ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, Αρ. Αγωγής: 803/15, 10/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 803/15 Μεταξύ: ΑΝΔΡΕΑ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΦΟ Ενάγοντα και ALPHA BANK CYPRUS LTD, ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ Εναγόμενης ---------------------------- Αίτηση για συνένωση ημερ. 15.11.2016 ---------------------------- Ημερομηνία: 10.3.2017 Για Ενάγοντα-Αιτητή: κα Λ. Λάμπρου για Τηλέμαχος και Μίλτος Γεωργιάδης ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη-Καθ΄ ης η αίτηση: κα Α. Κακογιάννη για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κρινόμενη αίτηση επιζητείται η συνένωση της ανωτέρω αγωγής με την αγωγή 1896/15, ώστε να συνεκδικασθούν ως μια αγωγή. Στην αγωγή 1896/15 Ενάγουσα είναι η Alpha Bank Cyprus Ltd (Εναγόμενη στην παρούσα) ενώ Εναγόμενοι είναι οι Ανδρέας Γεωργιάδης (Ενάγων εδώ) και ο Γιώργος Γεωργιάδης. Τα γεγονότα τα οποία επικαλείται ο Αιτητής ως στηρίζοντα το αίτημα του είναι τα κάτωθι όπως, ισχυρίζεται, ότι φαίνονται από τους φακέλους των δύο αγωγών: «1. Τα επίδικα ζητήματα και θεραπείες αμφοτέρων αγωγών αφορούν και/ή απορρέουν κυρίως από την σύμβαση δανείου ημερ. 10/01/08 (που υπογράφτηκε στις ή γύρω στις 14/01/08) και/ή των τροποποιητικών αυτής. 2. Η επιτυχία των θεραπειών που διεκδικούνται και στις δύο αγωγές εξαρτάται κυρίως από (α) την νομιμότητα, ισχύ και σωστή ερμηνεία των όρων της σύμβασης δανείου ημερ. 10/01/08 και/ή των τροποποιητικών αυτής και (β) την νομιμότητα της συμβατικής συμπεριφοράς των διαδίκων. 3. Τα γεγονότα και οι νομικές αρχές πάνω στα οποία βασίζονται οι αξιώσεις του ενάγοντα στην παρούσα αγωγή είναι κατά κύριο λόγο αυτά πάνω στα οποία βασίζεται η υπεράσπιση του ενάγοντα και του κ. Γεώργιου Γεωργιάδη στην αγωγή με αρ. 1896/15. 4. Οι δικηγόροι των διαδίκων είναι και στις δύο αγωγές οι ίδιοι. 5. Γενικά τα κοινά ζητήματα νόμου και γεγονότων που περικλείουν οι δύο αγωγές είναι τόσο σημαντικά σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ζητήματα που περικλείονται στις εν λόγω αγωγές ώστε να καθίσταται επιθυμητό οι δύο αγωγές να συνενωθούν.» Η Καθ΄ ης η αίτηση κατεχώρησε ένσταση με την οποία επικαλείται ευάριθμους λόγους, για τους οποίους κρίνει ότι η αίτηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Μπορούν ουσιαστικά να ταξινομηθούν στους πιο κάτω: - Η αίτηση είναι αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική (λόγος ένστασης (α)). - Προσλαμβάνει τη μορφή κατάχρησης της διαδικασίας (λόγος ένστασης (β)). - Δεν καταδεικνύεται με λεπτομέρεια το κοινό νομικό ή πραγματικό γεγονός το οποίο εγείρεται καις τις δύο αγωγές. - Δεν θα εξυπηρετηθεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Δεν παρουσιάζεται εύλογη αιτία και/ή σοβαρός λόγος που να ευνοεί τη συνένωση. Ουσιαστικά οι λόγοι ένστασης γ-ι άπτονται των προϋποθέσεων και της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου να επιτρέψει τη συνένωση και συνεκδίκαση αγωγών. Ο λόγος που υποστηρίζει την ένσταση περί παράτυπης αίτησης προσφέρεται με την ένορκη δήλωση του Κώστα Βρυώνη που συνοδεύει την ένσταση: «.η παρούσα αίτηση θα έπρεπε να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση στην οποία να εκτίθενται εκείνα τα γεγονότα που απαιτούνται για να καταστήσουν δυνατή την αιτούμενη συνένωση των αγωγών. Σύμφωνα με τη Δ.48, Θ.9(
- e)των Περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών η μόνη περίπτωση κατά την οποία δεν απαιτείται η αίτηση για συνένωση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, είναι όταν τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η εν λόγω αίτηση εμφαίνονται στον φάκελο της διαδικασίας, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση, κατά την εισήγηση μας.» Απαντώντας στο λόγο τούτο ο συνήγορος του Αιτητή, υποδεικνύει πως η αίτηση δεν συνοδεύεται με ένορκη δήλωση καθώς τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται φαίνονται από το δικόγραφα των αγωγών για τις οποίες ζητείται συνένωση. Αντίθετα, η καταχώρηση ένορκης δήλωσης εκ μέρους του Αιτητή θα ήταν περιττή. Ο Θεσμός 48 θ.9 προνοεί τις περιπτώσεις όπου οι αιτήσεις δεν απαιτείται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Μεταξύ αυτών η 48 θ.9(
- e)(περίπτωση συνένωσης αγωγών) εάν όλα τα γεγονότα στα οποία βασίζεται προκύπτουν από τη διαδικασία. Κρίνεται πως στην κρινόμενη περίπτωση όπου τα γεγονότα θα αντληθούν από τα δικόγραφα, τα οποία έχουν συμπληρωθεί, για να διαπιστωθεί ύπαρξη κοινού νομικού ζητήματος κ.λ.π., δεν ήταν απαραίτητη η συνοδεία της αίτησης από ένορκη δήλωση. Ο δεύτερος λόγος ένστασης προτάσσει κατάχρηση της διαδικασίας, προβάλλοντας με την ένορκη δήλωση τη θέση πως υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης, η οποία έπρεπε να είχε καταχωρηθεί στο στάδιο της κλήσεως για οδηγίες. Από την αντίδικη πλευρά προβάλλεται η άποψη πως η αίτηση καταχωρήθηκε 11½ μήνες μετά την επίδοση της αγωγής 1896/15, πριν την έναρξη των ακροάσεων των δύο αγωγών και μάλιστα σε αρκετά προγενέστερο στάδιο από αυτό που θα μπορούσαν οι αγωγές να ακουστούν. Η σχετική Δ.14 δεν καθορίζει τον χρόνο τον οποίο να θεωρεί κατάλληλο για την καταχώρηση της αίτησης για συνένωση. Στην Μενελάου κ.α. v. Ξενοφώντος
(1989)1 Α.Α.Δ., στη σελ. 375 αυτής λέχθηκε πως: «Ο χρόνος κατά τον οποίο υποβάλλεται αίτηση για συνένωση αγωγών είναι στοιχείο που συνεκτιμάται μαζί με τα άλλα για την έκδοση ή μη της διαταγής.» Υποδείχθηκε δε, πως η Αγγλική νομολογία δέχεται πως ο κατάλληλος χρόνος είναι το στάδιο της αίτησης για οδηγίες που συνήθως υποβάλλεται μετά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων. Η ανωτέρω υπόθεση και η αίτηση η οποία υποβλήθηκε, κρίθηκε μεταξύ άλλων, και από το γεγονός της μεγάλης καθυστέρησης στην υποβολή της αφού καταχωρήθηκε μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας στη μια εκ των δύο αγωγών για τις οποίες το αίτημα για συνένωση υποβλήθηκε. Παρά την υπόδειξη για το πλέον κατάλληλο του χρόνου, να είναι αυτός της κλήσης για οδηγίες, εντούτοις δεν καθορίσθηκε ως κώλυμα η υποβολή τέτοιας αίτησης σε μεταγενέστερο ή ακόμα και προγενέστερο στάδιο. Το εύλογο του χρόνου εξαρτάται από τις περιστάσεις και συνεκτιμάται μαζί με τους υπόλοιπους παράγοντες. Στην υπόθεση Μαυρίδης v. Μιχαηλίδου (αρ.1)
(1990)1 Α.Α.Δ. 416, κρίθηκε πως αίτηση συνένωσης μπορεί να καταχωρηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Στην υπόθεση Lukoil Cyprus Ltd v. Ανδρέα Μυλωνά κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ. 1962, η αίτηση συνένωσης είχε υποβληθεί μετά τον ορισμό για ακρόαση της μιας εκ των σκοπούμενων να συνενωθούν αγωγών, ενώ στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries
(1999)1 A.A.Δ. 1721, η αίτηση είχε καταχωρηθεί μετά την πάροδο επτά χρόνων από την καταχώριση των αγωγών. Σε αμφότερες τις υποθέσεις το Ανώτατο Δικαστήριο βρήκε δικαιολογημένο το αίτημα συνένωσης των αγωγών, χωρίς να προβεί σε ιδιαίτερη μνεία για την καθυστέρηση που είχε σημειωθεί στην καταχώριση των αιτήσεων. Στην κρινόμενη περίπτωση η αίτηση καταχωρήθηκε αφού συμπληρώθηκαν τα δικόγραφα σε αμφότερες τις αγωγές. Αφού έγινε αίτηση για ορισμό δικασίμου και δόθηκαν οδηγίες για αποκάλυψη εγγράφων. Δόθηκε ημερομηνία για ακρόαση και καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Παρά το γεγονός πως τέτοια αίτηση ήταν εφικτό να καταχωρηθεί ενωρίτερον, ωστόσο στο στάδιο που βρίσκονται οι αγωγές δεν μπορεί από μόνο του να αποτελέσει παράγοντα μοιραίο για την τύχη της αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση νομικό έρεισμα έχει την Διαταγή 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όπως έχει λεχθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει τη επιδιωκόμενη συνένωση πηγάζει δικονομικά από τον Κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας του οποίου το κείμενο, σε μετάφραση, παρατίθεται κατωτέρω: «Όταν δυο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο δικαστής δύναται και διατάζει τη συνένωση τους.» Αναλύοντας το θέμα αυτό στην απόφαση Hadjiathanasiou v. Parperides
(1975)1 C.L.R. ο Δικαστής Χ' Αναστασίου στη σελ. 406 αυτής ανέφερε τα πιο κάτω: "We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of Law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accidents, the Court can exercise it discretionary powers to order consolidation and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of order 9 of our Civil procedure Rules". Άξια μνείας είναι η απόφαση Μενελάου v. Ξενοφώντος κ.α.
(1989)1 Α.Α.Δ. σελ. 371, στην οποία αφού γίνεται παράθεση της Δ.14 θ.2 αναφέρονται τα εξής: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χ" Αθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α.
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτο το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Αυτό το οποίο τονίστηκε ιδιαίτερα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Μενελάου ήταν και η σημασία όχι απλά των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε περίπτωσης αλλά και η αναφορά σε αυτά προς αιτιολόγηση της απόφασης ενός Δικαστηρίου κατά την εξέταση αιτήματος συνένωσης. Επισημάνθηκε από το Εφετείο, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο περιορίστηκε στην επισήμανση ενός μόνο λόγου, τον οποίο θεώρησε καθοριστικό στην απόφαση του να διατάξει τη συνένωση των δύο αγωγών. Δηλαδή απλά ότι και στις δύο αγωγές το επίδικο θέμα ήταν η ιδιοκτησία ενός συγκεκριμένου κτήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε τη διαφωνία του με αυτή τη προσέγγιση καθότι στη λήψη της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου «... δεν μέτρησαν και άλλοι σοβαροί παράγοντες που έπρεπε να αξιολογηθούν, ενώ η άποψη του, πως και στις δύο αγωγές το επίδικο ζήτημα ήταν η ιδιοκτησία του κτήματος ....» αποτελούσε «.... υπεραπλούστευση των γεγονότων...» όπως αυτά φαίνονταν και από τα δικόγραφα. Στη σελίδα 376 της απόφασης, μετά και από αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης, αναφέρεται ότι παρόλο που ο στόχος και των δύο αγωγών ήταν ένα συγκεκριμένο κτήμα, εντούτοις τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως αυτά φαίνονταν στα δικόγραφα, δεν ήταν κοινά ώστε η συνένωση των αγωγών να ενδεικνυόταν. Επιπλέον, με αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της περίπτωσης στην υπόθεση υπό εξέταση εκφράστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο η άποψη ότι η συνένωση των δυο αγωγών θα περιέπλεκε παρά να συντόμευε τη διαδικασία. Στην απόφαση Medcon Construction ν. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1 Α.Α.Δ. 546, αναφέρεται ότι γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση ως επίσης τονίζεται η βασική αρχή ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. σχετικά τη σελίδα 548 της απόφασης). Στην ανωτέρω απόφαση σχετική αίτηση απορρίφθηκε. Στην απόφαση Samata Enterprises ν. Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, επικροτήθηκε ως ορθή από το Ανώτατο Δικαστήριο η απόφαση της πρωτόδικου Δικαστού ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την ερμηνεία την οποία έδωσε η πρωτόδικος Δικαστής ως προς τον κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο οποίος κανονισμός όντως ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών. Βεβαίως στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries (ανωτέρω), στην αιτιολόγηση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπάρχει αναφορά και στα ζητήματα τα οποία οι εναγόμενοι εγείρουν στις υπερασπίσεις των αγωγών. Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνονται εντός της απόφασης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries τα εξής σε σχέση με τα ιδιαίτερα περιστατικά των συγκεκριμένων αγωγών οι οποίες αποτελούσαν το αντικείμενο της αίτησης συνένωσης. Μεταξύ άλλων τονίζεται η σημασία της αποφυγής πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου ως παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου σε περίπτωση εξέτασης αιτήματος συνένωσης. Γενικά αναφέρεται πως διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τα δικόγραφα και ιδιαίτερα τις Eκθέσεις Απαιτήσεως και στις δύο σκοπούμενες να συνενωθούν αγωγές. Έχοντας υπόψη την απόφαση Samata (ανωτέρω) στην οποία τονίζεται ότι κριτής για ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος είναι οι εκθέσεις απαιτήσεως, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται το περιεχόμενο της έκθεσης υπεράσπισης, όπως έγινε στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries (ανωτέρω) σημειώνονται τα εξής: - Η αγωγή 803/15 καταχωρήθηκε από τον Ανδρέα Γεωργιάδη εναντίον της Alpha Bank Cyprus Ltd με την οποία διεκδικούνται αποζημιώσεις για ζημιές που υπέστηκαν συνεπεία ψευδών παραστάσεων υπαλλήλων της Εναγόμενης για τον καταρτισμό της συμφωνίας δανείου σε ξένο νόμισμα, ημερ. 10.1.
- - Αξιώνεται ποσό CHF98.651,00 ως ειδικές αποζημιώσεις - Διεκδικείται απόφαση και/ή διάταγμα για κήρυξη κάποιων όρων και ρητρών ως άκυρων και ως παραβιάζουσων τη νομοθεσία. - Επιζητείται ο καθορισμός της ισοτιμίας του συναλλάγματος μεταξύ του ευρώ και των ελβετικών φράγκων επί της οποίας ο Ενάγων υποχρεούται να καταβάλει τις δόσεις του. - Επιζητείται επιπρόσθετα απόφαση του Δικαστηρίου ότι το ποσό που θα αποφασισθεί ότι η Εναγόμενη Τράπεζα οφείλει στον Ενάγοντα πιστωθεί και/ή συμψηφισθεί με το πραγματικό δανειακό υπόλοιπο του Ενάγοντα. - Η αγωγή 1896/15 καταχωρήθηκε στις 22.10.2015 από την Alpha Bank Cyprus Ltd εναντίον των Α. Γεωργιάδη και Γ. Γεωργιάδη. - Αντικείμενο της η σύμβαση ημερ. 10.1.2008 που συνήψε η Τράπεζα με τον Α. Γεωργιάδη για παραχώρηση δανείου σε ελβετικά φράγκα ύψους CHF582.
- - Γίνεται αναφορά στους όρους αυτού, στη σύμβαση υποθήκης και εγγυήσεως που πρόφερε ο Γ. Γεωργιάδης για εξασφάλιση των υποχρεώσεων του Α. Γεωργιάδη. - Αξιώνεται το υπόλοιπο οφειλόμενου ποσού των CHF631.531,41, πλέον τόκων και έξοδα. - Η Υπεράσπιση των δύο Εναγομένων προτάσσει το άκυρο των καταχρηστικών ρητρών, τις παραστάσεις εκ μέρους των υπαλλήλων της Τράπεζας για συνομολόγηση του δανείου και γενικά επαναλαμβάνονται οι ισχυρισμοί της Έκθεσης Απαίτησης της αγωγής 802/
- - Ομοίως η Έκθεση Υπεράσπισης της Τράπεζας στην αγωγή 802/15 κάνει αναφορά στο δάνειο, στους όρους της συμφωνίας και τις συνθήκες συνομολόγησης αυτών και επικαλείται την έγγραφη συμφωνία ημερ. 10.1.2008 που υπεγράφη. Οι συνήγοροι που χειρίζονται τις υποθέσεις και που εκπροσωπούν τους διαδίκους είναι οι ίδιοι σε αμφότερες τις αγωγές. Κρίνεται πως υπάρχει κοινό νομικό ζήτημα, η συμφωνία του δανείου σε ξένο νόμισμα και η ερμηνεία των όρων και ρητρών αυτού. Το άκυρο ή όχι της συμφωνίας σε ξένο νόμισμα. Το αποδεικτικό υλικό που θα προσκομισθεί θα είναι εν πολλοίς το ίδιο και στις δύο αγωγές όπως και οι μάρτυρες που θα κληθούν να καταθέσουν. Στην πρώτη αγωγή 803/15 επιζητείται η ερμηνεία όρων και ρητρών της σύμβασης δανείου ημερ. 10.1.2008 ενώ με τη δεύτερη αγωγή την 1896/15 αξιώνεται εκτέλεση των υποχρεώσεων που απορρέουν από την ίδια σύμβαση δανείου. Εγείρεται από την Καθ΄ ης η αίτηση (λόγος ζ) ότι με την αιτούμενη συνένωση δεν θα διευκολυνθούν αλλά αντίθετα θα περιπλεχθούν τα εγειρόμενα θέματα των εν λόγω αγωγών. Το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την εν λόγω εισήγηση. Όντως στην αγωγή 1896/15 την οποία καταχώρησε η Τράπεζα εναντίον του Αιτητή και του εγγυητή, τίθεται και επίδικο θέμα η εγγύηση. Όμως, αυτή συναρτάται άμεσα και συνδέεται με την επίδικη συμφωνία δανείου η οποία αποτελεί το κύριο επίδικο θέμα σε αμφότερες τις αγωγές. Στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries (ανωτέρω), η πολυπλοκότητα των θεμάτων που εγείρονταν ήταν παράγοντας που συνηγόρησε υπέρ της συνένωσης των εκεί αγωγών, παρά στην απόρριψη του αιτήματος. Η ξεχωριστή εκδίκαση των αγωγών ενδεχομένως να δημιουργήσει διαφορετικές και αντιφατικές αποφάσεις, εάν εκδικασθούν από διαφορετικούς Δικαστές. Ενδεχομένως να προκύψει η πιθανότητα έκδοσης δύο διαφορετικών αποφάσεων για την ίδια σύμβαση δανείου όπου στη μια κάποιοι όροι ή ρήτρες να κρίνονται άκυροι και χωρίς ισχύ, ενώ στην άλλη απόφαση όχι. Στη μια να εκδοθεί απόφαση για όλο το οφειλόμενο ποσό, ενώ στην άλλη να εκδοθεί απόφαση υπέρ του Α. Γεωργιάδη και εναντίον της Τράπεζας, για τα ποσά που ισχυρίζεται ότι ζημιώθηκε και ως αξιώνει, απόφαση για πίστωση αυτού του ποσού προς όφελος του και για μείωση του οφειλόμενου υπολοίπου δανείου. Με τη συνεκδίκαση των αγωγών θα υπάρχει μια ενιαία νομική αντιμετώπιση και επίλυση των νομικών θεμάτων. Το ιδιόμορφο σε αυτή την υπόθεση είναι η αντίστροφη ιδιότητα των διαδίκων μερών. Δηλαδή. Ο Αιτητής είναι Ενάγων στη μια (802/15) και Εναγόμενος στην άλλη, ενώ η Καθ΄ ης η αίτηση Τράπεζα έχει την ιδιότητα της Εναγομένης στην 803/15 και της Ενάγουσας στην 1896/
- Η ιδιότητα αυτή δεν αποτελεί από μόνη της λόγο άρνησης της συνένωσης των αγωγών. Το θέμα προβλέφθηκε και αντιμετωπίζεται από τα αγγλικά συγγράμματα όπως σημειώνεται κατωτέρω. Η Δ.14 έχει ως πρότυπο την παλαιά αγγλική Διάταξη O.49 r.8, των Old Rules of the Supreme Court, για την οποία αφού αναλύονται οι αρχές που προνοεί ότι πρέπει να ακολουθούνται στην αίτηση συνένωσης, υποδεικνύει: "There may, however, be further circumstances which will militate against an order being made. Two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action, unless one action can be ordered to stand as a counterclaim or third party proceedings in another action. Moreover, as one firm of solicitors will usually be given the conduct of the consolidated action on behalf of all plaintiffs, it is generally impossible to consolidate actions in which different solicitors have been instructed (Lewis v. Daily Telegraph (No.2), [1964] 2 Q.B. 601), unless all plaintiffs agree that one firm of solicitors shall act on their behalf, or unless there can be a partial consolidation." Χρήσιμη αναφορά επί του θέματος συνένωσης αγωγών γίνεται επίσης στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th Edition, Vol. 37, σελ. 60, παρ. 69, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα για το ίδιο θέμα: "
(1)that some common question of law or fact arises in both or all of them, or
(2)that the rights to relief claimed in them are in respect of or arise out of the same transaction or series of transaction, or
(3)that for some other reason it is desirable to make an order consolidating them or an order alternative to consolidation them. In these circumstances the court may order those causes or matters to be consolidated on such terms as it thinks just. The circumstances in which actions may be consolidated are broadly similar to those in which parties may be joined in one action. Accordingly, actions relating to the same subject matter between the same plaintiff and the same defendant, or between the same plaintiff and different defendants or between different plaintiffs and different defendants, or between different plaintiffs and the same defendant, may be consolidated on the application of either a plaintiff or a defendant. On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible or at least impracticable, to make an order for consolidation. Thus, two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action. Again, it is generally impossible to consolidate actions where the plaintiffs in two or more actions are represented by different solicitors. Moreover, a consolidation order will as a matter of discretion be refuse where it would be likely to cause embarrassment at the trial." Έχοντας όλα τα ανωτέρω υπόψη κρίνεται πως θα προκύψει όφελος από τη συνένωση και συνεκδίκαση των αγωγών. Παρά το γεγονός πως η αγωγή 803/15 προηγήθηκε της 1896/15, κρίνεται ωστόσο, πως ενόψει των περισσότερων επίδικων θεμάτων που παρουσιάζονται στη δεύτερη αλλά και την κλίμακα του αξιούμενου ποσού, η αγωγή 803/15 θα έχει τη θέση Ανταπαίτησης στην 1896/15 και ως τέτοια θα αντιμετωπισθεί κατά την ακροαματική διαδικασία. Εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των αγωγών 803/15 και 1896/15. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ του Αιτητή (Α. Γεωργιάδη) και εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση (Alpha Bank Cyprus Ltd), όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για συνένωση)