Μιχάλη Αργυρού κ.α. ν. Ιωάννη Παναγιώτου κ.α., Αρ. Αγωγής 1399/2016, 19/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου Ε.Δ. Αρ. Αγωγής 1399/2016 Μεταξύ:
- Μιχάλη Αργυρού, από την Πάφο
- Χρυστάλλας Αργυρού, από την Πάφο
- Παρασκευής Μ. Αργυρού , από την Πάφο
- Ιωάννη Μ. Αργυρού, από την Πάφο Εναγόντων - και -
- Ιωάννη Παναγιώτου, από την Πάφο
- Δημήτρη Ιωάννου Παναγιώτου, από την Πάφο
- Ανδρούλλας Δημητρίου, από την Πάφο
- Αθηνάς Δημητρίου, από την Πάφο
- Ιωάννη Δημητρίου, από την Πάφο
- Στέλιου Ορφανίδη, από την Πάφο Εναγομένων -------------------------------- Ημερομηνία: 19 Μαΐου 2017 Αίτηση ημερομηνίας 30.9.2016 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτητές: κα Έφη Πουλλά για κα Ε. Πουλλά Μακαρούνα Για τους Εναγόμενους - Καθ΄ων η αίτηση: κ. Α. Πολυδώρου -------------------------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι ενάγοντες με κλητήριο γενικώς οπισθογραφημένο, αξιώνουν εναντίον των εναγομένων γενικές αποζημιώσεις για δυσφήμιση και παραβίαση του δικαιώματος της ελευθερίας και του σεβασμού της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής συνεπεία συστηματικής και συνεχιζόμενης παρενόχλησης. Επίσης, ο ενάγοντας 1 αξιώνει εναντίον των εναγομένων 3 και 5 γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για επίθεση καθώς και ειδικές αποζημιώσεις για οικειοποίηση πράγματος και πρόκληση ζημιάς σε περιουσία. Περαιτέρω, οι ενάγοντες αξιώνουν διάφορα διατάγματα που με τα οποία να απαγορεύεται στους εναγόμενους να τους παρενοχλούν, εκφοβίζουν, δυσφημίζουν κτλ και διάταγμα που να τους απαγορεύει να τους πλησιάζουν σε απόσταση λιγότερη των 300 μέτρων. Την ίδια ημέρα με την καταχώρηση του γενικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος, οι ενάγοντες καταχώρησαν μονομερή, η οποία μετατράπηκε σε δια κλήσεως αφού το δικαστήριο επέτρεψε και διάταξε την επίδοση της, με την οποία ζητούν την έκδοση των ακόλουθων προσωρινών διαταγμάτων: (Α) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους να τους πλησιάζουν σε απόσταση λιγότερη των 300 μέτρων. (Β) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους να πλησιάζουν και/ή να επικοινωνούν και/ή να απευθύνουν τον λόγο και/ή να χειρονομούν και/ή να εκφοβίζουν και/ή να ακολουθούν και/ή να παρακολουθούν και/ή να παρενοχλούν και/ή παρενοχλούν σε οιονδήποτε τόπο και χρόνο και καθ΄ οιονδήποτε τρόπο επεμβαίνουν στην ιδιωτική και κοινωνική ζωή των εναγόντων. (Γ) Διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι να παύσουν να δυσφημούν και/ή να δημοσιεύουν λέξεις και/ή φράσεις με τις οποίες να προσβάλλεται η τιμή, η υπόληψη, η φήμη και/ή το καλό όνομα, ο χαρακτήρας και οι θέσεις των εναγόντων. (Δ) Διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι και/ή να υποχρεούνται σε σεβασμό της ελευθερίας, της ιδιωτικής και κοινωνικής ζωής των εναγόντων. Η υπό κρίση αίτηση στηρίζεται, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 3, 17, 18, 25, 26, 45, 46, 64, 67, και 68 4,5,9 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148, στα Άρθρα 8 και 9 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 6, στα άρθρα 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/660 και στην Δ. 48 θ 1, 2 και 8 - 9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Η αίτηση των εναγόντων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ενάγοντα 1, ο οποίος αναφέρει, ότι η ενάγουσα 2 είναι η σύζυγος του και οι ενάγοντες 3 και 4 τα παιδία του και ότι είναι εξουσιοδοτημένος και αυτούς να προβεί σε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της αίτησης τους. Οι δε εναγόμενοι, είναι, ο εναγόμενος 1 ο πατέρας της ενάγουσας 2, ο εναγόμενος 2 ο αδελφός της ενάγουσας 2, η εναγόμενη 3 η σύζυγος του αδελφού της ενάγουσας 2 και οι εναγόμενοι 4 και 5 είναι τα παιδία των εναγομένων 2 και 3 ενώ ο εναγόμενος 6 ο γαμπρός τους των εναγομένων 2 και
- Ο ενάγοντας 1 με την ένορκη του δήλωση και σύμφωνα πάντα με τους δικούς του ισχυρισμούς, περιγράφει τα γεγονότα που στηρίζουν την απαίτηση των εναγόντων εναντίον των εναγόμενων και στοιχειοθετούν την υπό κρίση αίτηση. Τα γεγονότα αυτά περιστρέφονται γύρω από τις διαφορές συγγενικών προσώπων, εναγόντων και εναγόμενων και καλύπτουν την περίοδο από 2/4/2016 μέχρι 22/9/2016 κατά την οποία συνέβησαν διάφορα περιστατικά μεταξύ τους, άλλα με μεγαλύτερη και άλλα με ολιγότερη ένταση. Περιγράφει ο ενόρκως δηλών στην ένορκη του δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, ένα περιστατικό, το οποίο σύμφωνα πάντα με τον ίδιο, έλαβε χώρα στις 2/4/2016 στην οικία τους, όπου τόσο αυτός (ενάγοντας 1) όσο και η σύζυγος του (ενάγουσα 2) αλλά και η θυγατέρα τους (ενάγουσα 3) υπήρξαν θύματα της επιθετικής συμπεριφοράς των εναγόμενων 3 και 5, η οποία οδήγησε στον τραυματισμό του ενάγοντα 1 και της ενάγουσας 2 καθώς και στην πρόκληση υλικών ζημιών στην οικία τους. Η συνέχεια του περιστατικού εξελίχτηκε με καταγγελία στην αστυνομία της οποίας όμως ακολούθησαν και άλλα επεισόδια, μικρότερης έντασης με τους εναγόμενους πάντα, να ενοχλούν τους ενάγοντες, είτε με λόγια είτε με πράξεις, για τα οποία ξανά έγιναν καταγγελίες. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση του ενάγοντα 1 που υποστηρίζει την αίτηση, οι εναγόμενοι με την συνεχή προκλητική συμπεριφορά τους, τους δημιουργούν πολύ σοβαρά προβλήματα και η κατάσταση έχει γίνει αφόρητη. Υποστηρίζει, πως είναι επείγον να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, ώστε να μην επισυμβεί άλλο σοβαρό θέμα ή ζήτημα και δια να παύσουν οι εναγόμενοι να τους προκαλούν και να τους δημιουργούν προβλήματα και να αναστατώνουν την ζωή τους, η οποία έγινε αφόρητη. Πέραν του πιο πάνω περιστατικού που περιγράφει ο ενόρκως δηλών στην αίτηση, αναφέρεται στην συνέχεια σε εξύβριση που δέχτηκε από τον εναγόμενο 2 στις 3/4/2016, αφού ο εναγόμενος 2 του ανέκοψε το όχημα του με το δικό του, όπου στην συνέχεια τον ακολούθησε στο σπίτι του κατέβηκε από το όχημα του και ανέβηκε στην βεράντα, με πρόθεση, όπως ο ενάγοντας 1 αναφέρει να τον κτυπήσει, αλλά αυτός κατάφερε να εισέλθει στην οικία του. Άλλο περιστατικό που περιγράφει, αφορά την ημερομηνία 15/8/2016, όπου δέχτηκε εξύβριση από την εναγόμενη 4 σε ταβέρνα και στις 17 ή 18/8/2016 από την εναγόμενη 3 έξω από την οικία της συζύγου του στην οδό Νεαπόλεως. Στις 2/9/2016, αναφέρει επίσης, ότι ενώ βρισκόταν στην βεράντα του σπιτιού του οι εναγόμενοι 1 και 2, μετέβηκαν με όχημα στην οικία του και ο εναγόμενος 1 αφού κατέβηκε, προσπάθησε να τον χτυπήσει με το μπαστούνι, επίσης ότι τον εξύβρισε ενώ ο εναγόμενος 2 που παρέμεινε στο όχημα, έκανε χειρονομίες με τα χέρια του. Επίσης στις 22/9/2016, ενώ ο ενάγοντας 1 βρισκόταν με την ενάγουσα 2 σε σουβλατζίδικο, ο εναγόμενος 6 οδηγούσε το όχημα του με συνοδηγό τον εναγόμενο 2, ο οποίος περνούσε έξω και τους ύβριζε μεγαλόφωνα. Στην έκδοση των πιο πάνω αιτούμενων διαταγμάτων οι εναγόμενοι έχουν καταχωρήσει γραπτή ένσταση και προβάλλουν τους ακόλουθους λόγους ένστασης: Α. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος για την έκδοση προσωρινού διατάγματος. Β. Υπάρχει έντονη αμφισβήτηση των γεγονότων σε σημείο που γίνεται τρωτή η απόφαση με περιορισμένες πιθανότητες επιτυχίας της αγωγής. Γ. Δεν είναι εμπλεκόμενοι όλοι οι ενάγοντες ή όλοι οι εναγόμενοι ούτως ώστε να απαιτείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Δ. Οι ενάγοντες - αιτητές δεν αναφέρουν στην αίτηση τους ότι οι εναγόμενοι - καθ' ων η αίτηση είναι αφερέγγυοι ή οτιδήποτε σχετικά με την οικονομική δυνατότητα τους. Ε. Οι ενάγοντες - αιτητές δεν αποκαλύπτουν γιατί δεν μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη στο μέλλον αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Στ. Με την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα εμποδίζεται το Συνταγματικό δικαίωμα των καθ΄ ων η αίτηση για ελεύθερη μετακίνηση εντός του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ζ. Οι ενάγοντες - αιτητές με την αίτηση τους κάνουν κατάχρηση της διαδικασίας. Ο εναγόμενος 2, ενόρκως δηλών στην ένσταση των εναγομένων, με την ένορκη του δήλωση διαφωνεί και απορρίπτει τους ισχυρισμούς των εναγομένων που προβάλλονται δια μέσου της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση τους. Το ίδιο πράττει και ο εναγόμενος 1, επίσης ενόρκως δηλών προς υποστήριξη της ένστασης των εναγομένων. Ένορκη δήλωση εναγόμενου 2: Υποστηρίζει ότι ο εναγόμενος 2, ότι οι ενάγοντες, προσπαθούν να φτιάξουν υπόθεση εναντίον τους για να πλήξουν την οικογένεια τους για δικούς τους λόγους. Αρνείται ότι οι εναγόμενοι 3 και 6 εξύβρισαν την ενάγουσα 3 στον χώρο των πρώτων βοηθειών στις 2/4/2016 και ότι την ίδια ημέρα αργότερα οι εναγόμενοι 3 και 5, στην οικία των εναγόντων 1 - 3 επιτέθηκαν, στον ενάγοντα και στις ενάγουσες 2 και 3 και προξένησαν βλάβες στην οικία τους. Προβάλλει ο εναγόμενος 2 την δική του εκδοχή μέσω της ένορκης του δήλωσης ως προς τα γεγονότα με πλήρη άρνηση των όσων οι ενάγοντες καταλογίζουν στους εναγόμενους. Στην παρ. 8 της ένορκης του δήλωσης υποστηρίζει ο εναγόμενος 2, ότι στις 2/4/2016, όταν οι εναγόμενοι 3 και 5 μετάφεραν τον εναγόμενο 1 στο σπίτι της θυγατέρας του, της ενάγουσας 2, μετά που εξήλθε ο εναγόμενος 1 από τις πρώτες βοήθειες, με σκοπό να δει την κόρη του και να την καθησυχάσει ότι ήταν καλά, ήταν οι ενάγοντες που έσπρωξαν τον εναγόμενο 1 και εξύβρισαν τόσο τον εναγόμενο 1 όσο και τους εναγόμενους 3 και
- Αρνείται ότι έγινε επίθεση προς το πρόσωπο του ενάγοντα 1 και ισχυρίζεται ότι τυχόν τραυματισμοί του έγιναν από πτώση του από την σκάλα στην προσπάθεια του να κόψει αβοκάτο, 2 - 3 ημέρες πριν την 2/4/
- Ένορκη δήλωση εναγόμενου 1: Ο εναγόμενος 1 επίσης αρνείται τα όσα οι ενάγοντες τους καταλογίζουν και υποστηρίζει ότι οι ενάγοντες προσπαθούν να φτιάξουν υπόθεση εναντίον τους για να αποφύγουν τις οποιεσδήποτε ευθύνες απέναντι του ως ηλικιωμένος πατέρας και παππούς τους και να πλήξουν την οικογένεια του γιού του για δικούς τους λόγους. Στην παρ. 8 της ένορκης του δήλωσης, υποστηρίζει ο εναγόμενος 1, ότι στις 2/4/2016, όταν εξήλθε των πρώτων βοηθειών μεταφέρθηκε από τους εναγόμενους 3 και 5 στην οικία της κόρης του για να την καθησυχάσει ότι ο τραυματισμός του δεν ήταν σοβαρός και μόλις οι ενάγοντες άνοιξαν την πόρτα και αυτός προσπάθησε να εισέλθει στην οικία τους, τον έσπρωξαν έξω και ύβρισαν τόσο τον ίδιο όσο και τους εναγόμενους 3 και
- Σε ότι αφορά τους τραυματισμούς του ενάγοντα, υποστηρίζει τα όσα και ο εναγόμενος 2 αναφέρει στην ένορκη του δήλωση και καταγράφονται πιο πάνω. Προβάλλει ο εναγόμενος 1, επίσης την δική του εκδοχή μέσω της ένορκης του δήλωσης, όπως και εναγόμενος 2, ως προς τα γεγονότα με πλήρη άρνηση των όσων οι ενάγοντες καταλογίζουν στους εναγόμενους. Δια μέσου της συμπληρωματικής του ένορκης δήλωσης ο ενάγοντας 1, προβάλλει πλήρη άρνηση στους ισχυρισμούς των εναγομένων 1 και 2 ως αυτοί καταγράφονται στις δικές τους ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την ένσταση των εναγόντων. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων της αίτησης και των ενστάσεων, υποστηρίζοντας με σχετικές αγορεύσεις η κάθε πλευρά την θέση της (η αίτηση των εναγόντων για αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων στην ένσταση έχει απορριφθεί για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση του δικαστηρίου ημερομηνίας 2/12/2016). Συνεπακόλουθα, οι προβαλλόμενοι ισχυρισμοί στις ένορκες δηλώσεις αποτελούν το μαρτυρικό υλικό στο οποίο το δικαστήριο θα στηριχθεί κατά την εξέταση της αίτησης. Για σκοπούς συντομίας θα γίνει αναφορά στα σημαντικότερα σημεία της μαρτυρίας κατά την εξέταση της νομικής πτυχής του θέματος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει εξεταστεί και ληφθεί υπόψη οτιδήποτε έχει τεθεί ενώπιον του δικαστηρίου. Κρίνω, παρά το γεγονός ότι έχουν επισημανθεί και τονιστεί αρκετά κατά την ακρόαση της αίτησης, τα οποία τονίζω ότι έχουν ληφθεί υπόψη, η αίτηση θα πρέπει να κριθεί με βάση ορισμένα ουσιαστικά κριτήρια και γεγονότα στα οποία θα επικεντρωθεί το δικαστήριο. Οι συνήγοροι των διαδίκων κατέθεσαν γραπτώς τις αγορεύσεις τους προς υποστήριξη των θέσεων τους, το περιεχόμενο των οποίων έχει μελετηθεί και δεν θεωρώ ότι υπάρχει ανάγκη επανάληψης του, σχετική αναφορά στις θέσεις και τις εισηγήσεις τους θα γίνει στην συνέχεια και όπου τούτο κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 32 του Νόμου 14/60, το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια, εφόσον συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του, να εκδώσει οποιοδήποτε προστακτικό ή απαγορευτικό ή παρεμπίπτον διάταγμα που θα κρίνει δίκαιο και πρόσφορο. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 έχει ως εξής: «Τηρουμένου οιουδήποτε διαδικαστικού κανονισμού έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδη απαγορευτικόν διάταγμα (παρεμπίπτον, διηνεκές, ή προστακτικόν), ή να διορίζη παραλήπτην εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον, καίτοι δεν αξιούνται ή χορηγούνται ομού μετ΄ αυτού αποζημιώσεις ή άλλη θεραπεία: Νοείται ότι παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα δεν θα εκδίδεται εκτός εάν το δικαστήριον ικανοποιηθή ότι υπάρχει σοβαρόν ζήτημα προς εκδίκασιν κατά την επ΄ ακροατηρίου διαδικασίαν, ότι υπάρχει πιθανότης ότι ο ενάγων δικαιούται εις θεραπείαν, και ότι εκτός εάν εκδοθή παρεμπίπτον απαγορευτικόν διάταγμα, θα είναι δύσκολον ή αδύνατον να απονεμηθή πλήρης δικαιοσύνη εις μεταγενέστερον στάδιον.». Το άρθρο 32 έχει αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557, Acroprol Shipping Co Ltd v. Rossis
(1976)1 A.A.Δ. 38, Κωνσταντινίδης v. Μακρυγιώργου και άλλου
(1978)1 Α.Α.Δ. 585, M. & Μ. Transprort v. Εταιρείας Αστικών Λεωφορείων
(1981)1 Α.Α.Δ. 608, Hadjikyriakos Co Ltd v. United Biscuits (U.K.) Ltd
(1979)1 CLR 689, Jonitexo Ltd ν. Adidas
(1984)1 CLR 263, National Bank of Greece v. Moticia
(1987)1 A.A.Δ. 303, KOT v. Θεωρή
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 255, Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν. Χ΄΄Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152, Cyprus Sulphur & Copper Co Ltd και Άλλων v. Παραλράμα Λτδ,
(1990)1 Α.Α.Δ. 1040, Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)A.A.Δ. 788, Demades Overseas Ltd v. Studio Ma. St. Ltd και άλλοι, Πολ. Εφ. 9636 και 9637 ημερ. 18/7/1996, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου,
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Σε όλες τις πιο πάνω υποθέσεις αναλύθηκαν, οι ουσιαστικές προϋποθέσεις οι οποίες πρέπει απαραίτητα να συνυπάρχουν για να δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου N.14/60 καθώς και ο τρόπος άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Για την έκδοση τέτοιων διαταγμάτων τίθενται οι πιο κάτω προϋποθέσεις: (α) Ο αιτητής θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. (β) Ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας κατά την ακροαματική διαδικασία της αγωγής και (γ) Ότι αν δεν εκδοθεί το ζητούμενο διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε κατοπινό στάδιο. Θα πρέπει να αναφερθεί ότι ο αιτών την έκδοση προσωρινού διατάγματος είναι εκείνος που φέρει μέχρι τέλους τo βάρος της απόδειξης ότι υφίστανται οι ουσιαστικές προϋποθέσεις του άρθρου 32 (βλ. Χάρης Φεσσάς, Αίτηση 129/90
(1990)1 Α.Α.Δ. 704) και επιπρόσθετα στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ο αιτητής που έχει πετύχει την έκδοση υπέρ του ενός προσωρινού διατάγματος έχει το βάρος να ικανοποιήσει περαιτέρω το Δικαστήριο ότι το διάταγμα θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ (βλ. Dolego Estates Ltd κ.α ν. Φιλίππου κ.α
(1999)1 ΑΑΔ 1217, 1224). Αρχικά κρίνω πως είναι ορθό να απαντηθεί ο δεύτερος λόγος ένστασης των εναγομένων, με τον οποίο προβάλλεται η θέση ότι η έντονη αμφισβήτηση των γεγονότων καθιστά τρωτή την απόφαση με περιορισμένες πιθανότητες επιτυχίας της αγωγής. Η έντονη αμφισβήτηση των γεγονότων δεν αποτελεί εμπόδιο και φραγμό στην έκδοση οιουδήποτε προσωρινού διατάγματος. Σε ότι αφορά τους ισχυρισμούς των εναγόντων, που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση του ενάγοντα 1, τους οποίους βέβαια οι εναγόμενοι μέσω των ενόρκως δηλούντων στην ένσταση, απορρίπτουν, αμφισβητούν και έναντι αυτών προβάλλουν την δική τους εκδοχή, να υπενθυμίσω πως σύμφωνα με την νομολογία (βλ.Jonitexo Ltd ν. Adidas
(1984)1 CLR 263), το Δικαστήριο εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η έκδοση του προσωρινού διατάγματος και οποιαδήποτε εξέταση της ενώπιον του μαρτυρίας με σκοπό την διεξαγωγή συμπερασμάτων, τα οποία ενδεχομένως να προκαταβάλουν τα τελικά συμπεράσματα ή να τα παραβλάψουν, πρέπει να αποφεύγεται. Αυτό γιατί το αρμόδιο Δικαστήριο για εξαγωγή τέτοιων συμπερασμάτων είναι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου θα εκδικαστεί η κυρίως υπόθεση. Οι ισχυρισμοί των εναγομένων έρχονται πράγματι σε πλήρη αντίθεση με αυτούς των εναγόντων, οι οποίοι όμως ισχυρισμοί προβάλλονται στην υπό κρίση περίπτωση από τους διαδίκους θα πρέπει να παραμένουν ως τέτοιοι, μέχρι την εκδίκαση της ουσίας της αγωγής και είναι τότε που θα πρέπει να αποφασιστεί η αλήθεια ή όχι αυτών. Προχωρώντας λοιπόν, για τους σκοπούς εξέτασης της ουσίας του αιτήματος έχω μελετήσει με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία υπό το φως των σχετικών αυθεντιών και αρχών, επαναλαμβάνοντας την καλά καθιερωμένη αρχή ότι στο στάδιο της εκδίκασης αιτήσεων για παρεμπίπτοντα διατάγματα δεν είναι ορθό και επιθυμητό, το Δικαστήριο να προβαίνει σε ευρήματα αξιοπιστίας και ευρήματα ως προς τα ουσιώδη επίδικα γεγονότα, τα οποία θα κληθεί να αποφασίσει σε μεταγενέστερο στάδιο. Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση: Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, επεξηγήθηκε σε πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, ότι δεν υπάρχει λόγος να ερμηνεύεται ότι περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. (βλ. Odysseos v Pieris Estates πιο πάνω). Εκείνο το οποίο προκύπτει, από το περιεχόμενο του γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος και από τα γεγονότα που περιγράφονται στην ένορκη δήλωση είναι ότι αποκαλύπτεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Η βάση της απαίτησης των εναγόντων αναφέρεται πιο πάνω. Η απαίτηση των εναγόντων αντικειμενικά κρινόμενη, κρίνεται ως καλή βάση της αγωγής προς ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης, στην υπόθεση Hellenic Bank Public Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd, Πολ. Έφεση Αρ.145/11 ημερομ.13.6.13 λέχθηκε εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής, τούτο είναι αρκετό για ικανοποίηση της πρώτης προϋπόθεσης. Μεταξύ άλλων, το αγώγιμο δικαίωμα των εναγόντων αφορά την προστασία του δικαιώματος της ελευθερίας και του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής όπως κατοχυρώνεται από το άρθρο 15 του Συντάγματος. Στην Γιάλλουρος v. Νικολάου
(2001)1Α Α.Α.Δ. 558 αποφασίστηκε ότι παραβίαση του δικαιώματος της ιδιωτικής ζωής και γενικά των δικαιωμάτων τα οποία κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, παρέχει δικαίωμα έννομης προστασίας μέσω της δικαστικής οδού, με τις θεραπείες του δικαίου. Συνεπώς με βάση το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα (η έκθεση απαίτησης δεν έχει ακόμη καταχωρηθεί) καταδεικνύεται ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και συνεπώς η πιο πάνω προϋπόθεση ικανοποιείται. Να σημειωθεί ότι και η θέση του συνηγόρου των εναγομένων, όπως διατυπώνεται στην γραπτή του αγόρευση, είναι ότι αυτή η προϋπόθεση ικανοποιείται. Πιθανότητα επιτυχίας Αναφορικά με την ύπαρξη «καλής αιτίας αγωγής» και την «πιθανότητα επιτυχίας» στην υπόθεση Κυτάλα ν. Χρυσάνθου κ.α
(1996)1 Α.Α.Δ. 253, λέχθηκαν τα εξής: «Είναι πάντως σαφές από τον επιθετικό προσδιορισμό ότι η αιτία αγωγής πρέπει να διακρίνεται από την ποιότητα της. Το ότι διατυπώνεται αιτία αγωγής δεν είναι από μόνο του αρκετό. Η αιτία αγωγής πρέπει να είναι καλή με την έννοια ότι, από άποψης ποιότητας συγκεντρώνει πιθανότητα επιτυχίας. Πρόκειται λοιπόν για προϋπόθεση όμοια με την αντίστοιχη στην επιφύλαξη του άρθρου 32
(1)του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.» Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια επιφύλαξης του άρθρου 32
(1)απαιτεί από τον ενάγοντα να καταδείξει ότι έχει ορατή δυνατότητα επιτυχίας. Η έννοια της «πιθανότητας» επιτυχίας κατά την Odysseos, περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από το «ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο για την απόδειξη σε αστικές υποθέσεις. Το Δικαστήριο εξετάζοντας αυτή την προϋπόθεση έχει υποχρέωση να εξετάσει χωρίς βέβαια να αποφασίσει οτιδήποτε σ΄αυτό το στάδιο, την ποιότητα ή ισχυρότητα της μαρτυρίας της υπόθεσης του ενάγοντα. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία σ΄αυτό το στάδιο δεν είναι πολύ ψηλό. Σύμφωνα με την υπόθεση Κυτάλα (πιο πάνω), η μαρτυρία θα πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας για εξασφάλιση θεραπείας. Ενώ όπως λέχθηκε στην υπόθεση Σεβαστού ν. Σεβαστού
(2002)1 ΑΑΔ (Γ) 1980, επιτρέπεται μόνο πρωταρχική εξέταση της μαρτυρίας για σκοπούς συνεκτίμησης της αποδεικτικής δύναμης της κάθε πλευράς. Όπως και πιο πάνω διαπιστώνεται και διατυπώνεται υπάρχουν και προβάλλονται από μέρους των διαδίκων εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές και ισχυρισμοί. Εφόσον το Δικαστήριο σ΄ αυτό το στάδιο δεν αποφαίνεται κατά πόσο οι ισχυρισμοί των εναγόντων αληθεύουν ή δεν αληθεύουν, έχοντας κατά νου ότι το κριτήριο είναι αντικειμενικό ως προς τη διαπίστωση ορατής προοπτικής για επιτυχία, θα πρέπει να γίνει μια πιο λεπτομερή αναφορά στα γεγονότα όπως έχουν τεθεί με την ένορκη ομολογία του ενάγοντα
- Ο ενάγοντας 1 ισχυρίζεται ότι οι εναγόμενοι επεμβαίνουν στην ιδιωτική τους ζωή παρενοχλώντας τους ποικιλοτρόπως. Οι ισχυρισμοί του ενάγοντα 1 και των εναγόντων αναφέρονται πιο πάνω. Το Δικαστήριο βέβαια όπως και πιο πάνω έχει τονιστεί, δεν θα υπεισέλθει στο στάδιο αυτό στην αξιολόγηση των πράξεων των εναγομένων, όπως τις περιγράφουν οι ενάγοντες μέσα από την ένορκη δήλωση του ενάγοντα
- Με την μαρτυρία όμως που έχει παρουσιαστεί, η οποία αναφέρεται με λεπτομέρεια σε διάφορες ενέργειες και πράξεις των εναγομένων σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, προκύπτει ότι οι ενάγοντες - αιτητές έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο στον απαιτούμενο βαθμό για την πιθανότητα επιτυχίας στην αγωγή τους. Μέσα από τους ισχυρισμούς των εναγόντων έχει παρουσιαστεί μια συμπεριφορά από μέρους των εναγομένων συνεχιζόμενη και κατ' εξακολούθηση η οποία εκ πρώτης όψεως φαίνεται να συνιστά επέμβαση στην ιδιωτική ζωή των εναγόντων και αυτή να αποτελεί ενόχληση (βλ.
- Μιχάλη Τσικκα κ.α. v. Χρίστου Χριστοφή κ.α., Πολ. Έφεση Αρ. 309/2008, Ημερομηνίας 18/11/2010). Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω καταλήγω πως ικανοποιείται και η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 του Νόμου 14/
- Κατάληξη η οποία βέβαια δεν σημαίνει ότι τα επίδικα θέματα, υπό το φως των γεγονότων και περιστάσεων καθώς και της μαρτυρίας που θα προσαχθεί κατά την δίκη δεν θα αποτελέσουν ζητήματα που θα παραμείνουν ζωντανά, για να αποφασιστούν από το Δικαστήριο το οποίο θα εκδικάσει την ουσία της υπόθεσης. Όπως και πιο πάνω τονίζεται, τα διάφορα σημεία τα οποία οι εναγόμενοι εγείρουν ως υπεράσπιση επί της ουσίας μέσα από τις ένορκες δηλώσεις που συνοδεύουν την ένσταση τους και τα οποία θα κριθούν κατά την εκδίκαση της ίδιας της αγωγής δεν επηρεάζουν αλλά και ούτε επηρεάζονται με οποιοδήποτε τρόπο από την πιο πάνω διαπίστωση. Εξετάζοντας την τήρηση της τρίτης προϋπόθεσης, επισημαίνω ότι το Δικαστήριο σε αυτή την περίπτωση εξετάζει κατά πόσο με βάση τα ενώπιον του στοιχεία καθώς και των περιστάσεων της κάθε υπόθεσης θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εάν δεν εκδοθεί ή οριστικοποιηθεί το αιτούμενο διάταγμα. (βλ.Timberland Co v. Evans & Sons Ltd κ.α
(1998)1 Α.Α.Δ. (Β), Παναγίδου ν. Παναγίδου
(2001)1 (Β) Α.Α.Δ. 396). Η έννοια του δύσκολου ή αδύνατου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο όπως έχει λεχθεί στην Παπαστρατής ν. Πιερίδης
(1979)1 Α.Α.Δ. 231 και υιοθετήθηκε στην Κυρισάββα ν. Κύζη
(2001)1 Α.Α.Δ. 1245, περιλαμβάνει και άλλα, μεταβλητά κριτήρια, εκτός από την ανεπανόρθωτη ζημιά. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Κατά βάση εάν η επιδίκαση αποζημιώσεων στον ενάγοντα στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση ή συνέχιση του προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. Κ.Ο.Τ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Σε ότι αφορά τις γενικές και ειδικές αποζημιώσεις που ο ενάγοντας 1 αξιώνει εναντίον των εναγομένων 3 και 5 για ισχυριζόμενη επίθεση που δέχτηκε από αυτούς, το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποδεχθεί θέση πως δεν μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη μετά την εκδίκαση της αγωγής, εφόσον το θέμα των αποζημιώσεων είναι εύκολο και εφικτό να υπολογισθεί. Με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, θεωρώ ότι η μη έκδοση διατάγματος που θα διαφυλάττει το δικαίωμα της ελευθερίας και του σεβασμού της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής των εναγόντων ενέχει κινδύνους για τους ενάγοντες, ενώ με την έκδοση του θα αποκατασταθεί η ανησυχία και ο φόβος που τους δημιουργείται από το προηγούμενο ιστορικό παρενόχλησης από το οποίο διαφαίνεται και το ενδεχόμενο επανάληψης. Η θέση του συνηγόρου των εναγομένων είναι ότι, θα πρέπει το δικαστήριο να λάβει υπόψη του ότι δεν είναι όλοι οι ενάγοντες ή όλοι οι εναγόμενοι εμπλεκόμενοι σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενόρκως δηλούντα στην αίτηση, ώστε να απαιτείται η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων υπέρ όλων των εναγόντων και όλων των εναγομένων αντιμετωπίζεται με το πιο κάτω σκεπτικό. Μέσα από τους ισχυρισμούς του ενάγοντα 1 διαφάνηκε ότι η οικογένεια τους, έχει χωριστεί σε δύο αντίπαλα μέτωπα λόγω των διαφορών που φαίνεται να τους χωρίζουν. Η μια ομάδα αποτελείται από τους ενάγοντες και η άλλη από τους εναγόμενους. Σε ότι αφορά την εμπλοκή των εναγομένων, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ενάγοντα 1, αυτή καλύπτει και αφορά ένα ευρύ φάσμα συμπεριφοράς από μέρους τους έναντι των εναγόντων, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί κλίμα της ανησυχίας και φοβίας, λόγω της συστηματικής παρενόχλησης ώστε να είναι κατά την άποψη μου αναγκαία η έκδοση των πιο κάτω διαταγμάτων, στην βάση βέβαια των αιτούμενων διαταγμάτων με κάποιες όμως διαφοροποιήσεις, εναντίον όλων των εναγομένων. Υπό το φως των όσων αναφέρονται πιο πάνω, καταλήγω ότι οι ενάγοντες έχουν πετύχει να ικανοποιήσουν και την τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Όσον αφορά το ισοζύγιο της ευχέρειας (balance of probabilities) και αυτό για τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω γέρνει προς την πλευρά των αιτητών. Συνεπώς εκδίδονται τα ακόλουθα προσωρινά διατάγματα: (Α) Διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στους εναγόμενους να παρενοχλούν, εκφοβίζουν, απειλούν και καθ΄ οιονδήποτε τρόπο επεμβαίνουν στην ιδιωτική και κοινωνική ζωή των εναγόντων. (Β) Διάταγμα με το οποίο να διατάσσονται οι εναγόμενοι να παύσουν να δυσφημούν και/ή να δημοσιεύουν λέξεις και/ή φράσεις με τις οποίες να προσβάλλεται η τιμή, η υπόληψη, η φήμη και/ή το καλό όνομα και ο χαρακτήρας των εναγόντων. Τα έξοδα της διαδικασίας, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων - αιτητών και εναντίον των εναγομένων - καθ΄ ων η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Τα οποία όμως θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) .......... Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject:Civil/Interim Judgments Αναφορά: Πολιτική Δικαιοδοσία/Αίτηση/Προσωρινό διάταγμα/Ενδιάμεση Απόφαση)