Σωκράτους Σάββας κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αίτηση-Έφεση: 140/2016, 21/3/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε. Δ. Αρ. Αίτηση-Έφεση: 140/2016 Επί τοις αφορώσι τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 και τον Περί Ακινήτου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο Κεφ. 224 και τις τροποποιήσεις των. Μεταξύ:
- Σωκράτους Σάββας, εκ Πάφου
- Σωκράτους Γεώργιος, εκ Πάφου Αιτητές-Εφεσείοντες και Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη Ημερομηνία: 21/03/2017 Εμφανίσεις: Για τους Αιτητές-Εφεσείοντες : κα. Κάιζερ για κ. Ανδρέα Θ. Μαθηκολώνη Για την Καθ' ης η Αίτηση-Εφεσίβλητη: κα. Θεοδώρου για Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε. ----------------------------- ENΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την υπό κρίση αίτηση οι Αιτητές εξαιτούνται τις κάτωθι θεραπείες: "Α) Διάταγμα του Δικαστηρίου για την επαναφορά (reinstatement) της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης-Έφεσης ή Β) Διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσει την επανεξέταση ή αναθεώρηση (reconsideration) της απορριπτικής απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 8/11/2016 όπου απορρίφθηκε η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση-Έφεση." Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του δικηγόρου Ανδρέα Κασιανή, ο οποίος εργάζεται στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τους Αιτητές. Ο ενόρκως δηλών αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι κατά την 08.11.16, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη για ακρόαση η παρούσα Αίτηση - Έφεση, τόσο ο ίδιος όσο και ο κ. Μαθηκολώνης δεν εμφανίστηκαν εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου με αποτέλεσμα η Αίτηση - Έφεση να απορριφθεί. Ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι οι Αιτητές έχουν πολύ καλή υπόθεση και βάσιμη πιθανότητα να επιτύχουν στη με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο Αίτηση - Έφεση. Συγκεκριμένα η προσβαλλόμενη ειδοποίηση Τύπου «Ι» στάλθηκε από την Καθ' ης η αίτηση κατά παράβαση του Κώδικα και της Οδηγίας για τη Διαχείριση Καθυστερήσεων που εξέδωσε η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου, αφού ουδεμία προσέγγιση έγινε από μέρους της Καθ' ης η αίτηση αναφορικά με την αναδιάρθρωση των υπολοίπων των Αιτητών. Πρόβλημα επίσης εντοπίζεται και στην ίδια την ειδοποίηση Τύπου «Ι», καθώς δεν περιλαμβάνονται σε αυτήν η διεύθυνση στην οποία θα μπορούσε να αποσταλεί οποιαδήποτε διαφορετική γνώμη από τον ενυπόθηκο οφειλέτη ή οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Περαιτέρω, η κατάσταση λογαριασμού που επισυνάπτεται στην προσβαλλόμενη ειδοποίηση είναι περιληπτική και ελλιπής. Επιπρόσθετα, από τη στιγμή που εκκρεμεί η αγωγή με αρ. 1567/13 Ε. Δ. Πάφου στα πλαίσια της οποίας οι Αιτητές έχουν καταχωρήσει Ανταπαίτηση στην οποία εγείρεται, ανάμεσα σε άλλα, ζήτημα ακυρότητας και παρανομίας των επίδικων συμβάσεων και δηλώσεων των υποθηκών, θα πρέπει να ανασταλεί η διαδικασία για πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση το Μέρος VIA του Νόμου 9/
- Ειδικότερα δε όσον αφορά τον Αιτητή 2, η επίδοση της προσβαλλόμενης ειδοποίησης δεν έγινε σύμφωνα με τις διατάξεις του προαναφερόμενου Νόμου. Αναφορικά με την παράλειψη εμφάνισης ενώπιον του Δικαστηρίου, ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι κατά την εν λόγω ημέρα τόσο ο ίδιος, όσο και ο κ. Μαθηκολώνης βρίσκονταν στο Ε. Δ. Πάφου. Συγκεκριμένα εμφανίστηκαν το πρωί της εν λόγω ημέρας ενώπιον άλλου Δικαστή, και πιο συγκεκριμένα, του κ. Γ. Βλάμη, στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης με αρ. 216/16 Ε. Δ. Πάφου. Όταν εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προέκυψαν απρόοπτες καταστάσεις, αφού ενώ η αίτηση ήταν μονομερής εμφανίστηκαν διάφοροι δικηγόροι που ζητούσαν να ακουστούν σε σχέση με ενδιαφερόμενα μέρη που αφορούσε η εν λόγω μονομερής αίτηση. Ενόψει της εξέλιξης αυτής προέκυψε μεγάλη συζήτηση μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών, με αποτέλεσμα να μην εμφανιστούν εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου στο ποίο εκκρεμούσε η υπό αναφορά Αίτηση - Έφεση. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι η παράλειψη εμφάνισης ήταν καλόπιστη και δεν οφείλεται σε εσκεμμένη καθυστέρηση ή αμέλεια ή περιφρόνηση του Δικαστηρίου. Εν κατακλείδι υποστηρίζει ότι τυχόν απόρριψη της υπό κρίση αίτησης θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στους Αιτητές, αφού η Καθ' ης η αίτηση θα μπορεί να προχωρήσει απρόσκοπτα τη διαδικασία εκποίησης των ενυπόθηκων ακινήτων. Η Καθ' ης η αίτηση αντιδρώντας στην υπό κρίση αίτηση καταχώρησε στις 11.1.2017 ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στην οποία εγείρει οκτώ συνολικά λόγους. Οι λόγοι ένστασης που επικαλείται η Καθ' ης η αίτηση συνοψίζονται στο ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, στο ότι οι Αιτητές και οι δικηγόροι τους επέδειξαν αδιαφορία και ή αμέλεια και ή καταφρόνηση της διαδικασίας, καθώς και στο ότι σε περίπτωση έγκρισης του αιτούμενου διατάγματος θα προκληθεί αδικία στην Καθ' ης η αίτηση. Περαιτέρω, ως λόγοι ένστασης προβάλλονται αφενός η θέση ότι η Αίτηση-Έφεση δεν παρουσιάζει καλή υπόθεση και αφετέρου ότι η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Χριστίνας Ππεκρή, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί την Καθ' ης η αίτηση. Στην εν λόγω ένορκη δήλωση αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι κατά την 8.11.2016 η πλευρά των Αιτητών δεν εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στην καθορισθείσα ώρα. Παραταύτα τόσο η μεριά της Καθ' ης η αίτηση όσο και το Δικαστήριο ανέμεναν τους δικηγόρους των Αιτητών να εμφανιστούν, με την ολοκλήρωση όμως των πρώτων εμφανίσεων και την πάροδο μίας περίπου ώρας αναμονής, η Αίτηση-Έφεση απορρίφθηκε καθώς δεν υπήρξε προώθηση της αλλά ούτε και ενημέρωση του Δικαστηρίου περί του κωλύματος που επικαλούνται οι Αιτητές. Η ενόρκως δηλούσα υποστηρίζει ότι οι Αιτητές δεν έχουν καλή υπόθεση και βάσιμες πιθανότητες επιτυχίας αφού με αυτήν επιδιώκεται η ακύρωση της ειδοποίησης Τύπου «Ι». Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα η καταχώρηση Αίτησης-Έφεσης εναντίον της ειδοποίησης Τύπου «Ι» είναι πρόωρη. Επιπρόσθετα, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι δεν προκύπτει ζήτημα πρόκλησης ανεπανόρθωτης βλάβης στους Αιτητές εφόσον δεν έχει οριστεί ημερομηνία πλειστηριασμού. Η ενόρκως δηλούσα υποστηρίζει επίσης ότι η υπό κρίση αίτηση είναι καταχρηστική καθώς, ενώ εκκρεμούσε η τελευταία, επιδόθηκαν στην Καθ' ης η αίτηση δύο νέες Αιτήσεις-Εφέσεις με αρ. 259/16 και 260/16 αναφορικά με την ίδια διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Η χρήση παράλληλων νομικών μέτρων προς επιδίωξη του ιδίου σκοπού συνιστά κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης έγινε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων με τους ευπαίδευτους συνηγόρους των διαδίκων μέσω των γραπτών αγορεύσεων τους να υποστηρίζουν την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους. Νομική Πτυχή Η ουσιαστική διάταξη επί της οποίας εδράζεται η υπό κρίση αίτηση είναι Δ.33 θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προβλέπει τα ακόλουθα: "
- Any judgment obtained where one party does not appear at the trial may in a proper case be set aside by the Court upon such terms as may seem fit, upon an application made within fifteen days after the trial." Οι γενικές αρχές που εφαρμόζονται κατά την εξέταση αίτησης για παραμερισμό απόφασης έχουν ανάλογη εφαρμογή και στην υπό εξέταση περίπτωση [Παπανικολάου ν. Κότσαπα
(2004)1Γ Α.Α.Δ. 1800]. Στην υπόθεση Χαραλάμπους ν. K. & T. Andreou Ltd κ.α
(2002)1Β Α.Α.Δ 1296, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τα πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου σε αίτηση παραμερισμού απόφασης: "Γνώμονας για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας πρέπει να είναι η ανάγκη εξισορρόπησης αφενός της ανάγκης διασφάλισης του δικαιώματος του κάθε διαδίκου να ακουστεί στην υπόθεση του και αφετέρου της ανάγκης για ταχεία απονομή της δικαιοσύνης σε εύλογο χρόνο (Άρθρο 30.2 του Συντάγματος) και για τελεσιδικία της απόφασης [Βλ. Phylactou (πιο πάνω), Milouca Motor Trading Ltd. v. Χρύσανθου Κούρτη
(1997)1 Α.Α.Δ. 941 και Έλσα Λουκαΐδου ν. Ανδρέα Γερολέμου
(2000)1 Α.Α.Δ. 333]. Σύμφωνα με τη νομολογία, στοιχεία που καθιστούν μοιραία την τύχη αίτησης επαναφοράς είναι η αδιαφορία του διαδίκου ή διαγωγή που καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου και η εκδίκαση της διαφοράς σε εύλογο χρόνο, δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και βαρύνει τις δικαστικές αρχές. Στη Μουγής ν. Σπανούδη
(1996)1 Α.Α.Δ. 997 έχουν λεχθεί τα εξής από τον Καλλή, Δ.:- "Το δικαίωμα του εφεσείοντα να ακουσθεί - το οποίο επικαλείται - διασφαλίζεται από το άρθρο 30.3 (β) και (γ) του Συντάγματος. Ωστόσο αυτό το δικαίωμα πρέπει να συμβαδίζει με το δικαίωμα της ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο. Έχει δε νομολογηθεί ότι η απονομή της δικαιοσύνης μέσα σε εύλογο χρόνο, η οποία διασφαλίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος, συνιστά θεμελιώδες δικαίωμα του ανθρώπου και συγχρόνως εχέγγυο για τη διασφάλιση της λειτουργικότητας της δικαστικής εξουσίας [Αρέστη ν. Ηλία
(1991)1 Α.Α.Δ. 984, 988]." Συμπεράσματα Θεωρώ ορθό να ασχοληθώ κατά προτεραιότητα με το ζήτημα της αιτιολογίας που έχει προβληθεί από μέρους των Αιτητών σε σχέση με την παράλειψή τους να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου στις 08.11.2016. Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, σύμφωνα με την νομολογία, η αδιαφορία διαδίκου ή διαγωγή που καταδεικνύει καταφρόνηση της δικαστικής διαδικασίας ή των δικαιωμάτων του αντιδίκου και η εκδίκαση της διαφοράς σε εύλογο χρόνο, είναι στοιχεία τα οποία έχουν καταλυτική σημασία στην τύχη της αίτησης επαναφοράς (Χαραλάμπους ν. K. & T. Andreou Ltd κ.α ανωτέρω). Ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να επισημάνω ότι το ζήτημα της αποκάλυψης καλής υπόθεσης δεν έχει, υπό τις περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης, βαρύνουσα σημασία. Αυτό διότι οι Αιτητές παρουσίασαν ήδη τη μαρτυρία τους με την καταχώρηση της Αίτησης - Έφεσης και η υπόθεση ορίστηκε στις 08.11.16 για ακρόαση μέσω γραπτών αγορεύσεων. Από τα λεχθέντα στην υπόθεση Ανδρέου ν. Ελληνικής Τράπεζας Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ 1596 προκύπτει ότι στις περιπτώσεις που έχουν καταχωρηθεί δικόγραφα τα κρίσιμα γεγονότα για τον παραμερισμό απόφασης είναι εκείνα που άπτονται του λόγου μη εμφάνισης κατά τη δίκη. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Στην περίπτωση παράλειψης του εναγομένου να εμφανιστεί κατά τη δίκη, δεν εγείρεται θέμα αποκάλυψης της υπεράσπισής του εφόσον αυτή έχει καταχωριστεί. Το κρίσιμο ερώτημα στην περίπτωση εκείνη είναι κατά πόσο η απουσία του υποδηλώνει εγκατάλειψη της υπεράσπισής του ή αδιαφορία για την προώθησή της. Γύρω από αυτά τα ζητήματα περιστρέφεται η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου, ως αποκαλύπτει η αποδοθείσα από τα αγγλικά δικαστήρια ερμηνεία του αγγλικού θεσμού της Πολιτικής Δικονομίας, ο οποίος αποτέλεσε και το πρότυπο για τη διαμόρφωση της Δ.33, θ.5 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. (Βλ. Ord.36 r.33 των παλαιών αγγλικών θεσμών. The Annual Practice 1958, σελ. 831.*) Αυτό είναι λογικό εφόσον η υπεράσπιση έχει προβληθεί στην έκθεση υπεράσπισης. Τα κρίσιμα γεγονότα για τον παραμερισμό της απόφασης είναι εκείνα που άπτονται του λόγου της μη εμφάνισης του εφεσείοντος κατά τη δίκη." Επανερχόμενος στο ζήτημα της αιτιολόγησης της μη εμφάνισης των Αιτητών κατά την ακρόαση της υπόθεσης στις 08.11.16, αναφέρεται στην ένορκη δήλωση τους ότι κατά την εν λόγω ημέρα οι δικηγόροι που εκπροσωπούσαν τους Αιτητές ήταν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου και συγκεκριμένα, βρίσκονταν ενώπιον του Δικαστή κ. Γ. Βλάμη στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης με αρ. 216/
- Εκεί ήρθαν αντιμέτωποι με μια απρόσμενη κατάσταση, διότι ενώ είχαν καταχωρήσει μονομερή αίτηση εμφανίστηκαν δικηγόροι που δήλωσαν ότι εκπροσωπούσαν τα ενδιαφερόμενα μέρη που αφορούσε η εν λόγω μονομερής αίτηση και ζητούσαν να ακουστούν. Προέκυψε συζήτηση μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών σε σχέση με το κατά πόσο τα προαναφερόμενα πρόσωπα δικαιούνταν να ακουστούν. Μετά τη συζήτηση το Δικαστήριο εξέδωσε σχετική ενδιάμεση απόφαση. Όλα τα πιο πάνω είχαν ως αποτέλεσμα να προκληθεί καθυστέρηση με συνέπεια να μην εμφανιστούν εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου για την ακρόαση της παρούσας Αίτησης-Έφεσης. Το ερώτημα που καλείται να απαντήσει το Δικαστήριο είναι κατά πόσο τα προαναφερόμενα γεγονότα μπορούν να δικαιολογήσουν την παράλειψη των Αιτητών να εμφανιστούν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την ημέρα και ώρα που ορίστηκε για ακρόαση η Αίτηση-Έφεση και κατά πόσο η απουσία τους δεν υποδηλώνει εγκατάλειψη της υπόθεσής τους ή αδιαφορία για την προώθησή της. Θεωρώ ότι οι αναφορές που περιλαμβάνονται στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση δεν είναι ικανές για να δικαιολογήσουν την παράλειψη εμφάνισης των Αιτητών. Όπως αναφέρεται στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης των Αιτητών, τόσο ο κ. Μαθηκολώνης όσο και ο ενόρκως δηλών βρίσκονταν στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου στις 08.11.16 από τις 8:45π.μ. Όπως επίσης προκύπτει από την ένορκη δήλωση και οι δύο προαναφερόμενοι δικηγόροι βρίσκονταν ενώπιον του Δικαστή κ. Βλάμη καθ' όλη τη διάρκεια της συζήτησης που έγινε στα πλαίσια της Γενικής Αίτησης με αρ. 216/
- Δεν δίδεται η παραμικρή εξήγηση για ποιο λόγο δεν ζητήθηκε από το Δικαστήριο που επιλαμβανόταν της Γενικής Αίτησης 216/16 να διακόψει έστω για λίγα λεπτά τη διαδικασία έτσι ώστε οι δικηγόροι των Αιτητών ή ένας εξ αυτών να μεταβεί ενώπιον του Δικαστηρίου στο οποίο εκκρεμούσε η ακρόαση της Αίτησης-Έφεσης και να ενημερώσει για την καθυστέρηση που θα προκαλείτο. Ούτε επίσης δίδεται οποιαδήποτε δικαιολογία και εξήγηση για τον λόγο για τον οποίο ο ένας εκ των δύο δικηγόρων δεν εγκατέλειψε την αίθουσα του κ. Βλάμη και να μεταβεί ενώπιον του Δικαστηρίου που θα επιλαμβανόταν της Αίτησης - Έφεσης. Επισημαίνω ότι στην ένορκη δήλωση δεν αναφέρεται η ώρα κατά την οποία ολοκληρώθηκε η διαδικασία ενώπιον του κ. Βλάμη, ούτε και υποστηρίζεται ότι έστω και καθυστερημένα εμφανίστηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου στο οποίο εκκρεμούσε η ακρόαση της παρούσας. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από το πρακτικό του Δικαστηρίου ημερομηνίας 08.11.16, το Δικαστήριο ανέμενε τους Αιτητές και τους δικηγόρους τους για 45 λεπτά χωρίς να υπάρξει οποιαδήποτε εμφάνιση εκ μέρους τους με αποτέλεσμα να απορρίψει την Αίτηση - Έφεση στις 09.45 π.μ. Όσο απρόβλεπτη και αιφνίδια κι αν ήταν η κατάσταση στην οποία βρέθηκαν οι δικηγόροι των Αιτητών, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί, κατά την άποψη μου, η πλήρης αδράνεια που επέδειξαν σε σχέση με την παρούσα Αίτηση - Έφεση για την οποία γνώριζαν ότι ήταν προγραμματισμένη στις 09.00π.μ για ακρόαση. Δεν προέβησαν στην παραμικρή ενέργεια για να ενημερώσουν το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμούσε η παρούσα υπόθεση για το ζήτημα που προέκυψε και να ζητήσουν είτε αναβολή της ακρόασης, είτε όπως το Δικαστήριο της επιληφθεί αργότερα. Τα προαναφερόμενα γεγονότα δεν μπορούν, κατά την κρίση μου, να δικαιολογήσουν την επαναφορά της Αίτησης-Έφεσης. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης παρουσιάζουν ομοιότητα με τα γεγονότα της υπόθεσης Παπανικολάου ν. Κότσαπα, ανωτέρω, αφού και στην εν λόγω υπόθεση προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι η απουσία του δικηγόρου οφειλόταν στο γεγονός ότι κατά τη συγκεκριμένη ημερομηνία ήταν απασχολημένος σε ακρόαση άλλης αγωγής. Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι ορθά το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση για επαναφορά της αγωγής λόγω της μεγάλης καθυστέρησης που παρατηρήθηκε στην καταχώρηση της και την έλλειψη οποιασδήποτε αιτιολογίας για το γεγονός αυτό. Προχώρησε ωστόσο ένα βήμα περισσότερο και ανέφερε τα ακόλουθα τα οποία είναι απολύτως σχετικά με τα γεγονότα της παρούσας: "Στην ένορκη δήλωση που συνόδευε την αίτηση αναφέρονται τα ακόλουθα: "Η απουσία μου οφείλετο στο γεγονός ότι κατά την ανωτέρω ημερομηνία ευρισκόμουν ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας εις την ακρόαση της αγωγής 5158/
- Είχαμε συμφωνήσει με το συνάδελφο κ. Θεοφάνη Ανδρέου όπως εμφανισθεί, όμως λόγω προσωπικού κωλύματος δεν μπόρεσε ούτε αυτός να παρευρεθεί." Κρίνουμε πως ο λόγος αυτός είναι εντελώς ανεπαρκής για να δικαιολογήσει την παράλειψη εμφάνισης της εφεσείουσας και των δικηγόρων της την ημέρα που είχε ορισθεί η αγωγή. Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Σκύρα Λίμα Λτδ
(2003)1 Α.Α.Δ. 1234 λέχθηκε πως οι δικηγόροι θα πρέπει να προβαίνουν στα κατάλληλα διαβήματα για τον ορθό προγραμματισμό των υποχρεώσεών τους και έτσι λόγοι όπως αυτός δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για να δικαιολογηθεί επαναφορά της αγωγής." Αν και τα πιο πάνω προδιαγράφουν την κατάληξη της υπό κρίση αίτησης, εντούτοις επισημαίνω ότι η τελευταία δεν θα μπορούσε να επιτύχει και για τον επιπρόσθετο λόγο της κατάχρησης των δικαστικών διαδικασιών. Συγκεκριμένα στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την ένσταση αναφέρεται ότι εκκρεμούσης της παρούσας αίτησης επιδόθηκαν στην Kαθ' ης η Aίτηση δύο νέες Αιτήσεις - Εφέσεις με αρ. 259/16 και 260/16 που αφορούν την ίδια διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο εν λόγω ισχυρισμός δεν αντικρούστηκε από μέρους των Αιτητών. Συνεπώς, ο ισχυρισμός που προέβαλε η Καθ' ης η αίτηση ότι ενώπιον του Δικαστηρίου εκκρεμούν άλλες δύο Αιτήσεις - Εφέσεις με ίδιο περιεχόμενο με αυτό της παρούσας Αίτησης - Έφεσης της οποίας ζητείται η επαναφορά, παρέμεινε αναντίλεκτος. Σημειώνεται επίσης ότι στην αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου τους δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στο εν λόγω ζήτημα. Στην Αίτηση της BEOGRADSKA D.D
(1996)1Β A.A.Δ 911, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με την χρήση διαφορετικών ένδικων μέσων για την επιδίωξη του ίδιου σκοπού (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Όπως φαίνεται από την πιο πάνω επισκόπηση της Αγγλικής νομολογίας η τελευταία έχει υιοθετήσει κατά κανόνα το μέτρο της αναστολής της μιας από τις δυο διαδικασίες - της μεταγενέστερης. Έχει δε υιοθετήσει το μέτρο της απόρριψης σε ποινικές υποθέσεις (Βλ. Mills, πιο πάνω). Δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα ο οποίος ρυθμίζει το πότε εφαρμόζεται το ένα ή το άλλο από τα δύο μέτρα. Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα,πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των εφεσειόντων δήλωσε ότι θα εγκαταλείψει την έφεση 9423 στο βαθμό που αυτή αναφέρεται σε ζητήματα που καλύπτονται από την παρούσα έφεση. Δεν το είχε πράξει μέχρι την ημέρα της ακρόασης της παρούσας έφεσης. Θεωρούμε ότι ο κρίσιμος χρόνος για εξέταση ζητήματος κατάχρησης της δικαστικής δικαιοδοσίας είναι ο χρόνος ακρόασης της σχετικής διαδικασίας - εδώ της παρούσας έφεσης (βλ. Slough Estates, πιο πάνω). Εφόσον μέχρι την ημέρα της ακρόασης της παρούσας έφεσης δεν έχει ληφθεί οποιοδήποτε μέτρο προς την κατεύθυνση που έχει αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος ή προς την κατεύθυνση της επιλογής δεν μπορούμε να εξετάσουμε τις επιπτώσεις που θα είχε το διάβημά του πάνω στο ζήτημα που εξετάζουμε. Θα προχωρήσουμε, επομένως, στην εξέταση του ζητήματος που έχουμε εγείρει αυτεπάγγελτα με βάση την κατάσταση πραγμάτων όπως είχε ενώπιόν μας στο στάδιο της ακρόασης της έφεσης. .................................... Έχουμε εξετάσει τους σκοπούς των δυο εφέσεων, όπως αυτοί αποκαλύπτονται μέσα από τους λόγους εφέσεως στην κάθε μια από τις δυο εφέσεις. Έχουμε διαπιστώσει ότι οι δυο εφέσεις έχουν τον ίδιο σκοπό. Τον παραμερισμό της απόφασης ημερ. 22.4.94 στη μονομερή αίτηση καθώς και τον παραμερισμό της απόφασης ημερ. 10.3.95. Οι λόγοι έφεσης και στις δυο εφέσεις, παρόλο ότι δεν έχουν διατυπωθεί με το ίδιο λεκτικό, δεν διαφέρουν καθόλου στην ουσία τους. Αντιμετωπίζουν, επομένως, οι εφεσίβλητοι δυο παράλληλες διαδικασίες, ανεξάρτητες δικονομικά αλλά όμοιες ως προς το αντικείμενό τους. Έχουμε εξετάσει τις εκατέρωθεν θέσεις υπό το φως των πιο πάνω αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του δικαστηρίου και υπό το φως των σκοπών των δυο εφέσεων, όπως τους έχουμε διαπιστώσει πιο πάνω. Η παρούσα έφεση δεν καλύπτει οποιοδήποτε ζήτημα το οποίο δεν καλύπτεται από την προηγούμενη έφεση. Είναι η κατάληξή μας ότι η συνύπαρξη των δυο εφέσεων συνιστά κατάχρηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου η οποία πρέπει ν' αποτραπεί και να παρεμποδισθεί. Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται με την απόρριψη της έφεσης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω), η οποία είναι μεταγενέστερη." Σύμφωνα, επομένως, με την αναντίλεκτη μαρτυρία της Καθ' ης η Aίτηση βρισκόμαστε ενώπιον κατάχρησης της δικαστικής διαδικασίας, εφόσον τυχόν επιτυχία της παρούσας θα έχει ως αποτέλεσμα να αναβιώσει ένα ένδικο μέσο με το οποίο επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός με εκείνο των Αιτήσεων - Εφέσεων με αρ.259/16 και 260/16. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω, η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ της Καθ' ης η Αίτηση και εναντίον των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής