← Κύπρος

Αναφορικά με την Εταιρεία POLYNIKIS TOYRIST ENTERPRISES LTD (HE 7795) ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ κ.α., Γενική Αίτηση: 216/16, 15/2/2017

Αναφορικά με την Εταιρεία POLYNIKIS TOYRIST ENTERPRISES LTD (HE 7795) ν. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ κ.α., Γενική Αίτηση: 216/16, 15/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A52 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση: 216/16 Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο - ΚΕΦ. 113 Άρθρα 202Α μέχρι 202ΛΗ και Αναφορικά με την Εταιρεία POLYNIKIS TOYRIST ENTERPRISES LTD (HE 7795), εκ Πάφου και

  1. ΜΙΧΑΛΑΚΗΣ Π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, εκ Πάφου
  2. ΠΟΛΥΝΕΙΚΗΣ Α. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, εκ Πάφου
  3. ΘΕΟΦΑΝΩ Α. ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ, εκ Πάφου
  4. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, εκ Πάφου
  5. ΜΑΡΙΑ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ, εκ Πάφου ----------------- Ημερομηνία: 15.2.2017 Για τους Αιτητές: κ. Α. Μαθηκολώνης Για ενδιαφερόμενο μέρος Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ: κ. Γ. Χαραλάμπους για Γεωργιάδη και Πελίδη ΔΕΠΕ Για παραλήπτες/διαχειριστές της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας κ. Ανδρέα Ανδρονίκου και κ. Κωνσταντίνο Ιωάννου: κ. Γ. Χαραλάμπους για Γεωργιάδη και Πελίδη ΔΕΠΕ Για ενδιαφερόμενο μέρος ΣΠΕ Στροβόλου: κ. Μαυρόκωστας για Λ. Παπαφιλίππου και Σια ΔΕΠΕ Για ενδιαφερόμενο μέρος Α. Μιντίκκης Λτδ: κα Μυρτώ Τιμοθέου για Παπαντωνίου και Παπαντωνίου ΔΕΠΕ Για ενδιαφερόμενο μέρος Χρυσοδάλια Βιομηχανία Τροφίμων Λτδ: κα Μυρτώ Τιμοθέου για Ανδριανή Δημητρίου Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την κρινόμενη αίτηση (ημερ. καταχώρισης 26.10.2016) αξιώνονται εκ μέρους των Αιτητών η έκδοση διαταγμάτων με τα οποία α) να διατάσσεται ο διορισμός του κ. Αντώνη Καριτζή ως εξεταστή στην POLYNIKIS TOYRIST ENTERPRISES LTD (ΗΕ 7795)-Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία, για σκοπούς εξέτασης των υποθέσεων της και να του παρέχονται όλες οι εξουσίες και τα καθήκοντα που προβλέπονται από τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 σε σχέση με την Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία και β) να διατάσσεται ο διορισμός του κ. Αντώνη Καριτζή ως προσωρινού εξεταστή στην POLYNIKIS TOYRIST ENTERPRISES LTD (HE7795)-Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία, μέχρι την εκδίκαση της παρούσας αίτησης. Στα πλαίσια αυτής της αίτηση εξεδόθη προσωρινό διάταγμα με το οποίο η εταιρεία τέθηκε υπό την προστασία του Δικαστηρίου για περίοδο 15 ημερών από 26.10.2016, με σκοπό να υποβληθεί η έκθεση του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα κ. Α. Μιχαηλίδη. Η δυνατότητα έκδοσης τέτοιου διατάγματος προσφέρεται με το άρθρο 202Γ του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 (Δέστε και απόφαση ημερ. 9.7.2015 στην Αίτηση 88/15 Αναφορικά με την αίτηση των Lani Restaurants Ltd και Lani Restaurants (Limassol) Ltd (αφορούσε έκδοση προνομιακού εντάλματος). Η Γενική Αίτηση έχει ως νομική βάση τα άρθρα 202Α έως 202ΛΗ του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.
  6. Το εν λόγω μέρος του Νόμου εισήχθη με τον τροποποιητικό Νόμο 62(Ι)/2015 και καθορίζει την εξουσία του Δικαστηρίου να διορίζει εξεταστή. Η εξουσία αυτή ασκείται κατόπιν αιτήσεως που υποβάλλεται ενώπιον του στις περιπτώσεις που καθορίζονται στο άρθρο 202Α κ.επ.. Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου δύναται να ασκηθεί όταν ή εταιρεία είναι η κατά πάσα πιθανότητα θα είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της και δεν έχει εγκριθεί και δημοσιευτεί στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας οποιοδήποτε ψήφισμα αναφορικά με εκκαθάριση της εταιρείας και κανένα διάταγμα δεν έχει εκδοθεί για εκκαθάριση της εταιρείας (άρθρο 202Α). Η κρινόμενη αίτηση υποβλήθηκε από τους Μιχαλάκη Π. Χαραλαμπίδη, Πολυνείκη Α. Χαραλαμπίδη, Θεοφανώ Α. Χαραλαμπίδου, Ελευθερία Χαραλάμπους και Μαρία Χαραλάμπους υπό την ιδιότητα τους ως μετόχων και εγγυητών της εταιρείας. Συνοδεύεται δε από την ένορκη δήλωση του εκ των Αιτητών Πολυνείκη Α. Χαραλαμπίδη (Αιτητή αρ. 2), με την οποία προσφέρονται μεταξύ άλλων τα πιο κάτω γεγονότα. Το ονομαστικό κεφάλαιο της Καθ΄ ης η αίτηση εταιρείας από της ίδρυσης της μέχρι σήμερα είναι 1,000,000 συνήθεις μετοχές ονομαστικής αξίας €1,71 έκαστη και το εκδοθέν κεφάλαιο αυτής ανέρχεται στον αριθμό των 750,000 μετοχών ονομαστικής αξίας €1,71 έκαστη μετοχή το οποίο και πληρώθηκε από τους μετόχους. Η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία είναι ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου ALOE HOTEL στην Πάφο, το οποίο και διαχειρίζεται και απασχολεί προς τον σκοπό αυτό 76 εργοδοτούμενους μόνιμο προσωπικό και 20 περίπου εργοδοτούμενους ως εποχιακό προσωπικό. Το μισθολόγιο του προσωπικού που εργάζεται στο ξενοδοχείο ανέρχεται περίπου σε €100.000-€110.000 μηνιαίως. Αποτελεί τη θέση του η οποία στηρίζεται σε συμβουλή που έλαβαν από τον ελεγκτή της εταιρείας κ. Αντρέα Μιχαηλίδη, ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά κατέστησαν πληρωτέα. Ούτε και έχει εκδοθεί οποιοδήποτε διάταγμα εκκαθάρισης της. Στις 31.8.2016, ένας εκ των πιστωτών της εταιρείας, η Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, διόρισε - στα πλαίσια ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης που έχει συνάψει με την εταιρεία στις 27.11.96 - δύο παραλήπτες/διαχειριστές, τους κ.κ. Ανδρέα Ανδρονίκου και Κωνσταντίνο Ιωάννου, ολόκληρου του ενεργητικού της εταιρείας. Στις 2.9.2016, μετά από αίτημα τους, εξεδόθη από το Δικαστήριο προσωρινό διάταγμα (Τεκμήριο 3) με το οποίο απαγορευόταν στους ανωτέρω διαχειριστές να ενεργούν προς όφελος της Ελληνικής Τράπεζας. Μετά από ακροαματική διαδικασία το εν λόγω διάταγμα ακυρώθηκε στις 12.10.
  7. Αμέσως μετά και συγκεκριμένα την επόμενη ημέρα της ακύρωσης του ρηθέντος διατάγματος, ο εκ των παραληπτών/διαχειριστών κ. Κ. Ιωάννου, επισκέφθηκε το ξενοδοχείο για να αναλάβει τον έλεγχο του. Όπως έχουν πληροφορηθεί από το διευθυντή του ξενοδοχείου, πρόθεση των παραληπτών όπως την εξέφρασαν στο συγκεκριμένο διευθυντή, είναι να πωλήσουν το ξενοδοχείο. Πιστεύουν ότι η πώληση θα γίνει σε εξευτελιστική ή και χαμηλότερη από την αξία του τιμή. Η εταιρεία παρουσιάζει προσωρινά προβλήματα ρευστότητας (cash-flow) και γι΄ αυτό το λόγο δεν είναι ικανή να πληρώσει τα χρέη της. Τα στοιχεία του ενεργητικού της ξεπερνούν κατά πολύ αυτά του παθητικού της. Η αξία του ενεργητικού ανέρχεται περίπου σε €22.445.234 ενώ τα στοιχεία του παθητικού ανέχονται περίπου σε €16.008.
  8. Η εταιρεία διατηρεί πραγματικά εύλογη προοπτική επιβίωσης ολόκληρης της επιχείρησης ως δρώσας οικονομικής μονάδας (going concern). Με αλλαγές που έχουν γίνει στην εταιρεία, δηλαδή, τον διορισμό νέου Γενικού Διευθυντή αλλά και το διορισμό εξωτερικού συμβούλου για τη διαχείριση των οικονομικών του ξενοδοχείου, αλλαγές οι οποίες έλαβαν χώρα περί τα τέλη του 2015, τα αποτελέσματα τους άρχισαν να φαίνονται από το 2016 αφού η Καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία ενώ το 2015 είχε ζημιές €1.600.000 περίπου, το 2016 οι ζημιές της περιορίστηκαν στις €200.
  9. Αναμένεται πως για τα επόμενα χρόνια θα υπάρχει αύξηση των κερδών της εταιρείας διότι έχουν συμβληθεί με τουριστικούς πράκτορες για μεταφορά τουριστικού προϊόντος η οποία συνεργασία θα αποφέρει κέρδη. Περαιτέρω, ο κύκλος εργασιών και το λειτουργικό κόστος της εταιρείας έχει μειωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να υπάρχει πολύ σημαντική μείωση και στις ζημιές. Με βάση όλα τα ανωτέρω καταχωρήθηκε η παρούσα και οι Αιτητές προτείνουν το διορισμό του κ. Αντώνη Καριτζή, ο οποίος είναι αδειοδοτημένος σύμβουλος αφερεγγυότητος και εγγεγραμμένος στο σχετικό μητρώο με αρ. ΣΑ00211, «όπως διοριστεί από το Δικαστήριο ως ο εξεταστής της εταιρείας». Η αίτηση επιδόθη σε ενδιαφερόμενα μέρη τα οποία εμφανίζονται στη διαδικασία χωρίς όμως να καταχωρήσουν γραπτή ένσταση. Αντίθετα, δήλωσαν στις 16.12.2016 ότι συναινούν στο αίτημα και δεν προέβησαν σε οιονδήποτε διαδικαστικό διάβημα. Ένσταση καταχωρήθηκε εκ μέρους της Ελληνικής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ και τους Παραλήπτες, η οποία συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση του εκ των διαχειριστών Κ. Ιωάννου. Είναι ένα πολυσέλιδο κείμενο το οποίο καταπιάνεται με διάφορα θέματα. Αμφισβητείται η οικονομική δυνατότητα της εταιρείας και η επαρκής λειτουργία του ξενοδοχείου ALOE, αποδίδονται κίνητρα στους Αιτητές, άλλα από τα παρουσιαζόμενα, και κυρίως αποδίδεται σε αυτούς προσπάθεια παρεμπόδισης των παραληπτών για εκτέλεση των καθηκόντων τους. Απόδειξη τούτου η προώθηση αιτήματος μέσω μονομερούς αίτησης που καταχώρισαν στα πλαίσια της κρινόμενης αίτησης, με αξιώσεις παρόμοιες με εκείνες του ακυρωθέντος διατάγματος. Αμφισβητούν τις οικονομικές καταστάσεις που ετοίμασε ο ελεγκτής κ. Α. Μιχαηλίδης και αποδίδουν κακή πίστη στην ετοιμασία της έκθεσης. Υποδεικνύουν πως ενώ οι Αιτητές προσπαθούν να πείσουν ότι το ξενοδοχείο λειτουργεί και ότι η προσπάθεια των παραληπτών να το πωλήσουν δεν είναι συμφέρουσα, εντούτοις και οι ίδιοι, πριν ακόμη διορισθούν παραλήπτες, είχαν ενημερώσει λειτουργούς της Ελληνικής Τράπεζας ότι πρόθεση τους ήταν να πωλήσουν το ξενοδοχείο. Δεν θα επιχειρηθεί εκτενής ανάλυση και αναφορά όλων των λόγων ένστασης και των επιχειρημάτων που προβάλλονται εκατέρωθεν, δεδομένου πως, σε τούτο το στάδιο, θα αποφασιστεί ένα θέμα, το οποίο ηγέρθηκε ως λόγος ένστασης αλλά αποτελεί και προϋπόθεση τεθείσα από το Νόμο, ώστε να προχωρήσει το Δικαστήριο σε ακρόαση τέτοιας αίτησης. Το άρθρο 202Β

(7)προνοεί πως: «
(7)Το Δικαστήριο δεν προχωρεί σε ακρόαση σε σχέση με αίτηση σύμφωνα με το άρθρο 202Α, αν υπάρχει διορισμένος παραλήπτης για την εταιρεία που αφορά η αίτηση και ο παραλήπτης αυτός ήταν διορισμένος για συνεχή περίοδο τουλάχιστον τριάντα
(30)ημερών πριν από την υποβολή της αίτησης.» Τα γεγονότα, τα αδιαμφισβήτητα σε σχέση με τους παραλήπτες στην κρινόμενη περίπτωση έχουν ως κάτωθι. Την 31.8.2016, η Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, διόρισε τους κ.κ. Ανδρέα Ανδρονίκου και Κωνσταντίνο Ιωάννου, ως παραλήπτες/διαχειριστές για ολόκληρο το ενεργητικό της εταιρείας. Ο διορισμός έγινε δυνάμει συμφωνίας ομολόγου κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερ. 27.11.
  1. Την 1.9.2016 καταχωρήθηκε η «γνωστοποίηση διορισμού παραληπτών/διαχειριστών» (Η.Ε.35) στον Έφορο Εταιρειών. Στις 2.9.2016, στα πλαίσια της αγωγής 2804/14 εξεδόθη προσωρινό διάταγμα (Τεκμήριο 3 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) το οποίο, μετά από ακροαματική διαδικασία, ακυρώθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 12.10.
  2. Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 26.10.
  3. Επιγραμματικά οι θέσεις των μερών μπορούν να συνοψιστούν ως εξής. Σύμφωνα με την τράπεζα και τους παραλήπτες, το διάταγμα δεν είχε ως αποτέλεσμα να διακοπεί ο διορισμός των παραληπτών, ο οποίος ξεκινούσε από τις 31.8.
  4. Συνεπώς, μέχρι την καταχώρηση της αίτησης παρήλθαν 56 ημέρες. Η θέση των Αιτητών είναι πως το εκδοθέν διάταγμα ουσιαστικά ανέστειλε το διορισμό, ο οποίος επανεκκίνησε την ημερομηνία ακύρωσης του διατάγματος στις 12.10.2016 και συνεπώς παρήλθαν μόνο 14 ημέρες μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης. Για σκοπούς καλύτερης κατανόησης της θέσης των μερών θεωρώ εύλογο να καταγραφούν αυτολεξεί οι πρόνοιες του διατάγματος: «Α. .εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται και/ή εμποδίζονται οι ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ, από την Αραδίππου και ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, από την Λευκωσία, να ενεργούν εκ μέρους και/ή προς όφελος και/ή δια λογαριασμό και/ή ως αντιπρόσωποι των εναγόμενων ως διαχειριστές-παραλήπτες της περιουσίας και/ή ολόκληρου του ενεργητικού των εναγόντων, μέχρι εκδίκασης και/ή αποπεράτωσης με διαφορετικό τρόπο της παρούσας αίτησης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Β. ..εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται και/ή εμποδίζονται οι ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ, από την Αραδίππου και ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, από την Λευκωσία, να εισέρχονται στο ξενοδοχείο ΑΛΟΗ στην Πάφο, περιουσία των εναγόντων αρ. 1, για να ενεργούν ως διαχειριστές-παραλήπτες και να ασκούν οποιασδήποτε μορφής διοικητικό έλεγχο αυτού εκ μέρους και/ή π ρος όφελος και/ή δια λογαριασμό και/ή ως αντιπρόσωποι των εναγομένων, μέχρι εκδίκασης και/ή αποπεράτωσης με διαφορετικό τρόπο της παρούσας αίτησης στην αγωγή με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου.» Οι συνήγοροι ανέπτυξαν με επιχειρηματολογία τις θέσεις τους, η οποία καταγράφεται με ιδιαίτερη έμφαση στα κύρια σημεία αυτών. Ο συνήγορος της τράπεζας κάνει εκτενή αναφορά σε νομολογία διαφωτιστική της ερμηνείας νομοθετημάτων και διαταγμάτων (καταγράφεται κατωτέρω). Με αυτή δήλωσε ότι συμφωνεί και ο συνήγορος των Αιτητών. Αποτελεί τη θέση του πως αυτό που καλείται το Δικαστήριο να πράξει δεν είναι να ερμηνεύσει το άρθρο 202Β
(7)(που αναφέρει ξεκάθαρα ότι για την εφαρμογή του απαιτείται όπως παραλήπτης είναι διορισμένος για συνεχή περίοδο 30 ημερών) εφόσον η έννοια και απαιτήσεις του άρθρου αυτού δεν αποτελούν αντικείμενο διαφωνίας μεταξύ των δύο πλευρών. Αυτό που καλείται το Δικαστήριο να πράξει είναι να ερμηνεύσει το διάταγμα ούτως ώστε να διαφανεί εάν αυτό είχε ως αποτέλεσμα να διακόψει τον διορισμό των παραληπτών. Με υπαγωγή των μερών Α και Β του διατάγματος στις αρχές ερμηνείας εισηγείται πως λαμβάνοντας υπόψη και τη σύνταξη του διατάγματος, το μέρος Α έχει την έννοια πως απαγορευόταν στους παραλήπτες να προβαίνουν σε οποιαδήποτε ενέργεια στη βάση της ιδιότητας τους ως παραλήπτες. Με κανένα τρόπο το λεκτικό και η σύνταξη του διατάγματος δεν μπορούν να ερμηνευθούν ότι είχαν ως αποτέλεσμα ο διορισμός των παραληπτών στη θέση αυτή να διακοπεί (ως απαιτεί το άρθρο 202Β
(7)) διότι η λέξη διορισμένος είναι ξεκάθαρη, απλή και δεν επιδέχεται πολλαπλής ερμηνείας, ούτε και έχει πολλαπλές έννοιες. Επικαλέστηκε για ερμηνεία των επίμαχων όρων το λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη, Δ΄ έκδοση όπου διαβάζονται τα ακόλουθα: «Το ρήμα «διορίζω» σημαίνει «τοποθετώ (κάποιον) επίσημα σε ορισμένη θέση (συνήθ. Εργασιακή), ενώ διορισμός σημαίνει «
  1. Η επίσημη τοποθέτηση σε ορισμένη θέση (ειδικοτ.) η πρόσληψη στο Δημόσιο.
  2. Το έγγραφο με το οποίο κοινοποιείται αυτή η τοποθέτηση». Από το λεξικό αυτό φαίνεται πως μία μόνο ερμηνεία υπάρχει της λέξης «διορισμένος»: η επίσημη τοποθέτηση κάποιου σε συγκεκριμένη θέση.» Συνεπώς καταλήγει πως για να διακοπεί το συνεχές του διορισμού ενός παραλήπτη «Δεν είναι όπως αυτός για κάποια περίοδο παύσει να ενεργεί ως τέτοιος: απαιτείται να διακοπεί η επίσημη τοποθέτηση του στη θέση του.» Σχολιάζοντας το μέρος Β του διατάγματος, το οποίο απαγορεύει στους παραλήπτες να εισέρχονται στο ξενοδοχείο ALOE και να ασκούν οποιοδήποτε διοικητικό έλεγχο, υποδεικνύει πως η συμπερίληψη αυτού του μέρους αποκαλύπτει ότι το Δικαστήριο που το εξέδωσε, δεν θεωρούσε πως το μέρος Α διέκοψε τον διορισμό των παραληπτών. Εάν το Δικαστήριο είχε τέτοια πεποίθηση, τότε η συμπερίληψη του μέρους Β στο διάταγμα θα ήταν εντελώς περιττή και αχρείαστη. Η επιχειρηματολογία του συνηγόρου συνεχίζεται εστιάζοντας στο ζήτημα πολιτικής (policy argument) προτείνοντας πως η λογική του άρθρου 202Β
(7)ήταν ουσιαστικά να περιορίσει διορισμό εξεταστή κατά καταχρηστικό τρόπο και γι΄ αυτό θέτει την προθεσμία των 30 ημερών. Εάν η πρόθεση του Αιτητή να διορίσει εξεταστή ήταν γνήσια, τότε θα την καταχωρούσε πριν τον διορισμό του παραλήπτη και όχι μετά. Ο συνήγορος των Αιτητών υποδεικνύει πως η λέξη κλειδί, όπως την χαρακτήρισε, δεν είναι ο διορισμός αλλά η «συνεχής» περίοδος. Ο Νόμος χρησιμοποίησε τη φράση για συνεχή περίοδο, επιθυμώντας να τονίσει το συνεχές του διορισμού. Η θέση τους είναι ότι με την έκδοση του προσωρινού διατάγματος ουσιαστικά αναστάληκε ο διορισμός των παραληπτών αφού αυτοί δεν εδικαιούντο ούτε και στην πραγματικότητα ενεργούσαν κατά το εν λόγω διάστημα ως παραλήπτες/διαχειριστές. Προς ενίσχυση της θέσεως του παρέπεμψε στην απόφαση Χ"Ρούσος (υπό την ιδιότητα του ως παραλήπτης της εταιρείας Y. LIASIDES DEVELOPERS LTD
(2011)1 Α.Α.Δ. 1703. Σε εκείνη την απόφαση αναγνωρίζεται ότι με το διορισμό παραλήπτη αυτός λαμβάνει υπό τον έλεγχο του τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρείας, οι δε εξουσίες της εταιρείας και των διευθυντών της να ενεργούν σε σχέση με το συγκεκριμένο περιουσιακό στοιχείο που καλύπτει το ομόλογο σταματούν, χωρίς όμως να επηρεάζεται η νομική οντότητα της εταιρείας (Moss Steamship Co v. Whinney [1912] A.C. 254). Βέβαια, εάν το ομόλογο καλύπτει στην ουσία ολόκληρη ή το πλείστο μέρος της περιουσίας της εταιρείας, τότε οι διευθυντές της εταιρείας ουσιαστικά δεν ελέγχουν την εμπορική δραστηριότητα της. Βεβαίως, σε προηγούμενο μέρος της ίδιας απόφασης τονίζεται ότι ένας παραλήπτης, ο οποίος διορίζεται δυνάμει εγγράφου εκτός Δικαστηρίου, θεωρείται αντιπρόσωπος (agent) των κατόχων των ομολόγων και κατά συνέπεια αυτοί ως αντιπροσωπευόμενοι του (principals) είναι και οι υπεύθυνοι για τις ενέργειες αυτού. Με παραπομπή στο λεκτικό του διατάγματος (Μέρος Α και Β) υποστηρίζει ότι αυτό στηρίζει τη θέση τους διότι με αυτό απαγορεύεται στους παραλήπτες να πράττουν και να ενεργούν εκ μέρους και/ή προς όφελος και/ή δια λογαριασμό της Ελληνικής Τράπεζας. Δεν μπορούν, εισηγείται, να είναι παραλήπτες χωρίς εξουσία να ενεργούν ως παραλήπτες. Το γεγονός ότι ο διορισμός των παραληπτών ανεστάλη, επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο των παραγράφων 5
(4), 7
(16), 7
(17)και 7
(19)της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση. Ουσιαστικά, προτείνει ο συνήγορος, οι ενιστάμενοι παραδέχονται ότι με τα εκδοθέντα διατάγματα τους απαγορεύτηκε να ενεργούν ως παραλήπτες, ότι ανέλαβαν εκ νέου τη διαχείριση και ότι κατά τη διάρκεια ισχύος του διατάγματος, η διαχείριση πραγματοποιείτο από τους Αιτητές και τους διοικητικούς συμβούλους της εταιρείας. Έχω με ιδιαίτερη προσοχή ακούσει τους συνηγόρους και μελετήσει τις αγορεύσεις τους, το Νόμο και τη Νομολογία. Είναι σαφές πως προτού το Δικαστήριο ασχοληθεί με την ερμηνεία των όρων του διατάγματος αλλά και τις επιπτώσεις που τυχόν επιφέρει στη διάταξη το άρθρο 202Β
(7), πρέπει να έχει υπόψη του τους κανόνες ερμηνείας νομοθετημάτων και γενικά εγγράφων και διαταγμάτων. Ερμηνεία Η ερμηνεία ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η αυστηρή γραμματική ερμηνεία ανήκει στο παρελθόν. Έχει πλέον εδραιωθεί η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος. Όπου η γραμματική ερμηνεία οδηγεί σε καταφανώς άτοπα αποτελέσματα και το λάθος στη διάρθρωση της νομοθεσίας είναι πασίδηλο, παρέχεται η δυνατότητα αποφυγής της ερμηνείας που θα οδηγούσε σε τέτοια αποτελέσματα. Ούτε σε παράδοξα ή παράλογα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσει μια ερμηνεία. Όταν οι πρόνοιες είναι σαφείς δεν επιτρέπεται απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να πληρώνει κενά σε ένα νόμο (Κωνσταντίνου v. Αντωνιάδη, Πολ. Έφεση 4787, ημερ. 23.1.98, Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας, Α.Ε. 1804, ημερ. 20.5.98, Τροκκούδης v. Πέτρου κ.α., Αίτηση 4/97, ημερ. 10.4.98, Ρόναλντ Γουοτς κ.α. v. Γιάννη Λαούρη, Πολιτική Έφεση 319/08, ημερ. 7.7.2014). Όπου δε ο νόμος που τυγχάνει ερμηνείας σχετίζεται με ανθρώπινα δικαιώματα, τότε σε περίπτωση αμφιβολίας αυτή πρέπει να επιλύεται υπέρ του δικαιώματος του πολίτη (Π. Καυκαρή, Αίτηση 2/04, ημερ. 28.1.2004). Το ερώτημα που χρήζει απάντησης είναι εάν οι ίδιες αρχές εφαρμόζονται και για την ερμηνεία διαταγμάτων. Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 5η έκδοση, τόμος 96, παρ. 1191, αναφέρεται πως: "The linguistic canons of construction reflect the nature and use of language generally, and. are not confined to statutes. being based on the rules of logic, grammar, syntax and punctuation; and the use of language as a medium of communication generally. When judges say. that the rules of statutory interpretation do not materially differ from those applicable to the interpretation of documents generally, it is these linguistic canons they have in mind." Στην υπόθεση Investors Compensation Scheme Ltd v. West Bromwich Building Society [1998] 1 All E.R. 98 (στην οποία ο συνήγορος της τράπεζας έκανε αναφορά), ο Λόρδος Hoffmann έθεσε πέντε ερμηνευτικές αρχές για την ερμηνεία συμβάσεων και έκρινε ότι πλην της τρίτης ερμηνευτικής αρχής, οι υπόλοιπες εφαρμόζονται και στην ερμηνεία διαταγμάτων. Παραθέτω αυτούσιες τις αρχές αυτές: «
(1)Interpretation is the ascertainment of the meaning which the document would convey to a reasonable person having all the background knowledge which would reasonably have been available to the parties in the situation in which they were at the time of the contract.
(2)The background was famously referred to by Lord Wilberforce as the 'matric of fact', but this phrase is, if anything, an understated description of what the background may include. Subject to the requirement that it should have been reasonably available to the parties and to the exception to be mentioned next, it includes absolutely anything which would have affected the way in which the language of the document would have been understood by a reasonable man.
(3).................
(4)The meaning which a document (or any other utterance) would convey to a reasonable man is not the same thing as the meaning of its words. The meaning of words is a matter of dictionaries and grammars; the meaning of the document is what the parties using those against the relevant background would reasonably have been understood to mean. The background may not merely enable the reasonable man to choose between the possible meanings of words which are ambiguous but even (as occasionally happens in ordinary life) to conclude that the parties must, for whatever reason, have used the wrong words or syntax.
(5)The 'rule' that words should be given their 'natural and ordinary meaning' reflects the commonsense proposition that we don not easily accept that people have made linguistic mistakes, particularly in formal documents. On the other hand, if one would nevertheless conclude from the background that something must have gone wrong with the language, the law does not require judges to attribute to the parties an intention which they plainly could not have had. Lord Diplock made this point more vigorously when he said in Antaios Cia Naviera SA v Salen Rederierna AB, The Antaios [1984] 3 All E.R. 229 at 233, [1985] AC 191 at 201: '. if detailed semantic and syntactical analysis of words in a contract is going to lead to a conclusion that flouts business common sense, it must be made to yield to business common sense'." Η σχετική διάταξη του άρθρου 202Β
(7)δεν συνδέει το διορισμό με την άσκηση των καθηκόντων των διορισθέντων παραληπτών. Εάν αυτό ήθελε, θα το προνοούσε. Εξάλλου η προθεσμία των 30 ημερών που τάσσει δεν είναι τόσο μεγάλη ή ικανοποιητικά αρκετή, ώστε να διενεργηθούν πράξεις και ενέργειες εκ μέρους των παραληπτών/διαχειριστών. Σκοπός του συγκεκριμένου νόμου είναι, όπως αναγράφει ο τίτλος του, ο διορισμός εξεταστή, υπό τις προϋποθέσεις που θέτει. Τέτοιος διορισμός δεν επιτυγχάνεται εάν υπάρχει διορισμός παραλήπτη για συνεχή περίοδο 30 ημερών. Η προθεσμία αυτή τέθηκε για την ετοιμασία ουσιαστικά έκθεσης εμπειρογνώμονα, η οποία, σε περίπτωση που δεν είναι έτοιμη με την καταχώριση της αίτησης, τότε η εταιρεία τίθεται υπό την προστασία του Δικαστηρίου για περίοδο 15 ημερών. Ο Ιρλανδικός Νόμος (άρθρο 512
(4)Companies Act 2014), από τον οποίο αντλήθηκε η συγκεκριμένη νομοθεσία, προνοεί προθεσμία μόνον 3 ημερών. Γεγονός που καταδεικνύει πως ουσιαστικά εκείνο που επιδιώκει είναι ο διορισμός η πράξη του διορισμού και όχι η διενέργεια πράξεων εκ του γεγονότος του διορισμού. Το εκδοθέν διάταγμα, εύλογα ερμηνευόμενο αποκαλύπτει ότι: Δεν αναστάληκε ο διορισμός ως παραληπτών. Απαγορεύθηκε η διενέργεια πράξεων και ενεργειών που η ιδιότητα τους ως παραληπτών άλλως πως, επέβαλλε να πράξουν. Επομένως η έκδοση του διατάγματος ήταν συναρτημένη με την ιδιότητα τους. Η έκδοση των διαταγμάτων επέφερε μια αδράνεια και/ή απραξία, η οποία δεν είναι ασύνηθες να συνυπάρχει με ένα διορισμό σε κάποια θέση. Εξάλλου, η αναστολή των εξουσιών που η ιδιότητα τους ως παραληπτών τους επέτρεπε και/ή επέβαλλε να πράττουν, δεν αναιρεί ούτε αλλάζει τον διορισμό. Άλλως πως ενδεχομένως να απαιτείτο επαναδιορισμός ή επανάληψη της πράξης του διορισμού. Οι παράγραφοι της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, στις οποίες ο συνήγορος των Αιτητών παρέπεμψε το Δικαστήριο ως αποκαλυπτικές παραδοχής των παραληπτών για διακοπή του διορισμού τους, δεν έχουν αυτό το νόημα. Σ΄ αυτές παρατίθενται τα γεγονότα, το λεκτικό του διατάγματος και η ανάγκη συμμόρφωσης με αυτό. Η ερμηνεία που προσδίδουν οι Αιτητές και η θέση που προωθούν, προσθέτει ουσιαστικά στο κείμενο του νόμου, λέξεις, αφού εάν δεχθούμε αυτή τη θέση είναι ωσάν αντί διορισμού καταγραφόταν άσκηση εξουσιών, πράξεων ή ενεργειών. Κάτι που δεν είναι επιτρεπτό να γίνει (CR v. Evans
(2004)All E.R. (D) 80 (Dec)). To συμπέρασμα του συνηγόρου των παραληπτών πως εάν το μέρος Α του διατάγματος είχε ως αποτέλεσμα ή ήθελε τη διακοπή του διορισμού, τότε θα ήταν αχρείαστη η έκδοση του δεύτερου μέρους του διατάγματος είναι εύλογο και ορθό. Η οποιαδήποτε απαγόρευση πράξεως ενέργειας, άσκηση εξουσίας και δραστηριότητα έχει την πηγή της και έρεισμα την πράξη του διορισμού. Ήταν συνακόλουθη και συνεπήγετο αυτήν. Γι΄ αυτό και η ανάγκη προσωρινής αναστολής της η οποία όμως κατ΄ ουδένα λόγο έπληττε το διορισμό. Έπεται πως ο διορισμός των παραληπτών ήταν για συνεχή περίοδο πέραν των 30 ημερών (ήτοι από 31.8.2016) και συνεπώς δεν πληρείται η προϋπόθεση που τάσσει ο νόμος για να ακουστεί η αίτηση. Η απόφαση επί τούτου του σημείου κρίνει και την τύχη της αίτησης η οποία αναπόφευκτα απορρίπτεται. Αποτέλεσμα: Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των ενδιαφερομένων μερών και σε βάρος των Αιτητών, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: (Περί Εταιρειών Νόμος - Άρθρο 202Α - Διορισμός Εξεταστή) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.