Επί τοις αφορώσι την αίτηση των Ο.CH. OTHONOS BROS DEVELOPING LIMTED ν. Ελευθερίου Πενταρά κ.α., Αρ. Αίτησης: 262/16, 28/6/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A97 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε. Δ Αρ. Αίτησης: 262/16 Επί τοις αφορώσι του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου 9/1965 και Επί τοις αφορώσι την αίτηση των Ο.CH. OTHONOS BROS DEVELOPING LIMTED, από την Πάφο Αιτήτρια και Ελευθερίου Πενταρά, από την Πάφο Επαρχιακού Κτηματολογικού Λειτουργού Πάφου Kαθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 22/12/2016 για Έκδοση Προσωρινού Διατάγματος Ημερομηνία 28/06/2017 Εμφανίσεις: Για την Αιτήτρια: κ. Σ. Πολεμίτης Για τον Καθ΄ ου η αίτηση 1: κα Κ. Μενοίκου Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε στις 22.12.16 και με αυτήν η Αιτήτρια ζητά την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος: «Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται ο Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός Πάφου να μην μεταβιβάσει και τιτλοποιήσει επ' όνοματι του Καθ' ου η αίτηση αρ, 1 Ελευθέριου Πενταρά το ακίνητο υπ' αριθμό εγγραφής 0/41742, του Φ/Σχ. 0/2-148-349, τεμάχιο 1618 στην ενορία Άγιος Θεόδωρος στον Δήμο Πάφου.» Την ίδια ημερομηνία καταχωρήθηκε μονομερώς και η υπό κρίση αίτηση η οποία ορίστηκε από το Πρωτοκολλητείο στις 27.12.
- Το Δικαστήριο επιλαμβανόμενο της επίδικης αίτησης στις 27.12.16 έδωσε οδηγίες όπως καταστεί δια κλήσεως και επιδοθεί στους Καθ' ων η αίτηση ορίζοντας την προς το σκοπό αυτό στις 03.02.
- Με την υπό κρίση αίτηση η Αιτήτρια ζητά την έκδοση του ακόλουθου προσωρινού διατάγματος: «(α) Προσωρινό Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται Καθ' ου η αίτηση αρ.2 Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός Πάφου να μην μεταβιβάσει και τιτλοποιήσει επ' ονόματι του Καθ' ου η αίτηση αρ.1 Ελευθέριου Πενταρά το ακίνητο υπ' αριθμό εγγραφής 0/41742 του Φ/Σχ. 0/2-148-349, τεμάχιο 1618 στην ενορία Άγιος Θεόδωρος στο Δήμο Πάφου μέχρι οριστικής εκδικάσεως της κυρίως αίτησης.» Η υπό κρίση αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Χαράλαμπου Όθωνος, διευθυντή της Αιτήτριας. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι στις 04.05.16 υπό την ιδιότητά του ως διευθυντής της Αιτήτριας έλαβε επιστολή του Καθ' ου η αίτηση 2 με την οποία ενημερωνόταν, ανάμεσα σε άλλα, ότι ο Καθ' ου η αίτηση 2 προτίθετο να προχωρήσει στη μεταβίβαση του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/41742, Φ/Σχ. 0/2-148-349, τεμάχιο 1618 στην ενορία Άγιος Θεόδωρος (στο εξής το «ακίνητο») στο όνομα του Καθ' ου η αίτηση 1 δυνάμει της σύμβασης με αρ. ΠΩΕ58/
- Η προαναφερόμενη επιστολή (Τεκμήριο 1 της αίτησης) προνοούσε επίσης για τη δυνατότητα της Αιτήτριας να υποβάλει ένσταση εναντίον της πρόθεσης του Καθ' ου η αίτηση
