Σωκράτους Σάββας κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης Έφεσης: 259/16, 6/3/2017

(12)(α), 7

(1)και 9 του περί Εξυγίανσης Πιστωτικών Ιδρυμάτων Νόμου του 2013, εκδόθηκε διάταγμα δυνάμει του οποίου έχουν μεταβιβαστεί περιουσιακά στοιχεία, τίτλοι ιδιοκτησίας, δικαιώματα και υποχρεώσεις της πρώην Λαϊκής προς την Εφεσίβλητη Τράπεζα.) Οι Αιτητές καταχώρησαν Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτηση. Παράλληλα με την καταχώρηση της αγωγής η Τράπεζα προώθησε τη διαδικασία εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων μέσω ιδιωτικού πλειστηριασμού, όπως προνοείται από το Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου 9/

1. Απεστάληκε αρχικά η ειδοποίηση Τύπου «Ι» συνοδευόμενη από την ειδοποίηση Τύπου «Θ». Εναντίον των εν λόγω ειδοποιήσεων καταχωρήθηκε εκ μέρους των Αιτητών η αίτηση/έφεση 140/2016 η οποία απορρίφθηκε στα 8.11.2016 λόγω παράλειψης των Εφεσειόντων να εμφανισθούν στη διαδικασία. Στις 5.12.2015 επιδόθηκαν στους Αιτητές (και συγκεκριμένα στον Αιτητή 2) οι ειδοποιήσεις Τύπου «ΙΑ» και «ΙΒ» εναντίον του κύρους των οποίων στρέφεται η κρινόμενη αίτηση και η αίτηση/έφεση 260/16 αντίστοιχα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι έχουν αναπτύξει μέσω γραπτών αγορεύσεων την επιχειρηματολογία και τις θέσεις τους τις οποίες έχω μελετήσει, ιδιαίτερη αναφορά των οποίων γίνεται κατωτέρω. Προβάλλεται ως πρώτος λόγος ένστασης, ο οποίος αναπτύχθηκε και με την αγόρευση της συνηγόρου της Εφεσίβλητης, η κατάχρηση της διαδικασίας εκ μέρους των Αιτητών/Εφεσειόντων, οι οποίοι προώθησαν διάφορα νομικά μέτρα, τα οποία και συγκεκριμενοποιούν όπως πιο κάτω περιγράφονται: «(α) Καταχώριση Αίτησης-Έφεσης με αρ. 140/2016 εναντίον της Ειδοποίησης Τύπου «Ι» ημερ. 22.6.
2. (β) Καταχώριση Αίτησης επαναφοράς της Αίτησης-Έφεσης αρ. 140/2016 ημερ. 22.11.
3. (γ) Καταχώριση Έφεσης εναντίον της Πρωτόδικης Απόφασης αρ. 140/2016 ημερ. 22.11.
4. (δ) Καταχώριση Αίτησης-Έφεσης αρ. 259/2016 εναντίον της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» ημερ. 22.12.
5. (ε) Καταχώριση Αίτησης-Έφεσης αρ. 260/2016 εναντίον της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΒ» ημερ. 22.12.2016.» Απαντά στη θέση τούτη ο συνήγορος των Εφεσειόντων πως οι Αιτητές έχουν λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους και έχουν προς τούτο εξασκήσει τα νόμιμα δικαιώματα τους. Το Δικαστήριο δεν συμφωνεί με την εισήγηση της Εφεσίβλητης περί κατάχρησης της διαδικασίας σε σχέση με την παρούσα αίτηση/έφεση, για τους εξής λόγους: Όλα τα ανωτέρω διαδικαστικά διαβήματα που δεν έχει αμφισβητηθεί ότι έλαβαν οι Αιτητές, αφορούν την ειδοποίηση Τύπου «Ι». Ακόμη και να εκληφθεί ότι δεν ήταν όλα τα ανωτέρω διαβήματα αναγκαία, εντούτοις, σχετίζονται με την εγκυρότητα μιας διαφορετικής ειδοποίησης από ότι της κρινόμενης. Η Εφεσίβλητη έχει εκδώσει, αποστείλει και επιδώσει την ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» προς τους Εφεσείοντες. Αποτελεί μια ξεχωριστή ειδοποίηση και ένα διαφορετικό, παραπέρα μέτρο και βήμα απ΄ ότι η ειδοποίηση Τύπου «Ι», προς το σκοπό προώθησης της διαδικασίας πλειστηριασμού. Ο ίδιος ο Νόμος (άρθρο 44Γ

(3)) παρέχει δικαίωμα στον οφειλέτη ή σε οιονδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο να προσφύγει στο Δικαστήριο εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης για παραμερισμό της. Δικαίωμα το οποίο οι Αιτητές/Εφεσείοντες εξάσκησαν και το οποίο κρίνεται πως δεν αποτελεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο κατάχρηση της διαδικασίας. Έπραξαν εκείνο που τους επιτρέπει ο Νόμος για προστασία και διασφάλιση των συμφερόντων τους. Συνεπώς, θα προχωρήσω στην εξέταση των λόγων έφεσης που άπτονται των προϋποθέσεων για παραμερισμό της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Δυνάμει του άρθρου 44Γ

(3)η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» παραμερίζεται όταν: «(α) Η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο, προϋποθέσεις· (β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί· (γ) η ειδοποίηση έχει αποσταλεί πριν τη λήξη της προθεσμίας για καταβολή της πληρωμής προς τον ενυπόθηκο δανειστή· (δ) εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1).» Με τους λόγους έφεσης γίνεται επίκληση όλων των λόγων τους οποίους ο Νόμος 44Γ

(3)προνοεί για ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». (α) Η ειδοποίηση δεν πληροί τις αιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις. Έχει λανθασμένο ποσό για το ενυπόθηκο υπόλοιπο. Περιέχει λανθασμένο ποσοστό επιτοκίου. Προωθείται ο πλειστηριασμός δύο υποθηκών. Το ποσό των εξόδων είναι αυθαίρετο. Δεν υπογράφεται νομότυπα και ούτε αναφέρεται σε ποιο πρόσωπο ανήκουν οι φερόμενες υπογραφές. Η Εφεσίβλητη αντικρούει τους ανωτέρω ισχυρισμούς και θέσεις των Εφεσειόντων με αναφορά στις προϋποθέσεις που τίθενται από τα σχετικά άρθρα του Νόμου και τις υποχρεώσεις που θέτουν. Σημειώνονται τα εξής αναφορικά με τους ανωτέρω προταθέντες λόγους. Αρχικά θα πρέπει να καταγραφεί ότι η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» (Τεκμήριο 7 στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την αίτηση) πληροί εκ πρώτης όψεως τον τύπο τον προβλεπόμενο από το Δεύτερο Παράρτημα. Μια σύγκριση της με εκείνο, αυτό καταδεικνύει. Υπογραφή ειδοποίησης: Σύμφωνα με τον σχετικό Τύπο υπάρχει αναφορά σε «ονοματεπώνυμο ολογράφως» και κάτω από αυτό αναφορά στον ενυπόθηκο δανειστή. Στην κρινόμενη περίπτωση όπου ο ενυπόθηκος δανειστής είναι νομικό πρόσωπο, δεν αναμένεται να καταγράφεται το ονοματεπώνυμο αυτού, αφού αναγράφεται το όνομα της εταιρείας. Δεν υπάρχει σαφής διάταξη κατά πόσο σε αυτή την περίπτωση θα πρέπει να καταγράφεται και το ονοματεπώνυμο εκείνου που υπογράφει, αντί του νομικού προσώπου. Κρίνεται ότι η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» φέρει έγκυρη υπογραφή. Αναφορικά με την εξουσιοδότηση των υπογραφόντων δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οτιδήποτε εκ του οποίου να προκύπτει οποιαδήποτε έλλειψη εξουσιοδότησης. Το αντίθετο. Η Εφεσίβλητη προωθεί τη διαδικασία μέσω της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» που απεστάλη με την υπογραφή εκείνων που υπέγραψαν αντι΄ αυτής με τη σαφή ένδειξη πλήρους εξουσιοδότησης. Αυθαίρετο ποσό εξόδων. Εισηγούνται οι Αιτητές ότι το ποσό που ζητείται είναι εκείνο της αγωγής 1567/13 και είναι αυθαίρετο. Το Δικαστήριο στο παρόν στάδιο δεν αποφασίζει το ακριβές οφειλόμενο ποσό εξόδων. Εξάλλου, ούτε ο ίδιος ο Τύπος «ΙΑ» που προβλέπεται στο Δεύτερο Παράρτημα καθορίζει το ποσό των εξόδων. Προώθηση διαδικασίας πώλησης δύο υποθηκών. Καμιά διάταξη ή άρθρο του Νόμου απαγορεύει την προώθηση πώλησης δύο υποθηκών ή περισσότερες της μιας υποθήκης ή ακινήτων. Αμφότερες οι υποθήκες και τα ακίνητα παραχωρήθηκαν προς εξασφάλιση πιστωτικών διευκολύνσεων του ίδιου οφειλέτη (Αιτητή 1) προς όφελος της Εφεσίβλητης. Λανθασμένο ποσό υπόλοιπου και ποσοστό επιτοκίου. Αναφέρουν οι Αιτητές πως το αναφερόμενο ποσό είναι λανθασμένο και κατά παράβαση του ποσού που αναφέρεται στην υποθήκη. Ομοίως και το ποσοστό επι8τοκίου αντιβαίνει τις σχετικές συμβάσεις. Απαντά η Εφεσίβλητη δια της συνηγόρου της πως οι Αιτητές δεν αποσείουν το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών τους και δεν επεξηγούν τη θέση τους. Είναι η θέση της Εφεσίβλητης ότι το οφειλόμενο ενυπόθηκο χρέος υπολογίστηκε στη βάση των συμβάσεων υποθηκών και των συμφωνηθέντων και ότι δεν έχει προσκομιστεί καμία μαρτυρία στην ένορκη δήλωση περί του αντιθέτου. Το βάρος απόδειξης των ισχυρισμών τους φέρουν οι Αιτητές και όχι η Καθ΄ ης αίτηση. Το Δικαστήριο το βρίσκει σύμφωνο η ανωτέρω εισήγηση. Κατάληξη ότι δεν ευσταθούν οι θέσεις των Αιτητών για πλήρωση της πρώτης προϋπόθεσης. (β) Η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» δεν έχει δεόντως επιδοθεί. Οι Αιτητές επικαλούμενοι το άρθρο 44Γ

(2)του Νόμου 9/65 υποδεικνύουν ότι αποτελεί επιτακτική προϋπόθεση όπως ο ενυπόθηκος δανειστής επιδώσει δεόντως την ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» τόσο στον ενυπόθηκο οφειλέτη όσο και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Συνεπώς έπρεπε να είχαν επιδώσει δεόντως τόσο στον Αιτητή 1 όσο και στον Αιτητή 2, προσωπικά στο πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται. Στην παρούσα περίπτωση η επίδοση της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» έγινε προσωπικά στον Αιτητή 2 και στον Αιτητή 1 δια του Αιτητή

1. Από την αντίπερα όχθη απαντά η Εφεσίβλητη πως με βάση το άρθρο 44ΙΕ του Νόμου 9/65 δεν υπάρχει υποχρέωση προσωπικής επίδοσης. Οι Αιτητές, σύμφωνα με την εισήγηση, έλαβαν γνώση σε όλα τα στάδια της διαδικασίας και επιπρόσθετα οι αναφορές στις παραγράφους 10, 11 και 12 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση καταδεικνύουν ξεκάθαρα ότι έλαβαν δεόντως γνώση περί της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» την οποία ο ίδιος ο Αιτητής 1 επισυνάπτει ως τεκμήριο στην ένορκη δήλωση του. Αναφορικά με την ανωτέρω θέση καταγράφονται τα ακόλουθα: Οι ερμηνευτικές διατάξεις του άρθρου 44ΙΕ καθορίζουν τον όρο «επίδοση» να σημαίνει την «παράδοση οποιασδήποτε ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται ή με ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι επίδοση μπορεί να γίνει είτε με αποστολή συστημένης επιστολής ή με ιδιωτική επίδοση. Δεν επιβάλλεται η προσωπική επίδοση. Στην κρινόμενη περίπτωση επίδοση της ειδοποίησης για τον Αιτητή 1 επιτεύχθηκε με παράδοση της προς τον Αιτητή 2, πατέρα και συγκάτοικο του Αιτητή
2. Η τοιαύτη επίδοση είναι καλή επίδοση και το ζητούμενο δι΄ αυτής είναι η γνώση του διαδικαστικού διαβήματος ή του εγγράφου, εδώ της ειδοποίησης «Τύπου ΙΑ». Η οποία καταδεικνύεται από την παραδοχή του ιδίου του Αιτητή 1 με την ένορκη δήλωση του και την κατοχή της σχετικής ειδοποίησης την οποία επισυνάπτει ως τεκμήριο. (γ) Αποστολή ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» πριν τη λήξη της προθεσμίας που τάσσει η ειδοποίηση Τύπου «Ι». Ο ισχυρισμός αυτός προβάλλεται με την ένορκη δήλωση του Αιτητή και τον λόγο έφεσης αρ.
3. Είναι όμως τελείως αβάσιμος και ατεκμηρίωτος αφού ούτε ο ίδιος τον στηρίζει ή το αποδεικνύει αλλά και καταρρίπτεται από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία και τεκμήρια. Η ειδοποίηση Τύπου «Ι» επιδόθηκε στις 24.5.2016 (Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση του Αιτητή) ενώ η ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» επιδόθηκε στις 5.12.
4. Συνεπώς, η ελάχιστη προβλεπόμενη προθεσμία των 30 ημερών η οποία τάσσεται με το Νόμο έχει παρέλθει. (δ) Εκκρεμότητα αγωγής. Αποτελεί τη θέση των Αιτητών πως «η υπεράσπιση και ειδικότερα η ανταπαίτηση που οι Αιτητές έχουν καταχωρίσει στο πλαίσιο της αγωγής 1567/13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου και της οποίας η εκδίκαση εκκρεμεί, αποτελεί για σκοπούς του άρθρου 44Γ

(3)(δ) αγωγή για την ειδοποίηση Τύπου «Ι»». Επικαλούνται δε προς ενίσχυση της θέσης τους αποφάσεις Επαρχιακών Δικαστών που ασχολήθηκαν με το θέμα. Η αντίθετη εισήγηση της Εφεσίβλητης αντικρούει τα ανωτέρω τονίζοντας πως η αγωγή υπ΄ αριθμό 1567/13 καταχωρήθηκε από την Τράπεζα την 20.6.2013 και εκκρεμεί ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου. Μέσα στο πλαίσιο αυτής της αγωγής καταχωρήθηκε την 17.3.2014 Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση από τους Αιτητές. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τις εισηγήσεις των διαδίκων μερών καθώς και τις αποφάσεις που επικαλέστηκαν. Για το ίδιο θέμα έχει εκδοθεί από το παρών Δικαστήριο απόφαση στην Αίτηση/Έφεση 197/16, Κάτια Ορφανίδου κ.α. v. Alpha Bank Cyprus Ltd, ημερ. 15.12.2016 το σκεπτικό της οποίας επαναλαμβάνεται και στην παρούσα. Η προϋπόθεση (δ) αναφέρει: «(δ) Εκκρεμεί αγωγή ενώπιον Δικαστηρίου για την ειδοποίηση που προβλέπεται στο εδάφιο

(1).» Η προβλεπόμενη σ΄ εκείνο το εδάφιο ειδοποίηση είναι η Τύπου «Ι». Προτού γίνει ενασχόληση για το τι σημαίνει αγωγή σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου «Ι», πρέπει να μνημονευθούν ορισμένοι κανόνες ερμηνείας των Νομοθετημάτων. Η ερμηνεία ανήκει στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου. Η αυστηρή γραμματική ερμηνεία ανήκει στο παρελθόν. Έχει πλέον εδραιωθεί η ερμηνεία με αναφορά στο σκοπό του νομοθετήματος. Όπου η γραμματική ερμηνεία οδηγεί σε καταφανώς άτομα αποτελέσματα και το λάθος στη διάρθρωση της νομοθεσίας είναι πασίδηλο, παρέχεται η δυνατότητα αποφυγής της ερμηνείας που θα οδηγούσε σε τέτοια αποτελέσματα. Ούτε σε παράδοξα ή παράλογα αποτελέσματα μπορεί να οδηγήσει μια ερμηνεία. Όταν οι πρόνοιες είναι σαφείς δεν επιτρέπεται απόκλιση από ρητές νομοθετικές διατάξεις. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να πληρώνει κενά σε ένα νόμο (Κωνσταντίνου v. Αντωνιάδη, Πολ. Έφεση 4787, ημερ. 23.1.98, Ξενοδοχειακές Επιχειρήσεις Πλάζα Λτδ v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερμασόγειας, Α.Ε. 1804, ημερ. 20.5.98, Τροκκούδης v. Πέτρου κ.α., Αίτηση 4/97, ημερ. 10.4.98, Ρόναλντ Γουοτς κ.α. v. Γιάννη Λαούρη, Πολιτική Έφεση 319/08, ημερ. 7.7.2014). Όπου δε ο νόμος που τυγχάνει ερμηνείας σχετίζεται με ανθρώπινα δικαιώματα, τότε σε περίπτωση αμφιβολίας αυτή πρέπει να επιλύεται υπέρ του δικαιώματος του πολίτη (Π. Καυκαρή, Αίτηση 2/04, ημερ. 28.1.2004). Έχοντας τα ανωτέρω κατά νου θα εξετάσω την εν λόγω προϋπόθεση. Η αγωγή πρέπει να εγείρεται από τον οφειλέτη εναντίον της ειδοποίησης Τύπου «Ι». Όχι για τον τύπο ή το κύρος αυτής αλλά για το περιεχόμενο και τα αποτελέσματα που αυτή επιδιώκει να επιφέρει. Η διάταξη 44Γ

(1)προνοεί: «44Γ.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων του άρθρου 44Β, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του παρόντος Μέρους, αφού επιδώσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο «Ι» του Δεύτερου Παραρτήματος, συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού του οφειλόμενου ενυπόθηκου χρέους, των τόκων και όλων των εξόδων για την είσπραξή του καλώντας τον όπως εξοφλήσει το ποσό, σύμφωνα με την επιδοθείσα κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλόμενου ποσού: Νοείται ότι, με την ειδοποίηση ενημερώνεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης ότι σε περίπτωση μη εξόφλησης του οφειλόμενου ποσού που καθορίζεται σε αυτήν, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να ασκήσει το δικαίωμά του για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση τις διατάξεις του παρόντος Μέρους.» Συνεπώς η ειδοποίηση Τύπου «Ι» συνοδευόμενη από κατάσταση λογαριασμού κ.λ.π. και καλώντας τον ενυπόθηκο οφειλέτη να καταβάλει τα οφειλόμενα ποσά, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για καταχώριση αγωγής για αμφισβήτηση του δικαιώματος του ενυπόθηκου δανειστή να αξιώνει πληρωμή και καταβολή αυτών. Σκοπός της τεθείσας αυτής προϋπόθεσης είναι να προλάβει ή και να εμποδίσει τον ενυπόθηκο δανειστή στην αποστολή της ειδοποίησης Τύπου ΙΑ και την προώθηση της διαδικασίας του πλειστηριασμού. Η ενεργοποίηση του δικαιώματος αυτού του ενυπόθηκου δανειστή, ουσιαστικά αναστέλλεται και παγοποιείται με την εκκρεμότητα της αγωγής. Η φράση «εκκρεμεί αγωγή» σε σχέση με την ειδοποίηση Τύπου «Ι», εγείρει ένα άλλο ερώτημα. Για το χρονικό διάστημα καταχώρισης της αγωγής αυτής. Εκείνο που μπορεί να λεχθεί είναι πως η αγωγή πρέπει να εκκρεμεί πριν την αποστολή της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ», αφού προνοείται ως ένας από τους λόγους ακύρωσης της. Άλλως πώς θα εδίδετο δικαίωμα δημιουργίας προϋποθέσεων για λόγους έφεσης και παραμερισμού. Οι Αιτητές-Εφεσείοντες έχουν καταχωρίσει Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης στις 17.3.2014 στα πλαίσια της αγωγής 1567/13, την οποία η Εφεσίβλητης κατεχώρησε εναντίον τους και η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί. Το βέβαιο είναι πως η αγωγή και αργότερα η Ανταπαίτηση καταχωρήθηκε πριν τη λήψη της ειδοποίησης Τύπου «Ι». Ο Νόμος προνοεί «να εκκρεμεί αγωγή.». Δεν καθορίζει με λεπτομέρεια και σαφήνεια το χρονικό στάδιο καταχώρισης της αγωγής. Θα μπορούσε βέβαια να ερμηνευθεί πως αφού σχετίζεται με την ειδοποίηση Τύπου «Ι», το χρονικό σημείο τοποθέτησης της να είναι μετά την επίδοση της σχετικής ειδοποίησης. Τι γίνεται όμως με όσους οφειλέτες έχουν καταχωρήσει αγωγή η οποία εκκρεμεί και αμφισβητούν με αυτή το κύρος των συμβάσεων δανείου, την εγκυρότητα των συμβάσεων υποθήκης και γενικότερα την οφειλή τους προς τον ενυπόθηκο δανειστή; Θα πρέπει, ανεξαρτήτως της καταχώρισης και εκκρεμότητας αγωγής, να καταχωρήσουν νέα αγωγή μετά τη λήψη της ειδοποίησης. Θετική απάντηση στο ερώτημα αυτό θα οδηγούσε σε άτοπα και παράδοξα αποτελέσματα, έξω από το σκοπό του Νόμου, ο οποίος με το συγκεκριμένο άρθρο δίδει ένα όπλο στα χέρια του ενυπόθηκου οφειλέτη να αμφισβητήσει είτε την εγκυρότητα των υποθηκών είτε το ύψος του χρέους. Εάν εναπόθετε ο νομοθέτης υποχρέωση καταχώρισης νέας αγωγής, πανομοιότυπης ουσιαστικά με την προγενέστερη, θα δημιουργούσε καταχρηστικές, άσκοπές και ατέρμονες διαδικασίες. Θεωρώ ότι δεν είναι άσχετο το λεκτικό της παραγράφου 5 της ειδοποίησης Τύπου «Θ», με το οποίο προτρέπεται ο ενυπόθηκος οφειλέτης να προσφύγει στο Δικαστήριο για αμφισβήτηση του δικαιώματος του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει στην απαίτηση του χρέους και τούτο γίνεται πριν την ειδοποίηση Τύπου «Ι». Παραθέτω αυτούσιο το λεκτικό: «5. Εάν έχετε επαρκείς λόγους να πιστεύετε ότι δεν οφείλετε στον δανειστή σας το απαιτούμενο ποσό ή εάν έχετε επαρκείς λόγους να πιστεύετε ότι ο δανειστής σας δεν έχει ενεργήσει σύμφωνα με το νόμο, ενδεχομένως να έχετε το δικαίωμα να προσφύγετε στο Επαρχιακό Δικαστήριο αμφισβητώντας το δικαίωμα του ενυπόθηκου δανειστή να προχωρήσει στην απαίτηση του χρέους· οποιαδήποτε πράξη πρέπει να αρχίσει πριν την επίδοση της ειδοποίησης σε εσάς για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου σας σύμφωνα με το άρθρο 44Γ

(2)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων (Τροποποιητικού) Νόμου του 2014. [Ν.142(Ι) του 2014.» Κρίνεται συνεπώς πως η εκκρεμοδικία αγωγής ακόμη και πριν την παραλαβή της ειδοποίησης Τύπου «Ι», εμπίπτει στην προϋπόθεση του άρθρου 44Γ

(3)(δ). Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει Ανταπαίτηση. Ο όρος αγωγή ερμηνεύεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο, όπου «αγωγή» σημαίνει «πολιτικήν διαδικασίαν αρχομένην δια κλητηρίου εντάλματος ή κατά τοιούτον άλλον τρόπον ως καθορίζεται υπό διαδικαστικού Κανονισμού.» Στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς (δέστε μεταξύ άλλων Δ.30) η Ανταπαίτηση εντάσσεται στον όρο «αγωγή». Με την Ανταπαίτηση την οποίαν καταχώρησαν οι Εφεσείοντες, στην οποίαν επαναλαμβάνουν τους ισχυρισμούς της Έκθεσης Υπεράσπισης τους, αμφισβητούν την εγκυρότητα των συμβάσεων δανείου επικαλούμενοι μεταξύ άλλων την ύπαρξη καταχρηστικών ρητρών καθώς και εκείνων των υποθηκών επιζητώντας ακύρωση τους και αξιώνοντας την εξάλειψη τους. Ανεξάρτητα από τη δυνατότητα ή πιθανότητα επιτυχίας μιας αγωγής, εκείνο που απαιτείται είναι η εκκρεμοδικία της. Και στην κρινόμενη περίπτωση υπάρχει, με συνέπεια να εμπίπτει στα πλαίσια του άρθρου 44Γ

(3)(δ) και να αποτελεί λόγο παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Ενόψει αυτής της κατάληξης, κρίνεται πως παρέλκει η εξέταση των λοιπόν λόγων της έφεσης και της ένστασης. Ενόψει όλων όσων ανωτέρω εκτέθηκαν εκδίδονται διατάγματα ως η παρ. Α της αίτησης. Η ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ» συμπαρασύρει και τις μεταγενέστερες αυτής ειδοποιήσεις και ενέργειες όπως την ετοιμασία εκτιμήσεων κ.λ.π.. Συνακόλουθα, εκδίδεται διάταγμα ακύρωσης του σκοπούμενου πλειστηριασμού (Διάταγμα Β). Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών-Εφεσειόντων και εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση-Εφεσίβλητης όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: (Αίτηση/Έφεση - Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» - Αγωγή/Ανταπαίτηση)