BANK OF CYPRUS PUBLIC COMPANY LIMITED ν. Μάριος Γιουσελλής κ.α., Αρ. Αγωγής 947/2016, 11/4/2017

(4), 9 και 13, Δ. 64 Θ.1 - 2, στο άρθρο 21 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 στην Νομολογία και πρακτική, στις Γενικές και Συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Οι ενάγοντες καταχώρησαν γραπτή ένσταση στην αίτηση και προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: Οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται να κάνουν χρήση της Δ. 16, κ.9 αφού, ενώ καταχώρησαν σημείωμα εμφάνισης υπό διαμαρτυρία την 22.8.2016 παρέλειψαν να καταχωρήσουν ταυτόχρονα την αίτηση τους, αλλά ούτε και αιτήθηκαν διατάγματος από το Δικαστήριο για επίτρεψη καταχώρησης της αίτησης τους σε διαφορετικό χρόνο, έτσι η εμφάνιση τους κατέστη κανονική εμφάνιση άνευ όρων (unconditional appearance). Άνευ βλάβης των ανωτέρω, η Αίτηση είναι νομική λανθασμένη, καθότι ακόμη και αν υφίστατο κατά τόπον αναρμοδιότητα του Δικαστηρίου, που δεν υφίσταται, αυτή δεν θα επέφερε ακυρότητα του Κλητηρίου Εντάλματος, όπως αιτούνται οι αιτητές. Η αίτηση είναι πραγματικά αστήρικτη όσον αφορά τον Εναγόμενο 1, εφόσον δεν εξουσιοδοτεί την Εναγόμενη 2 στην υπογραφή ένορκης δήλωσης εκ μέρους του, παρόλο που υποβάλλει και ο ίδιος την αίτηση. Το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου είναι το κατά τόπο αρμόδιο και κατάλληλο να επιληφθεί της απαίτησης των Εναγόντων· σ' αυτό το Δικαστήριο εκκρεμούν και άλλες αγωγές των Εναγόντων εναντίον του Εναγόμενου 1 πρωτοφειλέτη, ενώ ο επίδικος λογαριασμός και το μαρτυρικό υλικό για την απόδειξη της απαίτησης των Εναγόντων βρίσκονται στην Πάφο. Άνευ βλάβης των ανωτέρω, δεν μπορεί να εξεταστεί σε αυτό το στάδιο ή μέσω αυτής της διαδικασίας το ζήτημα της κατά τόπον αρμοδιότητας, εφόσον δεν έχουν συμπληρωθεί τα δικόγραφα, ούτε εάν δεν ακουστεί πρώτα μαρτυρία των Εναγόντων σχετικά με τα γεγονότα παράβασης της σύμβασης. Η μόνη διεύθυνση κατοικίας που ο Εναγόμενος 1 έδωσε στους Ενάγοντες είναι στην Κύπρο, στην οδό Κορμακίτη 6, 2200, Γέρι, Λευκωσία και κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής οι Ενάγοντες γνώριζαν ότι υπάρχει αυτή η διεύθυνση κατοικίας και διαμονής του Εναγόμενου 1 στην Κύπρο. Η επίδοση του Κλητηρίου Εντάλματος που διενεργήθηκε προς τους Αιτητές την 21.07.2016 είναι κανονική και καλή επίδοση που επέφερε πλήρη πραγματική γνώση στους Αιτητές για την ύπαρξη και το περιεχόμενο της αγωγής, ενώ δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ακύρωσης μιας τέτοιας επίδοσης και διενέργεια άλλης, για την πρόκληση του ήδη υφιστάμενου αποτελέσματος. Η αίτηση, ως υποβλήθηκε, και με τη μαρτυρία που υποστηρίζεται, υποβάλλεται με κακή πίστη (mala fide) και καταχρηστικά, για την εξασφάλιση αθέμιτου δικονομικού οφέλους, την πρόκληση καθυστέρησης στη διαδικασία και την παρέλκυσή της και για δημιουργία βλάβης, ταλαιπωρίας και εξόδων στους Ενάγοντες. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Α. Σταυριινού, ο οποίος είναι στην υπηρεσία των εναγόντων και όπως αναφέρει γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης και έχει λάβει από τους ενάγοντες εξουσιοδότηση να προβεί στην ένορκη του δήλωση. Με την ένορκη του δήλωση επαναλαμβάνει και εξειδικεύει τους λόγους ένστασης των εναγόντων - καθ΄ων η αίτηση. Στην προκειμένη περίπτωση η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη επί τη βάση των ενόρκων δηλώσεων εφόσον καμία πλευρά δεν ασκήθηκε το δικαίωμα αντεξέτασης που της παρείχε η Δ. 48. θ.4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Συνεπακόλουθα, οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί στις ένορκες δηλώσεις αποτελούν το μαρτυρικό υλικό στο οποίο το δικαστήριο θα στηριχθεί κατά την εξέταση της αίτησης. Επίσης, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τα όσα οι συνήγοροι των διαδίκων αναφέρουν στις αγορεύσεις που κατέθεσαν γραπτώς κατά την ακρόαση της αίτησης. Εξετάζοντας το αίτημα που αφορά την έκδοση διαταγής για ακύρωση, παραμερισμό ή και απόρριψη του κλητηρίου εντάλματος σε συνάρτηση με τους ουσιώδης λόγους της ένστασης των εναγόντων και λαμβάνοντας υπόψη, τα όσα προνοούν τα άρθρα 21 και 22 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60 τα οποία αφορούν την κατά τόπο και την καθ΄ ύλην αρμοδιότητα των Δικαστηρίων, καθώς επίσης και τα όσα το εδάφιο 4 του άρθρου 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960) προνοεί, η θέση ότι το Κλητήριο Ένταλμα μπορεί να ακυρωθεί και/ή παραμεριστεί και/ή απορριφθεί, για τους λόγους που εισηγούνται οι αιτητές είναι ανεδαφική. Τα δικαστήρια έχουν την εξουσία να παραπέμπουν μια αγωγή σε άλλο αρμόδιο Δικαστήριο και η εξουσία αυτή παρέχεται από την παράγραφο 4 του άρθρου 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960) όπως αυτή εισήχθη το 2008 με τον Ν.118

(1)/2008 και η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα:

(4)Ανεξάρτητα από τις διατάξεις των άρθρων 61, 62, 63 και 64 σε περίπτωση που το Επαρχιακό Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εισήχθη ή καταχωρίστηκε η αγωγή δεν είναι κατά τόπο αρμόδιο, δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(1), μπορεί να παραπέμψει την αγωγή ή την υπόθεση στο αρμόδιο κατά τόπο Επαρχιακό Δικαστήριο. Συνεπώς, ακόμα και να ισχύουν τα όσα η ενόρκως δηλούσα στην αίτηση αναφέρει σε σχέση με την κατοικία της, τον τόπο υπογραφής της συμφωνίας κτλ, και ακόμα εάν αυτά επηρεάζουν το θέμα της κατά τόπο αρμοδιότητας του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στο οποίο καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή, που δεν θεωρώ ότι τίθεται ζήτημα εξέτασης τους ενόψει του αιτήματος όπως αυτό διατυπώνεται, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να οδηγήσουν στην απόρριψη, την ακύρωση ή τον παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος. Το κλητήριο ένταλμα δηλαδή, δεν μπορεί να ακυρωθεί, παραμεριστεί ή απορριφθεί στην περίπτωση όπου ένα δικαστήριο διαπιστώσει ότι είναι κατά τόπο αναρμόδιο. Το δικαστήριο στην περίπτωση αυτή, έχει εξουσία δυνάμει του πιο πάνω άρθρου να παραπέμψει την υπόθεση στο αρμόδιο κατά τόπο δικαστήριο. Συνεπώς, εφόσον το αίτημα περιορίζεται στα πιο πάνω, θεωρώ ότι δεν τίθεται καν ζήτημα εξέτασης του θέματος της δικαιοδοσίας του παρόντος δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο. Δηλαδή, θα ήταν ανώφελο το δικαστήριο να εξετάσει και να καταπιαστεί με ζητήματα δικαιοδοσίας όταν αυτό που αιτούνται οι εναγόμενοι είναι δικονομικά μη εφαρμόσιμο και επιτρεπτό. Τα όσα οι συνήγοροι των εναγομένων 1 και 2 αναφέρονται στην γραπτή τους αγόρευση και αφορούν το συγκεκριμένο ζήτημα περιλαμβανόμενης και της νομολογίας που επικαλούνται, αφορούν και αναφέρονται σε περιπτώσεις και αποφάσεις που είχαν εκδοθεί πριν την τροποποίηση του άρθρου 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/1960), που όπως πιο πάνω αναφέρω, εισήχθη το 2008 με τον Ν.118

(1)/

1. Σε ότι αφορά το πρώτο αίτημα των εναγομένων, για παραμερισμό της επίδοσης, όπως αναφέρουν στην γραπτή τους αγόρευση οι συνήγοροι τους, λόγω της καταχώρησης του Κλητήριου Εντάλματος σε κατά τόπο αναρμόδιο δικαστήριο και λόγω της εσφαλμένης έναρξης, πάσχει όλη η πολιτική διαδικασία στον πυρήνα της και για αυτό συμπαρασύρεται σε ακυρότητα και η πράξη επίδοσης. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο πάνω, ήτοι το αλληλένδετο των αιτημάτων των εναγομένων και τον συγκεκριμένο λόγο που εισηγούνται για παραμερισμό της επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος , ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, η επίδοση δεν δύναται να παραμεριστεί. Παρά το ότι οι εναγόμενοι 1 και 2 δεν επικαλούνται κακή επίδοση με άμεσο τρόπο, εφόσον το αίτημα τους για παραμερισμό της επίδοσης συνδέεται με το αίτημα τους για παραμερισμό του κλητηρίου εντάλματος, εντούτοις με συγκαλυμμένο τρόπο εγείρεται ζήτημα ως προς την επίδοση ειδικότερα σε σχέση με τον εναγόμενο
2. Αρχικά σε ότι αφορά την επίδοση του κλητηρίου εντάλματος διαπιστώνω ότι, ενώ η εναγόμενη 2 ισχυρίζεται στην παράγραφο 2 της ένορκης δήλωση της, ότι επιδόθηκε στην ίδια προσωπικά και παρέλαβε το κλητήριο ένταλμα και για τον εναγόμενο 2, οι ένορκες δηλώσεις επίδοσης του κλητηρίου εντάλματος του ιδιώτη επιδότη που βρίσκονται στον φάκελο της υπόθεσης, βεβαιώνουν ότι η επίδοση έγινε για την εναγόμενη 2, στον σύζυγο και συγκάτοικο της Αλβέρτη Γιουσελλή και για τον εναγόμενο 1, επίσης στον Αλβέρτη Γιουσελλή, πατέρα και συγκάτοικο του. Εάν η επίδοση γινόταν στην εναγόμενη 2 προσωπικά και για τον εναγόμενο 1 επίσης στην εναγόμενη 2, δεν βρίσκω λόγο γιατί στην ένορκη του δήλωση ο ιδιώτης επιδότης να σημειώσει και να ορκιστεί για κάτι διαφορετικό. Άρα έχοντας υπόψη τα πιο πάνω δεδομένα, σε ότι αφορά την εναγόμενη 2, λαμβάνοντας υπόψη τα όσα προνοεί η Διαταγή 5 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν διαπιστώνεται καμία παρατυπία στην επίδοση του κλητηρίου η οποία έγινε στον σύζυγο της με τον οποίο συγκατοικεί . Σε ότι αφορά τον εναγόμενο 2 και λαμβανομένων υπόψη των πιο πάνω διαπιστώσεων σε σχέση με την επίδοση και τον τρόπο που αυτή έγινε, ως η ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη μαρτυρεί, δεν μπορεί να ισχύουν τα όσα η εναγόμενη 2 αναφέρει, στην παρ. 2 της ένορκης της δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση, ότι δηλαδή αυτή παρέλαβε το κλητήριο για τον εναγόμενο
3. Παρά την πιο πάνω διαπίστωση, σημασία κατά την άποψη μου έχει να διαπιστωθεί κατά πόσο η επίδοση ως έγινε, ήτο ορθή υπό τις περιστάσεις και σύμφωνη με την Δ. 5 Θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας,. Η Δ. 5 προβλέπει τα ακόλουθα:
4. Every defendant named on the writ of summons shall, except a Judge otherwise orders, be served in the manner provided in Rule 2 of this Order with an office copy of the writ, and such service shall be deemed good service of the writ. 2.

(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left- (

1. i)with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof; or (
2. ii)with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment; or (iii) with his master in the case of a servant living with his master. Where service is effected by leaving the copy with a person other than the person to be served, the affidavit of service shall state (if such be the case) that the person to be served was not found at his house or at his usual place of employment. (Form 5.) Αρχικά σε ότι αφορά το πρόσωπο στο οποίο παραδόθηκε το κλητήριο ένταλμα για τον εναγόμενο 1 εφόσον είναι ο πατέρας του είναι και μέλος της οικογένειας του. Σε ότι αφορά την διαμονή του εναγόμενου 2 διαπιστώνω τα ακόλουθα: Σύμφωνα με την παρ. 6 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση, η διεύθυνση που ο εναγόμενος 2 έδωσε τους ενάγοντες και την οποία οι ενάγοντες γνώριζαν ως την διεύθυνση διαμονής του ήταν σε αυτή που έγινε η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος. Συνεπώς το τεκμήριο της συνέχειας δεν διαταράχθηκε και η καθ΄ ου η αίτηση δεν προσκόμισε καμία μαρτυρία που να αντικρούει τα πιο πάνω. (βλ. Αναφορικά με τον Αντώνη Τόσκα και BNP Paribas RIBAS (Cyprus) Limited, Πολιτική Έφεση 37/2008 ημερομηνίας 20.12.2010). Η γενικότητα του ισχυρισμού της εναγόμενης 2, ότι ο εναγόμενος 1 διαμένει και εργάζεται μόνιμα στο Dubai, δεν αναιρεί τα πιο πάνω, λαμβανόμενου υπόψη και του ότι στην ένορκη της δήλωση δεν αναφέρει ότι έχει λάβει εξουσιοδότηση να προβεί σε αυτή εκ μέρους του εναγόμενου 1. Υπό τις περιστάσεις και με βάση τα ενώπιον μου στοιχεία, κρίνω ότι η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος σε σχέση με τον εναγόμενο 1 δεν είναι παράτυπη. Συνεπώς και με βάση το πιο πάνω σκεπτικό, η αίτηση των εναγομένων 1 και 2 απορρίπτεται. Τα έξοδα ακολουθώντας το αποτέλεσμα επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων - καθ΄ ων η αίτηση και εναντίον των εναγομένων - αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα έξοδα θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.)........... Κ. Κουνίδου Ε.Δ ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Etisi/Paramerismos Klitiriou Entalmatos/Paramerismos Epidosis//Interim Judgment (Αναφορά: Πολιτική Δικαιοδοσία/Πολιτική Δικονομία/Παραμερισμός κλητηρίου εντάλματος/Παραμερισμός Επίδοσης/Ενδιάμεση Απόφαση)