Αναφορικά με την αίτηση του ΜΑΡΙΟΥ ΚΑΛΛΙΑ, Παραλήπτη και Διαχειριστή της Εταιρείας CHRISTOU CHR. ATLAS BETON LIMITED ν. Αναφορικά με την Εταιρεία CHRI

(1)και

(2), 8 και 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και συνοδεύεται από την ένορκη δήλωση της δικηγόρου Ελπίδας Σαββίδου, η οποία είναι συνεργάτης του δικηγορικού γραφείου που εκπροσωπεί τον Αιτητή. Σε αυτήν αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι η ένορκη δήλωση Χρίστου είναι γεμάτη από ανακρίβειες σε σχέση με κατ' ισχυρισμό ενέργειες του Αιτητή και των πιστωτών που τον διόρισαν οι οποίες καθιστούν το "Ομόλογο" και τις συμφωνίες που εξασφαλίζει άκυρες και/ή ανεφάρμοστες. Η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης είναι αναγκαία ενόψει της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ότι η ακρόαση της κυρίως αίτησης θα διεξαχθεί στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και της αρχής της νομολογίας ότι αν δεν αμφισβητηθούν ισχυρισμοί, είτε με την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, είτε με την αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων, τότε θεωρείται ότι αυτοί έχουν γίνει αποδεκτοί. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε μονομερώς, μετά όμως από σχετικές οδηγίες του Δικαστηρίου κατέστη δια κλήσεως και επιδόθηκε στους Καθ' ων η αίτηση οι οποίοι και καταχώρησαν ένσταση. Στην ένσταση καταγράφονται 8 λόγοι ένστασης οι οποίοι μπορούν να συνοψισθούν αφενός στο ότι δεν αποκαλύπτεται καλός λόγος για να επιτραπεί η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης και αφετέρου στο ότι δεν εξειδικεύονται οι ισχυρισμοί επί των οποίων ο Αιτητής επιθυμεί να απαντήσει. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αθηνούλλας Χαραλάμπους, υπαλλήλου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Καθ' ων η αίτηση. Σε αυτήν ουσιαστικά επαναλαμβάνονται οι λόγοι ένστασης και επισημαίνεται ότι στην υπό κρίση αίτηση δεν επισυνάφθηκε η ένορκη δήλωση που επιθυμεί να καταχωρήσει ο Αιτητής έτσι ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να εξετάσει το περιεχόμενο της. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των αγορεύσεων τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους και αναφορά σε αυτήν θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Νομική πτυχή Η ουσιαστική διάταξη επί της οποίας βασίζεται η υπό κρίση αίτηση είναι η Δ.48 θ.4

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα: "

(2)Το Δικαστήριο, ή Δικαστής, μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο, να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ένορκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρούμενης της δυνατότητας αντεξέτασης του προνοείται από τη Διαταγή 39." Η παραχώρηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (Αίτηση Φιλόκυπρος Ματθαίου κ.α, Αίτηση υπ' αρ.29/2008

(2008)1Α Α.Α.Δ. 510). Στην πρόσφατη απόφαση του Δευτεροβάθμιου Οικογενειακού Δικαστηρίου, στην Έφεση υπ' αριθμό 29/2014, ημερομηνίας 03.11.2016 Κοκκίνου v. Κοκκίνου λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τη Δ.48 θ.4

(2): "....το ζήτημα της παραχώρησης ή μη άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ανάγεται, ασφαλώς, στη διακριτική ευχέρεια του εκδικάσαντος Δικαστηρίου η οποία ασκείται σε συνάρτηση με τη φύση της ενδιάμεσης διαδικασίας και τα θέματα που αναδύονται ενώπιον του ως επίδικα." Συμπεράσματα Όπως έχει ήδη αναφερθεί η παραχώρηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Για να ασκηθεί όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να καταδειχθεί καλός λόγος. Εν προκειμένω, θεωρώ ότι δεν έχει καταδειχθεί καλός λόγος για να παραχωρηθεί άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Όσα αναφέρονται στην υπό κρίση αίτηση και την υποστηρικτική ένορκη δήλωση είναι γενικά και αόριστα, αφού δεν δίδονται λεπτομέρειες των ισχυρισμών που επιθυμεί να θέσει ο Αιτητής μέσω της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η απλή και χωρίς περαιτέρω εξειδίκευση αναφορά ότι ο Αιτητής επιθυμεί να αντικρούσει τους ισχυρισμούς που προβάλλονται σε σχέση με τις συνθήκες υπογραφής των συμφωνιών πιστωτικών διευκολύνσεων και των Ομολόγων Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης, τη νομιμότητα των ενεργειών των πιστωτών που τον διόρισαν και τη νομιμότητα ισχυριζόμενων ενεργειών του Αιτητή δεν αποκαλύπτουν, κατά την κρίση μου, καλό λόγο. Ουσιαστικά ο Αιτητής περιορίστηκε απλώς να αναφέρει τις παραγράφους της ένορκης δήλωσης που επιθυμεί να αντικρούσει, χωρίς όμως να αναφέρει τους ισχυρισμούς που ο ίδιος επιθυμεί να θέσει. Εδώ ακριβώς έγκειται και η σημασία της παράλειψης του Αιτητή να επισυνάψει στην υπό κρίση αίτηση την ένορκη δήλωση που επιθυμούσε να καταχωρήσει. Στην υπόθεση Παπακοκκίνου κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ (Αρ.1)

(2012)1(Α) Α.Α.Δ 643 επισημαίνεται ότι σε αίτηση για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης θα πρέπει να επισυνάπτεται η προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, έτσι ώστε το Δικαστήριο να γνωρίζει το περιεχόμενό της. Πόσω μάλλον στην παρούσα περίπτωση στην οποία, ως ήδη λέχθηκε, δεν προβάλλονται στην συνοδευτική ένορκη δήλωση οι ισχυρισμοί που επιθυμούσε να θέσει ο Αιτητής με αποτέλεσμα να στερείται ουσιαστικά το Δικαστήριο της δυνατότητας εξέτασης της ύπαρξης καλού λόγου. Αν και τα πιο πάνω προδιαγράφουν την κατάληξη της υπό κρίση αίτησης, δραττόμενος ωστόσο της ευκαιρίας που μου παρέχεται θα ήθελα να επισημάνω και τα ακόλουθα. Μελετώντας το περιεχόμενο των παραγράφων της ένορκης δήλωσης Χρίστου, επί των οποίων επιθυμούσε να απαντήσει ο Αιτητής, διαφαίνεται ότι αυτές περιλαμβάνουν κυρίως ισχυρισμούς σε σχέση με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπογράφηκαν οι συμφωνίες τραπεζικών διευκολύνσεων και τα Ομόλογα Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης, καθώς επίσης και ισχυρισμούς για ύπαρξη υπερχρεώσεων, αλλά και για παράνομες και/ή αντισυμβατικές ενέργειες των πιστωτών που διόρισαν τον Αιτητή. Οι προαναφερόμενοι ισχυρισμοί και τα ζητήματα που εγείρονται μέσω αυτών εκφεύγουν, κατά την κρίση μου, των επιδίκων θεμάτων της κυρίως αίτησης και του ρόλου που έχει να διαδραματίσει το Δικαστήριο στην παρούσα διαδικασία. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος τα επίδικα θέματα της κυρίως αίτησης περιστρέφονται γύρω από την εκτέλεση των καθηκόντων του Αιτητή ως Παραλήπτη/Διαχειριστή της εταιρείας CHRISTOU CHR. ATLAS BETON LIMITED και την έκδοση σχετικών οδηγιών από μέρους του Δικαστηρίου. Μέσα από το περιεχόμενο της ένστασης ωστόσο καθίσταται φανερό ότι οι Καθ' ων η αίτηση αμφισβητούν τον διορισμό του Αιτητή. Το Δικαστήριο όμως στα πλαίσια της κυρίως αίτησης θα περιοριστεί μόνο στην εξέταση των τυπικών μεν, απαραίτητων δε προϋποθέσεων του διορισμού του Αιτητή ως Παραλήπτη/Διαχειριστή στη βάση των προνοιών των άρθρων 97

(1)και 340

(1)(α) του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος»), τα οποία διαλαμβάνουν τα ακόλουθα: "97.-

(1)Σε περίπτωση που οποιοδήποτε πρόσωπο λάβει διάταγμα για το διορισμό παραλήπτη ή διαχειριστή της περιουσίας εταιρείας ή διορίζει παραλήπτη ή διαχειριστή σύμφωνα με εξουσίες που περιλαμβάνονται σε οποιοδήποτε έγγραφο, το πρόσωπο αυτό εντός επτά

(7)ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος ή του διορισμού παραδίδει σχετική ειδοποίηση στον καθορισμένο τύπο στον έφορο εταιρειών και ο έφορος εταιρειών καταχωρεί την ειδοποίηση στο μητρώο επιβαρύνσεων κατόπιν πληρωμής τέτοιου δικαιώματος που δυνατό να καθοριστεί με κανονισμούς που εκδίδονται από το Υπουργικό Συμβούλιο." "340.-

(1)Όταν παραλήπτης ή διαχειριστής ολόκληρης ή ουσιαστικά ολόκληρης της περιουσίας της εταιρείας (που στο εξής στο άρθρο αυτό και στο άρθρο 341 αναφέρεται ως "ο παραλήπτης") διορίζεται εκ μέρους των κατόχων οποιωνδήποτε χρεωστικών ομολόγων της εταιρείας εγγυημένων με κυμαινόμενη επιβάρυνση, τότε τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου αυτού και του άρθρου 341- (α) ο παραλήπτης πρέπει αμέσως να αποστείλει ειδοποίηση στην εταιρεία για το διορισμό του και...." Καθίσταται επομένως σαφές ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας δεν θα εξετάσει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπογράφηκαν οι συμφωνίες τραπεζικών διευκολύνσεων και τα Ομόλογα Κυμαινόμενης Επιβάρυνσης που προνοούσαν για τον διορισμό Παραλήπτη/Διαχειριστή. Επίσης, το Δικαστήριο δεν θα υπεισέλθει στον έλεγχο της ορθότητας των χρεωστικών υπολοίπων των τραπεζικών διευκολύνσεων που παραχωρήθηκαν στην εταιρεία. Τα πιο πάνω ζητήματα θα εξεταστούν και θα αποφασιστούν στα πλαίσια των αγωγών 3457/13 και 1162/14 Ε.Δ. Πάφου που εκκρεμούν μεταξύ των διαδίκων (βλ. παράγραφοι 18 και 22 της ένορκης δήλωσης Χρίστου). Κατά συνέπεια, ακόμα και αν δίδονταν λεπτομέρειες των ισχυρισμών που επιθυμούσε να συμπεριλάβει σε συμπληρωματική ένορκη δήλωση ο Αιτητής, και πάλι δεν θα επέτρεπα την καταχώρηση της αφού προφανώς οι ισχυρισμοί αυτοί θα κινούνταν εκτός των επίδικων θεμάτων της κυρίως αίτησης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κοκκίνου v. Κοκκίνου (ανωτέρω), η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται σε συνάρτηση με τα θέματα που αναδύονται ενώπιόν του ως επίδικα. Υπό το φως των πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Αιτητή όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ................ Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο