Αστυνομίας ν. Κυριάκου Ονησιφόρου, Αριθμός Αίτησης: 46/2016, 25/4/2017

(5)μέρες από σήμερα. Καμιά διαταγή για έξοδα.» Ο αιτητής, στις 21/9/2016 καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητά: «Α. Ακύρωση του Διατάγματος ημερομηνίας 24/03/2016. Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται ο Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού όπως επιστρέψει την περιουσία του Αιτητή εντός προθεσμίας που ήθελε ορίσει το Δικαστήριο. Γ. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε κρίνει πρέπουσα. Δ. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης πλέον Φ.Π.Α.» Η αίτηση μεταξύ άλλων στηρίζεται στα άρθρα 23, 26, 28, 30, 33, 34 και 35 του Συντάγματος και στα άρθρα 2, 32

(3)(α) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η αίτηση εμφαίνονται στην επισυνημμένη ένορκη δήλωση του αιτητή. Οι κύριες θέσεις και ισχυρισμοί του είναι οι εξής: Είναι καλή τη πίστη αγοραστής του επίδικου οχήματος, καταβάλλοντας στον Grozdanski - από τον οποίο το αγόρασε - το ποσό των €6.000,

1. Η κατάσχεση του επίδικου οχήματος δεν ήταν απαραίτητη, καθ' ότι δε βοηθούσε με οποιονδήποτε τρόπο τη διερεύνηση της γνησιότητας των εγγράφων μεταβίβασης που υπόγραψε η προηγούμενη ιδιοκτήτριά του προς τον Grozdanski. Στις 24/3/2016 και μια ώρα πριν παρουσιαστεί στο Δικαστήριο η μονομερής αίτηση (στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα κατακράτησης), ενημερώθηκε ότι έπρεπε να διορίσει δικηγόρο για να εμφανιστεί στην αίτηση. Διόρισε αμέσως δικηγόρο, ο οποίος ήρθε σε επικοινωνία με τον αστυφύλακα που θα παρουσίαζε την αίτηση και τον ενημέρωσε ότι θα παρουσιαζόταν εκ μέρους του και θα είχε ένσταση. Δυστυχώς, ο εν λόγω αστυφύλακας παρουσιάστηκε πριν τη συμφωνημένη ώρα και εξέδωσε το διάταγμα κατακράτησης περιουσίας. Ο δικηγόρος του στη συνέχεια και εντός λίγης ώρας παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο και ενημερώθηκε ότι ο αστυφύλακας που παρουσίασε την αίτηση δεν πληροφόρησε το Δικαστήριο ότι θα είχε σ' αυτή ένσταση και έτσι, την ίδια μέρα εκδόθηκε διάταγμα κατακράτησης του επίδικου οχήματος για ανακριτικούς σκοπούς μέχρι την αποπεράτωση της ποινικής διαδικασίας. Το γεγονός ότι δεν ενημερώθηκε έγκαιρα, παρά μια ώρα πριν την παρουσίαση της αίτησης, για να συμμετάσχει στη διαδικασία της κατακράτησης και το γεγονός ότι το Δικαστήριο δεν ενημερώθηκε για την ένστασή του, οδήγησαν αναπόφευκτα σε παραπλάνηση του Δικαστηρίου και στην έκδοση ενός αχρείαστου, αλλά και άδικου διατάγματος κατακράτησης, το οποίο επεμβαίνει στα συνταγματικά του δικαιώματα και σε καμιά περίπτωση δεν εξυπηρετεί και τους σκοπούς της έρευνας. Για σκοπούς έρευνας χρειαζόταν γραφολογικός έλεγχος και όχι έλεγχος του αυτοκινήτου. Η κατάσχεση του επίδικου οχήματος, σε καμιά περίπτωση εξυπηρετεί καθοιονδήποτε τρόπο την εξέταση των εγγράφων μεταβίβασης, αλλά, ούτε εξυπηρετεί και/ή βοηθάει στη διερεύνηση οποιωνδήποτε ποινικών αδικημάτων σήμερα. Εξ όσων έχει πληροφορηθεί από την Αστυνομία, οι επιστημονικές εξετάσεις, κατ' επίκληση των οποίων ζήτησε και εξασφάλισε το επίδικο διάταγμα κατακράτησης, ολοκληρώθηκαν και καταχωρήθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου η ποινική υπόθεση 4340/
2. Ως εκ τούτου, το μαρτυρικό υλικό που είχε ανάγκη να συλλέξει η Αστυνομία έχει συμπληρωθεί και το επίδικο όχημα δεν αποτελεί πλέον αντικείμενο αστυνομικών ερευνών. Το επίδικο όχημα δεν αποτελεί το αντικείμενο σε σχέση με το οποίο υπάρχει μαρτυρία ότι διαπράχθηκαν τα αδικήματα για τα οποία καταχωρήθηκε η παραπάνω υπόθεση, στην οποία ο ίδιος δεν είναι κατηγορούμενος και ως εκ τούτου, όλες οι πράξεις στις οποίες προέβηκε είναι καθ' όλα νόμιμες. Εξ όσων το συμβουλεύει η δικηγόρος του, σε περιπτώσεις όπου οτιδήποτε κατασχέθηκε δυνάμει εντάλματος έρευνας υπόκειται σε φθορά, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να το διαθέσει όπως ήθελε ορίσει. Η ακινητοποίηση του επίδικου οχήματός του καθώς και οι συνθήκες φύλαξής του, θα προκαλέσουν ανεπανόρθωτες φθορές, γεγονός που θα συντείνει στη μείωση της αξίας του και ως εκ τούτου, θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Η κατακράτησή του, αντιβαίνει τόσο στο άρθρο 23 του Συντάγματος όσο και στο άρθρο 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αφού παραβιάζεται κατάφορα το δικαίωμά του στην κατοχή και απόλαυση των περιουσιακών του στοιχείων Η Αστυνομία καταχώρησε την ακόλουθη ένσταση στην αίτηση: «
3. Η κατακράτηση του επίδικου τεκμηρίου από την Αστυνομία είναι νόμιμη και έγινε κατόπιν δικαστικού διατάγματος κατακράτησης.
