← Κύπρος

ALPHA BANK CYPRUS LTD ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ ΠΑΦΟΥ κ.α., Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 193/2016, 17/2/2017

ALPHA BANK CYPRUS LTD ν. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ ΠΑΦΟΥ κ.α., Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 193/2016, 17/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A55 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε. Δ. Αρ. Αίτησης - Έφεσης: 193/2016 Επί τοις αφορώσι του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου 9/1965, όπως τροποποιήθηκε από το Άρθρο 2 του Νόμου 139 (Ι)/2015 και Επί τοις αφορώσι την Αίτηση της ALPHA BANK CYPRUS LTD Αιτήτρια/Εφεσείουσα Και

  1. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ ΠΑΦΟΥ
  2. G.S.M. MAVROS DEVELOPERS LTD-HE 142613
  3. Stephen - Anthony Jacob Kαθ΄ ων η Αίτηση/Εφεσίβλητων ΚΑΙ ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡ. 23.12.2016: Επί τοις αφορώσι του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου 9/1965, όπως τροποποιήθηκε από το Άρθρο 2 του Νόμου 139 (Ι)/2015 και Επί τοις αφορώσι την Αίτηση της ALPHA BANK CYPRUS LTD Αιτήτρια/Εφεσείουσα Και
  4. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΟΜΕΤΡΙΑΣ ΠΑΦΟΥ
  5. G.M.S. MAVROS DEVELOPERS LTD-HE 142613
  6. Stephen - Anthony Jacob Kαθ΄ ων η Αίτηση/Εφεσίβλητων ----------------------- Aίτηση ημερομηνίας 05.10.2016 Προσωρινό Διάταγμα ημερομηνίας 10.10.2016 Ημερομηνία: 17 / 02 /2017 Εμφανίσεις Για Αιτήτρια/Εφεσείουσα: κα. Κακογιάννη για Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. Για Καθ΄ ων η Αίτηση/ Εφεσίβλητους 2 & 3 : κ. Σιμιλλίδης για Π. Ευθυμίου Δ.Ε.Π.Ε. ------------------------- ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η Αιτήτρια - Εφεσείουσα (στο εξής «Αιτήτρια») καταχώρησε στις 05.10.16 την παρούσα αίτηση - έφεση με την οποία αξιώνει, μεταξύ άλλων, την έκδοση διατάγματος και/ή δήλωσης και/ή απόφασης του Δικαστηρίου με την οποία να κηρύσσεται αντισυνταγματική και/ή νομικά και πραγματικά εσφαλμένη η απόφαση και/ή διαδικασία που αναφέρεται στις ειδοποιήσεις/απόφαση του Διευθυντή του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας ημερομηνίας 13.07.16 και 09.09.
  7. Περαιτέρω, αξιώνει την έκδοση διατάγματος και/ή δήλωσης και/ή απόφασης που να κηρύσσει τις πρόνοιες των άρθρων 44ΙΗ - 44ΚΖ του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου, N.9/1965, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος»), ως αντισυνταγματικές και/ή άκυρες και/ή ότι παραβιάζουν τα άρθρα 23 και 26 του Συντάγματος. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της προαναφερόμενης αίτησης - έφεσης, η Αιτήτρια καταχώρησε μονομερώς την υπό εξέταση αίτηση. Το Δικαστήριο, αφού επιλήφθηκε της εν λόγω αίτησης στις 10.10.16, εξέδωσε τα ακόλουθα προσωρινά διατάγματα ορίζοντας τα επιστρεπτέα στις 17.10.16: "Α. Εκδίδεται Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η ισχύς της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου Πάφου (καθ΄ ου η ECLI:CY:AD:2016:D147, αίτηση 1) ημερ. 13.7.2016, για μεταβίβαση του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/7466, Φ/ΣΧ 51/08, τεμάχιο 272 στην Νατά στην Πάφο, από την εταιρεία G.M.S. MAVROS DEVELOPERS LTD επ΄ ονόματι του STEPHEN-ANTHONY JACOB και την ταυτόχρονη απαλλαγή/εξάλειψη/ακύρωση της Υποθήκης Υ.2894/07 η οποία ενεγράφη από την πιο πάνω εταιρεία προς όφελος της Αιτήτριας, μέχρι τελικής εκδίκασης της αίτησης /έφεσης ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου. Β. Εκδίδεται Προσωρινό Διάταγμα με το οποίο αναστέλλεται η ισχύς της απόφασης του Διευθυντή του Κτηματολογίου Πάφου (καθ΄ ου η ECLI:CY:AD:2016:D147, αίτηση 1) ημερ. 9.9.2016, για μεταβίβαση του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/7466, Φ/ΣΧ 51/08, τεμάχιο 272 στην Νατά στην Πάφο, από την εταιρεία G.M.S. MAVROS DEVELOPERS LTD επ΄ ονόματι του STEPHEN-ANTHONY JACOB και την ταυτόχρονη απαλλαγή/εξάλειψη/ακύρωση της Υποθήκης Υ.2894/07 η οποία ενεγράφη από την πιο πάνω εταιρεία προς όφελος της Αιτήτριας, μέχρι τελικής εκδίκασης της αίτησης /έφεσης ή μέχρι νεότερης διαταγής του Δικαστηρίου." Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Κώστα Βρυώνη, υπαλλήλου της Αιτήτριας. Σε αυτήν αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η Αιτήτρια δυνάμει διατάγματος ημερομηνίας 13.03.15 που εκδόθηκε στα πλαίσια της αίτησης με αρ. 127/15 Ε. Δ. Λευκωσίας ανέλαβε ολόκληρη την επιχείρηση και/ή ιδιοκτησία και/ή υποχρεώσεις και/ή δικαιώματα της Emporiki Bank - Cyprus Ltd, η οποία δυνάμει του πιο πάνω αναφερόμενου διατάγματος διαλύθηκε χωρίς εκκαθάριση. Η Καθ' ης η Αίτηση - Εφεσίβλητη 2 (στο εξής «Καθ' ης η Αίτηση 2») στις 30.05.07 εκτέλεσε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου την υποθήκη με αρ. Υ2894/07 (στο εξής η «υποθήκη») προς όφελος της Emporiki Bank - Cyprus Ltd με την οποία επιβάρυνε το ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/7466 Φ/Σχ. 51/08 τεμάχιο 272 στη Νατά της Πάφου (στο εξής το «ακίνητο»). Η υποθήκη συνεχίζει μέχρι σήμερα να εξασφαλίζει υποχρεώσεις της Καθ' ης η Αίτηση 2 προς την Αιτήτρια. Για τις υποχρεώσεις αυτές η Αιτήτρια καταχώρησε εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση 2 και των διευθυντών της την αγωγή με αρ. 276/11 Ε. Δ. Πάφου. Το ποσό που οφείλει η Καθ' ης η Αίτηση 2 και διεκδικεί η Αιτήτρια με την εν λόγω αγωγή ανέρχεται στις €470.373,50 πλέον τόκους από 03.10.
  8. Περί τα μέσα Ιουλίου του 2016 η Αιτήτρια παρέλαβε επιστολή - «Τύπος ΙΕ» ημερομηνίας 13.07.16 από το Κτηματολόγιο Πάφου (Τεκμήριο 5 της αίτησης) με την οποία ενημερώθηκε ότι ο Καθ' ου η Αίτηση - Εφεσίβλητος 1 (στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση 1») προτίθετο να προχωρήσει με τη μεταβίβαση του ακινήτου που βαρύνεται με την υποθήκη στο όνομα του Καθ' ου η Αίτηση - Εφεσίβλητου 3 (στο εξής «Καθ' ου η Αίτηση 3») και την εξάλειψη της υποθήκης. Η Αιτήτρια υπέβαλε ένσταση και το Κτηματολόγιο με επιστολή του ημερομηνίας 09.09.16 (Τεκμήριο 7 της αίτησης), την οποία η Αιτήτρια παρέλαβε στις 20.09.16, απέρριψε την ένσταση ειδοποιώντας την ταυτόχρονα ότι εκτός εάν προσκομιστεί διάταγμα Δικαστηρίου που να διατάσσει διαφορετικά, o Καθ' ου η Αίτηση 1 θα προχωρήσει με τη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα του Καθ' ου η Αίτηση
  9. Η απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση 1 παραβιάζει τους όρους της σύμβασης υποθήκης, καθώς και τα άρθρα 23 και 26 του Συντάγματος. Εάν αποξενωθεί το ακίνητο με τη μεταβίβαση του στον Καθ' ου η αίτηση 3, οι υποχρεώσεις της Καθ' ης η Αίτηση 2 θα παραμείνουν ανεξασφάλιστες, χωρίς μάλιστα να δίδεται οποιαδήποτε αποζημίωση στην Αιτήτρια κατά παράβαση του άρθρου 23 του Συντάγματος. Επίσης παραβιάζεται η αρχή της ελευθερίας του συμβάλλεσθαι που κατοχυρώνεται στο άρθρο 26 του Συντάγματος, εφόσον με τις πρόνοιες των άρθρων 44ΙΗ - 44ΚΖ του Νόμου και την εξάλειψη της υποθήκης θα ακυρωθεί και η σύμβαση υποθήκης. Επιπρόσθετα, η διαδικασία των άρθρων 44ΙΗ - 44ΚΖ του Νόμου δεν λαμβάνει υπόψη τη σειρά προτεραιότητας εγγραφής των εμπραγμάτων βαρών, ούτε και τις διατάξεις των άρθρων 24 - 31 αυτού. Καταληκτικά ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται επίσης ότι θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, καθώς ο Καθ' ου η Αίτηση 3 θα μπορεί να μεταβιβάσει το ακίνητο σε τρίτο πρόσωπο. Από την άλλη δεν υπάρχει οποιαδήποτε ελεύθερη περιουσία της Καθ' ης η Αίτηση 2, στην οποία θα μπορούσε να μεταφερθεί η υποθήκη. Η ευπαίδευτη συνήγορος του Καθ' ου η Αίτηση 1 δήλωσε ότι δεν υπάρχει από μέρους του ένσταση στο να καταστεί απόλυτο το επίδικο διάταγμα. Αντιθέτως ο ευπαίδευτος συνήγορος των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, δήλωσε ότι οι πελάτες του θα φέρουν ένσταση στη συνέχιση ισχύος του διατάγματος. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 καταχωρήθηκε στις 16.01.17 και σε αυτήν εγείρονται πέντε λόγοι ένστασης. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψισθούν στο ότι δεν συντρέχουν οι απαραίτητες εκ του νόμου προϋποθέσεις για την έκδοση του επίδικου διατάγματος, καθώς και στο ότι η απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση 1 είναι καθ' όλα νόμιμη, ορθή και σε αρμονία με το Σύνταγμα. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Γεώργιου Μαύρου, διευθυντή της Καθ' ης η Αίτηση
  10. Σε αυτήν επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης και προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη σε περίπτωση ακύρωσης του διατάγματος. Αυτό διότι εάν επιτύχει στην κυρίως αίτηση και κηρυχθούν αντισυνταγματικές οι επίμαχες πρόνοιες του Νόμου, τότε θα ακυρωθεί η μεταβίβαση του ακινήτου και θα επανεγγραφεί στην Καθ' ης η Αίτηση
  11. Περαιτέρω, ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι η απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση 1 είναι εναρμονισμένη με το Σύνταγμα, αφού κατά τεκμήριο οι ενέργειες του βασίζονται σε συνταγματικό και νόμιμο πλαίσιο. Νομική πτυχή Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται ουσιαστικά επί των άρθρων 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60(στο εξής ο «Ν.14/60») και 4 - 7 και 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
  12. Το άρθρο 32 του Ν. 14/60 έχει τύχει πλούσιας και εκτεταμένης ανάλυσης από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά υποθέσεων [βλ. μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd ν. Petros I. Rossis

(1976)1. C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσιολάκκη κ. ά. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 282 κ. ά.]) όπου και καθορίστηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Ν. 14/60 είναι οι ακόλουθες τρεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Ν. 14/60 και αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα [Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557]. Η δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, έχει ερμηνευθεί ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια του άρθρου 32, απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό εξετάζει τη μαρτυρία, χωρίς ωστόσο να προχωρεί σε αξιολόγησή της, αφού το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Ουσιαστικά, οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προϋπόθεση προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αφορά το κατά πόσο χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Για να αποδειχθούν οι τρεις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος [The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263]. Αφότου το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, προχωρεί στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Όσον αφορά το άρθρο 9 του Κεφ. 6 δίδει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να εκδώσει μονομερώς ένα Διάταγμα εφόσον ο Αιτητής έχει αποδείξει το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Έχει νομολογηθεί ότι το υπαρκτό του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο αυτό. Όταν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 9 δικαιολογείται η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία της άλλης πλευράς (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Συμπεράσματα Καταρχάς θα πρέπει να σημειωθεί ότι το Δικαστήριο δύναται στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας να εκδώσει προσωρινό διάταγμα δυνάμει του άρθρου 32 του Ν. 14/60. Η παρούσα διαδικασία ενέχει πρωτογενή χαρακτήρα και καταχωρήθηκε βάσει του άρθρου 51 του Νόμου εφόσον στρέφεται κατά απόφασης του Καθ' ου η Αίτηση 1 η οποία εκδόθηκε δυνάμει του άρθρου 44ΚΒ του Νόμου. Όπως δε αναφέρθηκε στην υπόθεση Ιωακείμ ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ.1)
(2003)1 Α Α.Α.Δ 198: "Ας λεχθεί εδώ ότι ο όρος «αγωγή» δεν περιορίζεται στη διαδικασία που ξεκινά με κλητήριο ένταλμα. Η έννοια έχει ευρύτερο νοηματικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις της Διαταγής 1, Θεσμός 2: «αγωγή» σημαίνει πολιτική διαδικασία που αρχίζει με ένταλμα ή οποιοδήποτε άλλο τρόπο, όπως μπορεί να καθορίζεται από οποιοδήποτε νόμο ή διαδικαστικούς κανονισμούς." Περαιτέρω, το άρθρο 32 του Ν. 14/60 ρητά ορίζει ότι το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει απαγορευτικά διατάγματα (παρεμπίπτοντα, διηνεκή ή προστακτικά) κατά την άσκηση της πολιτικής δικαιοδοσίας του. Στην προκείμενη περίπτωση δεν χωρεί αμφιβολία ότι το Δικαστήριο ασκεί πολιτική δικαιοδοσία. Το επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί είναι το κατά πόσο η Αιτήτρια απέδειξε τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 του Κεφ.
  1. Όπως έχει αναφερθεί κατά την παράθεση της νομικής πτυχής το υπαρκτό του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δυνάμει του άρθρου 9 του Κεφ.
  2. Οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 εγείρουν εμμέσως το εν λόγω ζήτημα υπό την εξής έννοια. Δεν ισχυρίζονται ευθέως ότι απουσιάζει το στοιχείο του κατεπείγοντος ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις, αλλά ότι στη νομική βάση της αίτησης δεν περιλαμβάνεται το άρθρο 9 του Κεφ. 6, με αποτέλεσμα να μην μπορούσε να ενεργοποιηθεί η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για έκδοση του επίδικου διατάγματος μονομερώς. Με κάθε σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, η εισήγηση του δεν με βρίσκει σύμφωνο. Είναι μεν ορθό ότι στη νομική βάση της αίτησης γίνεται αναφορά στο Κεφ. 9 αντί στο Κεφ. 6, είναι όμως εξίσου φανερό ότι αμέσως πριν την καταγραφή του Κεφ. 9 γίνεται αναφορά στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, στη συνέχεια ακολουθεί η καταγραφή του Κεφ. 9 και ακολούθως η αναφορά στα άρθρα 4, 5, 6, 7 και
  3. Είναι επομένως ξεκάθαρο ότι η αναφορά σε Κεφ. 9 οφείλεται σε τυπογραφικό λάθος, αφού προηγείται η αναφορά στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, ήτοι το Κεφ. 6, και ακολουθεί η αναφορά των σχετικών άρθρων του εν λόγω Νόμου στα οποία περιλαμβάνεται και το άρθρο
  4. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση, θεωρώ ότι θα παραγνώριζε την ουσία του πράγματος που έγκειται στη ρητή συμπερίληψη στη νομική βάση της υπό εξέταση αίτησης του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου. Όσον αφορά τις προϋποθέσεις του άρθρου 9 είναι, κατά την κρίση μου, ξεκάθαρο ότι στην προκείμενη περίπτωση αποδείχθηκε το στοιχείο του «κατεπείγοντος». Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας ο Καθ' ου η Αίτηση 1 με την επιστολή ημερομηνίας 09.09.16 (Τεκμήριο 7 της αίτησης), η οποία λήφθηκε στις 20.09.16, ενημέρωσε την Αιτήτρια ότι θα προχωρούσε στην απαλλαγή της υποθήκης και τη μεταβίβαση του ακινήτου, εκτός εάν εντός 30 ημερών προσκόμιζε διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει διαφορετικά. Επισημαίνεται ότι τα πιο πάνω δεν αμφισβητήθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση 2 και
  5. Ερχόμενος τώρα στα κριτήρια του άρθρου 32 του Ν. 14/60, θα πρέπει να σημειωθεί ότι μέσα από την ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση δεν προβάλλονται οποιαδήποτε αμφισβητούμενα γεγονότα. Συγκεκριμένα δεν αμφισβητείται η υποθήκη και η σύμβαση υποθήκης, ούτε η ενεργοποίηση της διαδικασίας για απαλλαγή του ακινήτου από την υποθήκη και μεταβίβαση του στον Καθ' ου η Αίτηση 3, ούτε η απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση 1, ούτε τέλος ότι η Καθ' ης η Αίτηση 2 δεν διαθέτει ακίνητη ιδιοκτησία ελεύθερη από βάρος επί της οποίας θα μπορούσε να μεταφερθεί η υποθήκη. Αυτό το οποίο ουσιαστικά αναδύεται ως επίδικο ζήτημα είναι το κατά πόσο η προσβαλλόμενη απόφαση του Καθ' ου η Αίτηση 1 παραβιάζει τα συμβατικά, αλλά και συνταγματικά δικαιώματα της Αιτήτριας και κατ' επέκταση κατά πόσον τα άρθρα 44ΙΗ - 44ΚΖ του Νόμου αντιβαίνουν των ρυθμίσεων των άρθρων 23 και 26 του Συντάγματος, αλλά και των άρθρων 24 - 31 του Νόμου. Στη βάση των δεδομένων που έχουν τεθεί ενώπιον μου, θεωρώ ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις που τάσσει το άρθρο 32 του Ν. 14/
  6. Η προσβαλλόμενη απόφαση του Καθ' ου η αίτηση 1 αδιαμφισβήτητα παρεμβαίνει στις σχέσεις της Αιτήτριας και της Καθ' ης η Αίτηση 2 και στα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις αμφοτέρων όπως αυτές προκύπτουν από την υποθήκη και τη σύμβαση υποθήκης (Τεκμήριο 1 της αίτησης). Εγείρεται επομένως σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, το οποίο άπτεται των συνταγματικών και συμβατικών δικαιωμάτων της Αιτήτριας. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Γεωργίου
(2003)1 Α.Α.Δ. 704 με παραπομπή και στη Γιάλλουρος ν. Νικολάου
(2001)1 Α.Α.Δ. 558, η επίκληση παραβίασης συνταγματικών δικαιωμάτων μπορεί να θεωρηθεί σαν εύλογη βάση αγωγής. Σημειώνω ότι αυτό το οποίο έχει σημασία για την επίδικη αίτηση είναι ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητες επιτυχίας. Το κατά πόσο τώρα η προαναφερόμενη επέμβαση είναι νόμιμη και συμβατή με το Σύνταγμα δεν μπορεί να αποφασιστεί στα πλαίσια της υπό εξέταση αίτησης, αλλά μόνο κατά την εκδίκαση της ουσίας της κυρίως αίτησης - έφεσης. Άλλωστε έχει κατά κόρον τονιστεί στη νομολογία μας ότι αμφισβητούμενα ζητήματα θα πρέπει να αφήνονται να ακουστούν κατά την εκδίκαση της ουσίας (Recnex Trading Ltd κ.α v. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφεση 71/11 ημερ.16.04.14). Πόσω μάλλον στην παρούσα περίπτωση όπου υπάρχει διαφορετική νομική προσέγγιση ως προς το κατά πόσο τα άρθρα 44ΙΗ - 44ΚΖ του Νόμου παραβιάζουν τα άρθρα 23 και 26 του Συντάγματος. Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση είναι εμφανές ότι εάν ακυρωθεί το επίδικο διάταγμα, τότε θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε περίπτωση που η Αιτήτρια επιτύχει στην κυρίως αίτηση - έφεση. Αυτό διότι η υλοποίηση της προσβαλλόμενης απόφασης του Καθ' ου η Αίτηση 1 θα συνεπάγεται την απαλλαγή της υποθήκης και την αποξένωση του ακινήτου που βαρύνεται με αυτήν, εφόσον το τελευταίο θα μεταβιβαστεί στον Καθ' ου η Αίτηση 3, με αποτέλεσμα να παραμείνει χωρίς εμπράγματη εξασφάλιση η Αιτήτρια. Σημειώνεται ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3 δεν ισχυρίζονται ότι διαθέτουν τη δυνατότητα να αποζημιώσουν την Αιτήτρια, εάν το διάταγμα ακυρωθεί και τελικά η κυρίως αίτηση επιτύχει. Η δε αναφορά τους ότι σε περίπτωση επιτυχίας της κυρίως αίτησης θα ακυρωθεί η μεταβίβαση και το ακίνητο θα επανέλθει στην κυριότητα της Καθ' ης η Αίτηση 2 είναι υποθετική και παραγνωρίζει ότι απόλυτος κύριος του ακινήτου θα καταστεί ο Καθ' ου η Αίτηση 3 (βλ. άρθρα 44ΚΒ και 44ΚΓ του Νόμου), ο οποίος και θα μπορεί να το εκμεταλλευτεί όπως επιθυμεί χωρίς να αποκλείεται και η παραπέρα μεταβίβασή του. Έχοντας αποφασίσει ότι πληρούνται όλες οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60, το τελευταίο ζήτημα που απομένει να εξεταστεί είναι αυτό του ισοζυγίου της ευχέρειας. Στη Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 (B) A.A.Δ. 788 υιοθετείται απόσπασμα από την Film Rover Ltd v. Cannon Film Sales Ltd
(1987)1 WLR 670, όπου αναφέρεται ότι: "Το κύριο δίλημμα σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είτε αυτά είναι απαραγορευτικά ή επιτακτικά, είναι ότι υπάρχει εξ ορισμού ο κίνδυνος ότι το δικαστήριο μπορεί να πάρει εσφαλμένη απόφαση, με το νόημα ότι έχει χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο ο οποίος αποτυγχάνει ν' αποδείξει τα δικαιώματα του κατά τη δίκη (ή θα αποτύγχανε αν υπήρχε δίκη) ή διαζευκτικά με το να παραλείψει να χορηγήσει διάταγμα σε διάδικο που επιτυγχάνει (ή θα πετύχει) στη δίκη. Αποτελεί επομένως θεμελιώδη αρχή ότι το δικαστήριο πρέπει να υιοθετήσει εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται ότι ενέχει τους λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η απόφαση του ήταν 'εσφαλμένη' με το πιο πάνω νόημα. Οι κατευθυντήριες γραμμές για τη χορήγηση και των δύο ειδών προσωρινών διαταγμάτων πηγάζουν από αυτή την αρχή." Στη National Bank of Jamaica Ltd v. Olint Corp Ltd
(2009)1 WLR 1405, αναφέρεται πως ο σκοπός ενός ενδιάμεσου διατάγματος είναι να βελτιώσει τις πιθανότητες του Δικαστηρίου να απονέμει δικαιοσύνη μετά την εκδίκαση της ουσίας κατά τη δίκη. Επομένως, κατά το ενδιάμεσο στάδιο, το Δικαστήριο θα πρέπει να εκτιμήσει κατά πόσο η έκδοση ή μη του διατάγματος είναι πιο πιθανό να δημιουργήσει ένα δίκαιο αποτέλεσμα. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις, απαγορευτικών και προστακτικών διαταγμάτων, η βασική αρχή είναι κοινή, ότι δηλαδή το Δικαστήριο θα πρέπει να ακολουθήσει την πορεία εκείνη που φαίνεται πως θα προκαλέσει τη λιγότερο μη αθεράπευτη δυσχέρεια στη μια ή την άλλη πλευρά. Ήδη έχουν αναφερθεί πιο πάνω, κατά την ανάλυση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 Ν. 14/60, οι συνέπειες που θα προκληθούν στην Αιτήτρια σε περίπτωση ακύρωσης του διατάγματος. Στην αντίπερα όχθη δεν θεωρώ ότι θα προκληθεί οποιαδήποτε αθεράπευτη δυσχέρεια στους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, ούτε άλλωστε προβάλλεται τέτοιος ισχυρισμός στην ένσταση. Η πλάστιγγα επομένως σαφώς κλίνει υπέρ της διατήρησης σε ισχύ του διατάγματος, αφού η όποια ζημιά ή δυσκολία μπορεί να προκληθεί στους Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, είναι ασυγκρίτως μικρότερη από τη ζημιά που μπορεί να προκληθεί στην Αιτήτρια. Σε κάθε περίπτωση σημειώνω ότι με το επίδικο διάταγμα επιτυγχάνεται και ο βασικός σκοπός των προσωρινών διαταγμάτων, δηλαδή η διατήρηση του status quo (βλ. σύγγραμμα «Διατάγματα» των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη στις σελ. 99 και 154). Για όλους του λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω θεωρώ ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις όπως το εκδοθέν διάταγμα ημερομηνίας 10.10.16 καταστεί απόλυτο σε σχέση με όλους τους Καθ' ων η αίτηση. Υπενθυμίζω ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 δήλωσε ότι δεν φέρει ένσταση στο να καταστεί απόλυτο το προαναφερόμενο διάταγμα. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ' ων η Αίτηση 2 και 3, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............... Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.