← Κύπρος

ALPHA PANARETI PUBLIC LTD ν. ΑΝΘΟΥΛΛΑΣ ΑΡΑΠΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1653/16, 8/5/2017

ALPHA PANARETI PUBLIC LTD ν. ΑΝΘΟΥΛΛΑΣ ΑΡΑΠΗ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1653/16, 8/5/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Αγιομαμίτη, Ε. Δ. Αρ. Αγωγής: 1653/16 Μεταξύ: ALPHA PANARETI PUBLIC LTD Εναγόντων ΚΑΙ

  1. ΑΝΘΟΥΛΛΑΣ ΑΡΑΠΗ
  2. ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΑΡΑΠΗ
  3. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΑΡΑΠΗ Εναγομένων ------------------------ Αίτηση διά κλήσεως ημερoμηνίας 04/04/2017 για τροποποίηση της ένστασης Ημερομηνία: 08/05/2017 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές - Εναγόμενους: κ. Γ. Χ"Nεοφύτου με την κα Ν. Κωνσταντίνου για Καλλής & Καλλής Δ.Ε.Π.Ε, Γ. Χ'' Νεοφύτου & Σία Δ.Ε.Π.Ε & Κ. Κωνσταντίνου Δ.Ε.Π.Ε. Για την Καθ' ης η αίτηση - Ενάγουσα: κα Στ. Φλωράκη για Τ. Παπαδόπουλος & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 10.01.2017 εκδόθηκε μονομερώς προσωρινό διάταγμα εναντίον των Εναγομένων 1-3 (στο εξής «οι Αιτητές»). Οι Αιτητές στις 06.02.2017 καταχώρισαν ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης αναφορικά με τη συνέχιση της ισχύος του προαναφερόμενου διατάγματος. Περαιτέρω, στις 15.02.2017 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα δυνάμει του οποίου δόθηκε άδεια στους Αιτητές όπως καταχωρίσουν συμπληρωματική ένορκη δήλωση η οποία και καταχωρήθηκε στις 17.02.
  4. Ακολούθως και αφού διεκπεραιώθηκε η εκδίκαση της αίτησης παρακοής του προσωρινού διατάγματος, οι Αιτητές καταχώρισαν στις 04.04.2017 την υπό κρίση αίτηση με την οποία αιτούνται την τροποποίηση της ένστασης ημερ. 06.02.2017 και την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Συγκεκριμένα οι Αιτητές αξιώνουν τις ακόλουθες θεραπείες: «Α. Την τροποποίηση της ένστασης ημερ. 6/2/2017 ως ακολούθως:
  5. Την αντικατάσταση της νομικής βάσης της ένστασης με την πιο κάτω νομική βάση: «Η ένσταση βασίζεται επί των Αρ. 58, 61, 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, επί των Καν. 3-18 των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, επί του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, Αρ. 4,5,7 και 9, επί των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών Δ.39, Δ.48 θθ1-4, 7-9 επί του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960 (14/60) αρ. 29, 31 και 32, επί της Νομολογίας και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου».
  6. Παραχώρηση Άδειας για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης του Χαράλαμπου Αράπη, στην οποία θα προστεθούν τα πιο κάτω: «(ΙΑ) Το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και/ή αρμοδιότητας να επιληφθεί της Αγωγής. Εφόσον η μοναδική αιτία αγωγής είναι το κατ' ισχυρισμό λάθος στα Κτηματολογικά μητρώα και η συνοριακή διαφορά το ενδεδειγμένο και ορθό διάβημα είναι η αίτηση στο Διευθυντή του Κτηματολογίου για εντοπισμό και διόρθωση του λάθους δυνάμει του Αρ. 61 του Κεφ. 224, και για επίλυση της συνοριακής διαφοράς δυνάμει του Αρ. 58 του Κεφ.
  7. (ΙΒ) Οι Ενάγοντες παρέλειψαν να κάμουν χρήση της διαδικασίας που προβλέπεται από τα Αρ. 58, 61 και 80 του Κεφ.
  8. (ΙΓ) Το μόνο ένδικο διάβημα που προσφερόταν στους Ενάγοντες όταν έλαβαν γνώση της άρνησης του Διευθυντή του Κτηματολογίου να προβεί σε διόρθωση του λάθους ήταν η άσκηση έφεσης δυνάμει του Αρ. 80 του Κεφ.
  9. (ΙΔ) Το σεβαστό Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας και/ή αρμοδιότητας να εξετάζει πρωτογενώς και να αποφαίνεται επί θεμάτων που άπτονται συνοριακών διαφορών και λαθών ή παραλείψεων στα Κτηματολογικά μητρώα».
  10. Την προσθήκη των πιο κάτω παραγράφων μετά την παραγ. 1, στην Ένορκη Δήλωση η οποία συνοδεύει την ένσταση ημερ. 6.2.
  11. «(ΙΑ) Με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μας με παραπομπή μεταξύ άλλων, στις Papaloizou v. Themistokleous 22 C.L.R. 177 και Φιλίππου ν. Στυλιανού

(1992)1 ΑΑΔ 448, ότι προκειμένου περί αιτίας αγωγής η οποία βασίζεται σε κατ' ισχυρισμό λάθος ή παράλειψη στα Κτηματολογικά μητρώα το ενδεδειγμένο και ορθό διάβημα είναι η αίτηση στο Διευθυντή του Κτηματολογίου δυνάμει του Αρ. 61 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση Νόμου). Κεφ. 224 για εντοπισμό και διόρθωση του λάθους. Επομένως το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της Αγωγής. (ΙΒ) Με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μου με παραπομπή μεταξύ άλλων στην Κτωρίδη ν. Επάρχου Λεμεσού κ.α., Πολιτική Έφεση 11590/8.4.2005, Pitsillides v. Nasif
(1982)1 C.L.R. 426 και Μάρκου ν. Πασχάλη
(2001)1 ΑΑΔ 829 ότι προκειμένου περί αιτίας Αγωγής η οποία βασίζεται επί κατ' ισχυρισμό συνοριακής διαφοράς ή αποκλειστική αρμοδιότητα επίλυσης της ανήκει στο Διευθυντή του Κτηματολογίου ο οποίος την επιλύει με δική του αιτιολογημένη απόφαση δυνάμει του Αρ. 58
(3)του Κεφ. 224 και όχι στο Δικαστήριο. (ΙΓ) Ως φαίνεται από την παραγ. 30 της ένορκης δήλωσης του Νεόφυτου Ιωάννου η ενάγουσα έλαβε γνώση της άρνησης του Διευθυντή του Κτηματολογίου να διορθώσει το κατ' ισχυρισμό λάθος. Παρά ταύτα, ως με συμβουλεύουν οι Δικηγόροι μας, παρέλειψαν να προβούν στα διαβήματα που προβλέπονται από τον Καν. 6
(1)των περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (κατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 και από το Αρ. 80 του Κεφ. 224. (ΙΔ) Με συμβουλεύουν οι δικηγόροι μας ότι το σεβαστό Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία και/ή αρμοδιότητα να επιλαμβάνεται πρωτογενώς θεμάτων που άπτονται λάθους ή παράλειψης στα Κτηματολογικά μητρώα ή συνοριακών διαφορών και ότι η ανάληψη πρωτογενώς δικαιοδοσίας θα μετατρέψει το σεβαστό Δικαστήριο σε εξεταστή αμιγώς τεχνικών θεμάτων τα οποία ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Διευθυντή του κτηματολογίου». Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Αιτητή υπ' αρ. 3 ο οποίος, μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι στις 03.04.2017 οι Αιτητές αποτάθηκαν για περαιτέρω νομική συμβουλή στη δικηγορική εταιρεία Καλλής & Καλλής Δ.Ε.Π.Ε. Οι εν λόγω δικηγόροι συμβούλευσαν τους Αιτητές όπως αιτηθούν τις τροποποιήσεις που περιλαμβάνονται στην υπό κρίση αίτηση, παρά το γεγονός ότι ζητήματα δικαιοδοσίας μπορούν να εγερθούν ενώπιον του Δικαστηρίου σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι αφενός συντρέχουν όλες οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων και αφετέρου ότι η Ενάγουσα δεν θα υποστεί οποιοδήποτε δυσμενή επηρεασμό ή βλάβη στα συμφέροντα της. H Ενάγουσα (στο εξής «Καθ' ης η αίτηση») καταχώρισε στις 13.04.2017 ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην οποία εγείρει 16 συνολικά λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψιστούν στο ότι η υπό κρίση αίτηση είναι αβάσιμη και/ή αντινομική, καθώς δεν εφαρμόζεται η Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας διότι η ένσταση δεν αποτελεί δικόγραφο. Περαιτέρω, προβάλλονται ως λόγοι ένστασης οι θέσεις ότι η αντικατάσταση της νομικής βάσης της ένστασης δεν είναι εφικτή, ότι υπήρξε υπερβολική καθυστέρηση, ότι δεν παρέχεται επαρκής αιτιολόγηση για την ανάγκη τροποποίησης, καθώς και ότι τυχόν έγκριση της υπό κρίση αίτησης θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη βλάβη η οποία είναι αδύνατον να αποζημιωθεί με οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του εκ των διευθυντών της Καθ' ης η αίτηση Ανδρέα Ιωάννου ο οποίος, αφού επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, αναφέρει περαιτέρω ότι στην βάση νομικής συμβουλής που έχει λάβει η αλλαγή δικηγόρου σύμφωνα με την νομολογία δεν δικαιολογεί την ανάγκη για τροποποίηση δικογράφου. Σε σχέση με την πρόθεση των Αιτητών για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης αναφέρει ότι στην προτεινόμενη ένορκη δήλωση περιέχονται νομικοί ισχυρισμοί και επιχειρήματα που δεν μπορούν να περιλαμβάνονται σε ένορκη δήλωση. Περαιτέρω, αναφέρει ότι κατά παράβαση των σχετικών δικονομικών κανόνων η προτεινόμενη ένορκη δήλωση δεν επισυνάπτεται στην υπό κρίση αίτηση, ενώ ο τρόπος με τον οποίο διατυπώνεται οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι Αιτητές επιδιώκουν ουσιαστικά την τροποποίηση της υφιστάμενης ένορκης δήλωσης πράγμα που δεν επιτρέπεται και δεν προνοείται ως διαδικασία από οποιοδήποτε κανονισμό. Τέλος ισχυρίζεται ότι η ζημιά που θα υποστεί η Καθ' ης η αίτηση αφορά το δικαίωμα της για δίκαιη δίκη και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την αξιοπιστία της δικαστικής διαδικασίας και την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ακρόαση διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των αγορεύσεων τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους υποστηρίζοντας τις εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις τους. Νομική πτυχή Η διάταξη επί της οποίας ουσιαστικά εδράζεται η υπό κρίση αίτηση είναι η Δ.25 θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Αυτό συνάγεται από την αγόρευση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Αιτητών, οι οποίοι, αφού αναγνωρίζουν ότι η Δ.25 θ.1
(1)και
(2)αναφέρεται σε τροποποίηση κλητηρίου εντάλματος και δικογράφων, εισηγούνται ότι η Δ.25 θ.5 αναφέρεται σε «οποιαδήποτε διαδικασία» και δεν περιορίζεται μόνο στα δικόγραφα. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 22.11.16 και επομένως εφαρμόζεται η νέα Δ.
  1. Παραθέτω αυτούσιο το περιεχόμενο της νέας Δ.25 θ.5: «
  2. Το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως ως θα έκρινε δίκαιο, να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία, όλες δε οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνονται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος, το οποίο εγείρεται με ή εξαρτάται από τη διαδικασία.» Συμπεράσματα Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η Καθ' ης η αίτηση υποστηρίζει με τους λόγους ένστασης ότι η Δ.25 δεν τυγχάνει εφαρμογής. Σύμφωνα με την ευπαίδευτη συνήγορο τους η Δ.25 προνοεί για την τροποποίηση δικογράφων και οι ενδιάμεσες αιτήσεις ή ενστάσεις ασφαλώς δεν συνιστούν δικόγραφο. Η κα. Σιακαλλή παραπέμπει μάλιστα στη Δ.19 στην οποία καθορίζεται η έννοια των δικογράφων. Ειδικότερα δε όσον αφορά τη Δ.25 θ.5 η ευπαίδευτη συνήγορος της Καθ' ης η αίτηση εισηγείται ότι οι Αιτητές δεν υποστηρίζουν ότι υπήρξε οποιοδήποτε σφάλμα ή λάθος έτσι ώστε να ενεργοποιούνται οι ρυθμίσεις της εν λόγω διαταγής. Αντιθέτως, αυτό το οποίο επιδιώκουν είναι την πλήρη αντικατάσταση της υφιστάμενης ένστασης και νομικής βάσης. Στην αντίπερα όχθη οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών υποστηρίζουν ότι η νομολογία επιτρέπει την υποβολή αίτησης για τροποποίηση ενδιάμεσων αιτήσεων. Παραπέμπουν μάλιστα στις υποθέσεις Εταιρεία Landbroke Group PLC κ.α. ν. Παπακοκκίνου κ.α.
(1999)1 Α.Α.Δ 1535 και Bank for Foreign Trade of Russian Federation «Vneshtorgbank» v. ICC Chemicals (UK) Ltd
(1999)1 A.A.Δ
  1. Οι εν λόγω αποφάσεις ωστόσο δεν υποστηρίζουν, κατά την άποψη μου, την εισήγηση ότι έχει αναγνωριστεί νομολογιακά η δυνατότητα τροποποίησης ενδιάμεσων αιτήσεων και κατ' επέκταση ενστάσεων. Καταρχάς οι εν λόγω αποφάσεις δεν σχολιάζουν τη Δ.25 και τη δυνατότητα εφαρμογής της για τροποποίηση ενδιάμεσων αιτήσεων ή ενστάσεων. Αντικείμενο των προαναφερόμενων αποφάσεων ήταν η εφαρμογή και η εμβέλεια της Δ.
  2. Μάλιστα στην Bank for Foreign Trade of Russian Federation «Vneshtorgbank» v. ICC Chemicals (UK) Ltd, ρητά αναφέρεται ότι η Δ.64 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τροποποίηση δικογράφων ή αιτήσεων, αλλά εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση προς τους θεσμούς και μόνο στην έκταση που η ίδια καθορίζει. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Αιτητών προς υποστήριξη της θέσης τους ότι η Δ.25 θ.5 αποτελεί το δικονομικό βάθρο δυνάμει του οποίου μπορεί να επιτραπεί η τροποποίηση ένστασης παρέπεμψαν στο O.28 r.12 των παλαιών Αγγλικών θεσμών και συγκεκριμένα στις σελ. 469-470 του Annual Practice του
  3. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στο Annual Practice του 1955 επιτρέπεται η τροποποίηση σε οποιαδήποτε διαδικασία και στη βάση των προνοιών της προαναφερόμενης διαταγής έχουν γίνει τροποποιήσεις νομικών εγγράφων παντός είδους. Επομένως, εισηγούνται οι συνήγοροι των Αιτητών, μπορεί να επιτραπεί η τροποποίηση ένστασης αφού η τελευταία αποτελεί νομικό έγγραφο. Παραθέτω αυτούσιο το O.28 r.12 των παλαιών Αγγλικών θεσμών: "The Court or a Judge may at any time, and on such terms as to costs or otherwise as the Court or Judge may think just, amend any defect or error in any proceedings, and all necessary amendments shall be made for the purpose of determining the real question or issue raised by or depending on the proceedings." Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφέρω ότι το περιεχόμενο της νέας Δ.25 θ.5 δεν παρουσιάζει τέτοιες διαφοροποιήσεις σε σχέση με την παλαιά Δ.25 θ.5 που να μπορούν να επηρεάσουν την ερμηνεία της. Συγκρίνοντας το περιεχόμενο της παλαιάς και της νέας Δ.25 θ.5 διαπιστώνεται ότι δεν έχουν επέλθει οποιεσδήποτε ουσιαστικές μεταβολές, αλλά απλώς έγιναν κάποιες επεμβάσεις στη διατύπωση της. Συνεπώς θεωρώ ότι το Δικαστήριο μπορεί να αντλήσει καθοδήγηση από τα αναφερόμενα στο Annual Practice σε σχέση με το O.28 r.12 των παλαιών Αγγλικών θεσμών, αφού η εν λόγω διαταγή ουσιαστικά αντιστοιχεί τόσο με την νέα όσο και με την παλαιά Δ.25 θ.
  4. Προσεκτική ανάγνωση της Δ.25 θ.5 αποκαλύπτει ότι η δυνατότητα που παρέχεται από την εν λόγω διαταγή για τροποποίηση οποιουδήποτε ελαττώματος ή λάθους μπορεί να ενεργοποιηθεί μόνο από το ίδιο το Δικαστήριο και όχι μετά από αίτηση οποιουδήποτε διαδίκου. Συγκεκριμένα αναφέρεται ότι: «Το Δικαστήριο μπορεί..», χωρίς να περιλαμβάνεται οποιαδήποτε αναφορά σε αίτηση που υποβάλλεται από διάδικο. Περαιτέρω, στο Annual Practice του 1958 αναφέρονται τα ακόλουθα σε σχέση με το O.28 r.12 των Αγγλικών θεσμών κάτω από τον υπότιτλο "Effect of this Rule" (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Rule 1 of this Order is confined to the amendment of an "indorsement or pleading"; and r. 11 to correcting errors in "judgments or orders"; but this Rule extends to defects or errors in "any proceedings". And under it every Judge and Master has full power of his own motion to make any amendment which he deems necessary for the purpose of determining the real question at issue between the parties (Nottage v. Jackson, 11 Q.B.D. 627, 638; and see J.A., 1925 s. 43, and r.1 of this Order).» Δεν παραβλέπω ότι στη Δ.48 θ.8
(1)(w) προνοείται η καταχώρηση μονομερούς αίτησης στη βάση της Δ.25 θ.
  1. Η εν λόγω πρόνοια ωστόσο δεν οδηγεί σε συμπέρασμα ότι οι δικοί μας θεσμοί επιτρέπουν γενικά σε διάδικο την καταχώρηση αίτησης για τροποποίηση δυνάμει της Δ.25 θ.
  2. Το περιεχόμενο της υπό αναφορά διαταγής παρατέθηκε πιο πάνω και είναι σαφές ότι αναφέρεται μόνο στο Δικαστήριο το οποίο αυτεπαγγέλτως μπορεί να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή λάθος. Η πρόνοια επομένως της Δ.48 θ.8
(1)(w) εισάγει εξαίρεση στον προαναφερόμενο κανόνα, η οποία εξαίρεση περιορίζεται μόνο στη διόρθωση σημειώματος εμφάνισης. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι στην Αγγλία ακολούθησε τροποποίηση του O.28 r.12, το οποίο επαναριθμήθηκε σε O. 20 r.
  1. Με την τροποποίηση που επήλθε περιλήφθηκε ρητή πρόνοια ότι το Δικαστήριο μπορεί να εκδώσει διάταγμα τροποποίησης εγγράφου που κατατέθηκε στη διαδικασία και «μετά από αίτημα ενός εκ των διαδίκων». Τέτοια πρόνοια όμως, απουσιάζει από την ισχύουσα Δ.25 θ.
  2. Παραθέτω αυτούσιο το περιεχόμενο του O.20 r.8 και τη σχετική αναφορά που περιλαμβάνεται στο Annual Practice του 1982 από την οποία προκύπτει ότι η προαναφερόμενη διαταγή αντικατέστησε το O.28 r.12 (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "O.20 r.8
(1)For the purpose of determining the real question in controversy between the parties to any proceedings, or of correcting any defect or error in any proceedings, the Court may at any stage of the proceedings and either of its own motion or on the application of any party to the proceedings order any document in the proceedings to be amended on such terms as to costs or otherwise as may be just and in such manner (if any)as it may direct.
(2)This Rule shall not have effect in relation to a judgment or order. Application of Rules 5 and 8 - Rule 5 was taken from R.S.C. 1964, which had been substituted for R.S.C.(Rev.) 1962. O. 20 r.5, which had been taken from the former O.28, rr. 1 and 6, and Rule 8 is taken from R.S.C. (Rev.) 1962, O. 20, r. 8, which had been taken from the former O. 28, rr. 1 and 12.." Ως εκ των ανωτέρω θεωρώ ότι η Δ.25 θ.5 δεν εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση καθώς η υπό κρίση αίτηση έχει υποβληθεί από διάδικο. Επιπρόσθετα σημειώνω ότι το Δικαστήριο δεν διαπίστωσε από μόνο του την ανάγκη για διόρθωση της ένστασης. Εν πάση περιπτώσει τα ζητήματα τα οποία επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου οι Αιτητές άπτονται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου και ως τέτοια μπορούν να εξεταστούν και αυτεπαγγέλτως, χωρίς επομένως να χρειάζεται να τεθούν από τους διαδίκους. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Κούρου ν. Κόνου Π.Ε. αρ. 325/09 ημερ. 10.10.2014: «Το πρωτόδικο Δικαστήριο ήταν ορθό στη σκέψη του ότι το ζήτημα της δικαιοδοσίας αποτελεί καταλυτικής σημασίας θέμα εφόσον οποιαδήποτε άλλη διαδικασία ή επιδίωξη θεραπείας, όπως η τροποποίηση των δικογράφων, ήταν δυνατή μόνο υπό την προϋπόθεση ότι είχε γενική δικαιοδοσία να εξετάσει τα ενώπιον του θέματα στη βάση της υπάρχουσας δικογραφίας. Όπως αποφασίστηκε στη Thermofast Limited
(2005)1 Α.Α.Δ. 567, το ζήτημα της δικαιοδοσίας είναι ζήτημα δημόσιας τάξης, εγείρεται και αυτεπαγγέλτως αποτελεί δε υποχρέωση του Δικαστηρίου να ακυρώσει διάταγμα που εκδόθηκε χωρίς δικαιοδοσία. Το ζήτημα δεν επαφίεται ούτε στη συναίνεση των διαδίκων, ούτε στη συμπεριφορά ή στην τυχόν καθυστέρηση που επιδεικνύεται.». Η προαναφερόμενη κατάληξη οδηγεί και σε απόρριψη της αίτησης για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, αφού αυτή ήταν επάλληλη της αίτησης για τροποποίηση της ένστασης. Σε κάθε όμως περίπτωση η αιτούμενη άδεια δεν θα παραχωρείτο καθώς στην προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση περιλαμβάνεται νομική επιχειρηματολογία και όχι ισχυρισμοί επί γεγονότων. Για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι εισπρακτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Aναφορά: Τροποποίηση ένστασης)

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.