4. Η αίτηση στερείται αντικειμένου και πρέπει να απορριφθεί.
5. Με απόφαση του το Δικαστήριο έκρινε αναγκαία την κατακράτηση του επίδικου τεκμηρίου μέχρι την διερεύνηση και αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατόν να διεξαχθεί σε σχέση με αυτό.
6. Το τεκμήριο κρατείται στην βάση σχετικού διατάγματος του δικαστηρίου. Ο φάκελος της παρούσας υπόθεσης έχει συμπληρωθεί και έχει καταχωρηθεί κατηγορητήριο κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του έντιμου Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Το αυτοκίνητο αποτελεί διεκδικούμενο αντικείμενο από την πραγματική ιδιοκτήτρια και παραπονούμενη SOFIYA STOYANOVA και η καταχώρηση του κατηγορητηρίου επιβεβαιώνει το γνήσιο του παραπόνου της.
7. Το Δικαστήριο έχει ήδη αποφασίσει και διατάξει την κράτηση του επίδικου τεκμηρίου αυτοκινήτου μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτό γνωρίζοντας επ ακριβώς τις συνθήκες και/ή γεγονότα μεταβίβασης του αυτοκινήτου επ ονόματι του αιτητή. Τα γεγονότα αυτά αναφέρονται στην ένορκη δήλωση του Α/Αστ. 2495 Ανδρόνικου Τσαππή ημερομηνίας 30/09/16 και δεν έχει μεταβληθεί οτιδήποτε αντιθέτως έχει καταχωρηθεί σχετικό κατηγορητήριο εναντίον του Vanyo Grozdanski και της Παναγιώτας Αχιλλέως πιστοποιών υπαλλήλου.
8. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να γίνει εφετείο της ίδιας του της απόφασης.
9. Δικαιούχος του συγκεκριμένου αυτοκινήτου είναι η Sofiya Stoyanova - παραπονούμενη η οποία και αποχωρίστηκε άδικα το επίδικο όχημα και διεκδικεί την επιστροφή του σε αυτήν.
10. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει την επιστροφή του επίδικου οχήματος στον αιτητή αφού φαίνεται ότι η πράξη μεταβίβασης του οχήματος από την Sofiya Stoyanova στον Vanyo Grozdanski να είναι πλαστογραφημένη σύμφωνα με την έκθεση πραγματογνωμοσύνης του Λοχ. 837 Γ. Χρυσάνθου του Εργαστηρίου Γραφολογίας του Αρχηγείου Αστυνομίας.
11. Ο αιτητής κατέστηκε ως νέος ιδιοκτήτης του επίδικου οχήματος στην βάση πλαστογραφημένων δηλώσεων και/ή παράνομων ενεργειών και δεν μπορεί το επίδικο αυτοκίνητο να επιστραφεί σε αυτόν.
12. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να διατάξει την επιστροφή του επίδικου οχήματος στον αιτητή διότι αυτή η απόφαση του Δικαστηρίου θα ήταν άδικη για την πραγματική ιδιοκτήτρια του οχήματος Sofiya Stoyanova.
13. Ο αιτητής καταχώρησε την τρίτη σε σειρά παρούσα αίτηση καταχρηστικά. Όπως φαίνεται και από τον φάκελο του δικαστηρίου ο αιτητής καταχώρησε στο σύνολο τρεις αιτήσεις συμπεριλαμβανομένης και της παρούσας. Αναφορικά με την 1ην αίτηση αυτή απεσύρθη από τον αιτητή μετά από την καταχώρηση ένστασης από τον καθ' ου η αίτηση. Η 2η αίτηση απερρίφθηκε από το δικαστήριο λόγω μη εμφάνισης του αιτητή και ή δικηγόρου του κατά την ημερομηνία που ήταν ορισμένη η αίτηση δηλ. ο αιτητής δεν ενδιαφέρθηκε για να προωθήσει την αίτηση του.
14. Η αίτηση του αιτητή πρέπει να απορριφθεί ως νόμω και ουσία αβάσιμη.
