SPREKELIA PROPERTIES LIMITED (HE 192304) κ.α. ν. BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αίτησης Έφεσης: 256/16, 17/2/2017

(1)/2014, εκδίδοντας και επιδίδοντας τις ειδοποιήσεις Τύπου Θ και Ι. Ακολούθησε μετά η έκδοση και επίδοση των ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και ΙΒ. Οι Εφεσείοντες κατεχώρησαν στις 20.12.2016 την παρούσα αίτηση/έφεση επιζητώντας μεταξύ άλλων ακύρωση των ειδοποιήσεων Τύπου Θ, Ι, ΙΑ και ΙΒ και ακύρωση του ορισθέντος για τις 6.3.2017 πλειστηριασμού. Προβάλλονται ένδεκα

(11)λόγοι για τους οποίους επιζητείται η ακύρωση των ειδοποιήσεων και του πλειστηριασμού. Η αίτηση/έφεση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εκ των Εφεσειόντων-Αιτητών Γεώργιου Ξενοφώντος. Αναφέρει σε αυτήν τα γεγονότα της επίδοσης, των σχετικών ειδοποιήσεων τόσο σε αυτόν υπό την προσωπική του ιδιότητα και ως διευθυντή της Εφεσείουσας 1, όσον και στον Εφεσείοντα-Αιτητή 3 (Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση οι ειδοποιήσεις). Σε σχέση με το δάνειο που αναφέρεται στις ειδοποιήσεις έχει κινηθεί εκ μέρους της Εφεσίβλητης και εναντίον των Εφεσειόντων η αγωγή αρ. 1699/

1. Το εν λόγω χρέος αμφισβητήθηκε από τους Αιτητές οι οποίοι καταχώρησαν σχετική Έκθεση Υπεράσπισης. Σημειώνει ότι οι επίδικες υποθήκες δεν καλύπτουν οποιοδήποτε άλλο χρέος πλην εκείνου το οποίο διεκδικείται με την ανωτέρω αγωγή (Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση η αγωγή και η Έκθεση Υπεράσπισης). Ισχυρίζεται, βασιζόμενος σε νομική συμβουλή που έλαβε από τη δικηγόρο του, ότι η διαδικασία που ακολούθησαν οι Καθ΄ ων η αίτηση είναι καταχρηστική και ότι δεν μπορούν να επιδιώκουν την πώληση των ενυπόθηκων κτημάτων με τη διαδικασία που προβλέπεται από το Μέρος VIA του Ν. 9/65 όταν για το ενυπόθηκο χρέος εκκρεμεί η αγωγή 1699/
2. Η Εφεσίβλητη καταχώρισε ειδοποίηση ένστασης με την οποία εγείρει δέκα

(10)λόγους, υποστηρίζοντας την αποτυχία της αίτησης/έφεσης. Προβάλλει εις απάντηση των λόγων έφεσης ότι οι ειδοποιήσεις έχουν δεόντως επιδοθεί. Ότι η μόνη εφέσιμη ειδοποίηση είναι η Τύπου ΙΑ. Επικαλείται το δικαίωμα της να προχωρήσει τη διαδικασία πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου με οποιοδήποτε τρόπο επιλέξει, εκκρεμούσης αγωγής. Ισχυρίζεται επίσης ότι οι Αιτητές ερμηνεύουν λανθασμένα τις διατάξεις του Ν.9/

