Γιώργου Ζαβρίδη κ.α. ν. Δήμος Πάφου, Αρ. Αγωγής: 308/17, 25/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 308/17 Μεταξύ:
- Γιώργου Ζαβρίδη, από την Πάφο
- Zapako Park Ltd, από την Πάφο Εναγόντων και Δήμος Πάφου, από την Πάφο Εναγομένου ---------------------- Ημερομηνία: 25 Μαΐου 2017 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες-Αιτητές: κα Στ. Φλωράκη Για τον Εναγόμενο-Καθ' ου η αίτηση: κα Νεοφύτου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες-Αιτητές (στο εξής θα καλούνται ως οι «Αιτητές») καταχώρησαν στις 24.3.2017 την παρούσα αγωγή σε γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα και με αυτήν αξιώνουν την έκδοση δηλώσεων και/ή αναγνωριστικών διαταγμάτων με τα οποία να αναγνωρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ο Αιτητής 1 είναι νόμιμος κάτοχος του υποστατικού στην τοποθεσία «Δασούδι» επί της λεωφόρου Ελλάδος στην Πάφο, ιδιοκτησίας του Εναγόμενου (στο εξής το «υποστατικό»), ως επίσης και διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι ο Εναγόμενος και/ή οι υπηρέτες και/ή αντιπρόσωποι και/ή υπάλληλοι του δεν έχουν οποιοδήποτε δικαίωμα να επεμβαίνουν στο υποστατικό και να κατεδαφίσουν, αφαιρέσουν, μετακινήσουν, αποσυνδέσουν οποιοδήποτε μέρος του ή των παραρτημάτων του. Επιπλέον αξιώνει αναγνωριστικό διάταγμα με το οποίο να αναγνωρίζεται ότι ο Εναγόμενος και/ή οι υπηρέτες και/ή αντιπρόσωποι και/ή υπάλληλοι του επενέβησαν παράνομα στο υποστατικό και αφαίρεσαν περίφραξη και/ή παιχνίδια και/ή εξοπλισμό της επιχείρησης των Αιτητών. Περαιτέρω, διεκδικούνται γενικές αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και παράνομη πρόκληση ζημιάς στην ιδιοκτησία των Αιτητών καθώς και ειδικές αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκλήθηκαν στους Αιτητές από την παράνομη επέμβαση και την παράνομη πρόκληση ζημιάς στην περιουσία τους. Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της παρούσας αγωγής οι Αιτητές καταχώρησαν μονομερώς την υπό κρίση αίτηση. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της αίτησης την ίδια μέρα και αφού χορήγησε άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εξέδωσε τα ακόλουθα προσωρινά διατάγματα: «Α. ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται Προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται και/ή εμποδίζεται ο Εναγόμενος και/ή οι αξιωματούχοι και/ή υπάλληλοί και/ή οι υπηρέτες και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οποιαδήποτε πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους ή/και για λογαριασμό του από το να εισέρχονται και/ή να επεμβαίνουν στον εσωτερικό χώρο του υποστατικού ήτοι του Εστιατορίου, στην Τοποθεσία «Δασούδι» επί της Λεωφόρου Ελλάδος στην Πάφο όπως φαίνεται σημειωμένος με πράσινο χρώμα στο αρχιτεκτονικό σχέδιο που επισυνάπτεται ως ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α και/ή στο εξωτερικό χώρο αυτού, όπως φαίνεται με ροζ χρώμα στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α, και να κατεδαφίσουν, αφαιρέσουν, μετακινήσουν ή αποσυνδέσουν οποιοδήποτε μέρος του υποστατικού ή των παραρτημάτων αυτού, μόνιμα προσαρτημένων στο έδαφος ή μη, άνευ Διατάγματος Δικαστηρίου. Β. ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥΤΟ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΔΙΑΤΑΤΤΕΙ όπως εκδοθεί και διά του παρόντος εκδίδεται προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται και/ή εμποδίζεται ο Εναγόμενος και/ή οι αξιωματούχοι και/ή οι υπάλληλοί και/ή οι υπηρέτες και/ή οι αντιπρόσωποι και/ή οποιαδήποτε πρόσωπα ενεργούν εκ μέρους ή/και για λογαριασμό του από του να εισέρχονται και/ή να επεμβαίνουν στο εσωτερικό χώρο του υποστατικού ήτοι του Εστιατορίου, στην Τοποθεσία «Δασούδι», επί της Λεωφόρου Ελλάδος στην Πάφο όπως φαίνεται σημειωμένος με πράσινο χρώμα ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α και/ή στο εξωτερικό χώρο αυτού, όπως φαίνεται με ροζ χρώμα στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α, και να αφαιρέσουν, μετακινήσουν ή αποσυνδέσουν οποιαδήποτε αντικείμενα αποτελούν εξοπλισμό της επιχείρησης εστιατορίου που διατηρεί η Ενάγουσα Νο.2, μόνιμα προσαρτημένα στο έδαφος ή μη, άνευ Διατάγματος Δικαστηρίου». Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 ο οποίος αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι διευθυντής της Αιτήτριας 2 και ότι η παρούσα αγωγή αφορά την αναγνώριση δικαιωμάτων τα οποία καταπατούνται από τον Καθ' ου η αίτηση, καθώς επίσης και τη διεκδίκηση αποζημιώσεων για την παράνομη επέμβαση του τελευταίου στο υποστατικό το οποίο νόμιμα κατέχει. Από την 1.1.2007 ο Αιτητής 1 ενοικιάζει το υποστατικό, ιδιοκτησίας του Καθ' ου η αίτηση. Η πρώτη συμφωνία ενοικίασης υπογράφηκε στις 20.12.2006 και αρχικά ως ενοικιαστές του υποστατικού εμφανίζονταν ο ίδιος και η κα Γεωργούλλα Κωνσταντίνου η οποία στη συνέχεια αποχώρησε με αποτέλεσμα ο ίδιος να παραμείνει ως ο μοναδικός ενοικιαστής. Αμέσως μετά την πρώτη ενοικίαση υποβλήθηκε σχετική αίτηση στον Καθ' ου η αίτηση για προσθηκομετατροπές και επέκταση του υποστατικού και ακολούθως στον Κ.Ο.Τ αίτηση για ανακατάταξη του από σνακ μπαρ σε εστιατόριο. Για τον σκοπό αυτό ετοιμάστηκαν αρχιτεκτονικά σχέδια (Τεκμήριο 6 της αίτησης) αναφορικά με τις προσθήκες, επεκτάσεις επί του υποστατικού οι οποίες και εγκρίθηκαν από τον Κ.Ο.Τ αλλά και τον Καθ' ου η αίτηση. Συγκεκριμένα η έγκριση από τον Καθ' ου η αίτηση κοινοποιήθηκε με επιστολή ημερ. 3.12.2008, η οποία υπογράφεται από τον τότε Δημοτικό Μηχανικό του Καθ' ου η αίτηση και στην οποία αναφέρεται ότι η παρούσα χορηγείται αντί αδείας οικοδομής (Τεκμήριο 7 της αίτησης). Στη συνέχεια ο Αιτητής 1 ζήτησε άδεια από τον Καθ' ου η αίτηση για εγκατάσταση και λειτουργία λούνα πάρκ η οποία και εγκρίθηκε σε συνεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου (Τεκμήριο 9 της αίτησης). O Αιτητής 1 εγκατέστησε σε συγκεκριμένο χώρο που του υπέδειξαν αρμόδιοι υπάλληλοι του Καθ' ου η αίτηση παιχνίδια για τη λειτουργία του λούνα πάρκ. Επισυνάπτει δε ως Τεκμήριο 10 αντίγραφο του αρχιτεκτονικού σχεδίου - Τεκμήριο 6 στο οποίο σημείωσε με πορτοκαλί χρώμα το υποστατικό με την τελική υφιστάμενη άδεια που του δόθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση. Λόγω της επέκτασης του ενοικιαζόμενου χώρου τέθηκε ζήτημα αύξησης του ενοικίου από τον Καθ' ου η αίτηση και ο Αιτητής 1 έθεσε ζήτημα αύξησης της αξίας του υποστατικού λόγω των επεκτάσεων και προσθηκών που επέφερε ο ίδιος και ανέρχονταν στο ποσό των €128.
- Κατόπιν διαπραγματεύσεων στις 22.7.2011 υπογράφηκε μεταξύ του Καθ' ου η αίτηση και του Αιτητή 1 συμφωνία δυνάμει της οποίας αναγνωρίστηκε από τον τελευταίο ότι ο Αιτητής 1 κατέβαλε το ποσό των €98.572,08 για βελτιώσεις του υποστατικού μόνιμα προσαρτημένες σε αυτό το οποίο και συμψηφίστηκε με οφειλόμενα προς τον Καθ' ου η αίτηση ενοίκια (Τεκμήριο 11 της αίτησης). Μετά την υπογραφή της προαναφερόμενης συμφωνίας υπογράφηκε μεταξύ του Αιτητή 1 και του Καθ' ου η αίτηση νέο ενοικιαστήριο έγγραφο ημερ. 10.8.2011 (Τεκμήριο 12 της αίτησης), με το οποίο αναγνωρίστηκε στον Αιτητή 1 το δικαίωμα εκμετάλλευσης του υποστατικού μέσω της εταιρείας του - Αιτήτριας
- Ο Αιτητής 1 στα πλαίσια της λειτουργίας της επιχείρησης του ενίσχυσε το λούνα πάρκ με νέα παιχνίδια στα οποία περιλαμβανόταν και μια παιχνιδοκατασκευή με παιχνίδια αναρρίχησης. Το Τμήμα Επιθεώρησης Εργασίας ωστόσο έκρινε ορθό όπως εισηγηθεί την τοποθέτηση περίφραξης περιμετρικά του υποστατικού και του λούνα πάρκ. Ο Αιτητής 1 συμμορφούμενος προς την εν λόγω υπόδειξη, προχώρησε στην κατασκευή της εν λόγω περίφραξης έχοντας προς τούτο την προφορική διαβεβαίωση του τέως Δημάρχου Πάφου ότι η έγκριση της αίτησης που υπέβαλε για ανέγερση της εν λόγω περίφραξης ήταν τυπική. Στις 15.7.2013 ωστόσο έλαβε επιστολή του Καθ' ου η αίτηση με την οποία ενημερωνόταν ότι η Επιτροπή Πολεοδομίας και Τεχνικών Θεμάτων εισηγήθηκε όπως η προαναφερόμενη αίτηση αποσυρθεί και υποβληθεί αίτημα για παραχώρηση δημοσίου χώρου για τοποθέτηση τραπεζοκαθισμάτων (Τεκμήριο 14 της αίτησης). Ο Αιτητής 1 ισχυρίζεται ότι ο λόγος για τον οποίο δεν εκδόθηκε η άδεια ήταν διότι αρνήθηκε να υποκύψει σε εκβιασμό υπαλλήλου του Καθ' ου η αίτηση για να εκτελέσει κανονικά τα καθήκοντά του. Συνεπώς ουδέποτε απέσυρε την αίτηση για προσθηκομετατροπές η οποία και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να εκκρεμεί. Μετά πάροδο δύο περίπου ετών ο Καθ' ου η αίτηση καταχώρησε εναντίον του Αιτητή την ιδιωτική ποινική υπόθεση με αρ. 1079/15 Ε. Δ. Πάφου (Τεκμήριο 15 της αίτησης) στην οποία ο τελευταίος αρνήθηκε τις κατηγορίες. Ο Αιτητής παραθέτει αλληλογραφία η οποία ανταλλάγηκε μεταξύ της συνηγόρου του και των δικηγόρων του Καθ' ου η αίτηση αλλά και απευθείας με τον Καθ' ου η αίτηση, με την οποία έγιναν διάφορες προτάσεις για επίλυση των προβλημάτων που προέκυψαν στη σχέση τους. Στις 5.5.2016 ο Αιτητής 1 έλαβε επιστολή του Καθ' ου η αίτηση (Τεκμήριο 21 της αίτησης) σύμφωνα με την οποία καλείτο όπως εντός δύο ημερών αφαιρέσει την περίφραξη και την εντός αυτής παιδότοπο. Παρά την επιστολή της δικηγόρου του ημερ. 6.5.2016 με την οποία, μεταξύ άλλων, ζητούσε χρόνο μέχρι τις 9.5.2016 για να αφαιρέσει ο ίδιος την περίφραξη με δικά του έξοδα και με την οποία επίσης πρότεινε όπως στα πλαίσια καλής θέλησης καταβάλει το ποσό των €15.000 έναντι των οφειλών του, εντούτοις συνεργείο του Καθ' ου η αίτηση μετέβη στις 9.5.2016 στο υποστατικό και χωρίς οποιοδήποτε διάταγμα Δικαστηρίου αφαίρεσε την περίφραξη. Ακολούθησε νέα σειρά αλληλογραφίας της δικηγόρου του με τον Καθ' ου η αίτηση χωρίς όμως οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Στις 19.1.2017 υπάλληλος του Καθ' ου η αίτηση επισκέφθηκε εκ νέου το υποστατικό ενημερώνοντας τη σύζυγο του Αιτητή 1 ότι την επόμενη μέρα συνεργείο του Καθ' ου η αίτηση θα ερχόταν για να αφαιρέσει όλα τα παιχνίδια που είχαν τοποθετηθεί, πράγμα το οποίο έγινε στις 20.1.
- Στη συνέχεια στις 22.3.2017 νέο κλιμάκιο του Καθ' ου η αίτηση με επικεφαλής το Δήμαρχο επισκέφθηκε το υποστατικό ενημερώνοντας τη σύζυγο του Αιτητή ότι την επόμενη μέρα θα μετέβαιναν και πάλι στο υποστατικό προκειμένου να αφαιρεθούν όλες οι παρανομίες. Όντως στις 23.3.2017 συνεργείο του Καθ' ου η αίτηση μετακίνησε την παιχνιδοκατασκευή που είχε αποσυνδεθεί από τις 20.1.2017, αλλά είχε παραμείνει σε ακάλυπτο χώρο του πάρκου, και επίσης αφαιρέθηκε πλαστική αποθήκη και ξύλινη κατασκευή ιδιοκτησίας της Αιτήτριας
- Οι Αιτητές ισχυρίζονται ότι η επέκταση του υποστατικού όπως φαίνεται στα εγκριμένα από τον Καθ' ου η αίτηση και τον Κ.Ο.Τ αρχιτεκτονικά σχέδια (Τεκμήριο 10 της αίτησης), καλύπτεται από άδεια οικοδομής και είναι νόμιμη δυνάμει της βεβαίωσης - Τεκμήριο
- Η ζημιά που θα προκληθεί στους Αιτητές σε περίπτωση που ο Καθ' ου η αίτηση προχωρήσει σε κατεδάφιση της επέκτασης θα είναι ανυπολόγιστη, καθώς η επιχείρηση της Αιτήτριας 2 θα είναι αδύνατο να λειτουργήσει. Επίσης τυχόν παράνομη αφαίρεση του εξοπλισμού της επιχείρησης της Αιτήτριας 2 θα προκαλέσει ανυπέρβλητα προβλήματα αφού η επαναφορά του χώρου στην προτέρα του κατάσταση θα είναι ιδιαίτερα δύσκολη και σε περίπτωση δικαίωσης των Αιτητών, οι τελευταίοι θα έχουν καταστραφεί οικονομικά αφού η επιχείρηση τους θα είναι πλέον μη λειτουργήσιμη. Ο Αιτητής 1 ισχυρίζεται επίσης ότι η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε άμεσα αφού μόλις στις 22.3.2017 ο Καθ' ου η αίτηση δια του Δημάρχου εξέφρασε αφενός τη θέση ότι αμφισβητεί τη νομιμότητα των προεκτάσεων και αφετέρου την πρόθεση να αφαιρεθεί από το υποστατικό κινητός εξοπλισμός της Αιτήτριας
- Στις 24.3.2017, όταν το Δικαστήριο επιλαμβανόταν της υπό κρίση αίτησης, η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών ζήτησε και έλαβε άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Σε αυτήν αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι στις 24.3.2017 και όταν ο Αιτητής 1 επέστρεψε στο υποστατικό μετά την υπογραφή της αρχικής ένορκης δήλωσης του, διαπίστωσε ότι βρισκόταν στο υποστατικό συνεργείο του Καθ' ου η αίτηση το οποίο με εντολές του Δημάρχου, ο οποίος ήταν παρών, εισήλθε στον εξωτερικό χώρο του υποστατικού και αφαίρεσε τα εξής αντικείμενα ιδιοκτησίας της Αιτήτριας 2: Ένα μεγάλο φουσκωτό παιχνίδι. Ένα ψυγείο παγωτού, τέσσερις ομπρέλες, τέσσερα κομμάτια χλοοτάπητα και δύο μικρά φουσκωτά παιχνίδια. Περαιτέρω, ηλεκτρολόγοι του Καθ' ου η αίτηση αποσύνδεσαν όλες τις ηλεκτρολογικές εγκαταστάσεις που ήταν εφαρμοσμένες στον εξωτερικό χώρο του υποστατικού. Τέλος, ο ίδιος ο Δήμαρχος δήλωσε ότι θα προβεί και σε κατεδάφιση μέρους της κουζίνας του υποστατικού. Το διάταγμα ορίστηκε επιστρεπτέο την 31.3.2017 και ο Καθ' ου η αίτηση εκδήλωσε τη διαφωνία του ως προς τη συνέχιση ισχύος του εκδοθέντος διατάγματος με ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης η οποία καταχωρήθηκε στις 20.4.
- Στην ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης εγείρονται 25 συνολικά λόγοι ένστασης, οι οποίοι μπορούν να ταξινομηθούν στις ακόλουθες κατηγορίες: Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, για τη χορήγηση και/ή μονιμοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος και/ή δεν συντρέχει το στοιχείο του κατεπείγοντος. Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της ακύρωσης του εκδοθέντος διατάγματος. Οι Αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια. Τυχόν μονιμοποίηση του εκδοθέντος διατάγματος θα συνιστά υπέρβαση των εξουσιών του Δικαστηρίου, αφού θα επεκτείνει παράτυπα την παραμονή των Αιτητών στο υποστατικό μετά την 30.06.17, ημερομηνία λήξης της συμφωνίας ενοικίασης σε σχέση με την οποία οι τελευταίοι ειδοποιήθηκαν ότι δεν θα ανανεωθεί. Η υπό κρίση αίτηση είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητική και/ή καταχωρήθηκε εκδικητικά και προς επίτευξη αλλότριων σκοπών. Η αγωγή είναι πρώιμη. Οι Αιτητές παραλείπουν να προωθήσουν την υπόθεση τους εφόσον μέχρι σήμερα δεν έχουν καταχωρήσει Έκθεση Απαίτησης. Το Δικαστήριο ενήργησε εκτός της δικαιοδοσίας του όταν παρείχε στις 24.03.17 άδεια στους Αιτητές για να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Αναστασίας Ρούτη-Ελευθεριάδη, λειτουργού της δημοτικής υπηρεσίας του Καθ' ου η αίτηση και υπεύθυνης του γραφείου δικαστικών υποθέσεων. Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η περίοδος ενοικίασης δυνάμει της συμφωνίας (Τεκμήριο 12 της αίτησης) καθορίστηκε για έξι χρόνια, δηλαδή για την περίοδο 1.7.2011 μέχρι 30.6.
- Παραπέμπει επίσης στον όρο 2 της συμφωνίας ενοικίασης στον οποίο αναφέρεται ότι το υποστατικό θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως κέντρο περιορισμένης εστίασης και οποιαδήποτε άλλη χρήση του απαγορεύεται. Ο Αιτητής 1 απέκρυψε τα πιο πάνω ως επίσης απέκρυψε και το ότι οφείλει στον Καθ' ου η αίτηση ενοίκια που χρονολογούνται από τον Αύγουστο του 2013 και συμποσούνται στο ποσό των €52.800 πλέον σχετικούς τόκους (Τεκμήριο 6 της ένστασης). Η ενόρκως δηλούσα αναφέρει περαιτέρω ότι στις 04.04.2017 αποστάληκε μέσω συστημένης επιστολής αλλά και μέσω ιδιώτη επιδότη προς τους Αιτητές και τη σύζυγο του Αιτητή 1, επιστολή ιδίας ημερομηνίας (Τεκμήριο 8 της ένστασης) με την οποία ο δικηγόρος του Καθ' ου η αίτηση ενημέρωσε τα προαναφερόμενα πρόσωπα ότι ο τελευταίος ασκώντας το δικαίωμα που του παρέχει ο όρος 5 της συμφωνίας ενοικίασης, δεν επιθυμεί την ανανέωση της εν λόγω συμφωνίας. Συνεπώς και σύμφωνα με νομική συμβουλή που έχει λάβει, οι Αιτητές δικαιούνται να παραμείνουν στην κατοχή, χρήση και κάρπωση του υποστατικού το αργότερο μέχρι τις 30.6.
- Επομένως το εκδοθέν διάταγμα δεν μπορεί να παραμείνει σε ισχύ καθώς κάτι τέτοιο θα συνιστούσε επέμβαση στη συμβατική σχέση των διαδίκων και θα έδιδε το δικαίωμα στους Αιτητές να συνεχίσουν να παραμένουν στο υποστατικό μετά τη λήξη της ενοικίασης στις 30.6.
- Όσον αφορά τη λειτουργία του λούνα πάρκ η ενόρκως δηλούσα αναφέρει ότι η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για παραχώρηση σχετικής άδειας αφορούσε μόνο την περίοδο 1.5.2010 μέχρι 31.8.
- Οι επιχειρήσεις που έγιναν από τον Καθ' ου η αίτηση αποσκοπούσαν στην άρση των παρανομιών που διενεργήθηκαν από τον Αιτητή 1 σε χώρους που δεν περιλαμβάνονται στους ενοικιαζόμενους δυνάμει της επίδικης συμφωνίας ενοικίασης. Καταληκτικά, η ενόρκως δηλούσα υποστηρίζει ότι εάν και εφόσον επιτύχει η αξίωση των Αιτητών, αυτοί θα δικαιούνται μόνο χρηματικές αποζημιώσεις και ο Καθ' ου η αίτηση αποτελεί φερέγγυο πρόσωπο. Νομική πτυχή Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται ουσιαστικά επί των άρθρων 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60 (στο εξής ο «Νόμος») και 4 - 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.
- Το άρθρο 32 του Νόμου έχει τύχει πλούσιας και εκτεταμένης ανάλυσης από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά υποθέσεων [βλ. μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd ν. Petros I. Rossis
(1976)1. C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσιολάκκη κ. ά. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 282 κ. ά.]) όπου και καθορίστηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου είναι οι ακόλουθες τρεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Νόμου και αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα [Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557]. Η δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, έχει ερμηνευθεί ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια του άρθρου 32, απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό εξετάζει τη μαρτυρία, χωρίς ωστόσο να προχωρεί σε αξιολόγησή της, αφού το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Ουσιαστικά, οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προϋπόθεση προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αφορά το κατά πόσο χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Για να αποδειχθούν οι τρεις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος [The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263]. Αφότου το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, προχωρεί στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Αναφορικά τώρα με τα άρθρα 4 και 5 του Κεφ.6 σημειώνεται ότι τα κριτήρια που τίθενται με αυτά για την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων είναι παρόμοια με εκείνα του άρθρου 32 του Νόμου. Στην υπόθεση S.A. CONSTANTINOU LIMITED κ.α. ν. MARFIN POPULAR BANK PUBLIC CO. LTD
(2009)1Α Α.Α.Δ. 754 λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το άρθρο 4 του Κεφ. 6: «Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 είναι ευρύτερο του άρθρου 4 του Κεφ. 6 και εξυπακούεται ότι η εξέταση μιας αίτησης σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 32 του Νόμου 14/60 λαμβάνει αυτόματα υπόψη τις πρόνοιες του άρθρου 4 του Κεφ. 6.» Στο άρθρο 5 του Κεφ.6, το κριτήριο της καλής βάσης αγωγής είναι παρόμοιο σε έννοια με τις δύο πρώτες προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου. Στην υπόθεση Larticon Co v. Detergenta Developments Ltd
(2004)1Β Α.Α.Δ. 1121 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι το άρθρο 5 του Κεφ. 6 θα πρέπει να εξετάζεται σε συνδυασμό με τις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου και τονίστηκε ότι το προαναφερόμενο άρθρο αντιστοιχεί στην τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου. Όσον αφορά το άρθρο 9 του Κεφ. 6, δίδει στο Δικαστήριο την ευχέρεια να εκδώσει μονομερώς ένα Διάταγμα εφόσον ο αιτητής έχει αποδείξει το κατεπείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις. Έχει νομολογηθεί ότι το υπαρκτό του επείγοντος ή οποιασδήποτε άλλης ιδιαίτερης περίστασης αποτελεί προϋπόθεση για την επίκληση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου κάτω από το άρθρο αυτό. Όταν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που τίθενται στο άρθρο 9 δικαιολογείται η άσκηση δικαστικής εξουσίας στην απουσία της άλλης πλευράς (Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1 Α.Α.Δ. 598). Συμπεράσματα Ένας από τους λόγους ένστασης που επικαλείται ο Καθ' ου η αίτηση είναι η παράβαση του καθήκοντος πλήρους αποκάλυψης. Το εν λόγω ζήτημα θα πρέπει να εξετασθεί κατά προτεραιότητα και αυτό διότι από τη στιγμή που το επίδικο διάταγμα εκδόθηκε μονομερώς έχει τεράστια σημασία το κατά πόσο υπήρξε συμμόρφωση προς το καθήκον αποκάλυψης. Σε περίπτωση που διαπιστωθεί παραβίαση του καθήκοντος αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων, τότε το Δικαστήριο ακυρώνει το διάταγμα που εξέδωσε μονομερώς. Το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Γρηγορίου κ.α ν. Χριστοφόρου κ.α
(1995)1 Α.Α.Δ 248 είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τυχόν παραβίαση του εν λόγω καθήκοντος: «Η διαδικασία με μονομερή αίτηση επιβάλλει στον αιτητή την αποκάλυψη στο Δικαστήριο όλων των ουσιαστικών γεγονότων που μπορεί να ασκήσουν επιρροή στη δικαστική κρίση. Η αίτηση αυτή είναι υψίστης πίστεως (uberrima fides). Ο αιτητής έχει καθήκον να φέρει σε γνώση του Δικαστηρίου οποιαδήποτε γεγονότα γνωρίζει, ή που με εύλογη επιμέλεια θα εγνώριζε, τα οποία μπορεί να είναι ευνοϊκά για τον απόντα διάδικο και μπορεί να ασκήσουν επιρροή στην κρίση του Δικαστηρίου. Παράλειψη παρουσίασης ουσιαστικών γεγονότων ενώπιον του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση θεωρείται ως είδος εξαπάτησης του Δικαστηρίου και το Δικαστήριο απαντά: "δεν σας ακούω πλέον" και ακυρώνει τη διαταγή που έδωσε, χωρίς να εξετάσει την ουσία. Τα γεγονότα πρέπει να είναι ουσιώδη για την απόφαση του Δικαστηρίου στη μονομερή αίτηση. (Βλ. Attorney-General and Another (No. 2) v. Savvides
(1979)1 C.L.R. 349· NationalLine v. Ship "Sunset"
(1986)1 C.L.R. 393, σελ. 406-412· Zachariades Ltd v. Economides
(1989)1 C.L.R. 437, σελ. 443, 446 · Άνθιμος Δημητρίου v. The Dolphin Insurance Company Limited και Άλλων,
(1990)1 A.A.Δ. 351· Gircotis & Achilleos Limited v. Chr. M. Sarlis & Co. M.S. και Άλλου,
(1992)1(A) Α.Α.Δ. 360· και Χριστιάνα Στυλιανού, διά της μητρός αυτής Έλλης Στυλιανού ως πλησιεστέρας συγγενούς και φίλης, v. Ανδρέα Στυλιανού,
(1992)1 (Α) Α.Α.Δ. 583.)». Επισημαίνω ότι στο σώμα της ένστασης δεν προσδιορίζονται τα γεγονότα που κατ' ισχυρισμό δεν αποκαλύφθηκαν. Επίσης στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση δεν γίνεται μνεία στο εν λόγω ζήτημα. Μέσα από την ένορκη δήλωση ωστόσο που υποστηρίζει την ένσταση προκύπτει ότι η θέση περί μη αποκάλυψης εστιάζεται στα ακόλουθα σημεία: Ότι ο Αιτητής 1 δεν αποκάλυψε τις μεγάλες οφειλές του σε ενοίκια προς τον Καθ' ου η αίτηση. Ότι η επίδικη ενοικίαση λήγει στις 30.06.17, αφού οι Αιτητές ενημερώθηκαν με σχετική επιστολή ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν επιθυμεί την ανανέωση της. Δεν αποκαλύφθηκε ότι η άδεια για εγκατάσταση λούνα πάρκ ήταν περιορισμένης έκτασης. Τα ερωτήματα που καλείται το Δικαστήριο να απαντήσει είναι (i) κατά πόσο τα πιο πάνω αναφερόμενα δεν έχουν όντως αποκαλυφθεί από την Ενάγουσα και (ii) σε τέτοια περίπτωση ποιες επιπτώσεις μπορεί να επιφέρει η μη αποκάλυψη τους. Στην υπόθεση M & Ch. Mitsingas Tr. Ltd κ.α v. The Timberland Co
(1997)1Γ Α.Α.Δ 1791, κρίθηκε ότι το ουσιώδες ενός ζητήματος προσδιορίζεται στο πλαίσιο της αντιδικίας των μερών. Το κριτήριο είναι αντικειμενικό. Ουσιώδες είναι οτιδήποτε άπτεται και μπορεί να επιδράσει στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για τη χορήγηση ή όχι των αιτουμένων διαταγμάτων. Περαιτέρω, στην αγγλική υπόθεση Brink's Mat Ltd v. Elcombe
(1988)I W.L.R., η οποία έχει υιοθετηθεί από τα Δικαστήρια μας, διατυπώθηκαν 7 προτάσεις σε σχέση με το ζήτημα της αποκάλυψης ουσιωδών γεγονότων. Η 2η και η 6η πρόταση αναφέρουν σχετικά τα ακόλουθα: «(ii). The material facts are those which it is material for the judge to know in dealing with the application as made; materiality is to be decided by the court and not by the assessment of the applicant or his legal advisers: see the Kensington Income tax Comrs case [1917] 1 KB 486 at 504 per Lord Cozens-Hardy MR, citing Dalglish v. Jarvie
(1850)2 Mac & G 231 at 238, 42 ER 89 at 92, and Thermax Ltd v Schott Industrial Glass Ltd [1981] FSR 289 at 295 per Browne-Wilkinson J. .................................................................................................. (vi) Whether the fact not disclosed is of sufficient materiality to justify or require immediate discharge of the order without examination of the merits depends on the importance of the fact to the issues which were to be decided by the judge on the application. The answer to the question whether the non-disclosure was innocent, in the sense that the fact was not known to the applicant or that its relevance was not perceived, is an important consideration but not decisive by reason of the duty on the applicant to make all proper inquiries and to give careful consideration to the case being presented.» Για το στοιχείο υπ' αρ.1 ανωτέρω θεωρώ ότι γίνεται μνεία στην ένορκη δήλωση του Αιτητή
- Μπορεί να μην αναφέρεται με τον ξεκάθαρο τρόπο που υποδεικνύεται στην ένσταση, είναι όμως σαφές ότι υπήρχαν οικονομικές διαφορές μεταξύ των διαδίκων και ότι υπήρχαν οφειλόμενα ενοίκια. Παραπέμπω ενδεικτικά στις παραγράφους 43 και 44 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή στις οποίες προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι προθυμοποιήθηκε και επιχείρησε μέσω της συζύγου του να καταβάλει στον Καθ' ου η αίτηση το ποσό των €15.000 έναντι των οφειλόμενων ενοικίων. Σε σχέση με το στοιχείο υπ' αρ.2 ανωτέρω δεν μπορεί να γίνεται λόγος για παράβαση του καθήκοντος αποκάλυψης. Η επιστολή με την οποία ενημερώνονται οι Αιτητές για την πρόθεση του Καθ' ου η αίτηση να μην ανανεώσει τη συμφωνία ενοικίασης στάληκε στις 04.04.17 (βλ. παράγραφο 9ΙΣΤ της ένορκης δήλωσης και Τεκμήριο 8 της ένστασης). Συνεπώς πρόκειται για γεγονός που έλαβε χώρα μετά την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης και δεν τίθεται ζήτημα μη αποκάλυψης του από τους Αιτητές. Όσον αφορά τώρα το σημείο υπ' αρ.3 ανωτέρω σημειώνω ότι παρά το γεγονός ότι ο Αιτητής 1 αποκαλύπτει τη σχετική επιστολή του Καθ' ου η αίτηση (Τεκμήριο 9 της αίτησης) στην οποία γίνεται λόγος για εγκατάσταση και λειτουργία λούνα πάρκ κατά το διάστημα 01.05.10 - 31.08.10, εντούτοις στην ένορκη δήλωση παραλείπει όντως να αναφερθεί στο ότι η άδεια που του δόθηκε ήταν περιορισμένης διάρκειας. Από το περιεχόμενο όμως της ένορκης του δήλωσης προκύπτει, και δεν αμφισβητήθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση, ότι το λούνα πάρκ συνέχισε να λειτουργεί μετά τις 31.08.10 μέχρι και σήμερα με την πρώτη επίσημη τουλάχιστον αντίδραση του Καθ' ου η αίτηση να σημειώνεται με την καταχώρηση της ποινική υπόθεσης 1079/15 Ε.Δ Πάφου (Τεκμήριο 15 της αίτησης). Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι ο Αιτητής 1 στην παράγραφο 25 της ένορκης δήλωσης αποκαλύπτει ότι υπέβαλε αίτηση στον Καθ' ου η αίτηση για ανέγερση περίφραξης και δημιουργία παιχνιδότοπου, επισυνάπτοντας μάλιστα ως Τεκμήριο 14 την επιστολή - απάντηση του Δημοτικού Μηχανικού του Καθ' ου η αίτηση στην οποία περιλαμβάνεται η εισήγηση για απόσυρση της προαναφερόμενης αίτησης. Ο Αιτητής 1 ισχυρίζεται περαιτέρω ότι ουδέποτε απέσυρε την εν λόγω αίτηση, για την οποία δεν έχει μέχρι σήμερα ενημερωθεί για την τύχη της. Για την εν λόγω αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στην ένσταση, στην οποία όμως αναφέρεται ότι το λούνα παρκ λειτουργούσε με την ανοχή της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Ενόψει των πιο πάνω αναφερομένων, έστω κι αν δεν έγινε πλήρης αποκάλυψη του εν λόγω ζητήματος, θεωρώ ότι υπό τις περιστάσεις δεν είναι ζήτημα που θα ασκούσε αποφασιστική σημασία στην κρίση του Δικαστηρίου κατά τον χρόνο έκδοσης του επίδικου διατάγματος. Προϋποθέσεις άρθρου 32 του Νόμου Προτού αναφερθώ στις προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου, σημειώνω ότι στην ένσταση εγείρεται το ζήτημα του κατεπείγοντος, το οποίο όμως δεν αναπτύσσεται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση. Εν πάση περιπτώσει περιορίζομαι να αναφέρω ότι στην υπό κρίση περίπτωση ήταν εμφανές το επείγον του ζητήματος εφόσον κατά τον χρόνο που το Δικαστήριο επιλαμβανόταν της επίδικης αίτησης βρισκόταν υπό εξέλιξη νέα ισχυριζόμενη παράνομη επέμβαση επί του υποστατικού. Προχωρώντας τώρα στην εξέταση των τριών προϋποθέσεων του άρθρου 32 του Νόμου, θεωρώ ότι σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν οι επιστολές ημερομηνίας 04.04.17 (Τεκμήριο 8 της ένστασης) δια των οποίων ο Καθ' ου η αίτηση πληροφόρησε τους Αιτητές ότι δεν επιθυμεί την περαιτέρω ανανέωση της συμφωνίας ενοικίασης (Τεκμήριο 12 της αίτησης). Η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών εισηγείται ότι δεν πρέπει να ληφθούν υπόψη διότι αφορούν γεγονότα μεταγενέστερα της καταχώρησης της υπό κρίση αίτησης και δεν είναι επίδικα στην παρούσα αγωγή. Σύμφωνα με την κα. Φλωράκη το κατά πόσο η ισχύς της συμφωνίας παρατείνεται μετά την 30.06.17, το αν αυτή αφήνει κατάλοιπα κατοχής στον Αιτητή 1 μετά τη λήξη της, ή αν ο Αιτητής 1 καθίσταται θέσμιος ενοικιαστής δεν είναι επίδικα θέματα στην παρούσα αγωγή, αλλά ενδεχομένως να αποτελέσουν την ουσία μίας νέας διαφοράς. Εκ διαμέτρου αντίθετη είναι ασφαλώς η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση ο οποίος υποστηρίζει ότι οι Αιτητές δεν νομιμοποιούνται σε θεραπείες ή προσωρινά διατάγματα που αφορούν την κατοχή του υποστατικού σε χρόνο μετά την 30.06.
- Το πρώτο ζήτημα επομένως που χρήζει επίλυσης είναι κατά πόσο οι επιστολές - Τεκμήριο 8 της αίτησης μπορούν να ληφθούν υπόψη. Η απάντηση είναι, κατά την άποψη μου, καταφατική. Πρόκειται για επιστολές που συνδέονται άμεσα με τη συμφωνία ενοικίασης επί της οποίας ουσιαστικά εδράζουν το αγώγιμο δικαίωμα τους οι Αιτητές και στάληκαν κατ' επίκληση πρόνοιας της εν λόγω συμφωνίας. Είναι δε καλά γνωστό ότι το Δικαστήριο κατά την εξέταση της οριστικοποίησης ή όχι του διατάγματος λαμβάνει υπόψη του και τα στοιχεία που τίθενται ενώπιον του από το ενιστάμενο μέρος. Το γεγονός ότι στάληκαν μετά την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης δεν τις κατατάσσει αυτόματα εκτός των επίδικων θεμάτων. Όπως ήδη αναφέρθηκε το αγώγιμο δικαίωμα των Αιτητών εδράζεται επί της συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 10.08.11 (Τεκμήριο 12 της αίτησης) και εν προκειμένω ο Καθ' ου η αίτηση ενήργησε με βάση τις πρόνοιες της εν λόγω συμφωνίας. Τα προαναφερόμενα αποτελούν την εισαγωγή και στο επόμενο ζήτημα που θα πρέπει να εξεταστεί, ήτοι τις συνέπειες από την αποστολή των εν λόγω επιστολών. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο τον όρο 5 της συμφωνίας: «
- Μετά την εκπνοή της περιόδου ενοικίασης η παρούσα συμφωνία ανανεώνεται αυτόματα κάθε δύο χρόνια εκτός εάν οποιοσδήποτε από τους Συμβαλλόμενους ειδοποιήσει τον άλλο με συστημένη επιστολή τουλάχιστον δύο μήνες πριν την λήξη της ενοικίασης ότι δεν επιθυμεί περαιτέρω ανανέωση. Σε περίπτωση περαιτέρω ανανέωσης όλοι οι όροι της συμφωνίας παραμένουν οι ίδιοι εκτός από το ποσό του ενοικίου που αυξάνεται κατά 7% κάθε δύο χρόνια». Στις επιστολές ημερομηνίας 04.04.17 αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (βλ. Τεκμήριο 8 της ένστασης): «Β. Περαιτέρω σας ενημερώνω ότι λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες της συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 10/08/2011 και ιδιαίτερα του όρου 5 αυτής και ασκώντας το δικαίωμα που περιλαμβάνεται εντός αυτού, ο Δήμος Πάφου δεν επιθυμεί την περαιτέρω ανανέωση της ενοικίασης προς εσάς και ως εκ τούτου αυτή θα λήξει στις 30/06/2017 ως συμβατικά είχε συμφωνηθεί.» Αναφέρθηκε ήδη πιο πάνω η εισήγηση της ευπαίδευτης συνηγόρου των Αιτητών, ότι δηλαδή τα ζητήματα που εγείρονται με τις επιστολές εκφεύγουν των επίδικων θεμάτων της παρούσας αγωγής καθώς αφορούν την ουσία μίας νέας διαφοράς η οποία προέκυψε μετά την καταχώρηση της. Με κάθε σεβασμό προς την εισήγηση της κας. Φλωράκη, διαφωνώ με αυτήν. Με το γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα οι Αιτητές αξιώνουν, μεταξύ άλλων, διάφορες δηλώσεις και/ή αναγνωριστικά διατάγματα που ανάγονται στο ζήτημα της νόμιμης κατοχής του υποστατικού. Η αξίωση τους, όπως ήδη αναφέρθηκε, εδράζεται επί της συμφωνίας ενοικίασης ημερομηνίας 10.08.
- Αυτό συνάγεται ξεκάθαρα και από την ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 (παραπέμπω ενδεικτικά στις παραγράφους 2 και 3 αυτής) και επίσης αναγνωρίζεται από την κα. Φλωράκη η οποία στη σελ. 11 της αγόρευσης της αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι η ουσία της παρούσας αγωγής έγκειται στο ότι οι Αιτητές θεωρούν ότι η συμφωνία ενοικίασης ημερ. 10.08.11 περιλαμβάνει και την ενοικίαση του εξωτερικού χώρου που φαίνεται με ροζ χρώμα στο ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Α του εκδοθέντος διατάγματος. Η ειδοποίηση όμως που δόθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση, μέσω των επιστολών, αφαιρεί από τους Αιτητές το έρεισμα της νόμιμης κατοχής του υποστατικού μετά τις 30.06.
- Η αποστολή των επιστολών δεν έχει αμφισβητηθεί από μέρους των Αιτητών, ούτε και ζητήθηκε άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε σχέση με το εν λόγω ζήτημα. Ο όρος 5 της συμφωνίας παρατέθηκε πιο πάνω και δεν προβάλλεται από μέρους των Αιτητών οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή των προνοιών του. Εν πάση περιπτώσει το περιεχόμενο του είναι ξεκάθαρο. Σύμφωνα με αυτόν η συμφωνία θα ανανεωνόταν αυτόματα μετά την 30.06.17 για άλλα δύο χρόνια, εκτός αν οποιοσδήποτε από τους συμβαλλόμενους ειδοποιούσε με συστημένη επιστολή τουλάχιστον δύο μήνες πριν τη λήξη της ενοικίασης, δηλαδή το αργότερο μέχρι την 29.04.2017, ότι δεν επιθυμεί την ανανέωση της. Δεν τάσσει οποιαδήποτε άλλη προϋπόθεση ο όρος 5, ούτε και υπάρχει άλλη πρόνοια στη συμφωνία σε σχέση με την παροχή ειδοποίησης για την μη ανανέωση της. Σημειώνεται ότι κατά τον χρόνο καταχώρησης της αγωγής και της επίδικης αίτησης ο όρος 5 της συμφωνίας παρείχε το δικαίωμα σε οιονδήποτε εκ των συμβαλλομένων όπως με σχετική επιστολή του ειδοποιήσει για την πρόθεση του περί μη ανανέωσης. Όπως ήδη αναφέρθηκε η σχετική ειδοποίηση μπορούσε να σταλεί μέχρι τις 29.04.
- Συνεπώς η ενέργεια του Καθ' ου η αίτηση ήταν σύμφωνη με τον όρο 5 του Τεκμηρίου 12, αφού οι επιστολές στάληκαν στις 04.04.17 εντός δηλαδή των χρονικών πλαισίων που τάσσει ο συγκεκριμένος όρος. Επίσης ο Καθ' ου η αίτηση συμμορφώθηκε και με τον προβλεπόμενο τρόπο αποστολής, εφόσον οι επιστολές στάληκαν τόσο με συστημένο ταχυδρομείο, όσο και με ιδιώτη επιδότη (βλ. Τεκμήριο 8 της ένστασης). Είναι επομένως ξεκάθαρο, κατά την άποψη μου, ότι οι εν λόγω επιστολές ενόψει αφενός της μη αμφισβήτησης του όρου 5 και αφετέρου της αποστολής τους, σχετίζονται άμεσα με τα επίδικα θέματα. Επαναλαμβάνω ότι το αγώγιμο δικαίωμα εδράζεται στη νόμιμη κατοχή του υποστατικού από τους Αιτητές δυνάμει της συμφωνίας ενοικίασης, η οποία όμως μέσω της ειδοποίησης που δόθηκε με τις επιστολές λήγει στις 30.06.
- Διαφορετική προσέγγιση και παραγνώριση των επιστολών θεωρώ ότι θα συνιστούσε εθελοτυφλία προς ένα ζήτημα που έχει άμεση σχέση με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Στη βάση επομένως των δεδομένων που υπάρχουν ενώπιον του Δικαστηρίου οι Αιτητές θα πρέπει το αργότερο μέχρι τις 30.06.17 να παραδώσουν την κατοχή του υποστατικού. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί παρά να επηρεάσει τις αξιώσεις τους για έκδοση τελικών διαταγμάτων με τα οποία να αναγνωρίζεται ότι κατέχουν νόμιμα το υποστατικό και ότι νόμιμα ασκούν εντός αυτού τις επιχειρηματικές δραστηριότητες τους. Επομένως, για τους λόγους που έχουν παρατεθεί πιο πάνω, θεωρώ ότι τα δύο πρώτα κριτήρια του άρθρου 32 ικανοποιούνται μόνο σε σχέση με τις θεραπείες που αξιώνουν οι Αιτητές αναφορικά με την κατ' ισχυρισμό παράνομη επέμβαση του Καθ' ου η αίτηση και τη διεκδίκηση γενικών και ειδικών αποζημιώσεων για την κατ' ισχυρισμό ζημιά που υπέστηκαν. Δεν παραβλέπω τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο Καθ' ου η αίτηση υποστηρίζοντας ότι ο εξωτερικός χώρος δεν περιλαμβάνεται στον χώρο που ενοικιάστηκε στον Αιτητή 1, καθώς και ότι οι ενέργειες του σκοπό είχαν την άρση παρανομιών στις οποίες προέβηκαν οι Αιτητές. Τα πιο πάνω αναφερόμενα αποτελούν την ουσία της διαφοράς των διαδίκων και για την εξέταση τους το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει σε εις βάθος έλεγχο της μαρτυρίας. Σύμφωνα όμως με τη νομολογία, στα πλαίσια εκδίκασης αίτησης προσωρινού διατάγματος, δεν αποτελεί έργο του Δικαστηρίου η αξιολόγηση αντικρουόμενης μαρτυρίας ή εις βάθος εξέτασή της ή η διατύπωση ευρημάτων, εκτός μόνο για την εξακρίβωση εκείνων των αναγκαίων στοιχείων τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για τη θεμελίωση των κριτηρίων του άρθρου 32 του Νόμου [Κυρίλλου v. Λάμπρου
(2004)1 Α.Α.Δ. 1528]. Όσον αφορά τώρα την τρίτη προϋπόθεση θεωρώ ότι δεν πληρούται. Για τους λόγους που επεξηγήθηκαν πιο πάνω τα πρώτα δύο κριτήρια του άρθρου 32 του Νόμου πληρούνται, κατά την κρίση μου, μόνο σε σχέση με τις αξιούμενες θεραπείες της έκδοσης αναγνωριστικού διατάγματος ότι ο Καθ' ου η αίτηση και/ή υπηρέτες και/ή αντιπρόσωποι και/ή υπάλληλοι του επενέβησαν παράνομα στο υποστατικό αφαιρώντας την περίφραξη και/ή παιχνίδια και/ή εξοπλισμό της επιχείρησης των Αιτητών και τη συναφή διεκδίκηση γενικών και ειδικών αποζημιώσεων για την κατ' ισχυρισμό ζημιά που υπέστηκαν. Επομένως, στη βάση των πιο πάνω δεδομένων και εφόσον ο Αιτητής 1 θα πρέπει να παραδώσει την κατοχή του υποστατικού στις 30.06.17 δεν βλέπω με ποιο τρόπο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν οριστικοποιηθούν τα εκδοθέντα διατάγματα, εφόσον αυτά δεν συνδέονται με τις τελικές θεραπείες που μπορούν να διεκδικούν οι Αιτητές. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος οι ισχυρισμοί που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 περί ανυπολόγιστης ζημιάς εστιάζονται στο ότι εάν δεν καταστεί απόλυτο το εκδοθέν διάταγμα, τότε οι ζημιές που θα προκληθούν θα είναι ανυπολόγιστες αφού η επιχείρηση των Αιτητών δεν θα μπορεί να λειτουργήσει και επομένως θα οδηγηθούν σε οικονομική εξαθλίωση (βλ. παράγραφοι 70 και 72 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή 1). Η πιο πάνω αναφορά έγινε προφανώς στη βάση του ότι οι Αιτητές θα νομιμοποιούνται, δυνάμει της συμφωνίας ενοικίασης, να παραμείνουν στην κατοχή του υποστατικού και μετά τις 30.06.17. Τα πράγματα όμως έχουν διαφοροποιηθεί μετά τις επιστολές ημερομηνίας 04.04.17 και την ειδοποίηση του Καθ' ου η αίτηση ότι δεν επιθυμεί την ανανέωση της συμφωνίας ενοικίασης, πράγμα που συνεπάγεται ότι η κατοχή του υποστατικού θα πρέπει να παραδοθεί μέχρι τις 30.06.17. Κατά συνέπεια, πέραν του αναγνωριστικού διατάγματος ότι ο Καθ' ου η αίτηση επενέβη παράνομα στο υποστατικό, η μόνη άλλη θεραπεία που δικαιούνται οι Αιτητές είναι η επιδίκαση αποζημιώσεων. Κατά κανόνα δε εκεί όπου η επιδίκαση αποζημιώσεων είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του Αιτητή, δεν είναι απαραίτητη η έκδοση προσωρινού διατάγματος. Δεν παραβλέπω φυσικά ότι το τρίτο κριτήριο του άρθρου 32 του Νόμου δεν εξετάζεται μόνο υπό το πρίσμα της επιδίκασης αποζημιώσεων. Στην υπόθεση Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ 1245, επιβεβαιώθηκε η αρχή ότι ο χρηματικός παράγων της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη για την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης. Στην προκείμενη όμως περίπτωση η επίδικη διαφορά, όπως έχει διαμορφωθεί μετά τις επιστολές ημερομηνίας 04.04.17, καταδεικνύει ότι σε περίπτωση που επιτύχει η αξίωση των Αιτητών η επιδίκαση αποζημιώσεων θα συνιστά ικανοποιητική θεραπεία. Η ακύρωση επομένως του εκδοθέντος διατάγματος δεν θα καταστήσει αδύνατη ή δύσκολη την απονομή της δικαιοσύνης εφόσον η φύση των θεραπειών που νομιμοποιούνται να διεκδικούν οι Αιτητές και η τυχόν ζημιά που υποστούν μπορεί να αποτιμηθεί σε χρήμα. Από την άλλη η διατήρηση του σε ισχύ θα συνιστά επέμβαση στα συμβατικά δικαιώματα των διαδίκων όπως αυτά καθορίστηκαν στη συμφωνία ενοικίασης ημερομηνίας 10.08.11. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι στην ένορκη δήλωση του Αιτητή 1 δεν προβάλλεται ισχυρισμός ότι ο Καθ' ου η αίτηση δεν διαθέτει την οικονομική δυνατότητα να αποζημιώσει τους Αιτητές (Ανδρέου ν. Colossos Signs Ltd (Αρ.2)
(2008)1Α Α.Α.Δ 626). Αντιθέτως στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση αναφέρεται ρητά ότι ο Καθ' ου η αίτηση είναι φερέγγυο πρόσωπο (βλ. παράγραφο 23 της ένορκης δήλωσης της Ρούτη - Ελευθεριάδη). Ενόψει επομένως των θεραπειών που νομιμοποιούνται να αξιώνουν οι Αιτητές δεν μπορεί να γίνεται λόγος για προληπτική αγωγή και διατάγματα "quia timet". Συνεπώς οι σχετικές εισηγήσεις της ευπαίδευτης συνηγόρου δεν διαδραματίζουν οποιοδήποτε ρόλο. Σε κάθε όμως περίπτωση και τα διατάγματα "quia timet" εξετάζονται υπό το πρίσμα του άρθρου 32 του Νόμου, το τρίτο κριτήριο του οποίου για τους λόγους που επεξηγήθηκαν πιο πάνω δεν πληρούται. Παρά το ότι η ενασχόληση με τους λοιπούς λόγους ένστασης είναι πλέον ακαδημαϊκής σημασίας, θεωρώ ωστόσο ορθό να σχολιαστεί ο λόγος ένστασης με αρ.7 σύμφωνα με τον οποίο το Δικαστήριο ενήργησε εκτός της δικαιοδοσίας του όταν επέτρεψε στους Αιτητές να καταχωρήσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Αν και ο προαναφερόμενος λόγος ένστασης δεν αναπτύσσεται στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση, εντούτοις ο σχολιασμός του κρίνεται επιβεβλημένος ενόψει και της αναφοράς στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση ότι: «8... όσο και στην συμπληρωματική ένορκη δήλωση που κατατέθηκε όλως παραδόξως την ίδια ημέρα που το δικαστήριο επιλήφθηκε της μονομερούς αίτησης ήτοι στις 24/03/2017 ....». Καταρχάς θα πρέπει να αναφερθεί ότι η εξουσία του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης πηγάζει από τη Δ.48 θ.4
(2)και μέσα σε αυτά τα πλαίσια ασκήθηκε. Όσον αφορά τώρα τη δήλωση της ενόρκως δηλούσας, παρατηρώ ότι θα ήταν φρονιμότερο για τον Καθ' ου η αίτηση και τον ευπαίδευτο συνήγορο του από τη στιγμή που επικαλούνται παραδοξότητα είτε να την εξειδικεύσουν και να προσδιορίσουν τι εννοούν όταν αναφέρονται σε παραδοξότητα, είτε να είναι πιο προσεκτικοί με τις λέξεις που χρησιμοποιούν και με τη σημασία που μπορεί να αποδοθεί σε αυτές. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω το διάταγμα ημερομηνίας 24.03.17 ακυρώνεται. Όσον αφορά τα έξοδα λαμβάνοντας υπόψη μου τον λόγο ακύρωσης του διατάγματος θεωρώ, υπό τις περιστάσεις, ορθό και δίκαιο όπως αυτά παραμείνουν στην πορεία της αγωγής. (Υπ.) ................ Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Interim