Αναφορικά με την Εταιρεία ΚΩΣΤΑΣ Σ. ΠΑΦΙΤΗΣ ΚΑΙ ΥΙΟΣ ΛΙΜΙΤΕΔ, Αρ. Αίτησης: 42/2015, 7/4/2017

(1)Η επιστολή απαίτησης πληρωμής ημερομηνίας 20.07.15 δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτησης.

(2)Η αίτηση δεν αναφέρεται στη συνολική κατάσταση της Καθ' ης η αίτησης.

(3)Η αίτηση είναι αντίθετη με τις επιθυμίες των μετόχων της Καθ' ης η αίτησης, των δανειστών της και άλλων τρίτων που επηρεάζονται από τη διάλυση της Καθ' ης η αίτησης.

(4)Δεν υπάρχει πραγματικό υπόβαθρο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος εφόσον η ένορκη δήλωση του Σάββα Νεοκλέους προηγείται χρονικά της καταχώρησης της παρούσας αίτησης.

(5)Η αίτηση είναι καταπιεστική και/ή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στα άρθρα 211(ε), 212(α), 213 και 214 του Περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ.113), στον Κανονισμό 3 των Περί Εταιρειών Κανονισμών, στους περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμούς, στη Διαταγή 48 Κανονισμό 4 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στην πρακτική και δικονομία των Δικαστηρίων της Κυπριακής Δημοκρατίας και των Αγγλικών Δικαστηρίων. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κυρίου Κώστα Παφίτη, διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης. Συνοψίζοντας το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση μπορεί να λεχθεί ότι παρουσιάζεται η θέση ότι η Καθ' ης η αίτηση είναι ιδιοκτήτρια κινητής και ακίνητης περιουσίας μεγάλης αξίας, πολλαπλάσιας από το διεκδικούμενο από την Αιτήτρια ποσό. Επίσης σημειώνεται ότι η Καθ' ης η αίτηση θα είναι σε θέση να εξοφλήσει τις υποχρεώσεις της αν της επιτραπεί η συνέχιση των εργασιών της. Σύμφωνα με τον ενόρκως δηλών το επίδικο χρέος πηγάζει μέσα από μη τιμηθείσες επιταγές που αποτέλεσαν αντικείμενο της αγωγής υπ' αριθμό 6507/12 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας και ως αποτέλεσμα των οποίων καταχωρήθηκε η ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 7628/15 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου εναντίον της Καθ' ης η αίτησης και του ενόρκως δηλών. Αντίγραφο του κατηγορητηρίου της εν λόγω ποινικής υπόθεσης καθώς και της αναφερόμενης αγωγής επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 'Γ' και 'Δ'. Περαιτέρω σημειώνεται πως από ότι ο ενόρκως δηλών πληροφορείται από το δικηγόρο του η καταχώρηση και προώθηση της παρούσας αίτησης αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και καταπίεση εναντίον της Καθ' ης η αίτησης. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό ο ενόρκως δηλών Σάββας Νεοκλέους ανάφερε ότι η πιο πάνω ποινική υπόθεση, στην οποία η ποινική δίωξη αναστάληκε κατόπιν απόφασης του Γενιού Εισαγγελέα ημερομηνίας 06.06.16, δεν αποτελεί μέτρο εκτέλεσης της δικαστικής απόφασης στην προαναφερόμενη αγωγή στα πλαίσια της οποίας καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση και συνεπώς δεν αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Η παρούσα υπόθεση εκδικάστηκε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και των επισυνημμένων σ' αυτές τεκμηρίων που συνοδεύουν τόσο την υπό κρίση αίτηση όσο και την ένσταση. Οι δε συνήγοροι των μερών προχώρησαν σε γραπτές αγορεύσεις, μέσα από το περιεχόμενο των οποίων καθώς και με παραπομπή σε νομολογία έκαστη πλευρά επέμεινε στις θέσεις και ισχυρισμούς της. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η αίτησης μέσα από τη γραπτή αγόρευση του εγκατέλειψε τον τρίτο, τέταρτο και πέμπτο λόγο ένστασης, περιορίζοντας έτσι το πλαίσιο της ένστασης του στους πρώτους δύο λόγους που σημειώνονται στο σώμα αυτής. Θα πρέπει ακόμη να λεχθεί ότι η παρούσα αίτηση δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας ημερομηνίας 09.09.16 αριθμός 4962 σελίδα 4162 καθώς επίσης στην καθημερινή εφημερίδα 'Χαραυγή' ημερομηνίας 10.09.16 σελίδα 32 που είναι παγκύπριας κυκλοφορίας. Όπως προκύπτει από τα πιο πάνω, η υπό κρίση γενική θέση προωθείται στη βάση του προβαλλόμενου ισχυρισμού της Αιτήτριας ότι η Καθ' ης η αίτηση είναι αφερέγγυα και ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Η Αιτήτρια νομικά εδράζει τον εν λόγω ισχυρισμό της στους εξής δύο ξεχωριστούς πυλώνες: (α) επί του ότι ικανοποιούνται οι πρόνοιες του άρθρου 212(α) του Κεφ.113 επειδή η Αιτήτρια παρέλειψε να συμμορφωθεί με την επιστολή απαίτησης πληρωμής του υπόλοιπου εξ' αποφάσεως χρέους εντός της χρονικής προθεσμίας τριών εβδομάδων από την ημερομηνία επίδοσης της και (β) επειδή η Καθ' ης η αίτηση παρέλειψε να πληρώσει το υπόλοιπο του εξ' αποφάσεως χρέους της εντός εύλογου χρονικού διαστήματος από την ημερομηνία που εκδόθηκε το δικαστικό διάταγμα ημερομηνίας 22.02.13. Η υπό κρίση υπόθεση αφορά εξέταση δυνατότητας εκκαθάρισης μιας εταιρείας από το Δικαστήριο. Το άρθρο 211 του Κεφ.113 μετά των συναφών τροποποιήσεων παρέχει διάφορους λόγους για τους οποίους μία εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο. Ο λόγος για τον οποίον προωθείται η παρούσα αίτηση είναι η ισχυριζόμενη ανικανότητα της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της. Πρόκειται για το άρθρο 211(ε) του Κεφ.113. Εξειδικευμένες περιπτώσεις στις οποίες θεωρείται κατά τεκμήριο ότι μια εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει στη λήψη απόφασης για έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της, παρέχονται μέσα από τις πρόνοιες του άρθρου 212 του Κεφ.113. Θεωρώ χρήσιμο να αναφέρω πιο κάτω αυτούσιες τις διατάξεις του εν λόγω άρθρου: «212. Εταιρεία λογίζεται ότι είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της — (α) αν πιστωτής, µε εκχώρηση ή διαφορετικά, που του χρωστεί η εταιρεία ποσό που υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000), επέδωσε στην εταιρεία παραδίνοντας στο εγγεγραµµένο γραφείο της εταιρείας απαίτηση η οποία απαιτεί από την εταιρεία να καταβάλει το ποσό που οφείλεται µε τον τρόπο αυτό, και η εταιρεία για τις επόµενες τρεις εβδοµάδες αµέλησε να καταβάλει το ποσό ή να εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση του πιστωτή· ή (β) αν εκτέλεση ή άλλη διαδικασία που λήφθηκε µε δικαστική απόφαση, εντολή ή διάταγµα οποιουδήποτε ∆ικαστηρίου προς όφελος πιστωτή της εταιρείας, επιστρέφεται ολικά ή µερικά ανικανοποίητη· ή (γ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του ∆ικαστηρίου ότι η εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα και, για απόφαση κατά πόσο εταιρεία είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της κατά το χρόνο που αυτά καθίστανται πληρωτέα, το ∆ικαστήριο λαµβάνει υπόψη τις ενδεχόµενες και µελλοντικές υποχρεώσεις της εταιρείας· ή (δ) αν αποδειχθεί, προς ικανοποίηση του ∆ικαστηρίου, ότι η αξία των στοιχείων του ενεργητικού της εταιρείας είναι µικρότερη από το ποσό των υποχρεώσεών της, λαµβάνοντας υπόψη τις ενδεχόµενες και µελλοντικές υποχρεώσεις της.» Μέσα από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε από εκατέρωθεν μέρη, τα πιο κάτω αποτελούν κοινό έδαφος των πλευρών:

(1)Η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι ιδιωτική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών δεόντως και νομίμως εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών και γενικότερα στην Κύπρο, η οποία δραστηριοποιείται κυρίως στον εργοληπτικό τομέα εκτελώντας οικοδομικές και τεχνικές εργασίες.

(2)Το εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτησης βρίσκεται στην οδό Αμφιλοχίας 3Β, Valentinos Court 2, Διαμ. 1, 8021 Πάφος. Επίσης μέσα από την εκδίκαση της υπόθεσης δεν έχουν αμφισβητηθεί οι εξής αναφορές του ενόρκως δηλών της Αιτήτριας:

(1)Στις 22.02.13 το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας έκδωσε στα πλαίσια της αγωγής υπ' αριθμό 6507/12 απόφαση υπέρ της Αιτήτριας εταιρείας και εναντίον της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας για το ποσό των €46.180,31 πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως από 25.09.12 μέχρι εξόφλησης πλέον €765 έξοδα της αγωγής πλέον τόκο προς 5,5% ετησίως από 25.09.12 μέχρι εξόφλησης πλέον €24 έξοδα επίδοσης πλέον Φ.Π.Α. (Τεκμήριο 'Β' στην ένορκη δήλωση Νεοκλέους).

(2)Από την έκδοση της πιο πάνω δικαστικής απόφασης καταβλήθηκαν εκ μέρους της Καθ' ης η αίτησης στην Αιτήτρια διάφορες πληρωμές και μέχρι σήμερα παραμένει υπόλοιπο εξ' αποφάσεως χρέους €19.680,31 (Τεκμήριο 'Γ' στην ένορκη δήλωση Νεοκλέους).

(3)Με επιστολή της ημερομηνίας 20.07.15, η οποία στις 14.09.15 επιδόθηκε προσωπικά στο διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης, η Αιτήτρια απαίτησε από την Καθ' ης η αίτηση την καταβολή του υπολοίπου εξ' αποφάσεως χρέους εντός τριών εβδομάδων από την ημερομηνία επίδοσης της εν λόγω επιστολής (Τεκμήρια 'Δ' και 'Ε' στην ένορκη δήλωση Νεοκλέους). Πρώτος άξονας ισχυρισμού της Αιτήτριας ότι η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της είναι η θέση πως πληρούνται οι πρόνοιες του άρθρου 212(ε) του Κεφ.113 που είναι ένα από τα άρθρα επί του οποίου βασίζεται η υπό κρίση αίτηση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ' ης η αίτησης ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι εφόσον η επιστολή απαίτησης πληρωμής ημερομηνίας 20.07.15 δεν επιδόθηκε στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτησης αλλά μόνο στο διευθυντή αυτής, δεν έχουν εκπληρωθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 212(α) του Κεφ.113. Η θέση αυτή αποτελεί τον πρώτο λόγο ένστασης της Καθ' ης η αίτησης. Αντίθετη ήταν επιχειρηματολογία της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Αιτήτριας, η οποία ισχυρίστηκε ότι η επίδοση της επιστολής για απαίτηση πληρωμής στο μοναδικό διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης είναι επαρκής, νόμιμος και ενδεδειγμένος τρόπος επίδοσης δικαστικού εγγράφου που προβλέπεται από τη Διαταγή 5 Κανονισμό 7 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Το εδάφιο (α) του άρθρου 212 του Κεφ.113 αποτελεί μία εκ των εξειδικευμένων νομοθετικών περιπτώσεων, η απόδειξη της οποίας δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της (G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14). Μελετώντας τις πρόνοιες του εδαφίου αυτού καθίσταται σαφές ότι για να αποδειχτεί ότι ισχύει η συγκεκριμένη περίπτωση αδυναμίας καταβολής χρεών πρέπει να συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία (χρεώστης) να οφείλει στην Αιτήτρια εταιρεία (πιστωτή) ποσό που υπερβαίνει τα €5.000. (β) Η Αιτήτρια εταιρεία να επιδώσει στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας γραπτή απαίτησης πληρωμής. (γ) Η εν λόγω γραπτή απαίτηση πληρωμής να καλεί την Καθ' ης η αίτηση εταιρεία να εξοφλήσει το ποσό που οφείλεται εντός τριών εβδομάδων. (δ) Η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία να αμελήσει να καταβάλει το οφειλόμενο ποσό ή να παραλείψει να το εξασφαλίσει ή να το διευθετήσει προς εύλογη ικανοποίηση της Αιτήτριας εταιρείας. Από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό δεν έχω καμία αμφιβολία ότι: - Το μη αμφισβητούμενο γεγονός για σημερινή ύπαρξη υπολοίπου εξ' αποφάσεως χρέους €19.680,31 υπερβαίνει το όριο των €5.000 που απαιτείται από την Καθ' ης η αίτηση να οφείλει στην Αιτήτρια. - Η επιστολή ημερομηνίας 20.07.15 απευθύνεται στην Καθ' ης η αίτηση και από το σαφή περιεχόμενο της με ρητή αναφορά ότι βασίζεται στο άρθρο 212(α) του Κεφ.1134 η εν λόγω εταιρεία καλείται να πληρώσει το πιο πάνω υπόλοιπο εξ' αποφάσεως χρέος εντός τριών εβδομάδων από την επίδοση της. Τέτοια επιστολή δεν αμφισβητήθηκε ότι αποστάληκε στο διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης προσωπικά με το πιο πάνω περιεχόμενο. - Μέχρι σήμερα παραμένει οφειλόμενο το προαναφερόμενο υπόλοιπο εξ' αποφάσεως χρέος, πράγμα που καταδεικνύει ότι η Καθ' ης η αίτηση παρέλειψε να το εξοφλήσει εντός τριών εβδομάδων από την επίδοση της εν λόγω επιστολής απαίτησης πληρωμής. Ούτε αυτό έχει αμφισβητηθεί από την Καθ' ης η αίτηση. Σε ότι αφορά την επίδοση της επιστολής απαίτησης πληρωμής παρατηρώ ότι υπάρχει σαφής νομοθετική πρόνοια που καθορίζει ένα και συγκεκριμένο τρόπο επίδοσης του εν λόγω εγγράφου σε νομικό πρόσωπο. Ο τρόπος επίδοσης που νομοθετικά προσδιορίζεται είναι με την επίδοση του εγγράφου αυτού στο εγγεγραμμένο γραφείο της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας. Σε αντίθεση με τη θέση του συνηγόρου της Αιτήτριας με την οποία με κάθε σεβασμό διαφωνώ, κρίνω ότι εφόσον το ίδιο το άρθρο 212(α) περιέχει ρητή πρόνοια για τον τρόπο επίδοσης της απαίτησης, πρέπει να ικανοποιηθεί ενώ οποιοσδήποτε τρόπος επίδοσης, άλλον από αυτόν που προβλέπεται, οδηγεί σε μη συμμόρφωση και κατ' επέκταση σε αδυναμία επίκλησης και εφαρμογής του εν λόγω άρθρου. Με απλά λόγια η εξειδίκευση στο άρθρο 212(α) του τρόπου επίδοσης αποσκοπεί στο να αποκλείσει κάθε άλλη μορφή επίδοσης. Παράλληλα ο εν λόγω προσδιορισμός του τρόπου επίδοσης τέτοιων εγγράφων δείχνει τη σαφή πρόθεση του νομοθέτη στο ζήτημα αυτό. Στην υπόθεση C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "Λεωνίκ" Λτδ

(2009)1Β Α.Α.Δ. 1457 επίδοση επιστολής απαίτησης πληρωμής προσωπικά στο διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης χωρίς αναφορά να έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο της εν λόγω εταιρείας κρίθηκε ότι δεν τηρούσε την προϋπόθεση για ορθή επίδοση σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113. Σχετική με το θέμα της επίδοσης δυνάμει του άρθρου 212(α) είναι και η υπόθεση G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14, στην οποίαν και παραπέμπω. Επανερχόμενος στην προκειμένη περίπτωση παρατηρώ ότι ουδεμία αναφορά υπάρχει που να βεβαιώνει ότι η επίδοση της επιστολής απαίτησης πληρωμής στο διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης έγινε στο εγγεγραμμένο γραφείο του εν λόγω νομικού προσώπου. Αντίθετα αυτό που διαπιστώνω μελετώντας την ένορκη δήλωση επίδοσης της επιστολής απαίτησης πληρωμής του ιδιώτη επιδότη (Τεκμήριο 'Ε' στην ένορκη δήλωση Νεοκλέους) είναι ότι το έγγραφο αυτό επιδόθηκε προσωπικά στο διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης αλλά όχι σε χώρο του εγγεγραμμένου γραφείου της. Κάτω από αυτές τις συνθήκες και σε αντίθεση με το τι λανθασμένα ισχυρίστηκε η ευπαίδευτη συνήγορος της Αιτήτριας, η επίδοση του εγγράφου αυτού με βάση τη Διαταγή 5 Κανονισμό 7 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η δέουσα και η νομοθετικά προβλεπόμενη από το άρθρο 212(α) του Κεφ.113 μέθοδος επίδοσης. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν ικανοποιηθεί σωρευτικά οι πρόνοιες του άρθρου 212(α) του Κεφ.113. Ως εκ τούτου, ο πρώτος λόγος ένστασης επιτυγχάνει. Με το δεύτερο λόγο ένστασης η Καθ' ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι η παρούσα αίτηση δεν αναφέρεται στη συνολική της κατάσταση. Είναι η θέση του συνηγόρου της Καθ' ης η αίτησης ότι η υπό κρίση αίτηση δεν μπορεί να εξεταστεί γενικά στα πλαίσια του άρθρου 211(ε) και ουσιαστικά στη βάση του άρθρου 212(γ) επειδή η εν λόγω διάταξη δεν αποτελεί μέρος του νομικού υποβάθρου της και ότι ούτε μαρτυρία σχετική προσκομίστηκε που θα καθιστούσε δυνατή την αξιολόγηση της οικονομικής της κατάστασης από το Δικαστήριο και να τείνει να καταδείξει ανικανότητα. Επίσης είναι η θέση του εν λόγω συνηγόρου ότι η Αιτήτρια οικοδόμησε την αίτηση της αποκλειστικά στο γεγονός ότι η Καθ' ης η αίτηση δεν πλήρωσε το οφειλόμενο ποσό μετά από παράδοση της γραπτής απαίτησης επιστολής στην απουσία οποιασδήποτε άλλης σχετικής μαρτυρίας, ενώ μέσα από την ένσταση αμφισβητήθηκε η αφερεγγυότητα της Καθ' ης η αίτησης. Από την άλλη η ευπαίδευτη συνήγορος της Αιτήτριας ισχυρίστηκε ότι το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει θέμα αφερεγγυότητας της Καθ' ης η αίτησης δυνάμει του άρθρου 211(ε) παραθέτοντας διάφορα στοιχεία που κατά τη γνώμη της την αποδεικνύουν. Η νομολογία υποδεικνύει ότι τα εδάφια του άρθρου 212 του Κεφ.113 δεν είναι αυτοτελή αλλά εξειδικεύουν το άρθρο 211(ε) της ιδίας νομοθεσίας (Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796). Πρόκειται για εξειδικευμένες περιπτώσεις, των οποίων η εκπλήρωση των προϋποθέσεων που τίθενται οδηγούν από μόνες τους και στην κατάληξη. Όπως λέχθηκε προηγουμένως, απόδειξη μίας εκ των εξειδικευμένων περιπτώσεων του άρθρου 212 δημιουργεί τεκμήριο αδυναμίας της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας να πληρώσει τα χρέη της, ενώ στην εξέταση με βάση το γενικό ισχυρισμό του άρθρου 211(ε) το θέμα κρίνεται ανάλογα με το πώς θα αξιοποιηθούν τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, περιλαμβανομένων και εκείνων που τυχόν θα προβάλει η Καθ' ης η αίτηση. Η εξειδίκευση των περιστάσεων στο άρθρο 212 δεν περιορίζει τη γενικότητα του άρθρου 211(ε) αναφορικά με την αδυναμία πληρωμής των χρεών από την Καθ' ης η αίτηση. Θα πρέπει ακόμη να λεχθεί ότι μαρτυρία μπορεί να γίνει αποδεκτή μέσα στα πλαίσια της γενικότερης εξέτασης του κατά πόσο η Καθ' ης η αίτηση αδυνατεί να πληρώσει τα χρέη της δυνάμει του άρθρου 211(ε), έστω και αν η μαρτυρία καλύπτει και κάποια από τις εξειδικευμένες περιπτώσεις του άρθρου 212 που δεν είχε εγερθεί στην αίτηση διάλυσης της (G.I.P. Constructions Ltd v. Διευθυντή Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων

(1991)1 Α.Α.Δ. 14). Για να εξεταστούν όμως κατά πόσο οι πρόνοιες του άρθρου 212(γ) εφαρμόζονται θα πρέπει να γίνεται ρητή επίκληση του άρθρου αυτού και να αναφέρεται στη νομική βάση της αίτησης (C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "Λεωνίκ" Λτδ

(2009)1Β Α.Α.Δ. 1457). Στρεφόμενος στην προκειμένη περίπτωση παρατηρώ ότι το άρθρο 212(γ) του Κεφ.113 δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό κρίση αίτησης και ούτε γίνεται ρητή επίκληση του μέσα από το περιεχόμενο της. Μοιραία τα ελαττώματα αυτά στερούν από το Δικαστήριο την δυνατότητα εξέτασης της αίτησης αυτής με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 212(γ) του Κεφ.

1. Προχωρώ ευθύς να διαπιστώσω εάν η επιτυχία της παρούσας αίτησης μπορεί να κριθεί μέσα από την εξέταση του γενικού πλαισίου των προνοιών του άρθρου 211(ε) του Κεφ.
2. Από τα ενώπιον μου στοιχεία και δεδομένα παρατηρώ ότι η δικαστική απόφαση εκδόθηκε στις 22.02.13 και έκτοτε και συγκεκριμένα μεταξύ της περιόδου από 02.03.12 μέχρι 17.04.14 έγιναν διάφορες πληρωμές συνολικού ύψους €76.500 έναντι του εξ' αποφάσεως χρέους και εξόδων. Δεν διαφωνώ ότι παραμένει υπόλοιπο ύψους €19.680,31 αλλά δεν μπορεί να παραγνωριστεί η συνολική καταβολή ενός πολύ μεγάλου ποσού, η οποία επιτεύχθηκε μέσα από διάφορες πληρωμές σε τακτά χρονικά διαστήματα. Δεν θα έλεγα ότι η παρούσα περίπτωση είναι από εκείνες όπου μπορεί αβασάνιστα να λεχθεί ότι το εξ' αποφάσεως χρέος δεν έχει πληρωθεί από την εταιρεία εντός εύλογου χρονικού διαστήματος αποτελώντας έτσι αυτόματα εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι η Καθ' ης η αίτηση εταιρεία είναι αφερέγγυος. Μπορεί το εξ' αποφάσεως χρέος να μην έχει ακόμη εξοφληθεί αλλά πληρώνεται. Έχει ήδη πληρωθεί ένα σεβαστό ποσό, σχεδόν το 80%. Η συμπεριφορά της Καθ' ης η αίτησης, όπως φαίνεται από το Τεκμήριο 'Γ' στην ένορκη δήλωση Νεοκλέους, είναι τέτοια που τα τελευταία χρόνια δίδει σαφή εντύπωση ότι είναι απλά θέμα χρόνου η αποπληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους. Αυτό κάθε άλλο παρά στοιχειοθετεί κατάσταση αδυναμίας ή ανικανότητας της Καθ' ης η αίτησης να εξοφλήσει το χρέος της προς την Αιτήτρια. Στο μεταξύ καμία άλλη μαρτυρία υπάρχει ενώπιον μου που να ανατρέπει τα πιο πάνω θετικά για την Καθ' ης η αίτηση δεδομένα. Κανένα στοιχείο έχει προσκομιστεί στο Δικαστήριο που να στοιχειοθετεί αφερέγγυα οικονομική κατάσταση της Καθ' ης η αίτησης. Η αναφορά σε υποθηκευμένα τεμάχια, κατάλογος των οποίων επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση Νεοκλέους δεν είναι, υπό τις περιστάσεις, βοηθητική στην παρούσα περίπτωση επειδή δεν δίδει σαφή εικόνα της κατάστασης της ακίνητης περιουσίας της Καθ' ης η αίτησης. Ειδικότερα δεν παρέχεται η εκτιμημένη αξία των αναφερομένων τεμαχίων έτσι ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να αντιληφθεί αν το ποσό της κάθε μίας σημειωμένης υποθήκης καλύπτει ή σχεδόν καλύπτει την εκτιμημένη αξία του καθενός επηρεαζόμενου ακινήτου. Βέβαια η αναφορά του διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης ότι η εταιρεία του είναι ιδιοκτήτρια κινητής και ακίνητης περιουσίας πολλαπλάσιας αξίας του ποσού που οφείλεται στην Αιτήτρια είναι απλά ένας γενικός και αόριστος ισχυρισμός που δεν χρησιμεύει σε οτιδήποτε. Άνευ σημασίας είναι και οι τοποθετήσεις του εν λόγω διευθυντή ότι έχει καταχωρηθεί η αγωγή υπ' αριθμό 167/12 με την οποίαν η Καθ' ης η αίτηση αξιώνει το ποσό των €56.900 για παράβαση σύμβασης και ότι στο άμεσο μέλλον πρόκειται να καταχωρηθούν διάφορες άλλες αγωγές εναντίον δημοσίων υπηρεσιών στις οποίες θα διεκδικείται ποσό ύψους €1.000.000 για παράβαση συμβάσεων. Χωρίς να υπονομεύεται η προσπάθεια της Καθ' ης η αίτησης, τέτοιες ενδεχόμενες ενέργειες δεν αποτελούν πηγές εισοδήματος για την ίδια, πράγμα που θα σήμαινε όφελος και για την Αιτήτρια. Εν πάση όμως περιπτώσει το βάρος απόδειξης ότι η Καθ' η ης αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της δυνάμει του άρθρου 211(ε) του Κεφ.113 βρίσκεται στους ώμους της Αιτήτριας, η οποία απέτυχε να το αποσείσει στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Η επιτυχία της παρούσας αίτησης δεν μπορεί να αποφασιστεί με μόνο δεδομένο την αποτυχία εξόφλησης του συγκεκριμένου χρέους προς την Αιτήτρια (Pan-Aman Hotels Limited v. Εφόρου Προστιθέμενης Αξίας

(2002)1 Α.Α.Δ. 1796). Στην παρούσα αίτηση απουσιάζει το πραγματικό υπόβαθρο και το κατάλληλο μαρτυρικό υλικό που θα διαφώτιζε το Δικαστήριο για την οικονομική κατάσταση της Καθ' ης η αίτησης εταιρείας προκειμένου να αποφασίσει αν η Καθ' ης η αίτηση είναι ανίκανη να πληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις, όπως για παράδειγμα στοιχεία και αξία του ενεργητικού της Καθ' ης η αίτησης καθώς επίσης στοιχεία και αξία του παθητικού-υποχρεώσεων της εταιρείας αυτής (C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v. Εταιρεία Σκυροποιίας "Λεωνίκ" Λτδ

(2009)1Β Α.Α.Δ. 1457). Το σύνολο των στοιχείων και δεδομένων που τέθηκαν ενώπιον μου δεν κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ της εγκρίσεως της παρούσας αίτησης. Στη βάση των πιο πάνω επιτυγχάνει και ο δεύτερος λόγος ένστασης. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας αίτησης δεν βλέπω οτιδήποτε που να δικαιολογεί παρέκκλιση από το γενικό κανόνα εξόδων (Arto Estates Ltd

(1993)1 Α.Α.Δ. 12, Ιωάννα και άλλη v. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Ύψωνα-Λόφου

(2009)1Β Α.Α.Δ. 875 και Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, Πολιτική Έφεση Αρ. 341/2010 ημερομηνίας 15.10.15). Ως εκ τούτου, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Καθ' ης η αίτησης και εναντίον της Αιτήτριας. (Υπ.) ..................................... Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/General Applications/Final Order (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Γενικές Αιτήσεις/Τελική Απόφαση)