15. Η αίτηση του αιτητή πρέπει να απορριφθεί ως καταχρηστική.» Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση εκτίθενται στη συνημμένη ένορκη δήλωση του Α/Αστ. Τσαππή - ο οποίος καταχώρησε και την αίτηση στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα - . Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της εν λόγω ένορκης δήλωσης, η οποία, σε σημαντικό βαθμό περικλείει ισχυρισμούς, οι οποίοι προβλήθηκαν από τον Α/Αστ. Τσαππή και στο πλαίσιο της ένορκης δήλωσης στην οποία προέβη προς υποστήριξη της αίτησης που οδήγησε στην έκδοση του επίδικου διατάγματος. Το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του αιτητή καθώς και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με τους 11ο και 13ο λόγους ένστασης ζητείται η απόρριψη της αίτησης, ως καταχρηστικής και τούτο, επειδή είναι γεγονός, ότι αυτή είναι η τρίτη στη σειρά που καταχώρησε ο αιτητής, με την οποία επιδιώκει τις ίδιες ακριβώς θεραπείες. Η πρώτη καταχωρήθηκε στις 26/4/2016 και αποσύρθηκε άνευ βλάβης, στις 8/7/
16. Η δεύτερη καταχωρήθηκε στις 30/8/2016 και απορρίφθηκε στις 20/9/2016, λόγω παράλειψης προώθησής της από τον αιτητή. Την επομένη, 21/9/2016 καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση. Οι αρχές που διέπουν το θέμα της κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας συγκεφαλαιώνονται στην υπόθεση Loukos Trading Co. Ltd κ.ά. v. Ρέινποου Πλητσιηγκ και Ντάιγκ Κο. Λτδ

(2000)1(B) A.A.Δ. 1014 από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «΄Εχει νομολογηθεί ότι τα δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της δικαστικής διαδικασίας. Έχει, επίσης, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 C.L.R. 348, ΄Ελληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ. 2)

(1993)1 Α.Α.Δ. 248, Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Re Beogradska D.D., Πολιτική ΄Εφεση 9495/6.9.1996 και Βασιλείου ν. Μακρίδη, Ποινική ΄Εφεση 6804/24.2.2000). Στην Περρέλλα, πιο πάνω, σελ. 222, υποδείχθηκε ότι "η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας, που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του".» Και λίγο παρακάτω: «Θα πρέπει να τονιστεί ότι πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και ο παράγοντας προστασίας της άλλης πλευράς από ταλαιπωρία που προκύπτει από συμπεριφορά του αντιδίκου η οποία συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.» Παρατηρώ τα εξής: Για να επαναλάβω η παρούσα αίτηση είναι η τρίτη κατά σειρά που καταχώρησε ο αιτητής, με την οποία επιδιώκει τις ίδιες θεραπείες. Η πρώτη αποσύρθηκε άνευ βλάβης για πειστικό λόγο και υποθέτω πως, αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Αστυνομία, παρότι είχε καταχωρήσει σ' αυτή ένσταση συγκατάνευσε στο σχετικό αίτημα απόσυρσής της, χωρίς να ζητήσει έξοδα. Ότι η εν λόγω αίτηση αποσύρθηκε από τον αιτητή, εκτός από άνευ βλάβης και αιτιολογημένα - σε αντίθεση με τη Loukos (ανωτέρω) στην οποία κρίθηκε ότι απουσίαζε οποιαδήποτε εξήγηση για την απόσυρση της πρώτης αίτησης -, έστω έμμεσα, το αναγνωρίζει και ο Α/Αστ. Τσαππής, ο οποίος, στην παράγραφο 20 της ένορκης δήλωσής του η οποία υποστηρίζει τους λόγους ένστασης στην υπό κρίση αίτηση, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Οι οποιεσδήποτε αναβολές ζητήθηκαν από τους δημόσιους κατηγόρους πριν την καταχώρηση της ένστασης ήταν για να ολοκληρωθούν οι αναγκαίες γραφολογικές εξετάσεις και να ξεκαθαρίσει το θέμα του γνήσιου παραπόνου της παραπονούμενης. Ο δημόσιος κατήγορος έλαβε οδηγίες από τη Νομική Υπηρεσία για καταχώρηση ένστασης, μετά τη συμπλήρωση των γραφολογικών εξετάσεων. Μετά την καταχώρηση της ένστασης, η δικηγόρος του αιτητή απέσυρε την αίτηση, ακριβώς διότι η νομική της βάση είχε νομικό σφάλμα και ήταν λανθασμένη. Απ' εκεί και πέρα, μολονότι δε θεωρώ ιδιαίτερα πειστική την εξήγηση που δίδεται από τον αιτητή, για την απουσία του καθώς και της δικηγόρου του στο Δικαστήριο, στις 20/9/2016 που ήταν ορισμένη για οδηγίες η δεύτερη αίτησή του, με αποτέλεσμά την απόρριψή της, κατόπιν σχετικού αιτήματος της ευπαίδευτης εκπροσώπου της Αστυνομίας, εντούτοις, για δυο λόγους, η επί του προκειμένου διαγωγή και αδιαφορία του αιτητή, θα έλεγα πως δεν μπορεί να θεωρηθεί τόσο προκλητική ή προσβλητική έναντι, είτε του Δικαστηρίου είτε της Αστυνομίας, σε βαθμό που να μπορεί βάσιμα να λεχθεί ότι προσλαμβάνει τη μορφή κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας. Η εν λόγω αίτηση καταχωρήθηκε στις 30/8/2016 και στις 5/9/2016 που ήταν ορισμένη για πρώτη φορά ορίστηκε για οδηγίες, στις 20/9/2016. Την ημέρα αυτή παρουσιάστηκε για την Αστυνομία η κα Σάββα, η οποία, στην απουσία του αιτητή καθώς και της δικηγόρου του ζήτησε την απόρριψη της αίτησης, λόγω παράλειψης προώθησής της, όπως και έγινε. Την επομένη, 21/9/2016 καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Με τον 6ο λόγο ένστασης προβάλλεται η θέση ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να γίνει εφετείο της ίδιας του της απόφασης. Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης είναι βάσιμος. Ακολουθεί το σκεπτικό: Από το περιεχόμενο της αίτησης, η οποία οδήγησε στην έκδοση του επίδικου διατάγματος, περιλαμβανομένης της νομικής της βάσης καθώς και από το περιεχόμενο της υποστηρικτικής της ένορκης δήλωσης είναι σαφές, ότι, αυτή βασίζεται στο άρθρο 32 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, το οποίο, όπως αναφέρεται στη θεμελιακή, θα έλεγα, υπόθεση, Concrete Mix Ltd ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 360 αποτελεί τμήμα των διατάξεων της Ποινικής Δικονομίας που διέπουν και ρυθμίζουν την κατάσχεση και κράτηση αντικειμένων για ανακριτικούς και αποδεικτικούς σκοπούς. Βλ. και την Ησαΐα κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2013)2 Α.Α.Δ. 669, στην οποία επαναβεβαιώνονται όλες οι αρχές που καθορίζει η Concrete (ανωτέρω). Όταν στις 24/3/2016 επιλήφθηκα της αίτησης και εξέδωσα το επίδικο διάταγμα βασίστηκα στο εδάφιο 1 του άρθρου 32, το οποίο προνοεί ότι: «Όταν, κατά την εκτέλεση εντάλματος έρευνας, κατασχεθεί οτιδήποτε και προσκομιστεί ενώπιον Δικαστή, όπως προβλέπεται στο άρθρο 27, το πράγμα αυτό, τηρουμένων των διατάξεων του εδαφίου

(2)του άρθρου αυτού, δύναται να κατακρατηθεί από τέτοιο πρόσωπο ως ο Δικαστής ήθελε ορίσει, λαμβανόμενης πάντοτε εύλογης φροντίδας για τη διατήρηση του μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτό.» Ότι το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε τόσο για ανακριτικούς όσο και για αποδεικτικούς σκοπούς καταφαίνεται από τα εξής: Καταρχήν, από το περιεχόμενο του διατάγματος (βλ. τη φράση «Εκδίδεται διάταγμα κατακράτησης ... για ανακριτικούς σκοπούς και μέχρι την αποπεράτωση οποιασδήποτε ποινικής διαδικασίας η οποία είναι δυνατό να διεξαχθεί σε σχέση με αυτό.» Ακολούθως, από το γεγονός ότι η Αστυνομία, με την αίτηση, η οποία οδήγησε στην έκδοση του επίδικου διατάγματος, όπως αναφέρεται στο σώμα της ζήτησε την κατακράτηση του επίδικου οχήματος/τεκμηρίου μέχρι τη συμπλήρωση των αστυνομικών εξετάσεων και την εκδίκαση της υπόθεσης που αναμένεται να καταχωρηθεί σε σχέση με αυτό (η οποία, αποτελεί κοινό έδαφος ότι καταχωρήθηκε). Τέλος, από τα ακόλουθα - μεταξύ άλλων -, τα οποία αναφέρονται από τον Α/Αστ. Τσαππή στην ένορκη δήλωση που προέβη προς υποστήριξη της ίδιας αίτησης: Ο μάρτυρας υπηρετεί στο Τ.Α.Ε. της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πάφου και διερευνά υπόθεση πλαστογραφίας, κυκλοφορίας πλαστού εγγράφου και απόσπασης περιουσίας με ψευδείς παραστάσεις, αδικήματα που διαπράχθηκαν μεταξύ των ημερομηνιών 7/3/2016 και 15/3/2016 στις επαρχίες Λεμεσού και Πάφου. Στις 16/3/2016 καταγγέλθηκε από τη Sofiya Stoyanova από τη Βουλγαρία ότι στις 18/9/2015 αγόρασε και ενέγραψε στο όνομά της το επίδικο όχημα, αξίας €8.800,00 και ότι τότε συζούσε με το συμπατριώτη της Vanyo Grozdanski. Στις 12/3/2016, αυτός έφυγε από το σπίτι όπου διέμεναν και πήρε μαζί του το επίδικο όχημα. Επικοινώνησε αμέσως με την Αστυνομία για να καταγγείλει το συμβάν οπότε και πληροφορήθηκε ότι από τις 7/3/2016, εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του επίδικου οχήματός της ήταν ο Grozdanski. Όπως ανάφερε στην Αστυνομία, ουδέποτε του υπόγραψε οποιοδήποτε έγγραφο για τη σχετική μεταβίβαση. Ακολούθως μετέβη στην Τροχαία Λεμεσού όπου πληροφορήθηκε ότι από τις 15/3/2016, εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του επίδικου οχήματός της είναι ο αιτητής. Συνεπεία όλων αυτών, την ίδια μέρα εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης του Grozdanski και ένταλμα έρευνας της οικίας και των υποστατικών του αιτητή. Ο τελευταίος, στις 17/3/2016 μετέβηκε στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Λεμεσού και παράδωσε το επίδικο όχημα. Την ίδια μέρα, ο Grozdanski συνελήφθηκε δυνάμει του δικαστικού εντάλματος σύλληψης το οποίο εκδόθηκε την προηγουμένη μέρα. Σε ανακριτική κατάθεση που του είχε ληφθεί παραδέχεται τη σχετική μεταβίβαση του επίδικου οχήματος από τον ίδιο στον αιτητή, στις 15/3/2016, ωστόσο ισχυρίζεται ότι η μεταβίβασή του από τη Stoyanova προς τον ίδιο είναι έγκυρη. Συγκεκριμένα, τη φέρει να του υπόγραψε το σχετικό έντυπο μεταβίβασης, στην παρουσία ενός κοινοτάρχη στη Λεμεσό. Τα δείγματα γραφής της παραπονούμενης και του Grozdanski μαζί με τα δυο πρωτότυπα έντυπα μεταβίβασης του επίδικου οχήματος που έγιναν στις 7/3/16 και 15/3/16 θα σταλούν στον Κλάδο Γραφολογίας του Αρχηγείου Αστυνομίας για να τύχουν επιστημονικών εξετάσεων. Επίσης, μετά το πέρας των εν λόγω εξετάσεων αναμένεται να καταχωρηθεί η υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου και η κράτηση του επίδικου οχήματος που παραλήφθηκε είναι αναγκαία για την παρουσίασή του ενώπιον του Δικαστηρίου που θα εκδικάσει την υπόθεση, για απόδειξη των κατηγοριών που θα αντιμετωπίσει ο Grozdanski. Εν όψει των πιο πάνω, η Αστυνομία ζητά την έκδοση διατάγματος κατακράτησης του επίδικου οχήματος μέχρι τη συμπλήρωση των Αστυνομικών εξετάσεων και την εκδίκαση της υπόθεσης που αναμένεται να καταχωρηθεί σε σχέση με αυτό. Η ευπαίδευτη δικηγόρος του αιτητή, στο πλαίσιο της γραπτής αγόρευσής της, στην προσπάθειά της να καταδείξει το αβάσιμο του υπό κρίση λόγου ένστασης, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Το δικαίωμα κατακράτησης του επίδικου οχήματος είναι περιορισμένο και η Αστυνομία είχε υποχρέωση να το επιστρέψει μόλις ολοκληρώνονταν οι έρευνες και εντός ευλόγου χρόνου. Σύμφωνα με την Concrete (ανωτέρω), η πρόσαψη κατηγορίας οριοθετεί το τρίτο στάδιο της διαδικασίας για κράτηση κατασχεθέντων αντικειμένων. Το εδάφιο 3 του άρθρου 32 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου παρέχει εξουσία για επιστροφή του αντικειμένου στον κάτοχο ή ιδιοκτήτη του, νοουμένου ότι η κράτηση και φύλαξή του δεν απαιτείται για τους σκοπούς της εγερθείσας ποινικής δίωξης (η υπογράμμιση είναι δική μου). Συνεπεία όλων αυτών, το Δικαστήριο, όχι μόνο δεν καθίσταται εφέτης του εαυτού του, αλλά, τόσο οι ίδιες οι αστυνομικές αρχές υποχρεούνται να αποδεσμεύσουν το επίδικο όχημα, μόλις αυτό δεν είναι απαραίτητο για τη διερεύνηση της ποινικής υπόθεσης, γεγονός που δεν έπραξαν, παρά το ότι ολοκληρώθηκαν οι έρευνες, ενώ το επίδικο όχημα δεν ήταν καν απαραίτητο για σκοπούς ερευνών, όσο και το Δικαστήριο, δυνάμει του άρθρου 32

(3)έχει εξουσία να αποφασίσει κατόπιν αιτήματος για την αναγκαιότητα συνέχισης κατακράτησης του εν λόγω οχήματος. Κάτω από τον τίτλο «συμπέρασμα», η κα Στυλιανίδη αναφέρει και τα εξής: Σύμφωνα με το άρθρο 32

(3)(α) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, το Δικαστήριο διατάσσει όπως το αντικείμενο/τεκμήριο, εφόσον δεν είναι απαραίτητο για τη διερεύνηση της υπόθεσης, επιστραφεί στο πρόσωπο που φαίνεται ότι έχει δικαίωμα σ' αυτό. Ο αιτητής είναι σίγουρα αυτό το πρόσωπο και η Αστυνομία, σίγουρα δε χρειάζεται το επίδικο όχημα, αλλά, ούτε και το χρειάστηκε για τη διερεύνηση των αδικημάτων επί του κατηγορητηρίου. Ως εκ τούτου υπάρχει κατάχρηση διαδικασίας εκ μέρους της, η οποία, παρά τη μη ύπαρξη αναγκαιότητας επιμένει να το κατακρατεί. Τα ακόλουθα είναι από το καταληχτικό μέρος της ίδιας αγόρευσης: Ενώπιον μου σήμερα, δεν έχω την εκδίκαση ποινικού φακέλου, ούτε καλούμαι να αποφασίσω την ουσία της υπόθεσης. Ενώπιον μου έχω την αίτηση του καλή τη πίστη αγοραστή του κατασχεθέντος τεκμηρίου το οποίο κατακρατείται από την Αστυνομία για διερεύνηση αδικημάτων πλαστογραφίας, χρήσης πλαστογραφημένου εγγράφου, εξασφάλισης αγαθών με ψευδείς παραστάσεις, κλοπής, ψευδών πιστοποιητικών και πιστοποίησης υπογραφής, για τη διερεύνηση των οποίων η κατάσχεση του επίδικου οχήματος, ουδόλως χρειαζόταν. Τα κριτήρια που θέτει η νομοθεσία και ερμηνεύει η νομολογία, με βάση τα οποία θα πρέπει να αποφασίσω είναι μόνο δυο: πρώτο, η αναγκαιότητα συνέχισης κατακράτησης τεκμηρίου, που δεν υπάρχει, εφόσον ο φάκελος έχει ολοκληρωθεί. Περαιτέρω, τα εμπλεκόμενα αδικήματα δεν προϋποθέτουν έρευνα επί του επίδικου οχήματος και δεύτερο, ο αιτητής φαίνεται να έχει δικαίωμα σ' αυτό, ως εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης και καλή τη πίστη αγοραστής του. Παρατηρώ τα εξής: Έχοντας υπόψη ότι ο αιτητής, με την υπό κρίση αίτηση, δεν προσθέτει οποιοδήποτε νέο στοιχείο, που δεν έθεσε ενώπιον μου η Αστυνομία, στο πλαίσιο της αίτησης η οποία οδήγησε στην έκδοση του επίδικου διατάγματος (η οποία, με τη σχετική ένορκη δήλωση του Α/Αστ. Τσαππή στην οποία εκτίθενται τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση αναφέρει λεπτομερώς και την εκδοχή του αιτητή και ειδικά τον ισχυρισμό του ότι είναι καλή τη πίστη αγοραστής του επίδικου οχήματος) και με δεδομένο ότι στη βάση του συνόλου του μαρτυρικού υλικού έκρινα ότι δικαιολογείται η έκδοση του επίδικου διατάγματος οπότε και το εξέδωσα, η προσπάθεια του αιτητή να με πείσει να προβώ σε ακύρωση του εν λόγω διατάγματος και να διατάξω την επιστροφή του επίδικου οχήματος στον ίδιο, επειδή, όπως έμμεσα, πλην σαφώς υποβάλλει, εσφαλμένα άσκησα τη διακριτική μου ευχέρεια και εξέδωσα το επίδικο διάταγμα, υπέχει όντως θέση έφεσης ενώπιον μου, με εκκαλούμενη απόφαση, δική μου απόφαση. Οι ακόλουθοι ισχυρισμοί από τη γραπτή αγόρευση της ευπαίδευτης δικηγόρου του, δεν αφήνουν ίχνος αμφιβολίας, ότι αυτός, βασικά αμφισβητεί την ορθότητα της απόφασής μου με την οποία εξέδωσα το επίδικο διάταγμα: Το επίδικο όχημα δεν ήταν καν απαραίτητο για σκοπούς ερευνών και η Αστυνομία, ούτε και το χρειάστηκε για τη διερεύνηση των αδικημάτων επί του κατηγορητηρίου. Το επίδικο όχημα κατακρατείται από την Αστυνομία για διερεύνηση αδικημάτων πλαστογραφίας, χρήσης πλαστογραφημένου εγγράφου, εξασφάλισης αγαθών με ψευδείς παραστάσεις, κλοπής, ψευδών πιστοποιητικών και πιστοποίησης υπογραφής, για τη διερεύνηση των οποίων η κατάσχεση του επίδικου οχήματος, ουδόλως χρειαζόταν. Δεδομένου ότι - για να επαναλάβω - εξέδωσα το επίδικο διάταγμα, τόσο για ανακριτικούς όσο και για αποδεικτικούς σκοπούς, τυχόν αποδοχή εκ μέρους μου του αιτήματος ακύρωσής του, με το αιτιολογικό ότι το επίδικο όχημα δεν ήταν απαραίτητο και δε χρειαζόταν για σκοπούς διερεύνησης της υπόθεσης είναι φανερό, ότι θα ισοδυναμούσε με μετατροπή μου σε εφετείο, με εκκαλούμενη απόφαση, δική μου απόφαση. Προφανώς, δεν εναπόκειται σε μένα να κρίνω κατά πόσο η απόφασή μου να εκδώσω το επίδικο διάταγμα είναι ορθή ή λανθασμένη, ωστόσο, ο αιτητής που προβάλλει τη θέση ότι ισχύει το δεύτερο, θα μπορούσε να προβάλει αυτή τη θέση, όχι στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης, δυνάμει του εδαφίου 3 του άρθρου 32 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, αλλά, στο πλαίσιο έφεσης, την οποία θα μπορούσε να καταχωρήσει δυνάμει του άρθρου 32Α του ίδιου Νόμου, το οποίο προνοεί ότι: «

(1)Κάθε απόφαση δικαστηρίου, η οποία εκδίδεται δυνάμει του εδαφίου

(1)του άρθρου 32, υπόκειται σε έφεση.

(2)Έφεση δυνάμει του άρθρου αυτού ασκείται με την καταχώριση ειδοποίησης έφεσης στον Πρωτοκολλητή του Επαρχιακού Δικαστηρίου εναντίον της απόφασης του οποίου ασκείται η έφεση εντός δέκα ημερών από την ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε η απόφαση.» Και, με δεδομένο ότι ο αιτητής, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο των παραγράφων 10 μέχρι 12 της ένορκης δήλωσής του που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, έλαβε γνώση μέσω του δικηγόρου του για την έκδοση του επίδικου διατάγματος και μάλιστα, την ημέρα έκδοσής του, δεδομένης της θέσης του ότι αυτό είχε εκδοθεί εσφαλμένα, για ουσιαστικούς λόγους, θα μπορούσε άνετα να το εφεσιβάλει και μάλιστα εμπρόθεσμα. Το γεγονός ότι αδράνησε και άφησε να παρέλθει η σχετική προθεσμία καταχώρησης έφεσης, χωρίς να την καταχωρήσει δεν του παρέχει το δικαίωμα να επικαλείται τις πρόνοιες του άρθρου 32

(3)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου και να κάνει χρήση της διαλαμβανόμενης σ' αυτό διαδικασίας, ως υποκατάστατο της έφεσης κατά το άρθρο 32Α του ίδιου Νόμου. Απ' εκεί και πέρα, η θέση του ότι, αφ' ης στιγμής οι αστυνομικές έρευνες για σκοπούς διερεύνησης της υπόθεσης έχουν ολοκληρωθεί - δεδομένου ότι έχει ήδη καταχωρηθεί σχετική υπόθεση στο Δικαστήριο - η Αστυνομία υποχρεούται να του επιστρέψει το επίδικο όχημα, που δεν ήταν καν απαραίτητο για σκοπούς ερευνών, παραβλέπει το δεύτερο από τους δυο σκοπούς για τους οποίους εξέδωσα το επίδικο διάταγμα κατακράτησης του εν λόγω οχήματος, που ήταν για σκοπούς απόδειξης των κατηγοριών που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι στη σχετική υπόθεση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με αριθμό 4306/16 (τεκμήριο 11 στην ένορκη δήλωση του Α/Αστ. Τσαππή η οποία υποστηρίζει την ένσταση της Αστυνομίας στην υπό κρίση αίτηση). Και, με δεδομένο ότι η 6η κατηγορία που περικλείει η εν λόγω υπόθεση αφορά στο αδίκημα της κλοπής του επίδικου οχήματος, καθίσταται τελείως ξεκάθαρο, για ποιο λόγο η περαιτέρω κράτηση του οχήματος είναι αναγκαία μέχρι και την αποπεράτωση της εν λόγω ποινικής διαδικασίας. Εξάλλου και η Αστυνομία, όταν αποτάθηκε στο Δικαστήριο και ζήτησε την έκδοση του επίδικου διατάγματος - για να επαναλάβω - τη ζήτησε τόσο για ανακριτικούς όσο και για αποδεικτικούς σκοπούς. Όπως αναφέρεται στην προτελευταία παράγραφο της σχετικής ένορκης δήλωσης του Α/Αστ. Τσαππή, μετά το πέρας των επιστημονικών εξετάσεων, αναμένεται να καταχωρηθεί η υπόθεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου (που έχει καταχωρηθεί) και η κράτηση του επίδικου οχήματος είναι αναγκαία για την παρουσίασή του ενώπιον του Δικαστηρίου για απόδειξη των κατηγοριών που αντιμετωπίζει ο Grozdanski. Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω αντιμετωπίζει τις 6 από τις 8 συνολικά κατηγορίες που περικλείει το κατηγορητήριο της υπόθεσης, ανάμεσά τους και η 6η κατηγορία (ανωτέρω). Η θέση της ευπαίδευτης δικηγόρου του αιτητή ότι σήμερα δεν έχω την εκδίκαση ποινικού φακέλου μα ούτε και καλούμε να αποφασίσω την ουσία της υπόθεσης είναι ορθή. Ωστόσο, την ίδια ώρα, δεδομένης της συμπερίληψης στο κατηγορητήριο της υπόθεσης, ειδικά της 6ης κατηγορίας, η συγκεκριμένη θέση της κας Στυλιανίδη αποτελεί και το σκεπτικό μου γιατί δεν μπορώ να προβώ σε συμπέρασμα και να θεωρήσω δεδομένο στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, ότι ο αιτητής είναι καλή τη πίστη αγοραστής του επίδικου οχήματος και πολύ περισσότερο, γιατί δεν μπορώ να δεχτώ την υπό κρίση αίτησή του, εκδίδοντας διάταγμα ακύρωσης του επίδικου διατάγματος καθώς και διάταγμα επιστροφής του επίδικου οχήματος στον ίδιο. Και κάτι ακόμη που αναδεικνύει και το στοιχείο της αντινομίας στη σχετική επιχειρηματολογία της ευπαίδευτης δικηγόρου του, στην προσπάθειά της να με πείσει να δεχτώ την αίτηση. Η κυρία Σστυλιανίδη, ενώ ισχυρίζεται ότι οι αστυνομικές αρχές υποχρεούνται να αποδεσμεύσουν το επίδικο όχημα, μόλις αυτό δεν είναι απαραίτητο για τη διερεύνηση της ποινικής υπόθεσης, κάτι που δεν έκαναν, παρά το γεγονός ότι ολοκληρώθηκαν οι έρευνες, προς θεμελίωση του εν λόγω ισχυρισμού της, με παραπέμπει στο απόσπασμα που ακολουθεί από την Concrete (ανωτέρω), από το οποίο είναι σαφές, ότι, η αρχή που καθιερώνεται είναι ότι παρέχεται εξουσία στο Δικαστήριο για επιστροφή του αντικειμένου, νοουμένου ότι η κράτηση και φύλαξή του δεν απαιτείται για τους σκοπούς της εγερθείσας ποινικής δίωξης, που αποτελεί το δεύτερο λόγο για τον οποίο η Αστυνομία ζήτησε και με τη σειρά μου εξέδωσα το επίδικο διάταγμα: «Η πρόσαψη κατηγορίας οριοθετεί το τρίτο στάδιο της διαδικασίας για κράτηση κατασχεθέντων αντικειμένων. Το εδάφιο 3 του άρθρ. 32 του νόμου, παρέχει εξουσία για επιστροφή του αντικειμένου στον κάτοχο ή ιδιοκτήτη του, νοουμένου ότι η κράτηση και φύλαξή του δεν απαιτείται για τους σκοπούς της εγερθείσας ποινικής δίωξης». Έπεται ότι, εν τέλει ευσταθεί και ο 5ος λόγος ένστασης καθώς και 12ος λόγος, με τον οποίο ζητείται απόρριψη της αίτησης, ως νόμω και ουσία αβάσιμης. Όσα ακολουθούν αφορούν στον ισχυρισμό του αιτητή, ότι η Αστυνομία, ουσιαστικά εξαπάτησε τον ίδιο και παραπλάνησε το Δικαστήριο το οποίο εξέδωσε μονομερώς το επίδικο διάταγμα: Δε συμφωνώ με τον αιτητή μα ούτε και θεωρώ πως, ακόμη και να παρουσιαζόταν αυτός κατά τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης που οδήγησε στην έκδοση του επίδικου διατάγματος, δε θα το εξέδιδα. Ακολουθεί το σκεπτικό: Καταρχήν, όπως επισημαίνεται και στην Ησαΐα (ανωτέρω), το άρθρο 32 του Νόμου (επί του οποίου εδράζεται η αίτηση στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα) δεν προβλέπει για επίδοση. Παρόλα αυτά, η Αστυνομία, όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Α/Α/στ. Τσαππή και ουσιαστικά επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον αιτητή στη δική του ένορκη δήλωση, ενημέρωσε - ως μη όφειλε - τη δικηγόρο του για την πρόθεσή της να καταχωρήσει την αίτηση στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το επίδικο διάταγμα. Και, με δεδομένο ότι καθ' ον χρόνο επιλήφθηκα της εν λόγω αίτησης και εξέδωσα το επίδικο διάταγμα, στην απουσία του αιτητή καθώς και της δικηγόρου του είχα υπόψη μου ότι αυτή είχε ενημερωθεί για την πρόθεση της Αστυνομίας να καταχωρήσει την αίτηση, αυτό έγινε με δική μου πρωτοβουλία και ευθύνη. Επομένως, ο αιτητής δεν μπορεί να καταλογίζει ευθύνη στην Αστυνομία για την παράλειψή του να εμφανιστεί στη σχετική διαδικασία. Εάν πραγματικά ήθελε να εμφανιστεί και να ζητήσει χρόνο για να καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση, αφ' ης στιγμής γνώριζε ότι η αίτηση ήταν μονομερής, ως επίσης και ότι δεν επιβαλλόταν να γίνει δια κλήσεως, θα έπρεπε να είχε έγνοια να παρουσιαστεί έγκαιρα στο Δικαστήριο και να δηλώσει την πρόθεσή του να ενστεί στην αίτηση και όχι να ισχυρίζεται γενικά και αόριστα, ότι ο αστυφύλακας που θα παρουσίαζε την αίτηση παρουσιάστηκε πριν την καθορισμένη ώρα - χωρίς καν να αναφέρει ποια ήταν αυτή - και εξέδωσε το διάταγμα. Εν πάση περιπτώσει - για να καταλήξω -, έχοντας υπόψη τους ουσιαστικούς λόγους για τους οποίους ο αιτητής ζητά σήμερα την ακύρωση του επίδικου διατάγματος - οι οποίοι κρίθηκαν αβάσιμοι - είναι φανερό, ότι ακόμη και να παρουσιαζόταν κατά τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης και προέβαλλε τους ίδιους λόγους, ως λόγους ένστασης στην έκδοση του επίδικου διατάγματος και πάλι θα το εξέδιδα. Μολονότι θα μπορούσα να συνεχίσω και να αναφέρω και διάφορους άλλους λόγους για τους οποίους η αίτηση δεν μπορεί να πετύχει παρέλκει νομίζω. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται. Αναφορικά με τα έξοδα παρατηρώ τα εξής: Δεδομένου ότι η παρούσα διαδικασία είναι πολιτική και όχι ποινική (βλ. την Ησαΐα (ανωτέρω)) και η Αστυνομία που είναι ο επιτυχών διάδικος ζητά έξοδα, αυτά, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ της Αστυνομίας και σε βάρος του αιτητή. (Υπ.) ............ Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΚΚ Subject: Criminal/General/Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση επιστροφής τεκμηρίων.)