1. Η ειδοποίηση ένστασης συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του Ανδρόνικου Σταυρινού, ο οποίος εργάζεται στο Τμήμα Προβληματικών Λογαριασμών της Εφεσίβλητης. Περιγράφει με αυτήν τα γεγονότα που περιβάλλουν τη σύμβαση δανείου, τις συμβάσεις υποθηκών, τον τερματισμό του λογαριασμού και την καταχώρηση της αγωγής εναντίον των Αιτητών. Συνεχίζει η αναφορά με την παράθεση των γεγονότων της αποστολής και επίδοσης των ειδοποιήσεων Τύπου Θ και Τύπου Ι. Καταγράφεται στην ένορκη δήλωση: «Επιδόθηκε στις 11.10.2016 και 12.10.2016 εκ μέρους της Τράπεζας στους Εφεσείοντες-Αιτητές η Ειδοποίηση «Τύπος Ι» η οποία συνοδευόταν από την Ειδοποίηση «Τύπος Θ» και από σχετική κατάσταση λογαριασμού στην οποία καταδεικνύεται το ενυπόθηκο χρέος συμπεριλαμβανομένων τόκων και εξόδων. Στις 13.12.2016 και 14.12.2016 επιδόθηκαν στους Εφεσείοντες-Αιτητές η ειδοποίηση «Τύπος ΙΑ» και η ειδοποίηση «Τύπος ΙΒ». Με την ειδοποίηση Τύπου ΙΑ οι Εφεσείοντες-Αιτητές επληροφορούντο ότι θα διεξαγόταν πλειστηριασμός στις 6.3.
2. Προτού προχωρήσω στην εξέταση των επιμέρους λόγων έφεσης πρέπει να σημειωθούν τα εξής σχετικά με το Νόμο 9/
3. Δυνάμει των διατάξεων του Μέρους VIA του Νόμου 9/1965, σε περίπτωση υπερημερίας ως ορίζει το άρθρο 27, αποτέλεσμα της οποίας ολόκληρο το ενυπόθηκο χρέος καθίσταται πληρωτέο και η υπερημερία διαρκεί πέραν των 120 ημερών από την ημερομηνία που αυτό καθίσταται πληρωτέο, τότε ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην προβλεπόμενη από το Μέρος VIA διαδικασία (άρθρο 44Β(γ)). Η έναρξη της διαδικασίας επιτυγχάνεται με την αποστολή της ειδοποίησης Τύπου Ι (άρθρο 44Γ) η οποία όταν ο δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα συνοδεύεται από την ειδοποίηση Θ (άρθρο 44Β 2(α)). Με την ειδοποίηση Τύπου Ι αποστέλλεται και κατάσταση λογαριασμού του ενυπόθηκου χρέους, τόκων κ.λ.π.. Με αυτήν καλείται ο οφειλέτης όπως εξοφλήσει εντός προθεσμίας 30 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης το οφειλόμενο ποσό. Στο ίδιο άρθρο υπάρχει η εξής επιφύλαξη: «44Γ-

(1)Τηρουµένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόµενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «I» του ∆εύτερου Παραρτήµατος, συνοδευόµενη από κατάσταση λογαριασµού του οφειλόµενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύµφωνα µε την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασµού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσµία όχι µικρότερη των τριάντα

(30)ηµερών από την ηµεροµηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόµενου ποσού: Νοείται ότι, µε την ειδοποίηση ενηµερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση µη εξόφλησης του οφειλόµενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωµά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου µε βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Σε περίπτωση παράλειψης συμμόρφωσης εντός της ταχθείσας προθεσμίας, προς τις απαιτήσεις της ειδοποίησης Ι, τότε αποστέλλεται προς τον οφειλέτη και προς οιονδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δεύτερη έγγραφη ειδοποίηση, στην οποία πρέπει να αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί µε πλειστηριασµό· η ειδοποίηση επιδίδεται κατά τον Τύπο ΙΑ του ∆ευτέρου Παραρτήµατος, εντός περιόδου όχι µικρότερης των τριάντα

(30)ηµερών από την καθορισµένη ηµέρα και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου (άρθρο 44Γ

(2)). Η δεύτερη αυτή ειδοποίηση (ήτοι η ΙΑ) επιδόθηκε στους Αιτητές 1 και 2 στις 13.12.2016 και στον Αιτητή 3 στις 14.12.

1. Με αυτές ενημερώνονταν ότι ο δανειστής προτίθετο να προχωρήσει με την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου στις 6.3.
2. Ταυτόχρονα απεστάλη η ειδοποίηση τύπου ΙΒ (άρθρο 44Δ

(2)) με την οποίαν ενημερώνονταν οι Εφεσείοντες ότι η Εφεσίβλητη θα προχωρούσε εντός 10 ημερών στο διορισμό εκτιμητή για την εκτίμηση της αξίας του ενυπόθηκου ακινήτου. Δικαίωμα διορισμού δεύτερου εκτιμητή παρέχεται δια του άρθρου 44Δ

(1)και στον οφειλέτη, ώστε να ετοιμαστούν ανεξάρτητες εκτιμήσεις. Με την πάροδο 10 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης ΙΒ, ο οφειλέτης οφείλει να ενημερώσει την τράπεζα για την ταυτότητα του εκτιμητή που διόρισε. Στην παρούσα περίπτωση η Εφεσείουσα επιζητεί ακύρωση και αυτής της ειδοποίησης για τους ίδιους λόγους που αφορούν τις υπόλοιπες ειδοποιήσεις. Η κρινόμενη έφεση στρέφεται όπως ελέχθη, εναντίον του κύρους των ειδοποιήσεων Τύπου Θ, Ι, ΙΑ και ΙΒ. Αποτελεί τη θέση της συνηγόρου της Εφεσίβλητης πως η ειδοποίηση Τύπου ΙΑ μπορεί να ακυρωθεί μόνον για τους συγκεκριμένους λόγους που καταγράφονται στο άρθρο 44Γ

(3)και ότι είναι η μόνη για την οποία προβλέπονται αυτές οι προϋποθέσεις. Χωρίς επί του παρόντος να αποφασίζεται εάν η ειδοποίηση Τύπου Ι είναι εφέσιμη ή όχι σημειώνονται τα εξής: Προνοεί σχετικά το άρθρο 44ΙΓ: «44ΙΓ. Αναφορικά µε την άσκηση των δικαιωµάτων και των υποχρεώσεων του ενυπόθηκου δανειστή, σύµφωνα µε τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, ενυπόθηκος οφειλέτης ή οποιοδήποτε ενδιαφερόµενο πρόσωπο, του οποίου τα έννοµα συµφέροντα παραβλάπτονται από οποιαδήποτε ειδοποίηση ή πράξη, στα πλαίσια του παρόντος Μέρους, δύναται εντός χρονικής περιόδου που δεν υπερβαίνει τις τριάντα

(30)ηµέρες από την ηµεροµηνία που το πρόσωπο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τέτοια ειδοποίηση ή πράξη, να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό ∆ικαστήριο: Νοείται ότι, οι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (∆ιακατοχή, Εγγραφή και Εκτίµηση) Νόµου εφαρµόζονται, κατ' αναλογίαν και όπου στα πιο πάνω άρθρα αναφέρεται η λέξη «∆ιευθυντής», για σκοπούς εφαρµογής των ανωτέρω διατάξεων, αυτή αντικαθίσταται µε τις λέξεις «ενυπόθηκος δανειστής». Με το άρθρο 44ΙΓ, τάσσονται ουσιαστικά δύο προϋποθέσεις. Η πρώτη να παραβλάπτονται συμφέροντα του Αιτητή και η δεύτερη τάσσει προθεσμία 30 ημερών από της επίδοσης της ειδοποίησης για άσκηση έφεσης εναντίον της οποίας στρέφεται. Συνεπώς η έφεση εναντίον του κύρους της ειδοποίησης Τύπου Ι δεν μπορεί να επιτύχει, αφού καταχωρήθηκε εκτός της προθεσμίας των 30 ημερών (επιδόθηκε 12 και 11.10.2016 ενώ η αίτηση/έφεση καταχωρήθηκε στις 20.12.2016). Στο ίδιο κώλυμα προσκρούει και η ειδοποίηση Τύπου Θ, αφού επιδόθηκε την ίδια ημερομηνία με την ειδοποίηση Τύπου Ι στους Αιτητές 1, 2 και

1. Παρά ταύτα, επειδή όλοι οι λόγοι έφεσης στρέφονται και αφορούν όλες τις ειδοποιήσεις, δηλαδή και τις Τύπου ΙΑ και ΙΒ, εξετάζονται κατωτέρω οι λόγοι έφεσης που αναφέρονται στον τύπο και την επίδοση αυτών. Προβάλλονται 3 λόγοι έφεσης (1.2, 1.6 και 1.7) οι οποίοι άπτονται του κύρους και της επίδοσης των προσβαλλόμενων ειδοποιήσεων. Ότι δεν πληρούν τον τύπο και τις προϋποθέσεις και ότι δεν επιδόθηκαν δεόντως. Ο δεύτερος λόγος (επίδοση) όχι μόνον δεν προωθήθηκε και δεν υποστηρίχθηκε αλλά αντίθετα, με την ένορκη δήλωση του Αιτητή 2 επιβεβαιώνεται η επίδοση τους προς αυτούς. Λέει συγκεκριμένα ότι: - «στις 12/10/2016 επέδωσαν σε μένα προσωπικά την ειδοποίηση τύπου «Ι» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «Θ», και στις 13/12/2016 μου επέδωσαν την ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «ΙΒ» με επισυνημμένη κατάσταση λογαριασμού. - στις 12/10/2016 επέδωσαν σε εμένα προσωπικά ως διευθυντή της Αιτήτριας-Εφεσείουσας αρ. 1 την ειδοποίηση τύπου «Ι» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «Θ», και στις 13/12/2016 επέδωσαν σε εμένα προσωπικά ως διευθυντή της Αιτήτριας-Εφεσείουσας αρ. 1 την ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «ΙΒ». - στις 11/10/2016 επέδωσαν στον Αιτητή-Εφεσείοντα αρ. 3 την ειδοποίηση τύπου «Ι» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «Θ», και στις 14/12/2016 του επέδωσαν την ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση τύπου «ΙΒ» με επισυνημμένη κατάσταση λογαριασμού.» Επιβεβαιώνεται δε η επίδοση και από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, Τεκμήρια 2 και
2. Ο πρώτος λόγος (τύπος και προϋποθέσεις) είναι επίσης ανεδαφικός. Μια σύγκριση των ειδοποιήσεων που εστάλησαν με εκείνες που απαιτεί ο Νόμος και περιλαμβάνονται στο Δεύτερο Παράρτημα, αποδεικνύει την πλήρη συμμόρφωση με τους προβλεπόμενους τύπους. Έχοντας αποφασίσει ότι οι ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και ΙΒ έχουν επιδοθεί δεόντως εξετάζονται αμέσως κατωτέρω οι λόγοι ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Λόγοι ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ όπως κατ΄ εξαντλητικό τρόπο απαριθμούνται στο άρθρο 44Γ

(3)είναι: «(α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1).3.» Υποδεικνύει η συνήγορος της Εφεσίβλητης, και ορθά, ότι κανένας από τους πιο πάνω λόγους δεν ευσταθεί. Σε σχέση με τα ανωτέρω υποδεικνύονται τα εξής: Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση δεν προβάλλεται λόγος απόρριψης της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ, σχετικός με τους προβλεπόμενους από το Νόμο λόγους, πέραν της μη συμμόρφωσης με τους τύπους που προνοούνται στο Νόμο και το γεγονός της ύπαρξης αγωγής. Στην αγόρευση της η συνήγορος των Αιτητών επιχειρεί να συνδέσει την αγωγή 1699/13 με την προϋπόθεση (δ). Προκύπτει αβίαστα από τα Τεκμήρια της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση (δέσμη 1) και τα Τεκμήρια 2 και 3 της ένορκης δήλωσης της Εφεσίβλητης πως: «(α) Η ειδοποίηση τύπου ΙΑ όπως και όλες οι άλλες πληρούν τον τύπο τον προβλεπόμενο από το Δεύτερο Παράρτημα. Μια αντιπαραβολή τους με τον τύπο εκείνο το αποδεικνύει. (β) Η ειδοποίηση ΙΑ καθώς και όλες οι άλλες έχουν επιδοθεί δεόντως όπως ανωτέρω καταγράφηκε. (γ) Η ειδοποίηση Τύπου ΙΑ έχει εκδοθεί και αποσταλεί στις 13.12.2016 στους Αιτητές 1 και 2 και στις 14.12.2016 προς τον Αιτητή 3 ήτοι μετά τη λήξη της προθεσμίας για εξόφληση του οφειλόμενου ποσού όπως τάχθηκε με την ειδοποίηση Τύπου Ι η οποία επιδόθηκε στους Αιτητές 1 και 2 στις 12.10.2016 και στον Αιτητή 3 στις 11.10.2016. (δ) Δεν εκκρεμεί αγωγή για ακύρωση της ειδοποίησης του άρθρου 44Γ

(1), δηλαδή η ειδοποίηση Τύπου Ι. Η αγωγή 1699/13 η οποία εκκρεμεί δεν καταχωρήθηκε από τους Αιτητές αναφορικά με την ειδοποίηση Τύπου Ι και το περιεχόμενο αυτής, αλλά από την Εφεσίβλητη για αξίωση του οφειλόμενου ποσού, δυνάμει της σύμβασης δανείου. Επισημαίνεται πως ο ενόρκως δηλών Αιτητής 2, δηλώνει ότι οι υποθήκες συνάφθηκαν για κάλυψη του συγκεκριμένου χρέους, αποδεχόμενος ουσιαστικά τόσο τη σύμβαση δανείου όσο και την υποθήκη που καλύπτει και εγγυώνται αυτήν. Συνακόλουθα δεν συντρέχει λόγος για ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ. Παρά ταύτα θα εξεταστούν και οι λοιποί λόγοι έφεσης, αφού προτείνεται με αυτούς, μεταξύ άλλων, και θέμα κατάχρησης της διαδικασίας. Λόγος έφεσης 1.3 Ο λόγος αυτός στρέφεται εναντίον της τηρηθείσας και χρησιμοποιηθείσας από την Εφεσίβλητη διαδικασίας την οποία χαρακτηρίζουν ως καταχρηστική και καταστρατηγούσα το πνεύμα του Μέρους VIA. Προβάλλεται ως αιτιολογία η ύπαρξη της αγωγής 1699/13 με την οποία επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου και υποδεικνύεται ότι η χρήση πολλαπλών διαδικασιών για την επιδίωξη του ιδίου σκοπού συνιστά καταχρηστική συμπεριφορά. Στους λόγους ένστασης αλλά και στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει αντικρούεται η ισχυριζόμενη καταχρηστικότητα με τους ισχυρισμούς ότι: - Οι διατάξεις του Ν. 9/65 ρητά παρέχουν στην τράπεζα το δικαίωμα εάν το επιθυμεί να καταχωρήσει πολιτική αγωγή προκειμένου να εξασφαλίσει διάταγμα Δικαστηρίου για την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου. Ουδεμία διάταξη του εν λόγω νομοθετικού πλαισίου δεν υποστηρίζει τη θέση ότι μετά την καταχώρηση αγωγής με την οποία ζητείται διάταγμα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου δεν μπορεί να κινηθεί η διαδικασία του Μέρους VIA. Η τράπεζα, σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, έχει τη δυνατότητα να προωθεί παράλληλα οιανδήποτε διαδικασία, ώστε να διεκδικήσει το λαβείν της. - Οι διατάξεις τους Μέρους VIA του Ν. 9/65 τυγχάνουν εφαρμογής σε κάθε περίπτωση σύμβασης υποθήκης, δηλαδή σε υφιστάμενες και νέες συμβάσεις υποθήκης. Η ίδια επιχειρηματολογία αναπτύχθηκε από τη συνήγορο της Εφεσίβλητης με παραπομπή στα σχετικά άρθρα του Νόμου τα οποία και ανέλυσε. Το παρόν Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να εξετάσει παρόμοιο θέμα, δηλαδή της δυνατότητας ή όχι πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου με βάση το Μέρος VIA, στην απόφαση που εξέδωσε στην υπόθεση Χριστοφής Κούνουνας κ.α. v. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αίτηση/Έφεση 195/2016, ημερομηνίας 7.11.2016. Επαναλαμβάνονται τα όσα εκεί λέχθηκαν: «Η προσπάθεια επίλυσης του ζητήματος και απάντησης του εύλογου ερωτήματος του τι δέον γενέσθαι στην περίπτωση ύπαρξης δικαστικής απόφασης και διατάγματος εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου, αποτελεί εγχείρημα όχι και τόσο απλό, αφού αμφότερες οι απόψεις είναι λογικές. Πιστεύω πως μια αναδρομή στη σκοπιμότητα του Νόμου θα βοηθήσει την ερμηνεία του. Στόχος της θέσπισης του μέρους VIA, ήταν η πρόσδοση ταχύτητας στις διαδικασίες πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων και η είσπραξη των οφειλόμενων και εξασφαλιζόμενων με την υποθήκη ποσό ή ποσά. Για τούτο και οι προθεσμίες των 30 ημερών που τίθενται για πληρωμή αλλά ακόμη και η «ασφυκτική» προθεσμία των 30 ημερών από της καταχώρησης της αίτησης εντός της οποίας το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί (ο περί Πωλήσεως (Τροποποιητικός) Διαδικαστικός Κανονισμός 4/2015, άρθρο 14). Θεωρώ πως δεν είναι καθόλου άσχετη η έναρξη του Μέρους VIA με το άρθρο 44Α το οποίο καθορίζει την εφαρμογή του μέρους αυτού σε κάθε σύμβαση υποθήκης προγενέστερης ή μεταγενέστερης του Νόμου. Καθορίζει ρητά πως: «44Α.-

(1)Οι διατάξεις του παρόντος Μέρους εφαρµόζονται σε κάθε περίπτωση σύµβασης υποθήκης, η οποία ενεγράφη στο κτηµατικό µητρώο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου ή η οποία εγγράφεται στο κτηµατικό µητρώο µετά την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου.» Προχωρεί περαιτέρω ο Νόμος συσχετίζοντας το παρόν Μέρος VIA με το προηγούμενο Μέρος VI, με το οποίο η πώληση επιτυγχανόταν μετά από αίτηση προς τον Διευθυντή του Κτηματολογίου, και αναφέρει πως: «

(2)Καµία διάταξη του Μέρους VI δεν απαγορεύει σε ενυπόθηκο δανειστή να προχωρήσει µε την εφαρµογή της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σύµφωνα µε τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Για να συνεχίσει στην επόμενη διάταξη όπου διαβάζουμε πως: «

(3)Καµία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν απαγορεύει στον ενυπόθηκο δανειστή την εφαρµογή της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σύµφωνα µε τις διατάξεις του Μέρους VI:» Τίθεται δε επιπροσθέτως η κάτωθι επιφύλαξη με την οποία οι χρονικές προθεσμίες που τίθενται με το Μέρος VIA να αναπροσαρμόζονται και σε όσα ποσά έχουν καταστεί πληρωτέα πριν την εφαρμογή του: «Νοείται ότι, σε περίπτωση που το ενυπόθηκο χρέος έχει καταστεί πληρωτέο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Μέρους, τα χρονικά περιθώρια και οι διαδικασίες που προβλέπονται στο παρόν Μέρος δύναται να τυγχάνουν εφαρµογής από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου.» Τίποτα συνεπώς και καμία διάταξη υπάρχει στο Νόμο, απαγορευτική της χρήσης από τον ενυπόθηκο δανειστή της διαδικασίας του μέρους τούτου για εκποίηση του ενυπόθηκου ακινήτου. Ενδεχομένως η χρήση κάποιων εντύπων και διαδικασιών για να καταστεί το χρέος υπερήμερο ώστε να κινηθεί η διαδικασία του Μέρους VIA, να εφαρμόζεται όπου το χρέος είναι «οφειλόμενο». Οφειλόμενο όμως παραμένει και το εκ δικαστικής αποφάσεως ποσό, με τη διαφορά ότι η υπερημερία του είναι επιβεβαιωμένη. Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε για αναδιάρθρωση «δανείου» (τύπος Θ) αφού το δάνειο έχει καταστεί εξ΄ αποφάσεως χρέος. Εκείνο βέβαια που παραμένει είναι το χρέος. Εισέτι οφειλόμενο. Για το οποίο υπάρχει πάντα η δυνατότητα προσφοράς διευθέτησης του. Η ύπαρξη διατάγματος Δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου δεν καθιστά καταχρηστική την επιδίωξη πώλησης δυνάμει του Μέρους VIA του Νόμου δεδομένου πως ο δανειστής επιδιώκει το ίδιο αποτέλεσμα με κάποιον άλλο τρόπο τον οποίον του παρέχει σχετικός Νόμος. Η έκδοση δικαστικής απόφασης και σχετικού διατάγματος για πώληση ενυπόθηκου κτήματος παρέχει δικαιώματα στον εξ΄ αποφάσεως δανειστή. Δεν εναποθέτει υποχρέωση. Ούτε περιορίζει το δικαίωμα του δανειστή να ακολουθήσει άλλη μέθοδο εκτέλεσης ή πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου, όταν ο Νόμος του το επιτρέπει." Πρόσθετα, στην κρινόμενη περίπτωση όπου εκκρεμεί η αγωγή, η διάταξη αρ. 4 του άρθρου 44A επιτρέπει και όχι αποκλείει την παράλληλη διαδικασία επιδίωξης διατάγματος δι΄ αγωγής και προώθηση της διαδικασίας πώλησης από τον ενυπόθηκο δανειστή: «

(4)Καµία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν αποκλείει το δικαίωµα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει µε την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγµατος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου.» Ουσιαστικά δεν επιζητείται η εξασφάλιση ενός νέου διατάγματος, αλλά η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, του ιδίου αποτελέσματος που θα προκύψει από την εφαρμογή της έκδοσης διατάγματος πώλησης. Το ίδιο αποτέλεσμα, όπως οι ήδη υπάρχουσες διαδικασίες τις οποίες ο νομοθέτης δεν έχει καταργήσει και σε σχέση με τις οποίες επέλεξε όπως προσθέσει και προσφέρει μια εναλλακτική διαδικασία. Επισημαίνεται και πάλιν πως η σχετική διάταξη του άρθρου 44

(4)δεν απαγορεύει ούτε και αποκλείει τη συνύπαρξη αγωγής και της διαδικασίας του Μέρους VIA. Λόγοι έφεσης 1.1 και 1.4 Προβάλλεται με τους ανωτέρω λόγους ο ισχυρισμός ότι δεν τηρήθηκε ορθά η διαδικασία που προβλέπει ο Νόμος 9/1965. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, καταγράφεται πως έπρεπε να προηγηθεί η αποστολή της ειδοποίησης Τύπου Θ και να ακολουθήσει η Τύπου Ι, ενώ η Εφεσίβλητη επέλεξε να τις επιδώσει ταυτόχρονα. Η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε για τούτο το θέμα είναι κάπως αντιφατική. Αναφέρεται στην αγόρευση της συνηγόρου των Εφεσειόντων: «Για τις ειδοποιήσεις τύπου «Θ» και «Ι» επικαλούμαι πως οι Καθ΄ ων η αίτηση-Εφεσίβλητοι δεν έχουν να προσκομίσουν οποιαδήποτε μαρτυρία που να αποδεικνύει πως η ειδοποίηση τύπου «Θ» επιδόθηκε προγενέστερα της ειδοποίησης τύπου «Ι», όπως ισχυρίζονται.» Συνεχίζεται η αναφορά με την εισήγηση πως: «Επί του εν λόγω θέματος, επικαλούμαι τις πρόνοιες του σχετικού Νόμου πως δεν αναφέρεται ρητά ότι η ειδοποίηση τύπου «Θ» θα πρέπει να προηγηθεί της ειδοποίησης «Ι». Αποτελεί θέση μου, ότι η πρόθεση του Νομοθέτη έχει ως προαναφέρθηκε, καθόσον αν πραγματικά ήθελε οι δύο αυτές ειδοποιήσεις να επιδοθούν ταυτόχρονα δεν θα τις διαχώριζε με διαφορετικά γράμματα, (ήτοι Θ και Ι). Τα πιο πάνω ισχύουν, κατ΄ αναλογία, και για τις ειδοποιήσεις τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ». Η συνήγορος της Εφεσίβλητης ισχυρίζεται πως τέτοια θέση δεν ευσταθεί και επικαλείται προς υποστήριξη της θέσης της το άρθρο 44Β

(2)(β). Έχει, στην αρχή της απόφασης, παρατεθεί ο τρόπος έναρξης της διαδικασίας του Μέρους VIA. Το σχετικό επί του θέματος άρθρο 44Β

(2)(α) προνοεί ότι η ειδοποίηση Τύπου Θ συνοδεύει απαραίτητα την ειδοποίηση Τύπου Ι όταν ο δανειστής είναι αδειοδοτημένο πιστωτικό ίδρυμα. Από το λεκτικό του άρθρου 44Β

(2)(α) προκύπτει ότι η ειδοποίηση Τύπου Θ συνοδεύει οποιαδήποτε ειδοποίηση αποστέλλεται από τον ενυπόθηκο δανειστή και αφορά υπερημερία ή απαίτηση για πληρωμή ενυπόθηκου χρέους. Έχοντας υπόψη τη διαδικασία την οποία η Εφεσίβλητη ακολούθησε, όπως ανωτέρω εξηγήθηκε, σε σχέση με την επίδοση της ειδοποίησης Τύπου Ι συνοδευόμενης από την ειδοποίηση Τύπου Θ, είναι αβάσιμη η θέση ως προς το ότι η διαδικασία την οποία η Εφεσίβλητη ακολούθησε είναι λανθασμένη και πάσχει διότι η επίδοση του Τύπου Θ έπρεπε να γίνει νωρίτερα από την επίδοση του Τύπου Ι, ή ότι για να προχωρήσει η διαδικασία με την επίδοση του Τύπου Ι, έπρεπε να προηγηθεί η ειδοποίηση Τύπου Θ. Ανάλογη είναι και η απάντηση για τις ειδοποιήσεις Τύπου ΙΑ και ΙΒ, δεδομένου πως το άρθρο 44Δ

(2)δεν απαγορεύει την ταυτόχρονη επίδοση των ειδοποιήσεων Τύπου ΙΑ και ΙΒ. Αυτό το οποίο διαπιστώνεται από το Δικαστήριο είναι πως επί αυτού του θέματος η Εφεσίβλητη έχει ακολουθήσει ορθά τη διαδικασία η οποία προβλέπεται από το Μέρος VIA του σχετικού Νόμου και πως τα όσα αναφέρει σχετικά ο ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της αίτησης δεν ευσταθούν. Λόγοι έφεσης 1.5, 1.8 και 1.9 Το χρέος δεν έχει καταστεί απαιτητό και/ή δεν υπάρχει υπερημερία των Αιτητών, ούτε τηρήθηκαν οι απαραίτητες προϋποθέσεις. Αναφέρει στην ένορκη δήλωση του ο Αιτητής 2 πως αφενός δεν υπάρχει καμιά λεπτομέρεια λογαριασμού στις αποσταλείσες ειδοποιήσεις και αφετέρου ότι δεν διαφαίνεται η υπερημερία των 120 ημερών, όπως απαιτείται από το Νόμο, ώστε να ενεργοποιηθεί η δυνάμει του Μέρους VIA διαδικασία πλειστηριασμού. Να σημειωθεί πως στην ειδοποίηση Τύπου Ι επισυνάπτεται η προβλεπόμενη από το σχετικό παράρτημα του Νόμου κατάσταση λογαριασμού (Τεκμήριο 2 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση). Όπως συνάγεται από την ένορκη δήλωση του κ. Σταυρινού αλλά και τα σχετικά τεκμήρια (Τεκμήριο 2) που επισυνάπτονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, η τράπεζα προχώρησε σε απαίτηση του ενυπόθηκου χρέους από τις 9.1.2013. Το χρέος δεν πληρώθηκε και συνεπώς η ελάχιστη περίοδος των 120 ημερών υπερημερίας του ενυπόθηκου χρέους που τίθεται από το άρθρο 44Β

(1)ως προϋπόθεση για έναρξη της διαδικασίας πλειστηριασμού έχει παρέλθει. Λόγοι έφεσης 1.10 και 1.11 Επικαλούνται περαιτέρω οι Αιτητές πως εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα επηρεαστούν τα δικαιώματα τους και η αγωγή 1699/13 θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Έχουν ανωτέρω καταγραφεί και επεξηγηθεί οι πρόνοιες, προϋποθέσεις και απαιτήσεις του Μέρους VIA του Νόμου καθώς και η δυνατότητα ύπαρξης πολιτικής αγωγής και προώθηση της διαδικασίας πώλησης με πλειστηριασμό από τον δανειστή. Δεν χρειάζεται να επαναληφθούν. Συνεπώς κρίνεται πως η αίτηση/έφεση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εφεσίβλητης-Καθ΄ ης η αίτηση και εναντίον των Αιτητών όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: (Αίτηση/Έφεση - Ειδοποίηση σε ενδιαφερόμενα πρόσωπα) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο