(2010)1 Α.Α.Δ. 401. Στην Εφεσείουσα είχε επιδοθεί δυνάμει διατάγματος υποκατάστατης επίδοσης το Κλητήριο Ένταλμα αγωγής που καταχωρήθηκε με Εναγόμενο τον υιό της, ο οποίος διέμενε στο εξωτερικό. Καταχώρησε η ίδια αίτηση για ακύρωση του εν λόγω διατάγματος με το λόγο μεταξύ άλλων ότι ο υιός της διέμενε σε άγνωστη διεύθυνση στο εξωτερικό. Η αίτηση απορρίφθηκε και το Εφετείο το οποίο επικροτώντας την πρωτόδικη απόφαση επεσήμανε πως: « Στην εξεταζόμενη υπόθεση το γεγονός ότι εκδόθηκε μονομερώς από το πρωτόδικο Δικαστήριο, διάταγμα υποκατάστατης επίδοσης της αγωγής στην ίδια την αιτήτρια για λογαριασμό του απουσιάζοντος στο εξωτερικό εναγόμενου γιού της, και η ίδια δεν υπέβαλε οποιαδήποτε αίτηση για να καταστεί διάδικος στην πρωτόδικη διαδικασία, αλλά ούτε και εξασφάλισε οποιαδήποτε άδεια του Εφετείου για καταχώρηση της παρούσας αίτησης, δεν την νομιμοποιούσε να καταχωρήσει την επίδικη αίτηση δυνάμει της Δ.48, θ.8

(4)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αλλά ούτε και την παρούσα έφεση χωρίς την εξασφάλιση άδειας.» Η αντίθετη άποψη του συνηγόρου της Αιτήτριας εισηγείται πως ο λόγος τούτος των Καθ΄ ων η αίτηση δεν ευσταθεί και η άποψη τους είναι εσφαλμένη καθόσον στην πραγματικότητα είναι διάδικος. Επικαλείται τις πρόνοιες της Δ.7 θ.θ.1 και 2 και Δ.7 θ.8 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Στην πρώτη διαταγή αναφέρεται ότι η αγωγή που εγείρεται στο όνομα συνεταιρισμού είναι αγωγή του κάθε ενός συνεταίρου που διεξάγεται στο όνομα του συνεταιρισμού. Απότοκο αυτού, είναι η δυνατότητα εκτέλεσης απόφασης εναντίον συνεταιρισμού επί της περιουσίας όχι μόνο του συνεταιρισμού αλλά και της περιουσίας του κάθε συνεταίρου, σύμφωνα και υπό τις προϋποθέσεις της Δ.7 Θ.8 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Από τη συνδυασμένη διάταξη των προνοιών των ανωτέρω θεσμών αλλά και από τη μελέτη της Διαταγής Ο.48Α του Annual Practice 1958 καθώς και τον σχετικό Νόμο περί Ομορρύθμων και Ετερορρύθμων Συνεταιρισμών και Εμπορικών Επωνυμιών, Κεφ. 116, όπου πραγματεύονται τα δικαιώματα, τις προσωπικές ευθύνες και υποχρεώσεις των ομορρύθμων εταίρων, οι οποίοι υποχρεούνται να παρέχουν στοιχεία για την ταυτότητα τους, να εμφανίζονται προσωπικά αλλά και να υπέχουν υποχρέωση στην εκτέλεση της εναντίον του συνεταιρισμού απόφασης, προκύπτει πως ο Αιτητής έχει δικαίωμα καταχώρησης της κρινόμενης αίτησης. Για τούτο και εξετάζεται αμέσως κατωτέρω. Με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση αναφέρει ο Χ. Αλεξάνδρου πως ο Λοϊζος Ιορδάνους δεν είναι διευθυντής και δεν έχει κανένα δικαίωμα να υπογράφει διοριστήρια δικηγόρων και να καταχωρεί αγωγές. Ο μόνος που έχει το δικαίωμα τούτο είναι ο ίδιος, σύμφωνα με το έντυπο Ο/Ε (Τεκμήριο 4) το οποίο καταχωρήθηκε στον Έφορο Εταιρειών. Αναφέρεται περαιτέρω στην καταγγελία στην οποία προέβη ο Ιορδάνους στην Αστυνομία καταγγέλλοντας τον ίδιο αλλά και τον Μ. Αλεξάνδρου για πλαστογραφία του εντύπου Τεκμήριο 4. Καταγγελία η οποία ουδόλως αποδείχθηκε και το Ποινικό Δικαστήριο τον αθώωσε προβαίνοντας σε αρνητικά σχόλια για τον Ιορδάνους. Ισχυρίζεται πως: «Η επιμονή του Λοϊζου Ιορδάνους να παρουσιάζεται ως διευθύνων συνέταιρος και αντιπρόσωπος του συνεταιρισμού με εξουσίες να διορίζει δικηγόρο για τον συνεταιρισμό, έχει να κάνει με την προσπάθεια συγκάλυψης στο πλαίσιο ενός από τα πλέον επαίσχυντα σκάνδαλα δόλιας αύξησης των δαπανών εκτέλεσης έργου με πρωταγωνιστή και οργανωτή τον Λοϊζο Ιορδάνους και την εταιρεία του, που οδήγησε στην αύξηση από 21 εκατομμύρια ευρώ σε 30 εκατομμύρια ευρώ του κατασκευαστικού κόστους της Β Φάσης του αποχετευτικού έργου του ΣΑΠΑ. Κατόπιν συνομωσίας και σύμπραξης με στελέχη του επιβλέποντος μηχανικού, του τέως προέδρου του Συμβουλίου Αποχετεύσεων Πάφου, τέως δημάρχου Σάββα Βέργα και του τέως γενικού διευθυντή του, Ευτύχιου Μαλικκίδη. Το σκάνδαλο συνίσταται σε δωροδοκίες από το Λοϊζο Ιορδάνους των προσώπων που ανέφερα, αλλαγές στα κατασκευαστικά υλικά, έκδοση ψευδών πιστοποιητικών εκτελεσθείσας εργασίας από τ ον επιβλέποντα Μηχανικό, πληρωμή τους με δόλιες ενέργειες των πιο πάνω προσώπων και κάρπωση εκ μέρους τους των δόλιων υπερχρεώσεων. Το σκάνδαλο δεν θα μπορούσε να ευδοκιμήσει χωρίς την εκδίωξη της εταιρείας μου Εργοληπτική Εταιρεία Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ, που απαιτούσε σχολαστική τήρηση των όρων των συμβολαίων, και του διευθυντή της από την εκτέλεση του Έργου και γι΄ αυτό, η εταιρεία, ο διευθυντής της Χαράλαμπος Αλεξάνδρου δηλαδή εγώ και ο οικονομικός διευθυντής της Μάριος Αλεξάνδρου, συκοφαντηθήκαμε και κατηγορηθήκαμε από το Λοϊζο Ιορδάνους σαν πλασοτγράφοι. Η εταιρεία στερήθηκε πληρωμών για εκτελεσθείσες εργασίες λόγω άρνησης του να προσυπογράψει επιταγές πληρωμής της από το λογαριασμό του συνεταιρισμού με αποτέλεσμα να εξαντληθεί η ρευστότητα της και να εκδιωχθεί από το εργοτάξιο από τους προαναφερθέντες οι οποίοι τους απέκλεισαν από την εκτέλεση και οικονομική διαχείριση του Έργου και στη συνέχεια να καταχραστούν το δημόσιο χρήμα εκδίδοντας επιταγές ανεξέλεγκτα στο όνομα της εταιρείας Loizos Iordanou Construction Ltd, η οποία μετά το Φεβρουάριο του2010 εισέπραττε δήθεν για λογαριασμό του συνεταιρισμού.» Όπως στην αρχή της απόφασης λέχθηκε, το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία να εκδώσει απόφαση σε παρόμοια αίτηση, κατά την οποία εξετάσθηκαν τα θέματα τούτα. Επαναλαμβάνεται και υιοθετείται το σκεπτικό της απόφασης εκείνης, όπου κρίθηκε πως ακόμη και χωρίς την εξουσιοδότηση του ενός εκ των εταίρων ένας άλλος εταίρος, έχει τη δυνατότητα να κινηθεί δικαστικώς και να διεκδικήσει αξιώσεις. Παρατίθεται σχετικό απόσπασμα: «Το Annual Practice 1961, σελ. 3077, απαριθμεί τις περιπτώσεις κατά τις οποίες ένας δικηγόρος θεωρείται ότι ενεργεί χωρίς εξουσιοδότηση είτε να εγείρει αγωγή είτε να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης είτε να υπερασπίζεται μια υπόθεση χωρίς εξουσιοδότηση. Σαν τέτοια εκλαμβάνεται η περίπτωση όπου ο Ενάγων δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, ή είναι ανήλικος ή άτομο που στερείται λογικής (may be or become of unsound mind). Όταν πρόκειται για εταιρεία περιορισμένης ευθύνης εκλαμβάνεται ότι η οδηγία δόθηκε χωρίς εξουσιοδότηση, όταν αυτή δεν έχει νομότυπα διορισμένους διευθυντές ή άλλους αξιωματούχους ικανούς να δώσουν οδηγίες ή όταν οι οδηγίες προέρχονται από τη μειοψηφία των διευθυντών ή από διευθυντές οι οποίοι δεν διορίσθησαν κανονικά ή από διαφωνούντες διευθυντές οι οποίοι ενεργούν με κακή πίστη (mala lide). Για την τελευταία περίπτωση μνημονεύεται η απόφαση Marshall's Valve Grar Co v. Manning Warlde & Co

(1909)1 Ch

1. Η Ενάγουσα 2 ενεγράφη ως ομόρρυθμος εταιρεία αφού απεστάλη σχετικό έντυπο το Ο/Ε 1, 6.5.
2. Ο περί Ομόρρυθμών και Ετερόρρυθμων Εταιρειών και Εμπορικών Επωνυμιών Νόμος 77/1977 προνοεί στο άρθρο 51

(1)(η): «51

(1)H εγγραφή συνεταιρισμού γίνεται με την αποστολή μέσω ταχυδρομείου ή με την παράδοση στον Έφορο, εντός ενός μηνός από την ημερομηνία ίδρυσής του, γραπτής δήλωσης κατά τον καθορισμένο τύπο υπογραμμένης από όλους τους συνέταιρους και που περιέχει τα ακόλουθα στοιχεία. (η) τα ονόματα των γενικών συνεταίρων οι οποίοι είναι εξουσιοδοτημένοι να χειρίζονται τις υποθέσεις του συνεταιρισμού, να διευθύνουν αυτόν και να υπογράφουν για αυτόν.» Στο Έντυπο Ο/Ε 1 το οποίο συμπληρώθηκε και καταχωρήθηκε καταγράφεται πως: «Το όνομα των ομορρύθμων συνεταίρων των εξουσιοδοτημένων όπως διαχειρίζωνται τα της εταιρείας, διευθύνωσι ταύτην και υπογράφωσι δι΄ αυτήν μετά του ονόματος της· (εάν είναι πλείονες του ενός, καταχωρήσατε κατά πόσον από κοινού, ή κεχωρισμένως):- Χαράλαμπος Θ. Αλεξάνδρου για Εργοληπτική Εταιρεία Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λίμιτεδ από μόνος του.» Οι Καθ΄ ων η αίτηση βέβαια διατείνονται ότι το Έντυπο Ο/Ε 1 ετοιμάσθηκε υπό τις συνθήκες και περιστάσεις που περιγράφουν ανωτέρω και που σύμφωνα με αυτούς το καθιστούν άκυρο και για τούτο το λόγο καταχώρησαν και την αγωγή 5539/10 Ε.Δ. Λευκωσίας. Οι συνθήκες αυτές, ισχυρίζονται οι Αιτητές, έχουν εξετασθεί στα πλαίσια ποινικής υπόθεσης κατά την οποία εμφανίζονται ως Κατηγορούμενοι οι Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου και Χαράλαμπος και Μάριος Αλεξάνδρου, στους οποίους αποδίδετο πλαστογραφία και δόλια συμπεριφορά. Το Δικαστήριο τους αθώωσε και τους απάλλαξε για τους λόγους που αναφέρονται στην απόφαση του. Συνάγεται, πως προτού τελεσίδικα αποφασισθεί η ακυρότητα του Εντύπου Ο/Ε 1, όπως την επικαλούνται οι Καθ΄ ων η Αίτηση, η ισχύς του παραμένει ανεπηρέαστη. Σύμφωνα επομένως με το έντυπο εκείνο, ο Αλεξάνδρου είναι το άτομο που έχει δικαίωμα να διευθύνει τα της κοινοπραξίας και να δεσμεύει με την υπογραφή του. Το ερώτημα που εγείρεται και χρήζει απάντησης είναι εάν οι συμφωνίες μεταξύ των συνεταίρων δίδουν δικαίωμα στον Λ. Ιορδάνους να εξουσιοδοτεί δικηγόρο για έγερση αγωγής, ή εάν η καταχώριση του Εντύπου ο/Ε1, του το απαγορεύει. Οι συμφωνίες μεταξύ των συνεταίρων δεν δεσμεύουν τρίτους, υποδεικνύει ο συνήγορος των Αιτητών, επικαλούμενος το privity of contract. Στην κρινόμενη βέβαια περίπτωση, εάν οι συμφωνίες παρέχουν τέτοια εξουσιοδότηση στο Λοϊζο Ιορδάνους να εγείρει αγωγή και εάν αυτή είναι σύννομη και δεν παραβιάζει το Νόμο, τότε βέβαια λαμβάνονται υπόψη. Οι συμφωνίες που επικαλούνται οι Καθ΄ ων η αίτηση προϋπήρχαν της καταχώρισης του Εντύπου Ο/Ε 1 και της εγγραφής του συνεταιρισμού. Σε εκείνες κατονομάζεται ως leader partner ο Λοϊζος Ιορδάνους. Μπορεί η Ενάγουσα 1 να εγείρει αγωγή ακόμη και χωρίς τη συγκατάθεση ή συνδρομή του συνεταίρου της; Δυνάμει του Κεφ. 116 οι συνέταιροι ασκούν από κοινού τα καθήκοντα τους συμμετέχοντας ισόνομα στη διαχείριση των θεμάτων της. Κάθε ομόρρυθμος εταίρος υπέχει ευθύνη για τις υποχρεώσεις της όπως έχει δικαίωμα και όφελος επί των εσόδων της. Σύμφωνα με το άρθρο 26 του Κεφ. 116, τα συμφέροντα των συνεταίρων επί της περιουσίας του συνεταιρισμού και τα δικαιώματα και καθήκοντα τους σε σχέση με το συνεταιρισμό ορίζονται, τηρουμένης οποιασδήποτε συμφωνίας, ρητής ή σιωπηρής, μεταξύ των μερών με τους ακόλουθους κανόνες: (ε) κάθε συνέταιρος δύναται να λαμβάνει μέρος στη διαχείριση των εργασιών του συνεταιρισμού. Στο σύγγραμμα Lindley & Banks on Partnership, σελ. 425 ορίζεται πως: "Subject to any agreement, express or implied, between the partners, the Partnership Act 1890 declares that every partner may take part in the management of the partnership business." Τελειώνει δε η σχετική παράγραφος με τα εξής: "Indeed, speaking generally, it may be said that nothing is considered as so loudly calling for the interference of the Court between partners, as the improper exclusion of one of them by the others frown taxing part in the management of the partnership business." Μνεία για τα δικαιώματα, υποχρεώσεις των συνεταίρων γίνεται στο Halsbury's Laws of England, 4th ed. p. 28, όπου υπογραμμίζει πως οι σχέσεις μεταξύ των μερών συνήθως ρυθμίζονται από τη μεταξύ τους συμφωνία. Μεταξύ των ρυθμίσεων αυτών και η διεύθυνση (management) των εργασιών της. Όπως έχει ανωτέρω λεχθεί στη μεταξύ των διαδίκων συμφωνία (Τεκμήριο Β3) καθορίζεται ως leading partner o Λοϊζος Ιορδάνους. Υπό την ιδιότητα του αυτή ο Λοϊζος Ιορδάνους υπέγραψε την μεταξύ της κοινοπραξίας και των Εναγομένων συμφωνία στις 5.12.2008 (Τεκμήριο Β7 της ένστασης), δηλαδή μετά τις 6.5.2008 που καταχωρήθηκε το Έντυπο Ο/Ε 1. Ο ύψιστος βαθμός καλής πίστης αναμένεται από κάθε μέλος συνεταιρισμού έναντι άλλου μέλους (Lindley & Banks on Partnership 14η έκδοση, σελ. 430). Επιπροσθέτως της υποχρέωσης τήρησης των κανόνων καλής πίστης έναντι των συνεταίρων του, κάθε συνέταιρος οφείλει σ΄ αυτούς να είναι έντιμος στις συμφωνίες με τρίτα πρόσωπα και το καθήκον αυτό επεκτείνεται και σε συναλλαγές που κείνται εντελώς εκτός των εργασιών του συνεταιρισμού (Carmichare v. Evans