- Η Αιτήτρια όντως στις 07.06.16 υπέβαλε ένσταση (Τεκμήριο 2 της αίτησης) αναφέροντας ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές του υποχρεώσεις και επισύναψε προς το σκοπό αυτό αναλυτική κατάσταση του οφειλόμενου ποσού. Στις 27.09.16 ο Καθ' ου η αίτηση 2 κοινοποίησε στην Αιτήτρια επιστολή που απέστειλε στον Καθ' ου η αίτηση 1 (Τεκμήριο 3 της αίτησης) με την οποία καλούσε τον τελευταίο όπως προχωρήσει είτε στην υλοποίηση των συμβατικών του υποχρεώσεων, είτε στην υποβολή ένστασης προσκομίζοντας τα απαραίτητα αποδεικτικά στοιχεία. Ακολούθως ο Καθ' ου η αίτηση 2 με νέα επιστολή του ημερ. 01.11.16 (Τεκμήριο 4 της αίτησης) πληροφόρησε την Αιτήτρια ότι η ένσταση της απορρίφθηκε καθώς ο Καθ' ου η Αίτηση 1 υπέγραψε σχετική δήλωση με την οποία υποστηρίζει ότι έχει καταβάλει όλες τις οφειλές του στις αρμόδιες Φορολογικές Αρχές. Περαιτέρω, με την εν λόγω επιστολή η Αιτήτρια ενημερωνόταν ότι ο Διευθυντής θα προχωρήσει στη μεταβίβαση του ακινήτου στο όνομα του Καθ' ου η αίτηση 1 εκτός εάν προσκομιστεί εντός 30 ημερών διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει διαφορετικά. Ο ενόρκως δηλών ισχυρίζεται ότι η δήλωση που υπέγραψε ο Καθ' ου η αίτηση 1 και περιλαμβάνεται στο Τεκμήριο 4 δεν κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια. Σε κάθε περίπτωση η εν λόγω δήλωση είναι κοινή για όλες τις υποθέσεις παρόμοιας φύσης με την παρούσα και σε αυτήν απλώς αναφέρεται κατά γενικό και αόριστο τρόπο ότι ο εκάστοτε αγοραστής έχει εξοφλήσει τις συμβατικές του υποχρεώσεις καθώς επίσης και τις οφειλές του στις αρμόδιες Φορολογικές Αρχές. Επιπρόσθετα, ισχυρίζεται ότι ο Καθ' ου η αίτηση 1 δεν εκπλήρωσε τις συμβατικές του υποχρεώσεις έναντι της Αιτήτριας, αλλά ούτε και έναντι των Φορολογικών Αρχών αφού εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτα συγκεκριμένα ποσά, ενώ άλλα ποσά έχουν καταβληθεί από την Αιτήτρια για λογαριασμό του Καθ' ου η αίτηση 1 και επομένως ο τελευταίος οφείλει να τα πληρώσει στην Αιτήτρια. Συγκεκριμένα το συνολικό ποσό που οφείλει να καταβάλει ο Καθ' ου η αίτηση 1 ανέρχεται σε €45.238,
- Καταλήγοντας, ο ενόρκως δηλών υποστηρίζει ότι ο Διευθυντής δεν νομιμοποιείται να προχωρήσει στη μεταβίβαση του ακινήτου και εξ' όσων πληροφορείται από το δικηγόρο της Αιτήτριας συντρέχουν όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για τη χορήγηση του αιτούμενου διατάγματος. Ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης καταχωρήθηκε μόνο εκ μέρους του Καθ' ου η αίτηση 1, καθώς ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 2 δήλωσε στις 03.01.17 ότι ο τελευταίος δεν φέρει ένσταση στην έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Με την ένστασή του ο Καθ' ου η αίτηση 1 εγείρει δώδεκα συνολικά λόγους ένστασης, οι οποίοι όμως μπορούν να κατηγοριοποιηθούν ως κατωτέρω: Με την παρούσα υπόθεση δεν προσβάλλεται η εγκυρότητα οποιασδήποτε απόφασης του Καθ' ου η αίτηση 2 και ως εκ τούτου είναι παράτυπη, αντινομική, και καταδικασμένη σε αποτυχία, αφού δεν αποκαλύπτεται κανένας λόγος που να άπτεται της εγκυρότητας οποιασδήποτε απόφασης. Η υπό κρίση αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την χορήγηση του αιτούμενου διατάγματος. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή έχει καταχωρηθεί καθυστερημένα. Ο Καθ΄ου η αίτηση 1 έχει εκπληρώσει όλες τις συμβατικές υποχρεώσεις του. Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση 1 ο οποίος, αφού επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης, ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε πως το τίμημα πώλησης του ακινήτου συμφωνήθηκε στο ποσό των Λ.Κ. 52.000 και επιπρόσθετα για τις επιπλέον εργασίες συμφωνήθηκε το ποσό των Λ.Κ. 5.
- Επίσης δεν αποκαλύπτεται ότι τα προαναφερόμενα ποσά έχουν πλήρως εξοφληθεί και ουδέν ποσό οφείλει στην Αιτήτρια. Επιπρόσθετα, ο Καθ' ου η αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι έχει καταβάλει όλους τους σχετικούς φόρους και τέλη που απαιτούνται για τη μεταβίβαση του ακινήτου προς όφελος του. Εν κατακλείδι ο Καθ' ου η αίτηση 1 αναφέρει ότι, στη βάση πληροφόρησης που έχει λάβει από τον δικηγόρο του, η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί καθώς η Αιτήτρια δεν νομιμοποιείται στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των γραπτών αγορεύσεων τους επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους. Νομική πτυχή Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται ουσιαστικά επί του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/60(στο εξής ο «Νόμος»). Το άρθρο 32 του Νόμου έχει τύχει πλούσιας και εκτεταμένης ανάλυσης από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σειρά υποθέσεων [βλ. μεταξύ άλλων, Acropol Shipping Co. Ltd ν. Petros I. Rossis
(1976)1. C.L.R. 38, Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 C.L.R 557, Ζεμενίδης ν. Ζεμενίδου
(1992)1 Α.Α.Δ. 54, Τσιολάκκη κ. ά. ν. Στυλιανίδης
(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 282 κ. ά.]) όπου και καθορίστηκαν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν προκειμένου το Δικαστήριο να μπορεί να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια και να εκδώσει παρεμπίπτοντα διατάγματα που θα έκρινε δίκαια ή πρόσφορα. Οι προϋποθέσεις έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος δυνάμει του άρθρου 32 του Νόμου είναι οι ακόλουθες τρεις: (α) Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. (β) Ύπαρξη πιθανότητας ότι ο Αιτητής δικαιούται σε θεραπεία. (γ) Θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο εκτός αν εκδοθεί το ενδιάμεσο διάταγμα. Η πρώτη προϋπόθεση που τίθεται από το άρθρο 32 του Νόμου και αφορά την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση έχει ερμηνευθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μία συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα [Odysseos v. Pieris Estates
(1982)1 CLR 557]. Η δεύτερη προϋπόθεση που αφορά την ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, έχει ερμηνευθεί ότι περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Σύμφωνα με την Odysseos (ανωτέρω), η πιθανότητα στα πλαίσια του άρθρου 32, απαιτεί από τον Αιτητή να δείξει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό εξετάζει τη μαρτυρία, χωρίς ωστόσο να προχωρεί σε αξιολόγησή της, αφού το μόνο που απαιτείται είναι απλή πιθανότητα επιτυχίας. Ουσιαστικά, οι πρώτες δύο προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, είναι σε κάποιο βαθμό αλληλένδετες, υπό την έννοια ότι κατά την εξέταση της πρώτης προϋπόθεσης η βάση της αίτησης έχει άμεση σχέση με τη νομική θεμελίωση της αξίωσης, ενώ η δεύτερη προϋπόθεση προχωρεί και στην εξέταση της προσφερόμενης μαρτυρίας για την πραγματική θεμελίωση της αίτησης. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32, αφορά το κατά πόσο χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι αδύνατο ή δύσκολο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Για να αποδειχθούν οι τρεις πιο πάνω αναφερόμενες προϋποθέσεις ο Αιτητής πρέπει να παραθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου το υπόβαθρο της μαρτυρίας η οποία θα χρειαστεί με σκοπό μόνο να δικαιολογήσει την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος [The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263]. Αφότου το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι έχουν αποδειχθεί οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, προχωρεί στην εξέταση του ισοζυγίου της ευχέρειας. Συμπεράσματα Ο βασικότερος λόγος ένστασης που εγείρεται από τον Καθ' ου η αίτηση 1 εντοπίζεται στο επιχείρημα ότι με την κυρίως αίτηση δεν προσβάλλεται οποιαδήποτε απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου και δεν αποκαλύπτεται οποιοσδήποτε λόγος που να άπτεται της εγκυρότητας οποιασδήποτε απόφασης. Ο συγκεκριμένος λόγος ένστασης θέτει υπό αμφισβήτηση τη συνδρομή των πρώτων δύο κριτήριων του άρθρου 32 του Νόμου, ήτοι την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης και ορατού ενδεχομένου επιτυχίας. Το εν λόγω ζήτημα αναπτύσσεται και στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 1, ο οποίος αναφέρει ότι η μοναδική επιδίωξη της Αιτήτριας είναι η ακύρωση της μεταβίβασης του ακινήτου χωρίς όμως να προσβάλλεται οποιαδήποτε απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου. Στην αντίπερα όχθη ο ευπαίδευτος συνήγορος της Αιτήτριας στη δική του αγόρευση δεν σχολιάζει το συγκεκριμένο ζήτημα και περιορίζεται στη γενική εισήγηση ότι συντρέχουν και οι τρείς προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Νόμου. Πιο πάνω έχει ήδη παρατεθεί αυτούσια η διεκδικούμενη θεραπεία στα πλαίσια της κυρίως αίτησης. Το λεκτικό της είναι ξεκάθαρο και σε αυτό δεν υπάρχει αναφορά σε απόφαση του Διευθυντή του Κτηματολογίου, παρά μόνο επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται στον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Πάφου να προχωρήσει στη μεταβίβαση του ακινήτου επ' ονόματι του Καθ' ου η αίτηση 1. Στη νομική βάση της κυρίως αίτησης αναφέρεται ότι αυτή βασίζεται στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο, Ν. 9/1965. Η κυρίως αίτηση επομένως συνιστά έφεση δυνάμει του άρθρου 51
(1)του Ν.9/1965 (παρά το ότι δεν αναφέρεται το συγκεκριμένο άρθρο στη νομική της βάση), το οποίο έχει ως εξής: «51.-
(1)Παν πρόσωπον ούτινος τα νόμιμα συμφέροντα παραβλάπτονται εξ οιασδήποτε διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου, δύναται εντός τριάκοντα ημερών από της κοινοποιήσεως εις αυτόν των άνω να υποβάλη έφεσιν τω Επαρχιακώ Δικαστηρίω( επί τούτω αι διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Νόμου και των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμησις) Κανονισμών θα τυγχάνωσι, τηρουμένων των αναλογιών, εφαρμογής επί της τοιαύτης εφέσεως ως και επί εφέσεως ασκηθείσης δυνάμει των διατάξεων του ειρημένου Νόμου. Νοείται ότι το Ανώτατον Δικαστήριον δύναται να εκδώση Κανονισμούς δι' οιονδήποτε ζήτημα ή διαδικασίαν αγομένην ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου.» Η διατύπωση του εν λόγω άρθρου δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία ότι αυτό το οποίο μπορεί να προσβληθεί με την υποβολή έφεσης είναι οποιαδήποτε διαταγή, γνωστοποίηση ή απόφαση του Διευθυντή. Όπως ήδη αναφέρθηκε στην προκείμενη περίπτωση δεν προσβάλλεται οποιαδήποτε διαταγή, γνωστοποίηση ή απόφαση του Διευθυντή. Δεν παραβλέπω ότι θα μπορούσε να προβληθεί το επιχείρημα ότι μέσα από τα γεγονότα που υποστηρίζουν την αίτηση - έφεση και εμφαίνονται στην ένορκη δήλωση του διευθυντή της Αιτήτριας προκύπτει ότι ουσιαστικά προσβάλλεται η απόφαση του Διευθυντή ημερομηνίας 01.11.16 με την οποία πληροφόρησε την Αιτήτρια ότι απορρίφθηκε η ένσταση της (Τεκμήριο 4 της αίτησης). Το ζήτημα όμως δεν είναι τόσο απλό αφού η αίτηση - έφεση, όπως καταχωρήθηκε, παρουσιάζει θεμελιώδη, κατά την άποψη μου, ελαττώματα. Συγκεκριμένα, στην αίτηση - έφεση δεν καταγράφονται οι λόγοι έφεσης εναντίον της διαταγής, γνωστοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή. Το άρθρο 51
(1)του Ν.9/65 προνοεί ότι σε περίπτωση έφεσης τυγχάνουν εφαρμογής οι περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμοί. Οι κανονισμοί 5
(1)και 7 των προαναφερόμενων Κανονισμών διαλαμβάνουν τα ακόλουθα: «5.
(1)Except as hereinbefore in these Rules or by Law otherwise expressed, all appeals and apllicatios to the Court under the Law shall be made by summons in Form 2, with such variations as circumstances may require, and shall be supported by affidavit or affidavits of the facts relied upon, and filed with the Registrar together with a copy of the Director's order, notice or decision appealed against. «
- Every summons (Form 2) originating an appeal or application under these rules shall state the grounds of such appeal or application. No grounds other than those so stated shall (except with the leave of the Court hearing the appeal or application and on such terms as the Court may think just) be allowed to be taken by the applicant at the hearing of the appeal or application.» Περαιτέρω, ο Τύπος 2 επί του οποίου θα έπρεπε να καταχωρηθεί η υπό παρούσα αίτηση - έφεση έχει ως ακολούθως: "FORM
- APPEAL/APPLICATION BY SUMMONS. (Rule 5). In the District Court of........... No. ..... of 19..... In the matter of the Immovable Property (Tenure, Registration and Valuation) Law, Cap. 231, section ................... Between: A.B. Applicant, and C.D. Respondent. Let all parties concerned attend the Court at.......on the......day of........., 19...... , at the hour of...in the.......noon, on the hearing of an appeal/application whereby the above-named applicant appeals applies (a)............. The Director's order/notice/decision dated............ is attached to the summons. The appeal/application is based on (b)................ The grounds of appeal/application and the reasons therefor are (c).......................... The facts relied upon are set out in the accompanying affidavit of A.B. of ................... dated the day of...........,19........... This summons was taken out by the applicant in person (or by E.F., advocate for the applicant). Address for service: ............ (Signed) Advocate for Applicant. Filed on the.......... day of......, 19......... Fixed for hearing on the day of......, 19.........., at the hour of ...............in the.............noon. To(d)................ Registrar. (a) Set out order, notice or decision of the Director appealed against, or order or direction applied for. (b) Set out specific section of Law or specific Rule of Court. (c) Each ground and the reasons therefor should be stated separately and fully (cf. Rule 7). (d) State name and address of person to be served with the summons; and on form filed in Court give names and addresses of every such person." Συγκρίνοντας τις προαναφερόμενες πρόνοιες των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956 με την επίδικη αίτηση - έφεση είναι φανερό ότι η τελευταία καταχωρήθηκε παράτυπα, αφού δεν καταγράφονται σε αυτήν οι λόγοι της έφεσης, παρά μόνο αναφέρονται τα γεγονότα επί των οποίων η Αιτήτρια βασίζει την αίτηση - έφεση. Τα εν λόγω γεγονότα ωστόσο δεν θα έπρεπε να περιλαμβάνονται στο σώμα της έφεσης διότι δεν αποτελούν λόγους έφεσης, αλλά, ως γεγονότα, θα έπρεπε να περιλαμβάνονται μόνο στην ένορκη δήλωση που την υποστηρίζει. Είναι ένα πράγμα οι λόγοι έφεσης και άλλο τα γεγονότα που τους στηρίζουν. Στην υπόθεση YUGOS FINANCE BV v. HALEBAY HOLDINGS LTD
(2013)1 Α Α.Α.Δ 569, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με τη Δ.48 θ.4
(1)των Θεσμών πολιτικής Δικονομίας τα οποία, κατ' αναλογία, θεωρώ ότι εφαρμόζονται και στην παρούσα περίπτωση (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Σύμφωνα με τις επιτακτικές πρόνοιες της Δ.48, κ.4
(1), όπως τροποποιήθηκε, 23.12.1999, οι λόγοι ένστασης θα πρέπει να εξειδικεύονται και κάθε ειδοποίηση ένστασης πρέπει να είναι σύμφωνη με τον Τύπο 47. ......... Όμως είναι άλλο πράγμα οι λόγοι ένστασης και άλλο τα γεγονότα πάνω στα οποία αυτοί στηρίζονται.» Η απουσία λόγων έφεσης πλήττει το θεμέλιο της παρούσας διαδικασίας, αφού σύμφωνα με τον κανονισμό 7 το Δικαστήριο μπορεί να εξετάσει μόνο τους καταγεγραμμένους λόγους έφεσης και μόνο κατόπιν αδείας του μπορεί να εξετάσει άλλους λόγους. Στην προκείμενη περίπτωση δεν καταγράφονται καν λόγοι έφεσης και ουσιαστικά δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εξέταση. Επομένως, ακόμα και αν μπορούσε να ξεπεραστεί το πρόβλημα της μη προσβολής οποιασδήποτε διαταγής, γνωστοποίησης ή απόφασης του Διευθυντή (πράγμα το οποίο δεν αποφασίζεται στα πλαίσια της παρούσας απόφασης) δεν θα μπορούσε να ξεπεραστεί το γεγονός ότι δεν καταγράφονται λόγοι έφεσης. Κατά συνέπεια στην απουσία λόγων έφεσης δεν αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση, ούτε ασφαλώς και ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η έφεση έχει πρωτογενή χαρακτήρα εφόσον με αυτή σηματοδοτείται η έναρξη πολιτικής διαδικασίας (βλ. και κανονισμό 7). Στην υπόθεση Ιωακείμ ν. Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ (Αρ.1)
(2003)1 Α Α.Α.Δ 198 ειπώθηκαν τα ακόλουθα: "Ας λεχθεί εδώ ότι ο όρος «αγωγή» δεν περιορίζεται στη διαδικασία που ξεκινά με κλητήριο ένταλμα. Η έννοια έχει ευρύτερο νοηματικό περιεχόμενο. Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις της Διαταγής 1, Θεσμός 2: «αγωγή» σημαίνει πολιτική διαδικασία που αρχίζει με ένταλμα ή οποιοδήποτε άλλο τρόπο, όπως μπορεί να καθορίζεται από οποιοδήποτε νόμο ή διαδικαστικούς κανονισμούς." Επομένως, το σώμα της αίτησης - έφεσης ενέχει χαρακτήρα δικογράφου και σύμφωνα με την Odysseos v. Pieris Estates (ανωτέρω) η εξέταση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση γίνεται στη βάση των δικογράφων. Όπως κατ' επανάληψη λέχθηκε στη νομολογία τα επίδικα θέματα προσδιορίζονται μέσα από τα δικόγραφα (Παπαγεωργίου ν. Κλάππα
(1991)1 Α.Α.Δ. 24 και Μελάς ν. Κυριάκου
(2003)1Β Α.Α.Δ. 826). Κατ' αναλογία στην προκείμενη περίπτωση η απουσία λόγων έφεσης σημαίνει και απουσία προσδιορισμού των επίδικων θεμάτων και επομένως μη θεμελίωση αγώγιμου δικαιώματος. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των Igor Zhigachov κ.α
(2013)1Α Α.Α.Δ 133 τονίστηκε ότι μία αίτηση για παρεμπίπτoν διάταγμα υποβάλλεται στα πλαίσια ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος: «Είναι θεμελιωμένο ότι αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα υποβάλλεται στα πλαίσια ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος το οποίο δίνει δικαίωμα στον αιτητή, σε ουσιαστική θεραπεία. Ένα παρεμπίπτον διάταγμα δεν παρέχει, από μόνο του, αγώγιμο δικαίωμα. Είναι απλά επικουρικό σε ουσιαστική αξίωση που προβάλλεται στα πλαίσια αγωγής (Δέστε: την απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Fourie v. Le Roux [2007] 1 W.L.R. 320). Στην υπόθεση εκείνη έγινε ευρεία αναφορά σε προηγούμενη αγγλική νομολογία και ειδικά στην απόφαση The Siskina [1979] AC 210 (της οποίας το αποτέλεσμα ανατράπηκε με αγγλική νομοθετική παρέμβαση, αλλά δεν διαφοροποιεί το σκεπτικό της για σκοπούς της παρούσας απόφασης), στην οποίαν τονίστηκε ότι το δικαίωμα σε παρεμπίπτον διάταγμα δεν συνιστά (από μόνο του) αγώγιμο δικαίωμα, δεν υφίσταται από μόνο του, εξαρτάται από την ύπαρξη, ήδη υπάρχοντος, αγώγιμου δικαιώματος και είναι επικουρικό και παρεμφερές προς το, ήδη υπάρχον, αγώγιμο δικαίωμα.» Για του λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω πιο πάνω κρίνω ότι τα πρώτα δύο κριτήρια του άρθρου 32 του Νόμου δεν πληρούνται, αφού, όπως είναι καταχωρημένη η έφεση, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για συζητήσιμη υπόθεση και ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας. Κατά συνέπεια η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Καθ' ου η αίτηση 1 και εναντίον της Αιτήτριας όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της παρούσας υπόθεσης. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim (Aναφορά: Προσωρινό διάταγμα-απουσία λόγω έφεση-μη πλήρωση κριτηρίων α.32-απουσία αγώγιμου δικαιώματος) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο