από την ένσταση της εναγομένης 4 αλλά και τις ενστάσεις των εναγομένων 1 και 3, αυτή δεν προκύπτει να έχει οποιαδήποτε εμπλοκή και σχέση με τις αποδιδόμενες πράξεις ή ενέργειες επέμβασης στους χώρους που είχαν εκμισθωθεί στην ενάγουσα με τη συμφωνία ημερομηνίας 08/07/
- Eπομένως και επί της ουσίας, η εναγόμενη 4, πέραν από το ότι ανέλαβε την εκτέλεση του έργου ανάπλασης του παραδοσιακού εμπορικού κέντρου της Πάφου και της πλατείας Κέννεντυ, δεν προκύπτει αυτή να είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στην προσπάθεια ανάκτησης των χώρων που η ενάγουσα είχε εκμισθώσει με τη συμφωνία ημερομηνίας 08/07/
- Η γενική αναφορά στην ένορκη ομολογία του κ. Γιώργου Γρηγορίου ότι όλοι οι εναγόμενοι επενέβησαν στους εν λόγω χώρους δεν είναι ικανοποιητική έστω και για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας έτσι ώστε να καταδεικνύεται η εμπλοκή τους στις κατ' ισχυρισμό ενέργειες των εναγομένων 1 και 3, δεδομένης της άρνησης της και της θέσης της ότι αυτή δεν είχε οποιαδήποτε εμπλοκή στους συγκεκριμένους χώρους που βρίσκονται πίσω από το ξενοδοχείο της ενάγουσας. Εκείνο που αναφύεται είναι ότι με τις εν λόγω ενέργειες και πράξεις που σχετίζονται με το τεμάχιο αρ. 1171 εμπλεκόμενοι είναι ο εναγόμενος 3, που είναι η αρμόδια αρχή και έχει τη νόμιμη κατοχή τους (legal possession) και ο εναγόμενος 1 που ενδιαφέρεται για την λήψη της κατοχής τους. Άλλωστε ο συνήγορος της ενάγουσας κατά την αγόρευση του αναφέρει ότι οι χώροι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τα υπόλοιπα έργα που γίνονται και εντάσσονται στα πλαίσια ανάδειξης της Πάφου ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας το
- Ως εκ τούτου, η ενάγουσα όφειλε να παρουσιάσει τέτοια γεγονότα από τα οποία να προκύπτει ότι πράγματι η εναγόμενη 4 είχε εμπλοκή σε αυτά που καταλογίζει στους εναγομένους 1 και
- Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω, η κατάληξη μου είναι ότι η ορθότητα της ενέργειας του εναγομένου 3 να τερματίσει τη συμφωνία μίσθωσης καθώς επίσης και το κατά πόσο αυτή εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ ή κατά πόσο η ενάγουσα εξακολουθεί να έχει οποιοδήποτε δικαίωμα στους χώρους που της εκμισθώθηκαν και στη συνέχεια οι ενέργειες των εναγομένων 3, συνεπικουρούμενων από τους εναγομένους 1, είναι ζητήματα που ανάγονται στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου και όχι του ιδιωτικού έτσι ώστε το παρόν Δικαστήριο να έχει δικαιοδοσία να τα εξετάσει και να αποφασίσει. Εκείνο το οποίο αναφύεται από τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης είναι ότι ο εναγόμενος 3 ασκώντας τις εξουσίες που του παρέχει ο Νόμος 139/91 τερμάτισε τη συμφωνία μίσθωσης ημερομηνίας 08/07/2015, εναντίον της απόφασης του αυτής ουδεμία προσφυγή ασκήθηκε από την ενάγουσα και αυτός επιχείρησε να την εκτελέσει. Οι εναγόμενοι 1 επίσης προκύπτει να έδρασαν με την άδεια και από κοινού με τον εναγόμενο 3 και όχι από μόνοι τους και ανεξάρτητα των δικαιωμάτων και εξουσιών που ο Νόμος παρέχει στον εναγόμενο
- Επαναλαμβάνω, το κατά πόσο η απόφαση του Κηδεμόνα να τερματίσει τη σύμβαση μίσθωσης είναι λανθασμένη ή παράνομη και κατ' επέκταση οι όποιες ενέργειες του για εκτέλεση αυτής δυνάμει των προνοιών του Ν.139/91 αντίθετες με το Νόμο είναι ζητήματα που δεν δύναται να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας αγωγής. Αυτά καταδεικνύουν την έλλειψη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και ορατής πιθανότητας επιτυχίας της αγωγής στο ζήτημα αυτό που σχετίζεται με την υπό κρίση αίτηση και εκδοθέν διάταγμα. Ως εκ τούτου αυτοί οι λόγοι ένστασης ευσταθούν. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω και για σκοπούς πληρότητας της απόφασης μου, θεωρώ ορθό να αναφερθώ στους λόγους ένστασης που σχετίζονται με το επείγον του ζητήματος έτσι ώστε να καταδειχθεί κατά πόσο το Δικαστήριο είχε εξουσία και δικαιοδοσία να επιληφθεί της παρούσας αίτησης μονομερώς καθώς επίσης και στην απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων από την ενάγουσα - αιτήτρια. Όσον αφορά το ζήτημα του επείγοντος, παραπέμπω στην παράγραφο 29 της ένορκης δήλωση του κ. Γιώργου Γρηγορίου με την οποία υπάρχει ισχυρισμός ότι στις 14/09/2016 οι καθ' ών η αίτηση εισήλθαν στην περιουσία που κατέχει η ενάγουσα με σκοπό να την ανακτήσουν με τη δύναμη της ισχύος. Η θέση αυτή δεν έχει καταρριφθεί ούτε παρατίθενται άλλα γεγονότα από τα οποία να διαψεύδεται. Εκείνο που ουσιαστικά προκύπτει από τις ενστάσεις των εναγομένων 1 και 3 είναι ότι κατά τον Φεβρουάριο του 2016, αυτοί εισήλθαν σε μέρος των εκμισθωμένων ακινήτων και κατεδάφισαν συγκεκριμένα υποστατικά αφού προηγήθηκαν οι νενομισμένες διαδικασίες και εξασφαλίστηκε η έγκριση του εναγομένου
- Παρά την αναφορά στην ένσταση του εναγομένου 1 ότι κατά εκείνο το χρόνο εισήλθαν στην περιουσία αυτή καθότι είχε ανακτηθεί η κατοχή της από τους εναγομένους 3, εντούτοις η θέση αυτή δεν υποστηρίχτηκε από οποιαδήποτε άλλα στοιχεία ούτε ο ενόρκως δηλών ήταν σε θέση να γνωρίζει όπως φάνηκε κατά την αντεξέταση του, αφού αυτό αφορούσε ζήτημα των εναγομένων
- Πέραν των πιο πάνω, εκείνο που προκύπτει από τα γεγονότα όπως αποκαλύπτονται από τις ενστάσεις των εναγομένων 1 και 3 είναι ότι οι εργασίες που έλαβαν χώρα κατά τον Φεβρουάριο του 2016 στα τεμάχια αρ. 1171Ξ και 1171Χ ήταν με την συγκατάθεση της ενάγουσας και του διευθυντή της. Δεν προκύπτει να είχε ανακτηθεί η κατοχή τους αλλά και η κατοχή των υπόλοιπων τεμαχίων που η ενάγουσα ενοικίαζε. Επομένως, η ενέργεια των εναγομένων 1 και 3 που έλαβε χώρα στις 14/09/2016 καθιστούσε επείγον το ζήτημα και το Δικαστήριο είχε εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα μονομερώς. Σε συνέχεια των πιο πάνω γεγονότων, ούτε και ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων τίθεται έτσι ώστε να έπρεπε το εκδοθέν διάταγμα να ακυρωθεί ένεκα αυτού του λόγου και μόνο. Σίγουρα, η ενάγουσα όφειλε να αναφερθεί στο τί προηγήθηκε στα τεμάχια τα οποία ενοικιάζει από τον εναγόμενο 3 και στο ότι με τη σύμφωνη γνώμη της κατεδαφίστηκαν συγκεκριμένα ακίνητα. Θα πρέπει να αναφερθεί όμως ότι στην παράγραφο 21 της ένορκης δήλωσης του κ. Γρηγορίου γίνεται αναφορά στην κατεδάφιση των συγκεκριμένων υποστατικών αλλά αναφέρει ότι αυτό έγινε ετσιθελικά και παράνομα. Από την αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα της ένστασης των εναγομένων 1 έχει προκύψει ότι η ενάγουσα και ο διευθυντής της συγκατατέθηκαν σε αυτή την κατεδάφιση παρά τις αρχικές του αντιδράσεις στη μετακίνηση του αυτοκινήτου που υπήρχε στο χώρο. Το ουσιαστικό όμως είναι, ανεξάρτητα των πιο πάνω γεγονότων, κατά πόσο αυτά αν αποκαλύπτονταν με τη σωστή τους διάσταση, θα είχαν οποιαδήποτε συνέπεια ή θα επηρέαζαν καθοιονδήποτε τρόπο την κρίση του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της αίτησης μονομερώς. Η απάντηση κατά την άποψη μου είναι όχι, καθότι τα βασικά γεγονότα που συνθέτουν το αίτημα είναι αυτά που σχετίζονται με την ανάκτηση της κατοχής των χώρων που κατέχονται από την ενάγουσα και όχι από την είσοδο σε αυτά για την διενέργεια εργασιών. Η θέση της ενάγουσας αλλά και των εναγομένων 3 είναι ότι η ενάγουσα αρνήθηκε να επιτρέψει περαιτέρω είσοδο στους χώρους αυτούς και συγκεκριμένα στους ανοικτούς χώρους γι αυτό πλέον οι εναγόμενοι 3 αναγκάστηκαν να τερματίσουν τη σύμβαση μίσθωσης στις 07/06/2016 και ζήτησαν την ανάκτηση της κατοχής τους εντός 30 ημερών από τον τερματισμό. Το ζήτημα της ανάκτησης της κατοχής των εν λόγω χώρων και εκμίσθωσης των ανοικτών χώρων προς τους εναγομένους 1 φαίνεται να προέκυψε κατά τις 05/05/2016, ενόψει και της άρνησης της ενάγουσας να επιτρέψει την εκτέλεση εργασιών σε αυτούς τους χώρους από τους εναγομένους 1 και
- Ακολούθησε η επιστολή τερματισμού ημερομηνίας 07/06/
- Αυτά είναι γεγονότα που οι εναγόμενοι 1 και 3 αναφέρουν στις ενστάσεις τους. Επομένως, μετά την εν λόγω απόφαση και τον τερματισμό τίθεται άμεσα το ζήτημα της ανάκτησης της φυσικής κατοχής των εν λόγω χώρων από τον εναγόμενο 3 και εκείνο το οποίο ζητείτο με την αίτηση ήταν να εμποδιστούν οι εναγόμενοι να το πράξουν. Αυτά είναι τα ουσιώδη γεγονότα της παρούσας υπόθεσης τα οποία θεωρώ ότι αποκαλύπτονται. Η μη αποκάλυψη των όσων προηγήθηκαν ή η λανθασμένη αναφορά περί ετσιθελικής κατεδάφισης των υποστατικών που ήταν σε μέρος του τεμαχίου 1171, όπως έχει προκύψει, δεν σχετιζόταν με την ανάκτηση κατοχής αλλά με την εκτέλεση εργασιών σε αυτά. Ουσιαστικά δεν τίθετο θέμα απώλεια της φυσικής κατοχής των εν λόγω χώρων. Αν και το θέμα αυτό σχετίζεται με τις ζημιές που η ενάγουσα υπέστη, όπως ισχυρίζεται, από την κατεδάφιση των εν λόγω υποστατικών χωρίς την έγκριση της και δημιουργείται η εντύπωση ότι παράνομα επενέβηκαν οι εναγόμενοι 1 και 3 με σκοπό να καταστρέψουν την επιχείρηση της, εντούτοις αυτό δεν θα επηρέαζε την κρίση του Δικαστηρίου. Η ουσία ήταν να προστατευθεί το όποιο δικαίωμα κατοχής και συνέχισης κατοχής των εν λόγω χώρων δυνάμει των προνοιών της σύμβασης ημερομηνίας 08/07/2015, το οποίο πλέον ήταν σε κίνδυνο μετά τον τερματισμό και ιδιαίτερα στις 14/09/2016 όταν επιχειρήθηκε η ανάκτηση της κατοχής τους. Ως εκ τούτου, δεν θα απέρριπτα την αίτηση για λόγους που αφορούσαν την απόκρυψη γεγονότων. Επανερχόμενος όμως στα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω σε σχέση με την πρώτη και δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, κρίνω ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δεν μπορεί να ασκηθεί υπέρ της αίτησης γι αυτό η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 14/09/2016 θα πρέπει να ακυρωθεί. Ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται και το προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 14/09/2016 ακυρώνεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων 1, 3 και 4 και εναντίον της ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.).............. Πρωτοκολλητής Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο