D.G.ACME HOME SOLUTIONS LIMITED κ.α. ν. BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED, Αρ. Αίτησης-Έφεσης: 233/16, 10/2/2017

(4)του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου προβλέπεται ότι «Καμία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν αποκλείει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγματος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου». Από το παραπάνω άρθρο φαίνεται ότι τέτοια διαδικασία εφαρμόζεται εφόσον δεν έχει ήδη κινηθεί Αγωγή που σκοπό έχει την έκδοση Διατάγματος για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Β) Στο Άρθρο 44Β

(2)(β) του Νόμου 9/1965 προβλέπεται ότι ο ΤΥΠΟΣ Θ πρέπει οπωσδήποτε να συνοδεύει τον ΤΥΠΟ Ι που εκκινεί την διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ΤΥΠΟΣ Θ όπως προβλέπεται στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ του ίδιου νομοθετήματος ειδοποιεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη για το πιθανό δικαίωμα του για αναδιάρθρωση του χρέους του. Εντούτοις σε περίπτωση που έχει ήδη κινηθεί αγωγή εναντίον ενυπόθηκου οφειλέτη, τέτοιο δικαίωμα για αναδιάρθρωση δεν υφίσταται. Είναι λοιπόν προφανές ότι ο νομοθέτης προέβλεψε επιτακτικώς την συνοδεία του ΤΥΠΟΥ Ι από τον ΤΥΠΟ Θ έχοντας υπόψιν ότι θα δίνεται πράγματι η δυνατότητα αναδιάρθρωσης του χρέους πριν την προώθηση της διαδικασίας πώλησης. Τέτοια δυνατότητα είναι αδύνατο να δοθεί στην περίπτωση που έχει ήδη κινηθεί Αγωγή εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη. Για το λόγο αυτό και δεν χωρεί στην περίπτωση που υπάρχει ήδη αγωγή προσβλέπουσα στην έκδοση διατάγματος πώλησης, η διαδικασία του ΜΕΡΟΥΣ VIA του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του

1. 4) Το ύψος του οφειλόμενου υπολοίπου έχει ήδη αμφισβητηθεί από τους Αιτητές. Αιτιολογία: Α) Σύμφωνα με τον ΤΥΠΟ Ι του ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΟΣ του Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, εάν ο ενυπόθηκος οφειλέτης έχει αντίθετη γνώμη αναφορικά με το οφειλόμενο υπόλοιπο προς τον ενυπόθηκο δανειστή, θα πρέπει να το δηλώσει προς τον ενυπόθηκο οφειλέτη. Β) Οι Αιτητές έχουν θέσει την διαφωνία τους αναφορικά με το ποσό του οφειλόμενου υπολοίπου προς την Καθ' ης η Αίτηση και η οποία εμφαίνεται από την Έκθεση Υπεράσπισης των. 5) Δεν έχει τηρηθεί ορθά η διαδικασία που προβλέπει ο Νόμος Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων του
2. Αιτιολογία: Α) Το Άρθρο 44Γ

(1)αναφέρει «Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος .». Στην προκειμένη περίπτωση η Καθ' ης η Αίτηση / Εφεσίβλητη επέδωσε την Ειδοποίηση ΤΥΠΟΣ Θ μαζί με την Ειδοποίηση ΤΥΠΟΣ Ι και όχι προγενέστερα. Β) Φαίνεται ότι για να προχωρήσει ο ενυπόθηκος δανειστής στην επίδοση Ειδοποίησης ΤΥΠΟΥ Ι θα πρέπει προηγουμένως να έχει τηρήσει το Άρθρο 44Β το οποίο προβλέπει την επίδοση Ειδοποίησης ΤΥΠΟΣ Θ. Στην παρούσα περίπτωση η Καθ' ης η Αίτηση επέδωσε ταυτόχρονα τον ΤΥΠΟ Θ και τον ΤΥΠΟ Ι. 6) Οι Αιτητές έχουν γνήσια αξίωση εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση και θα ήτο άδικο να προχωρήσει η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Αιτιολογία: Η Καθ' ης η Αίτηση διά των αντιπροσώπων της προκάλεσε ζημιά στους Αιτητές και σε συγκρότημα που ελέγχουν τις οποίες οι Αιτητές διεκδικούν». Η Αίτηση βασίζεται στους Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμους του 1965-2014 Άρθρα 44Α-44ΙΓ (στο εξής θα αναφέρεται «ο Νόμος»), Άρθρα 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος (ΚΕΦ.224), στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.1,2,4, στις Αρχές τις επιείκειας και του Κοινοδικαίου και στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή αρ. 2, ο οποίος δηλώνει και διευθυντής των Αιτητριών εταιρειών αρ. 1 και 4. Αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τις Αιτήτριες αρ. 1 και 4 να προβεί στην ένορκη δήλωση καθώς επίσης και από την Αιτήτρια αρ. 3. Με την ένορκη δήλωση του υποστηρίζει τους λόγους έφεσης και επισυνάπτει τέσσερα τεκμήρια. Μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι το επίδικο χρέος ήταν αποτέλεσμα της συμπεριφοράς των αντιπροσώπων της Καθ' ης η Αίτηση λόγω μη υλοποίησης των δεσμεύσεων της. Την 23.11.2016 καταχωρήθηκε ένσταση στην επίδικη αίτηση. Οι λόγοι ένστασης έχουν ως εξής: «1. Η Αίτηση είναι πρόωρη, καθώς εξαιτείται τον παραμερισμό των ειδοποιήσεων «Τύπου Ι» και «Τύπου Θ» που επιδίδονται σύμφωνα με το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο και οι οποίες δεν παραβλάπτουν τα έννομα συμφέροντα των Εφεσείοντων-Αιτητών, καθ' ότι το μοναδικό ένδικο διάβημα που παρέχει ο επίδικος Νόμος στον ενυπόθηκο οφειλέτη είναι η καταχώριση Αίτησης-Έφεσης εναντίον της Ειδοποίησης «Τύπου ΙΑ», εντός 30 ημερών από τη λήψη της, για λόγους που αναφέρονται εξαντλητικά στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου 9/1965 ..........

1. Οι Ειδοποιήσεις Τύπου «Ι» και Τύπου «Θ» έχουν δεόντως αποσταλεί και επιδοθεί και η διαδικασία ακολουθείται από την Τράπεζα ορθά και νομότυπα, σε πλήρη συμμόρφωση με τις διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας.
2. Το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο τυγχάνει εφαρμογής σε κάθε περίπτωση σύμβασης υποθήκης, δηλαδή σε υφιστάμενες και νέες συμβάσεις υποθήκης.
3. Οι Αιτητές ερμηνεύουν εσφαλμένα τις διατάξεις του Νόμου 9/1965 και/ή δεν ερμηνεύει τις διατάξεις του Ν.9/1965 σε συνάρτηση με το σκοπό του νομοθέτη και/ή παραπλανεί το Δικαστήριο ως προς την ορθή νομική ερμηνεία του εν λόγω νόμου.
4. Η ύπαρξη πολιτικής αγωγής δεν εμποδίζει την Τράπεζα από το να προχωρήσει με δημόσιο πλειστηριασμό καθότι οι διατάξεις της κείμενης νομοθεσίας δεν εμποδίζουν την Τράπεζα από το να προχωρήσει τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου με οιονδήποτε τρόπο επιλέξει και ως εκ τούτου δεν λαμβάνει χώρα καμία κατάχρηση των διαδικασιών εκ μέρους της Τράπεζας.
5. Η καταχώρηση υπεράσπισης από τους Αιτητές στα πλαίσια πολιτικής αγωγής δεν αποτελεί λόγο ακύρωσης της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου βάσει των διατάξεων του Μέρους VIA του Ν.9/
7. Η απόφαση δημόσιου πλειστηριασμού είναι εύλογη και η διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου ακολουθήθηκε από την Τράπεζα, με βάση τις δυνατότητες που της παρέχει το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο και ασκώντας τα δικαιώματα της.
8. Οι ισχυρισμοί του ομνύοντα αποτελούν το αντικείμενο άλλης διαδικασίας και επιδιώκουν να εκτροχιάσουν το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας που είναι ουσιαστικά το αίτημα για ακύρωση της διαδικασίας πλειστηριασμού από τον ενυπόθηκο δανειστή και όχι η εκδίκαση της αγωγής που εκκρεμεί και σχετίζεται με τη σύναψη της σύμβασης δανείου και τους όρους αυτής.
9. Η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθ' ότι τυχόν επιτυχής της έκβαση θα αποστερήσει την Τράπεζα από την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων της, καταστρατηγώντας το σκοπό του τροποποιηθέντος νομοθετικού πλαισίου Ν.9/
11. Η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθ' ότι η Εφεσείουσα-Αιτήτρια 1 έχει με το έγγραφο υποθήκης παραχωρήσει στην Τράπεζα το δικαίωμα να πωλεί το ενυπόθηκο ακίνητο είτε μέσω του Κτηματολογίου είτε απ' ευθείας είτε δυνάμει διατάγματος εκδοθέντος από το Δικαστήριο με σκοπό την εξόφληση των υποχρεώσεων που εξασφαλίζει η υποθήκη.
12. Η Αίτηση είναι ανεπαρκής, γενική και αντιφατική και ουδόλως παρουσιάζει οιονδήποτε λόγο για τον οποίο θα πρέπει να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα». Η Ένσταση βασίζεται στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα στα άρθρα 27, 44Α - 44ΙΑΑ και παραρτήματα αυτού, στους Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς, ΚΔΠ 185/2015, στον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο, Κεφ. 224, στους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς, στα άρθρα 21, 29, 31 και 32 του Νόμου 14/1960, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.32, Δ.39, Δ.48, Δ.64, στους γενικούς κανόνες επιεικείας και στην πρακτική και τις σύμφυτες εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Ένσταση συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της κας Άντρης Κανάρη. Με την ένορκη δήλωση της η κα Κανάρη θέτει τους ισχυρισμούς της ως προς την ισχυριζόμενη οφειλή των Αιτητών προς την Καθ' ης η Αίτηση και ως προς τις επιδόσεις των ειδοποιήσεων τύπου Θ και Ι. Υιοθετεί τους λόγου ένστασης και επισυνάπτει τα τεκμήρια 1 και
13. Για την ακρόαση καταχωρήθηκαν γραπτές αγορεύσεις. ΓΕΓΟΝΟΤΑ · Στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν αμφισβητήθηκε η εγγραφή της υποθήκης Υ1354/07 στο ακίνητο του Αιτητή αρ. 1 με αρ. 0/6406, τεμάχιο 340, Φ/Σχ.45/44, επαρχία Πάφου, Τρεμιθούσα, τοποθεσία Κοκκινόκαμπος για το ποσό των ΛΚ120.000 πλέον τόκους προς εξασφάλιση δανείου και/ή πιστωτικών διευκολύνσεων από την Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη προς την Αιτήτρια-Εφεσείουσα αρ. 1 με εγγυητές τους Αιτητές αρ. 2, 3 και
14. · Με το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο στην αγωγή 1802/14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, το οποίο καταχωρήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη εναντίον των Αιτητών-Εφεσειόντων την 7.8.2014 ζητείται, μεταξύ άλλων, εναντίον των Αιτητών-Εφεσειόντων το ποσό των €284.
15. Επιπρόσθετα διάταγμα εκποίησης της πιο πάνω υποθήκης. · Την 3.7.2015 καταχωρήθηκε Έκθεση Υπεράσπισης από τους Αιτητές-Εφεσείοντες (τόσο το ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο όσο και η Έκθεση Υπεράσπισης επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση). · Την 12.10.2016 επδόθηκαν στους Αιτητές-Εφεσείοντες οι ειδοποιήσεις τύπου Θ και τύπου Ι. Την κάθε ειδοποίηση τύπου Ι συνόδευε και κατάσταση λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους. Τούτο προκύπτει από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση (παράγραφος 12 και τεκμήριο 2). Εξάλλου το ότι έγιναν οι επιδόσεις αυτές δεν αμφισβητείται από τους Αιτητές-Εφεσείοντες (βλ. την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση-Έφεση). Κατά πόσο η ειδοποίηση τύπου Ι μπορεί να εφεσιβληθεί Είναι η θέση της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης ότι η ειδοποίηση τύπου Ι δεν μπορεί να εφεσιβληθεί καθότι πρόκειται για ειδοποίηση πληροφοριακού χαρακτήρα και δεν επιφέρει ζημιά ή αλλαγή στα έννομα συμφέροντα του παραλήπτη της. Είναι επίσης η θέση της ότι το μοναδικό ένδικο διάβημα που παρέχει ο επίδικος Νόμος στον ενυπόθηκο οφειλέτη με σκοπό την ακύρωση της διαδικασίας πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου από τον ενυπόθηκο δανειστή είναι η καταχώριση Αίτησης-Έφεσης εναντίον της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ εντός 30 ημερών από τη λήψη της για λόγους που αναφέρονται εξαντλητικά στο άρθρο 44Γ

(3)του Νόμου (βλ. λόγο ένστασης αρ. 1 και σελίδες 10-17 της αγόρευσης εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης). Αντίθετα η θέση των Αιτητών είναι ότι η ειδοποίηση τύπου Ι μπορεί να εφεσιβληθεί. Ανάλυση του Δικαστηρίου: Το γεγονός ότι για την ακύρωση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ, υπάρχουν συγκεκριμένοι λόγοι έφεσης, δεν μπορεί από μόνο του να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι ουδεμία έφεση μπορεί να καταχωρηθεί ενάντια στην ειδοποίηση τύπου Ι. Το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει στην επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ, προκύπτει μόνο όταν δεν υπάρχει συμμόρφωση με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης τύπου Ι. Συνεπώς, μια λανθασμένη για παράδειγμα επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι, θα έδιδε ενδεχομένως δικαίωμα έφεσης για παραμερισμό της ίδιας ειδοποίησης, ιδιαίτερα όταν η τυχόν λανθασμένη επίδοση παραβλάπτει τα δικαιώματα του ενυπόθηκου οφειλέτη. Π.χ. περιπτώσεις όπου ενυπόθηκος οφειλέτης μαθαίνει από τρίτο άτομο 20 μέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι, το γεγονός της λανθασμένης επίδοσης οπότε δεν ειδοποιήθηκε έγκαιρα για τέτοια ειδοποίηση. Σε τέτοια περίπτωση η λανθασμένη επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι ενδεχομένως να επηρεάζει δυσμενώς τα έννομα συμφέροντα του ενυπόθηκου οφειλέτη. Δεν αγνοείται ότι μετά την παραλαβή της ειδοποίησης τύπου Ι, ο ενυπόθηκος οφειλέτης έχει το δικαίωμα να καταχωρήσει αγωγή αμφισβητώντας, μεταξύ άλλων, το ενυπόθηκο χρέος και εγείροντας τυχόν σχετικά θέματα παρανομίας με αποτέλεσμα ο ενυπόθηκος δανειστής, εάν καταχωρηθεί στο κατάλληλο στάδιο η αγωγή από τον ενυπόθηκο οφειλέτη, να μην δικαιούται να προχωρήσει στην ειδοποίηση τύπου ΙΑ. Γι' αυτό και ένας από τους λόγους έφεσης για την ειδοποίηση τύπου ΙΑ είναι και η εκκρεμότητα της αγωγής για την ειδοποίηση τύπου Ι. (Πέραν τούτου δεν είναι του παρόντος για να συζητηθεί στην παρούσα υπόθεση η εμβέλεια της φράσης «εκκρεμεί αγωγή για την ειδοποίηση» τύπου Ι στο άρθρο 44Γ

(3)(δ). Τούτο υπήρξε αντικείμενο άλλων αποφάσεων του Δικαστηρίου). Ούτε όμως αυτό, ότι δηλαδή υπάρχει το δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη να καταχωρήσει αγωγή μετά την επίδοση της ειδοποίησης τύπου Ι (ή και σε άλλο χρόνο αλλά πάντως πριν την επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ) για θέματα που άπτονται του ενυπόθηκου χρέους, αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο καταχώρησης έφεσης για παραμερισμό της ειδοποίησης τύπου Ι. Το πιο πάνω παράδειγμα της λανθασμένης επίδοσης της ειδοποίησης τύπου Ι αποτελεί ένα παράδειγμα. Εξετάζεται τώρα κατά πόσο οποιοσδήποτε από τους επίδικους λόγους έφεσης είναι ικανοποιητικός ώστε να παραμεριστεί η ειδοποίηση τύπου Ι. Λόγος Έφεσης αρ. 2 («Καταβάλλονται ήδη προσπάθειες από μέρους των Αιτητών για χρηματοδότηση .») Ο συγκεκριμένος λόγος έφεσης δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο για παραμερισμό της ειδοποίησης τύπου Ι. Επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι το σκεπτικό εδώ βασίζεται σε πιθανολογήσεις. (Ενδεχόμενο μελλοντικής χρηματοδότησης κλπ). Λογός Έφεσης αρ. 5 («Δεν έχει τηρηθεί ορθά η διαδικασία .») Ουδεμία αναφορά γίνεται στην αγόρευση εκ μέρους των Αιτητών για το λόγο αυτό και συνεπώς δεν προωθήθηκε για να εξεταστεί. Ανεξαρτήτως τούτο επισημαίνεται ότι ουδεμία μαρτυρία έχει τεθεί που να δείχνει ότι οποιαδήποτε επιστολή υπερημερίας έχει σταλεί μετά την έναρξη ισχύος του Μέρους VIA του Νόμου ούτως ώστε να έπρεπε να συνοδεύεται τέτοια επιστολή από την ειδοποίηση τύπου Θ. Επιπρόσθετα σύμφωνα με το άρθρο 44Β

(2)(β), στην προκειμένη περίπτωση η ειδοποίηση τύπου Θ συνοδεύει και την ειδοποίηση τύπου Ι. Συνεπώς ο λόγος αυτός δεν ευσταθεί. Λόγος Έφεσης αρ. 6 («Οι Αιτητές έχουν γνήσια αξίωση εναντίον της Καθ' ης η Αίτηση .») Ούτε αυτός ο λόγος μπορεί να αποτελέσει ικανοποιητικό λόγο έφεσης. Πέραν τούτου επισημαίνεται το αόριστο των συγκεκριμένων ισχυρισμών στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση. Λόγοι Έφεσης 1, 3 και 4 (Κατάχρηση / Αγωγή 1802/14 / ήδη αμφισβητήθηκε το ύψος του οφειλόμενου ποσού) Με την αγόρευση εκ μέρους των Αιτητών-Εφεσειόντων τίθενται, μεταξύ άλλων, δύο κύριες θέσεις: α) ότι η υπεράσπιση που καταχωρήθηκε από του Αιτητές-Εφεσείοντες στην αγωγή της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης αρ. 1802/14, αποτελεί αγωγή με αποτέλεσμα να οδηγεί σε ακυρότητα της διαδικασίας που άρχισε η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη στα πλαίσια του Μέρους VIA του Νόμου (βλ. σελ. 4 της αγόρευσης των Αιτητών: «Είναι η θέση μας ότι η υπεράσπιση εμπίπτει στον ορισμό της έννοιας Αγωγή .»). β) ότι «η διαδικασία που προβλέπει το ΜΕΡΟΣ VIA θα πρέπει να προηγείται της καταχώρησης Αγωγής στο Επαρχιακό Δικαστήριο γιατί διαφορετικά καταστρατηγούνται τα δικαιώματα του ενυπόθηκου οφειλέτη. Ο ΤΥΠΟΣ Θ ειδοποιεί τον ενυπόθηκο οφειλέτη για το πιθανό του δικαίωμα για αναδιάρθρωση του χρέους του. Εντούτοις σε περίπτωση που έχει ήδη κινηθεί Αγωγή εναντίον του, τέτοιο δικαίωμα για αναδιάρθρωση δεν υφίσταται και είναι αδύνατο να δοθεί τέτοια δυνατότητα. Για το λόγο αυτό, σε περίπτωση που υπάρχει ήδη Αγωγή εναντίον του ενυπόθηκου οφειλέτη, όπως συμβαίνει και με την παρούσα περίπτωση, είναι άδικο, καταχρηστικό και καταστρατηγεί το πνεύμα του Νόμου και τις προθέσεις του Νομοθέτη». Με την αγόρευση εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης, απορρίπτεται η πιο πάνω επιχειρηματολογία κυρίως με αναφορά στο άρθρο 44Α του Νόμου (βλ. αγόρευση εκ μέρους της Καθ' ης η αίτηση-Εφεσίβλητης σελ. 17-28). Ανάλυση του Δικαστηρίου: Το άρθρο 44Α

(4)του Νόμου προνοεί τα εξής: «Καμία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν αποκλείει το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγματος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου». Το δε άρθρο 44

(1)του Νόμου προνοεί: «Ουδέν των εν τω παρόντι Νόμω διαλαμβανομένων επενεργεί ώστε ν' αποκλείση οιονδήποτε ενυπόθηκον δανειστήν από του να επιδιώξη διά πολιτικής αγωγής την πώλησιν του ενυποθήκου ακινήτου προς εξόφλησιν του διά της υποθήκης εξασφαλιζομένου ποσού∙ τοιαύτη δε αγωγή δύναται να εγερθή οποτεδήποτε, προ ή κατόπιν αιτήσεως προς τον Διευθυντήν δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Μέρους: .........». · Όταν αρχίσει ο ενυπόθηκος δανειστής να χρησιμοποιεί τις διαδικασίες του Μέρους VIA του Νόμου χωρίς να έχει προηγηθεί αγωγή για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, στο ερώτημα κατά πόσο μπορεί ακολούθως να προχωρήσει με την έγερση αγωγής για εξασφάλιση τέτοιου διατάγματος, το άρθρο 44Α

(4)δίδει απάντηση: Το συγκεκριμένο Μέρος του Νόμου δεν τον εμποδίζει από το «να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής ..» (πιθανόν ο ενυπόθηκος δανειστής σε κάποιες περιπτώσεις και σε κάποιο χρονικό σημείο μετά την έναρξη των διαδικασιών του Μέρους VIA να εμποδίζεται να καταχωρήσει αγωγή για λόγους όμως που δεν αφορούν το συγκεκριμένο Μέρος του Νόμου π.χ ενδεχομένως λόγω του ότι ο ενυπόθηκος οφειλέτης είναι σε διαδικασία αναδιάρθρωσης του ενυπόθηκου χρέους αλλά τούτο δεν αποτελεί εμπόδιο που προκύπτει από το Μέρος VIA του Νόμου). · Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος δανειστής καταχωρήσει αγωγή επιδιώκοντας την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου χωρίς να ενδιαφέρεται να προχωρήσει με πώληση του ιδίου ακινήτου στη βάση του Μέρους VIA, τότε το συγκεκριμένο Μέρος είναι άσχετο. Σε τέτοια περίπτωση προφανώς δεν τίθεται καν θέμα να ανατρέξει κανείς στο συγκεκριμένο Μέρος του Νόμου, για να διαπιστωθεί κατά πόσο μπορεί ή όχι να καταχωρήσει αγωγή για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. · Μέσα από το λεκτικό του άρθρου 44Α

(4)προκύπτει μεν ξεκάθαρα ότι η αγωγή από τον ενυπόθηκο δανειστή με την οποία επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος πώλησης του ακινήτου μπορεί να αρχίσει μετά την έναρξη της διαδικασίας του Μέρους VIA («. να προχωρήσει με την έγερση πολιτικής αγωγής .»), δεν είναι όμως το ίδιο ξεκάθαρο κατά πόσο με την εν λόγω παράγραφο επιτρέπεται κατά τον χρόνο έναρξης της διαδικασίας του Μέρους VIA να προϋπάρχει και να εκκρεμεί τέτοια αγωγή, κατά πόσο δηλαδή με το συγκεκριμένο λεκτικό καλύπτονται αγωγές που ήδη καταχωρήθηκαν από τους ενυπόθηκους δανειστές και εκκρεμούν. Στον προβληματισμό αυτόν προστίθενται και τα εξής: - Δεν υπάρχει πρόνοια αντίστοιχη με αυτή του άρθρου 44 του νόμου, ότι δηλαδή η αγωγή από τον ενυπόθηκο δανειστή μπορεί να εγερθεί οποτεδήποτε πριν ή κατόπιν της χρήσης της διαδικασίας του Μέρους VIA. (Στην περίπτωση της αίτησης προς το Διευθυντή ο Νομοθέτης προνόησε ρητά ότι ο ενυπόθηκος δανειστής μπορεί να καταχωρήσει αγωγή πριν ή μετά την αίτηση προς το Διευθυντή). - Στη βάση της ειδοποίησης τύπου Θ ενημερώνεται ο παραλήπτης για το ενδεχόμενο δικαιώματος αναδιάρθρωσης. Η πλευρά των Αιτητών επεσήμανε ότι τέτοιο ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης δεν αφορά τις περιπτώσεις όπου η Τράπεζα ήδη προέβη σε τερματισμό και καταχώρησε αγωγή εναντίον, μεταξύ άλλων, του ενυπόθηκου οφειλέτη. (Για το σημείο αυτό, ότι δηλαδή οι συγκεκριμένοι Αιτητές εναντίον των οποίων ήδη εκκρεμεί αγωγή δεν έχουν δικαίωμα αναδιάρθρωσης, δεν τέθηκε διαφορετική θέση από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης). Συνεπώς παρόλο που με την ειδοποίηση τύπου Θ καλείται ο παραλήπτης της ειδοποίησης να προσέλθει έγκαιρα σε επαφή με τον ενυπόθηκο δανειστή για να διαπιστωθεί κατά πόσο πληροί τα κριτήρια της αναδιάρθρωσης, εντούτοις η ειδοποίηση τύπου Θ στο βαθμό που αναφέρεται σε ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης δεν φαίνεται να αφορά τους Αιτητές-Εφεσείοντες. - Επιπρόσθετα με την ειδοποίηση Θ ο παραλήπτης προειδοποιείται ότι αν δεν βρεθεί κοινώς αποδεκτή λύση για το χρέος, θα ενεργοποιηθούν οι διαδικασίες πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου (έστω εννοείται δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου). Όμως ήδη ο ενυπόθηκος δανειστής στην προκειμένη περίπτωση προφανώς θεώρησε ότι δεν υπάρχει κοινώς αποδεκτή λύση και με την αγωγή αρ. 1802/14 ήδη ζήτησε διάταγμα για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, συνεπώς ήδη επιδιώκει την πώληση του. - Επιπρόσθετα με την ειδοποίηση τύπου Ι ο παραλήπτης καλείται να πληρώσει το ενυπόθηκο χρέος διαφορετικά η Τράπεζα θα προχωρήσει με την εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Επιπρόσθετα του ζητείται με την ίδια ειδοποίηση να εκφράσει τυχόν διαφορετική γνώμη εντός 30 ημερών. Όμως εδώ οι Αιτητές-Εφεσείοντες περιλαμβανομένου και του ενυπόθηκου οφειλέτη έχουν ήδη εκφράσει τη διαφωνία τους με την καταχώρηση της υπεράσπισης τους στην εν λόγω αγωγή. - Τίθεται επίσης το ερώτημα: Αν η ειδοποίηση τύπου Θ θα μπορούσε να αφορά μόνο κάποιες από τις περιπτώσεις στις οποίες η Τράπεζα αποστέλλει τέτοιες ειδοποιήσεις, τότε γιατί ο νόμος προνοεί ότι πάντοτε η ειδοποίηση Θ συνοδεύει την ειδοποίηση τύπου Ι. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω και με το δεδομένο ότι το συγκεκριμένο Μέρος του Νόμου πρόσφατα τυγχάνει πρακτικής εφαρμογής και έχοντας επίγνωση της σημασίας της ορθής ερμηνείας του Νόμου, ακόμα και μετά την επιφύλαξη της απόφασης έχουν κληθεί οι ευπαίδευτοι συνήγοροι για περαιτέρω επιχειρηματολογία στα πιο πάνω σημεία. Κατά τις συμπληρωματικές αγορεύσεις επαναλήφθηκαν οι αρχικές θέσεις των δύο πλευρών. Τα πιο πάνω σημεία επισημαίνονται. Όμως θα ήταν πιστεύω σφάλμα να κατέληγε το Δικαστήριο ότι ενόσω εκκρεμεί αγωγή του ενυπόθηκου δανειστή με την οποία επιδιώκει διάταγμα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, ότι εμποδίζεται ο συγκεκριμένος δανειστής από το να προχωρήσει μεταγενέστερα στη διαδικασία του Μέρους VIA του Νόμου. Πουθενά δεν υπάρχει τέτοια ρητή πρόνοια στο Νόμο. Κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με νομοθετική ρύθμιση εκτός της αρμοδιότητας του Δικαστηρίου. Ως προς τη θέση των Αιτητών-Εφεσειόντων ότι η διαδικασία του Μέρους VIA του Νόμου χρησιμοποιείται καταχρηστικά από την Καθ' ης η Αίτηση καθότι προσβλέπει στην αποστέρηση του δικαιώματος των Αιτητών-Εφεσειόντων να ακουστούν στο Δικαστήριο και να προβάλλουν τις θέσεις τους αναφορικά με το επίδικο χρέος στα πλαίσια της υπεράσπισης που έχουν καταχωρήσει στην αγωγή 1802/14: Με τον λόγο έφεσης αρ. 4 ουσιαστικά διευκρινίζεται ότι εκείνο που πραγματικά αμφισβητείται με την Έκθεση Υπεράσπισης είναι το ύψος του οφειλόμενου ποσού. (Βλ. επίσης λόγο έφεσης αρ. 4Β: «Οι Αιτητές έχουν θέσει την διαφωνία τους αναφορικά με το ποσό του οφειλόμενου υπολοίπου προς την Καθ' ης η Αίτηση και η οποία εμφαίνεται από την Έκθεση Υπεράσπισης των». Το δικαίωμα καταχώρησης Υπεράσπισης στους Αιτητές-Εφεσείοντες τους δόθηκε επειδή η ίδια η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη επέλεξε την καταχώρηση της εν λόγω αγωγής. Θα μπορούσε η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη να επέλεγε να μην καταχωρούσε την αγωγή, ή θα μπορούσε σε κάποιο στάδιο να επέλεγε ή να επιλέξει να την αποσύρει. Εσφαλμένα πιστεύω οι Αιτητές-Εφεσείοντες θεωρούν ότι η ειδοποίηση τύπου Ι μπορεί να παραμεριστεί βασιζόμενη στο ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της εν λόγω αγωγής που η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη επέλεξε να καταχωρήσει εναντίον τους. Η εν λόγω αγωγή δεν ήταν προϋπόθεση για τη χρησιμοποίηση της διαδικασίας του Μέρους VIA του Νόμου και η καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης δεν οδηγεί από μόνη της σε ακυρότητα της διαδικασίας του Μέρους VIA του Νόμου. Υπενθυμίζεται ότι για να πετύχει η παρούσα Αίτηση-Έφεση εναντίον της ειδοποίησης τύπου Ι, θα πρέπει οι Αιτητές να δείξουν ότι παραβλάπτονται με την εν λόγω ειδοποίηση τα έννομα συμφέροντά τους (άρθρο 44ΙΓ). Αυτό είναι το ζητούμενο και το κρίσιμο σημείο. Είναι γεγονός ότι σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την ειδοποίηση τύπου Ι, εκτός αν υπάρχει άλλη εξέλιξη, η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη δικαιούται να προχωρήσει με την επίδοση της ειδοποίησης τύπου ΙΑ με σκοπό την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Όμως τούτο δεν τερματίζει αυτόματα το δικαίωμα των Αιτητών να ακουστούν στην αγωγή ενόσω και εφόσον εκκρεμεί η εν λόγω αγωγή. Υπάρχει βέβαια η περίπτωση στο τέλος της ημέρας η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη να ικανοποιηθεί από το προϊόν της πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου που τυχόν προκύψει από τη διαδικασία του Μέρους VIA και να αποσύρει την εν λόγω αγωγή: α) Όμως αυτό είναι ένα ενδεχόμενο το οποίο από μόνο του ως ενδεχόμενο δεν μπορεί να οδηγήσει σε κατάληξη του Δικαστηρίου στα πλαίσια της σημερινής διαδικασίας ότι με την ειδοποίηση τύπου Ι παραβλάπτονται τα έννομα συμφέροντα των Αιτητών-Εφεσειόντων. β) Είναι επίσης παράδοξο οι Αιτητές-Εφεσείοντες να επιχειρηματολογούν ότι παραβλάπτονται τα έννομα συμφέροντά τους σε σχέση με την ειδοποίηση τύπου Ι αναλόγως της τύχης δικαστικής διαδικασίας (της αγωγής δηλαδή 1802/14) που οι ίδιοι δεν καταχώρησαν. Επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι ούτε Ανταπαίτηση έχει καταχωρηθεί στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής με την οποία να ζητείται π.χ. ακύρωση της υποθήκης. Επιπρόσθετα σημειώνονται τα εξής: α) Διαφωνώ με τη θέση των Αιτητών-Εφεσειόντων ότι η Υπεράσπιση που καταχώρησαν οι Αιτητές-Εφεσείοντες στην αγωγή 1802/14, αποτελεί αγωγή που μάλιστα οδηγεί σε ακυρότητα της διαδικασίας που άρχισε η Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη στα πλαίσια του Μέρους VIA. Η Έκθεση Υπεράσπισης αποτελεί δικόγραφο στα πλαίσια της αγωγής που η Καθ' ης η Αίτηση καταχώρησε. β) Στην ειδοποίηση τύπου Ι πράγματι καλείται ο παραλήπτης της ειδοποίησης να εκφράσει γραπτώς τυχόν διαφορετική γνώμη. Δεν υποδείχθηκε πού στο Νόμο προνοείται ότι τυχόν τέτοια έκφραση διαφορετικής γνώμης από μόνη της έχει ως αποτέλεσμα την ακυρότητα της ειδοποίησης τύπου Ι. Ενόψει των πιο πάνω η Αίτηση-Έφεση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητης και εναντίον των Αιτητών-Εφεσειόντων όπως υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil / General / Final Αναφορικά: Αίτηση-Έφεση εναντίον Ειδοποίησης τύπου Ι cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο