PFO VILLAS LIMITED ν. BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LTD, Αρ. Αίτησης Έφεσης: 104/16, 8/3/2017

(6)λόγους έφεσης οι οποίοι δικαιολογούν, ως ισχυρίζεται, την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και οι οποίοι εξετάζονται κατωτέρω. Την αίτηση/έφεση συνοδεύει η ένορκη δήλωση του Ιάκωβου Γιακουμή, ο οποίος βρίσκεται στην υπηρεσία της Εφεσείουσας και γνωρίζει, όπως αναφέρει, πολύ καλά τα γεγονότα της υπόθεσης. Πέραν της αναφοράς του στα γεγονότα προβαίνει και σε έκφραση γνώμης για νομικά ζητήματα κατόπιν συμβουλής που του ε3δόθη από τη συνήγορο της Εφεσείουσας. Να σημειωθεί πως με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης/έφεσης καταχωρήθηκε και αίτηση για έκδοση προσωρινού διατάγματος αναστολής του πλειστηριασμού μέχρι εκδικάσεως της αίτησης/έφεσης. Το διάταγμα κατέστη απόλυτο στις 6.5.

1. Σε μεταγενέστερο στάδιο και αφού είχε καταχωρηθεί η ένσταση της Εφεσίβλητης, τροποποιήθηκε μετά από αίτημα της Εφεσείουσας, ο τίτλος της αίτησης/έφεσης γεγονός που δημιούργησε καθυστέρηση στην εκδίκαση της. Εγείρονται με την ειδοποίηση ένστασης ευάριθμοι λόγοι οι οποίοι άπτονται της λανθασμένης νομικής βάσης της αίτησης, του περιεχομένου της, της λανθασμένης ερμηνείας του Ν.9/65 και γενικότερα των προϋποθέσεων ακύρωσης της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Νίκου Νικολάου, ο οποίος υπηρετεί στο Τμήμα Ανάκτησης Χρεών της Εφεσίβλητης και είναι γνώστης των γεγονότων από έγγραφα που έχει στην κατοχή του. Πέραν της αναφοράς του σε γεγονότα προβαίνει και αυτός σε έκφραση γνώμης επί νομικών θεμάτων που άπτονται της εμβέλειας εφαρμογής του Ν. 9/
2. Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα, όπως αυτά προκύπτουν από τις ένορκες δηλώσεις και τα επισυναφθέντα τεκμήρια, περιγράφονται ως εξής. Στις 4.5.2015 η Εφεσίβλητη καταχώρησε εναντίον της Εφεσείουσας την υπ΄ αρ. 2264/15 αγωγή, Ε.Δ. Λευκωσίας. Αξιώνεται με αυτό ποσό €636.816,30, πλέον τόκους και έξοδα. Επιδιώκεται επίσης η έκδοση διατάγματος για εκποίηση της υποθήκης Υ1073/10 Επαρχιακού Κτηματολογίου Πάφου η οποία ενεγράφη προς όφελος της Εφεσίβλητης για εξασφάλιση των πιστωτικών διευκολύνσεων που παρείχε προς την Εφεσείουσα. Στα πλαίσια της ανωτέρω αγωγής η Εφεσείουσα καταχώρησε Σημείωμα Εμφάνισης και Έκθεση Υπεράσπισης (Τεκμήριο 2υ στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση). Η Εφεσίβλητη, ήγειρε τη διαδικασία εκποίησης του ενυπόθηκου ακινήτου δια ιδιωτικού πλειστηριασμού όπως προβλέπεται στο Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/65 και εξέδωσε και επέδωσε προς την Εφεσείουσα τις ειδοποιήσεις Τύπου «Ι» και Τύπου «Θ» (Τεκμήριο 3). Μετά τη λήψη των ανωτέρω ειδοποιήσεων, η Εφεσείουσα απέστειλε επιστολή (Τεκμήριο 4) ημερομηνίας 7.3.2016 προς την Εφεσίβλητη, με την οποία εξέφραζε τη διαφωνία της αλλά και τη θέση ότι δεν μπορεί να προχωρήσει διαδικασία πλειστηριασμού ενόψει της εκκρεμότητας της αγωγής 2264/
3. Στις 31.3.2016 η Εφεσίβλητη επέδωσε στην Εφεσείουσα τις ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και Τύπου «ΙΒ». Με την ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» εναντίον του κύρους της οποίας στρέφεται η παρούσα αίτηση/έφεση, ενημερωνόταν η Εφεσείουσα ότι θα διεξαχθεί πλειστηριασμός του ενυπόθηκου ακινήτου στις 23.6.
4. Οι συνήγοροι των διαδίκων έχουν αναπτύξει μέσω γραπτών αγορεύσεων που καταχώρησαν την επιχειρηματολογία και τις θέσεις τους, τις οποίες έχω μελετήσει και αναφορά στις οποίες γίνεται κατωτέρω όπου τούτο απαιτείται. Δυνάμει των προνοιών του άρθρου 44Γ

(3)η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» παραμερίζεται όταν συντρέχουν οι πιο κάτω λόγοι: «(α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1).» Με τον πρώτο λόγο έφεσης χαρακτηρίζεται η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» ως λανθασμένη και παράνομη. Όπως ορθά υποδεικνύει η συνήγορος της Εφεσίβλητης, δεν δίδεται καμία αιτιολογία τούτου του λόγου. Περαιτέρω, σημειώνεται πως ούτε στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση παρέχεται οποιοδήποτε στοιχείο ή διευκρίνιση για το λανθασμένο του τύπου της ειδοποίησης. Αντίθετα, μια σύγκριση της σταλείσας ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση) με το δείγμα του Δεύτερου Παραρτήματος του Ν. 9/65 καταδεικνύει ότι συνάδουν πλήρως. Δεν έχει τεθεί από τους Αιτητές οιοσδήποτε λόγος από τους προνοούμενους υπό (β) και (γ) του άρθρου. Εκείνο που εμφαντικά θέτουν και υποστηρίζουν είναι πως η ύπαρξη της αγωγής 2264/2015, Ε.Δ. Λευκωσίας, πληροί την προϋπόθεση (δ) του άρθρου 44Γ

(3). Η θέση αυτή εντάσσεται στον λόγο έφεσης 2. Παρεμφερείς με αυτόν είναι και οι λόγοι 3, 4 και 5, ενώ με τον έκτο λόγο έφεσης δίδεται μια άλλη διάσταση στην εκκρεμοδικία της αγωγής. Αυτή της καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος με παράλληλες διαδικασίες θέμα που εξετάζεται πιο κάτω. Αιτιολογώντας τη θέση αυτή, αναφέρει στην παράγραφο 10 της ένορκης δήλωσης του ο Αιτητής, «Όπως με συμβουλεύει ο δικηγόρος των Εφεσειόντων, η ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο 44Γ

(1)είναι η ειδοποίηση κατά τον Τύπο "Ι" «ου Δεύτερου Παραρτήματος και συνοδεύεται από κατάσταση λογαριασμού, δηλαδή είναι η ειδοποίηση που τάσσει την τελευταία προθεσμία για πληρωμή του ενυπόθηκου χρέους προτού ξεκινήσει η διαδικασία του πλειστηριασμού.» Σε συνέχεια της θέσης αυτής εγείρει η συνήγορος των Αιτητών στην αγόρευση της το ερώτημα αλλά και το συμπέρασμα: «Συνεπώς ποιο άλλο θα μπορούσε να είναι το αντικείμενο μιας τέτοιας αγωγής, αν όχι ο καθορισμός και/ή η αμφισβήτηση του ίδιου του ενυπόθηκου χρέους:» Συνεχίζει η συνήγορος αναφέροντας, αφού παραπέμπει σε απόφαση Επαρχιακού Δικαστηρίου που έχει ενδιατρίψει στο ίδιο θέμα, (όπου είχε καταχωρηθεί Ανταπαίτηση εκ μέρους των Εναγομένων-Αιτητών σε αίτηση/έφεση) ότι η άποψη των Εφεσειόντων είναι ότι: «μια αγωγή σαν αυτήν που προβλέπεται στο εδάφιο 44Γ

(3)δ δύναται να είναι α) μια αγωγή που έχει εγερθεί εκ μέρους του ενυπόθηκου οφειλέτη εναντίον του ενυπόθηκου δανειστή (πριν ή μετά την παραλαβή της Ειδοποίησης του Τύπου «Ι») αλλά και β) αγωγή που έχει εγερθεί από τον ενυπόθηκο δανειστή και στην οποία ο ενυπόθηκος οφειλέτης έχει καταθέσει Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης και γ) αγωγή του ενυπόθηκου δανειστή στην οποία ο οφειλέτης έχει καταθέσει Έκθεση Υπεράσπισης χωρίς Ανταπαίτηση. Στο άρθρο 44Γ

(3)δ δεν γίνεται καμία αναφορά ούτε εμμέσως προκύπτει ότι η αγωγή πρέπει να έχει εγερθεί από τον οφειλέτη. Το άρθρο απλώς αναφέρει ότι πρέπει να εκκρεμεί αγωγή για την Ειδοποίηση του Τύπου «Ι».» Ουσιαστικά, καταλήγει η εισήγηση, αντικείμενο της αγωγής του άρθρου 44Γ

(3)(δ)του Νόμου μπορεί να είναι οποιοδήποτε ζήτημα που θέτει υπό αμφισβήτηση τη σύμβαση δανείου και τη συνδεδεμένη με αυτήν σύμβαση υποθήκης ή που εγείρεται σε σχέση ή με αφορμή αυτές τις συμβάσεις και/ή το ύψος του ενυπόθηκου χρέους ενώ δεν αναφέρεται πουθενά στο Μέρος VIA του Νόμου 9/65 ότι η αγωγή πρέπει υποχρεωτικά να εγείρεται από τον ενυπόθηκο οφειλέτη είτε ως αγωγή είτε με τη μορφή ανταπαίτησης εξομοιούμενη με αγωγή. H αντίθετη άποψη όπως αυτή υποστηρίζεται από τη συνήγορο της Εφεσίβλητης αποδεικνύει πως: «το άρθρο 44Γ

(3)(δ) προϋποθέτει, όπως η αγωγή είναι αγωγή που καταχωρήθηκε από τον ενυπόθηκο οφειλέτη και δεν περιλαμβάνει αγωγές που καταχωρήθηκαν από τον ενυπόθηκο δανειστή και μάλιστα πριν την επίδοση της ειδοποίησης Ι.» Η Υπεράσπιση, σύμφωνα με την εισήγηση, δεν αποτελεί αγωγή όπως ο ορισμός της δίδεται από τον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60. Αγωγή σημαίνει «πολιτική διαδικασία αρχομένη δια κλητηρίου εντάλματος ή κατά τοιούτον άλλον τρόπον ως καθορίζεται υπό διαδικαστικού κανονισμού». Παρατηρεί δε και επισημαίνει η συνήγορος πως οι Αιτητές με την παράγραφο 9 της Έκθεσης Υπεράσπισης τους παραδέχονται τη σύσταση και τους όρους της υποθήκης όπως αυτή περιγράφεται στην παράγραφο 8 της Έκθεσης Απαίτησης. Προτού γίνει ενασχόληση για το τι σημαίνει αγωγή σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου «Ι» και εάν η Έκθεση Υπεράσπισης εμπίπτει στον ορισμό αυτόν, πρέπει να μνημονευθούν ορισμένοι κανόνες ερμηνείας των νομοθετημάτων. Η ερμηνεία ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η αυστηρή γραμματική ερμηνεία ανήκει στο παρελθόν. Έχει πλέον εδραιωθεί η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος. Όπου η γραμματική ερμηνεία οδηγεί σε καταφανώς άτομα αποτελέσματα και το λάθος στη διάρθρωση της νομοθεσίας είναι πασίδηλο, παρέχεται η δυνατότητα αποφυγής της ερμηνείας που θα οδηγούσε σε τέτοια αποτελέσματα. Ούτε σε παράδοξα ή παράλογα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσει μια ερμηνεία. Όταν οι πρόνοιες είναι σαφείς δεν επιτρέπεται απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να πληρώνει κενά σε ένα νόμο (Κωνσταντίνου v. Αντωνιάδη, Πολ. Έφεση 4787, ημερ. 23.1.98, Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας, Α.Ε. 1804, ημερ. 20.5.98, Τροκκούδης v. Πέτρου κ.α., Αίτηση 4/97, ημερ. 10.4.98, Ρόναλντ Γουοτς κ.α. v. Γιάννη Λαούρη, Πολιτική Έφεση 319/08, ημερ. 7.7.2014). Έχοντας τα ανωτέρω υπόψη εξετάζεται το επίδικο τούτο θέμα. Η αγωγή θα πρέπει να εγείρεται από τον οφειλέτη εναντίον της ειδοποίησης Τύπου «Ι» όχι για τον τύπο ή το κύρος αυτής αλλά για το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα που αυτή επιδιώκει να επιφέρει. Η διάταξη 44Γ

(1)προνοεί: «44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Συνεπώς η ειδοποίηση Τύπου «Ι» συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού κ.λ.π. και καλώντας τον ενυπόθηκο οφειλέτη να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για καταχώριση αγωγής για αμφισβήτηση του δικαιώματος του ενυπόθηκου δανειστή να αξιώνει πληρωμή και καταβολή αυτών. Σκοπός της τεθείσας αυτής προϋπόθεσης είναι να προλάβει ή και να εμποδίσει τον ενυπόθηκο δανειστή στην αποστολή της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ και την προώθηση της διαδικασίας του πλειστηριασμού. Η ενεργοποίηση του δικαιώματος αυτού του ενυπόθηκου δανειστή, ουσιαστικά αναστέλλεται και παγοποιείται με την εκκρεμότητα της αγωγής. Η φράση «εκκρεμεί αγωγή» σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου «Ι», εγείρει ένα άλλο ερώτημα. Για το χρονικό διάστημα καταχώρισης της αγωγής αυτής. Η θέση της συνηγόρου της Εφεσίβλητης είναι πως τέτοια αγωγή θα πρέπει να καταχωρηθεί μετά την ειδοποίηση Τύπου «Ι» για τους εξής λόγους: «Στην ειδοποίηση Ι γίνεται ρητή απαίτηση του ενυπόθηκου χρέους, με καθορισμένο το ποσό του ενυπόθηκου χρέους, των τόκων, των εξόδων και του συνολικού υπολοίπου που απαιτεί ο ενυπόθηκος δανειστής να καταβληθεί εντός 30 ημερών για να μην προχωρήσει ο καθορισμός πλειστηριασμού με βάση τις πρόνοιες του Μέρους VIA του Νόμου. Συνεπώς αφού παρέλθουν οι 30 ημέρες από την επίδοση της ειδοποίησης Ι, ο ενυπόθηκος δανειστής δικαιούται να επιδώσει την ειδοποίηση ΙΑ με την οποία καθορίζει την ημερομηνία πλειστηριασμού. Μετά που ο ενυπόθηκος οφειλέτης θα καταστεί υπερήμερος, ο ενυπόθηκος δανειστής δεν υποχρεούται να επιδώσει οποιαδήποτε άλλη ειδοποίηση για να ξεκινήσει την διαδικασία του Μέρους VIA, πλην της ειδοποίησης Ι (συνοδευόμενη από την ειδοποίηση Θ και κατάσταση λογαριασμού). Κατά συνέπεια δεν επιδίδεται στον ενυπόθηκο οφειλέτη άλλη ειδοποίηση στην οποία να γίνεται η απαίτηση του ενυπόθηκου χρέους, τόκων εξόδων με επισυνημμένη κατάσταση λογαριασμού και να πληροφορείται ότι πρόθεση του ενυπόθηκου δανειστή είναι η προώθηση της πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου μέσω των προνοιών του Μέρους VIA. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει δυνατότητα ο ενυπόθηκος οφειλέτης πριν την επίδοση της ειδοποίησης Ι, να καταχωρήσει αγωγή για την ειδοποίηση Ι και τέτοια προγενέστερη της ειδοποίησης Ι αγωγή να αποτελεί εμπόδιο για την προώθηση της διαδικασίας.» Σε σχέση με την ανωτέρω εισήγηση παρατηρούνται τα εξής: Εκείνο που μπορεί να λεχθεί είναι πως η αγωγή πρέπει να εκκρεμεί πριν την αποστολή της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», αφού προνοείται ως ένας από τους λόγους ακύρωσης της. Άλλως πώς θα εδίδετο δικαίωμα δημιουργίας προϋποθέσεων για λόγους έφεσης και παραμερισμού. Ο Νόμος προνοεί «να εκκρεμεί αγωγή.». Δεν καθορίζει με λεπτομέρεια και σαφήνεια το χρονικό στάδιο καταχώρισης της αγωγής. Θα μπορούσε βέβαια να ερμηνευθεί πως αφού σχετίζεται με την ειδοποίηση Τύπου «Ι», το χρονικό σημείο τοποθέτησης της να είναι μετά την επίδοση της σχετικής ειδοποίησης. Τι γίνεται όμως με όσους οφειλέτες έχουν καταχωρήσει αγωγή η οποία εκκρεμεί και αμφισβητούν με αυτή το κύρος των συμβάσεων δανείου, την εγκυρότητα των συμβάσεων υποθήκης και γενικότερα την οφειλή τους προς τον ενυπόθηκο δανειστή; Θα πρέπει, ανεξαρτήτως της καταχώρισης και εκκρεμότητας αγωγής, να καταχωρήσουν νέα αγωγή μετά τη λήψη της ειδοποίησης. Θετική απάντηση στο ερώτημα αυτό θα οδηγούσε σε άτοπα και παράδοξα αποτελέσματα, έξω από το σκοπό του Νόμου, ο οποίος με το συγκεκριμένο άρθρο δίδει ένα όπλο στα χέρια του ενυπόθηκου οφειλέτη να αμφισβητήσει είτε την εγκυρότητα είτε το ύψος του χρέους. Εάν εναπόθετε ο νομοθέτης υποχρέωση καταχώρισης νέας αγωγής, πανομοιότυπης ουσιαστικά με την προγενέστερη, θα δημιουργούσε καταχρηστικές, άσκοπές και ατέρμονες διαδικασίες. Το γεγονός ότι η αγωγή πρέπει να έχει καταχωρηθεί από τον οφειλέτη, ακόμη και πριν την επίδοση της ειδοποίησης Τύπου «Ι», προκύπτει και από τις διατάξεις και το λεκτικό της παραγράφου 5 της ειδοποίησης Τύπου «Θ» με το οποίο προτρέπεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης να προσφύγει στο Δικαστήριο για αμφισβήτηση του δικαιώματος του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει στην απαίτηση του χρέους και τούτο γίνεται πριν την ειδοποίηση Τύπου «Ι». Παραθέτω αυτούσιο το λεκτικό: «5. Εάν έχετε επαρκείς λόγους να πιστεύετε ότι δεν οφείλετε στον δανειστή σας το απαιτούμενο ποσό ή εάν έχετε επαρκείς λόγους να πιστεύετε ότι ο δανειστής σας δεν έχει ενεργήσει σύμφωνα με το νόμο, ενδεχομένως να έχετε το δικαίωμα να προσφύγετε στο Επαρχιακό Δικαστήριο αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει στην απαίτηση του χρέους· οποιαδήποτε πράξη πρέπει να αρχίσει πριν την επίδοση της ειδοποίησης σε εσάς για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου σας σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(2)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2014. [Ν.142(Ι) του 2014.» Στην κρινόμενη περίπτωση όπου έχει καταχωρηθεί Έκθεση Υπεράσπισης από τους Αιτητές σε αγωγή που καταχώρησε η Εφεσίβλητη, δεν μπορεί αυτή να εξομοιωθεί με αγωγή την οποία καταχωρεί ο οφειλέτης ώστε να καλύπτεται η απαίτηση και να πληρείται η προϋπόθεση (δ) του άρθρου 44Γ

(3). Σε αντίθετη περίπτωση, η δυνατότητα που παρέχει η εφαρμογή του Μέρους VIA για συνύπαρξη παράλληλης διαδικασίας, ήτοι ύπαρξη πολιτικής αγωγής (άρθρο 44Α

(4)) και προϋπόθεση της πώλησης δια πλειστηριασμού προωθούμενου από τον δανειστή, θα καθίστατο άνευ αντικειμένου. Συνεπώς κρίνεται πως δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις και οι όροι που σωρευτικά τίθενται από το Νόμο για παραμερισμό της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Παρά ταύτα θα εξεταστεί και ο λόγος έφεσης 6, όπου εγείρεται ζήτημα κατάχρησης της διαδικασίας εκ μέρους της Εφεσίβλητης λόγω ύπαρξης πολιτικής αγωγής και προώθησης του πλειστηριασμού. Πιστεύω πως μια αναδρομή στη σκοπιμότητα του Νόμου θα βοηθήσει την ερμηνεία του. Στόχος της θέσπισης του Μέρους VIA, ήταν η πρόσδοση ταχύτητας στις διαδικασίες πώλησης των ενυπόθηκων ακινήτων και η είσπραξη των οφειλόμενων και εξασφαλιζόμενων με την υποθήκη ποσό ή ποσά. Για τούτο και οι προθεσμίες των 30 ημερών που τίθενται για πληρωμή αλλά ακόμη και η «ασφυκτική» προθεσμία των 30 ημερών από της καταχώρησης της αίτησης εντός της οποίας το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί (ο περί Πωλήσεως (Τροποποιητικός) Διαδικαστικός Κανονισμός 4/2015, άρθρο 14). Θεωρώ πως δεν είναι καθόλου άσχετη η έναρξη του Μέρους VIA με το άρθρο 44Α το οποίο καθορίζει την εφαρμογή του μέρους αυτού σε κάθε σύμβαση υποθήκης προγενέστερης ή μεταγενέστερης του Νόμου. Καθορίζει ρητά πως: «44Α.-

(1)Οι διατάξεις του παρόντος Μέρους εφαρµόζονται σε κάθε περίπτωση σύµβασης υποθήκης, η οποία ενεγράφη στο κτηµατικό µητρώο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου ή η οποία εγγράφεται στο κτηµατικό µητρώο µετά την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου.» Προχωρεί περαιτέρω ο Νόμος συσχετίζοντας το παρόν Μέρος VIA με το προηγούμενο Μέρος VI, με το οποίο η πώληση επιτυγχανόταν μετά από αίτηση προς τον Διευθυντή του Κτηματολογίου, και αναφέρει πως: «

(2)Καµία διάταξη του Μέρους VI δεν απαγορεύει σε ενυπόθηκο δανειστή να προχωρήσει µε την εφαρµογή της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σύµφωνα µε τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Για να συνεχίσει στην επόμενη διάταξη όπου διαβάζουμε πως: «

(3)Καµία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν απαγορεύει στον ενυπόθηκο δανειστή την εφαρµογή της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκου ακινήτου σύµφωνα µε τις διατάξεις του Μέρους VI:» Τίθεται δε επιπροσθέτως η κάτωθι επιφύλαξη με την οποία οι χρονικές προθεσμίες που τίθενται με το Μέρος VIA να αναπροσαρμόζονται και σε όσα ποσά έχουν καταστεί πληρωτέα πριν την εφαρμογή του: «Νοείται ότι, σε περίπτωση που το ενυπόθηκο χρέος έχει καταστεί πληρωτέο πριν από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Μέρους, τα χρονικά περιθώρια και οι διαδικασίες που προβλέπονται στο παρόν Μέρος δύναται να τυγχάνουν εφαρµογής από την ηµεροµηνία έναρξης της ισχύος του παρόντος Νόµου.» Στην κρινόμενη περίπτωση όπου εκκρεμεί η αγωγή, η σχετική διάταξη 4 του άρθρου 44Α, όχι μόνον δεν αποκλείει, αλλά τουναντίον επιτρέπει την παράλληλη διαδικασία επιδίωξης διατάγματος δι΄ αγωγής και προώθησης της διαδικασίας πώλησης από τον ενυπόθηκο δανειστή. «

(4)Καµία διάταξη του παρόντος Μέρους δεν αποκλείει το δικαίωµα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει µε την έγερση πολιτικής αγωγής για την εξασφάλιση διατάγµατος δικαστηρίου για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου.» Ουσιαστικά δεν επιζητείται η εξασφάλιση ενός νέου διατάγματος, αλλά η πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, του ιδίου αποτελέσματος που θα προκύψει από την εφαρμογή της έκδοσης διατάγματος πώλησης. Το ίδιο αποτέλεσμα, όπως οι ήδη υπάρχουσες διαδικασίες τις οποίες ο νομοθέτης δεν έχει καταργήσει και σε σχέση με τις οποίες επέλεξε όπως προσθέσει και προσφέρει μια εναλλακτική διαδικασία. Επισημαίνεται και πάλιν πως η σχετική διάταξη του άρθρου 44

(4)δεν απαγορεύει ούτε και αποκλείει τη συνύπαρξη αγωγής και της διαδικασίας του Μέρους VIA. Ας σημειωθεί δε πως οι Αιτητές (παρ. 9 Έκθεσης Υπεράσπισης), αποδέχονται τη σύσταση της επίδικης σύμβασης υποθήκης και τις λεπτομέρειες αυτής. Εξαρτούν βέβαια το κύρος αυτής και ουσιαστικά την υποχρέωση πληρωμής από το κύρος των συμβάσεων δανείων, για τις οποίες επικαλούνται ακυρότητα λόγω ύπαρξης καταχρηστικών ρητρών. Αναφορικά με το ύψος του αξιούμενου οφειλόμενου ποσού, το θεωρούν χαμηλότερο διότι ήδη έγιναν πληρωμές προς την Εφεσίβλητη. Θέματα, που όπως ανωτέρω λέχθηκε, θα επιλυθούν κατά την εκδίκαση της αγωγής, την ύπαρξη της οποίας ο Νόμος δεν την χαρακτηρίζει ως κώλυμα για προώθηση της διαδικασίας πλειστηριασμού δυνάμει του Μέρους VIA. Παρατηρείται δε, πως ούτε και κατ΄ εφαρμογή του Μέρους VI (διαδικασία εκποίησης ενυπόθηκου ακινήτου από το Διευθυντή του Κτηματολογίου) η ύπαρξη αγωγής παρεμβάλλεται ως εμπόδιο (άρθρο 44). Συνακόλουθα, έχοντας υπόψη όλα όσα ανωτέρω εκτέθηκαν, η αίτηση/έφεση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ της Εφεσίβλητης-Καθ΄ ης η αίτηση και εναντίον της Εφεσείουσας-Αιτήτριας όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: (Αίτηση/Έφεση - Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» - ύπαρξης αγωγής)