(1904)1 Ch. 436). Η καλή πίστη απαιτεί όπως κανένας συνέταιρος δεν θα αποκτά προσωπικό πλεονέκτημα εις βάρος του συνεταιρισμού (Lock v. Lynan, 4 Ir. Ch. 188, Tsouloftas Constructions Ltd v. Μυλωνά κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 1514). Στο Halsbury's (ανωτέρω) σελ. 48, παρ. 72, όπου πραγματεύεται το θέμα των νομικών διαδικασιών, καταγράφονται τα εξής: "Firm's capacity to sue. Although a firm is not a legal entity, all the members of a firm may sue on a contract made in the firm name, or on a contract made by one of them as agent for the firm, and, when there is joint damage, all may sue in an action of tort, founded, upon such damage. Alternatively, and if the contract upon which the action is founded was made by only one partner for the benefit of the firm, that partner may sue in his own name without joining his partners as parties." Παρόμοια προσέγγιση συναντάται και στο σύγγραμμα Lindley & Banks on Partnership, 14η έκδοση, όπου: "A partner who sues on a contract made in his own name but for the benefit of the firm may recover liquidate on unliquidated damages on the firms behalf." Οι ανωτέρω αρχές επιβεβαιώθηκαν σε αποφάσεις τις οποίες τα συγγράμματα μνημονεύουν όπως οι Roberts v. JW Ward & Son (a firm)

(1985)(ανωτέρω) στην οποία εν κατακλείδι λέχθηκε: "In my view, where one partner has contracted in his own name for the benefit of the partnership, he can sue on the contract and recover for the benefit of the firm - that is to say for the benefit of persons other than himself." (Επιβεβαιώθηκε επίσης στην Agacio v. Forbes and others 14 Moo PC160.) Ένας συνέταιρος, όπως ανωτέρω λέχθηκε, θεωρείται ότι έχει τη σιωπηρή συγκατάθεση του εταίρου του να εγείρει αγωγή προς όφελος του συνεταιρισμού. Σε περίπτωση ύπαρξης άρνησης ή διαφωνίας συνεταίρου για τέτοιο διάβημα, τότε εκείνος ο συνέταιρος θα πρέπει να αποζημιωθεί για τα έξοδα στα οποία τυχόν θα υποβληθεί σε περίπτωση αποτυχίας της αγωγής. Βλέπε Lindley on Partner's (ανωτέρω) 17η έκδοση. "A partner will in general have the implied authority of his co-partner to bring or defend legal proceedings in their joint names or in the firm name, subject to indemnifying them against costs where he does so without their consent." Στο ίδιο σύγγραμμα, παρ. 14-69 επιβεβαιώνεται πως: "Any partner may without the consent of his co-partners, commence proceedings in his and their names or (which amounts to the same thing) in the firm name. However, if his co-partners' consent is not forthcoming, such a partner must normally offer them an indemnity against costs." (Δέστε επίσης Halsbury's (ανωτέρω) παρ. 74.) Σειρά αποφάσεων στην Αγγλία υιοθέτησαν και ανέπτυξαν τις ανωτέρω αρχές (δέστε Seal v. Kingston

(1908)2 KB 579, Cullen v. Knowles and Briks [1898] 2 Q.B.

1. Στην τελευταία μάλιστα, λέχθηκε πως στην περίπτωση που ένας συνέταιρος δεν δίδει τη συγκατάθεση του για έγερση αγωγής στο όνομα του συνεταιρισμού και επίσης αρνείται να αποδεχτεί αποζημίωση για τα έξοδα του, τότε θα πρέπει να προστεθεί ως συνεναγόμενος. Στην κρινόμενη περίπτωση η Ενάγουσα 1 πέραν της ιδιότητας της ως συνεταίρου, μετόχου της Ενάγουσας 2, αξιώνει υπόλοιπο οφειλόμενο ποσό για εκτελεσθείσα εργασία που επρόσφερε μόνη, μετά από συμφωνία με τους Εναγόμενους στα πλαίσια του έργου που ανέλαβε η Ενάγουσα
2. Στους Εναγόμενους παρείχε εγγυητική επιστολή ύψους €2.000.
3. Οι Εναγόμενοι κατέβαλαν στην Ενάγουσα 1 ποσά σε τραπεζικό λογαριασμό που ανοίχθηκε γι΄ αυτό το σκοπό.» Στην απόφαση ημερ. 19.10.2016 υπήρχε αναφορά πως ο εταίρος Εργοληπτική Εταιρεία Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ δεν φέρεται να ενίσταται στην καταχώριση της αγωγής. Στην παρούσα, η αίτηση καταχωρείται από εκείνον τον συνέταιρο. Μελετώντας προσεκτικά το κείμενο της ένορκης δήλωσης, διαφαίνεται πως η απαίτηση του συνίσταται στο γεγονός πως δεν υπάρχει εξουσιοδότηση για καταχώριση της αγωγής. Δεν μπορεί βέβαια να διαφύγει της προσοχής, πως οι αναφορές σε σκάνδαλα κ.λ.π., μπορεί να οδηγήσουν στο συμπέρασμα της μη επιθυμίας και συγκατάνευσης του για προώθηση των αξιώσεων που περιλαμβάνονται στην αγωγή. Όμως: Με δεδομένα όσα στην απόφαση ημερομηνίας 19.10.2016 καταγράφονται αλλά και όσα διαλαμβάνονται στην Δ.48Α του Annual Practice 1958, σελ. 1152, υπό τον τίτλο Partners Disagreed, κρίνεται πως υπάρχει η δυνατότητα και δικαίωμα καταχώρισης αγωγής στο όνομα του συνεταιρισμού. Στο ανωτέρω εδάφιο καταγράφεται πως όταν ένας εταίρος καταχωρεί αγωγή στο όνομα συνεταιρισμού ενάντια στη ρητά εκφρασμένη θέληση των συνεταίρων του, η αγωγή αναστέλλεται μέχρις ότου δοθεί πλήρης αποζημίωση για τα έξοδα και τέλη που θα προκληθούν από την ενέργεια του αυτή. Παρέχεται επομένως δικαίωμα σε συνέταιρο, ο οποίος θεωρεί ότι έχει αξιώσεις και δικαιούται κάποιων αποζημιώσεων, να τις διεκδικήσει. Χωρίς βέβαια, στο στάδιο τούτο, να εξετάζεται το βάσιμο ή όχι της απαίτησης του. ("Where one partner commenced an action in the name of the firm against the express wishes of his co-partner, the action was stayed until the partner bringing the action had given his co-partner a full indemnity, coupled with security, against all costs, charges, or liability by reason thereof ( Davey & Co v. Alby United Carbide Factories Ltd., Coleridge, J., in Champers, March 19, 1914,.not reported). In this case the decision in Seal and Edgelow v. Kingston [1908] 2 K.B. 579, was referred to. See (n) "Discovery against Firm" infra. In the latter case a similar order was made, but was held not to exempt the objecting partner from complying with an order for discovery.") Συνακόλουθα: η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει αφού κρίνεται πως υπάρχει δικαίωμα καταχώρισης αγωγής στο όνομα της Ενάγουσας
4. Διατάσσεται η Ενάγουσα 1 να καταθέσει μετρητά ή τραπεζική εγγύηση για αποζημίωση των εξόδων του Αιτητή, Εργοληπτικής Εταιρείας Χ.Π.Θ. Αλεξάνδρου Λτδ ύψους, €100.
5. Η εξασφάλιση να δοθεί εντός 30 ημερών από σήμερα. Η προώθηση της αγωγής αναστέλλεται μέχρις ότου η Ενάγουσα 1 συμμορφωθεί με την ανωτέρω διαταγή. Δεδομένου του αποτελέσματος της αίτησης, ο κάθε διάδικος να επιβαρυνθεί τα έξοδα του. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: (Αίτηση για διαγραφή Ενάγουσας 2)