Αίτηση από: Χαράλαμπο Αργυρίδη ν. Αναφορικά με την εταιρεία EMINA TOURIST CO LIMITED, Αρ. Αίτησης: 2/2016, 23/6/2017

(1)Η αίτηση δεν έχει επιδοθεί στον Έφορο Εταιρειών.

(2)Το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επιδικάσει θεραπεία που δεν τυγχάνει εξειδίκευσης στην αίτηση και/ή να επιδικάσει θεραπεία άλλη από αυτή που αιτείται ο Αιτητής.

(3)Η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη χωρίς να έχει έρεισμα στους διαδικαστικούς κανονισμούς, τη νομολογία και τη δικαστηριακή πρακτική.

(4)Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 202 και 211 του Κεφ.113 για να δικαιολογείται η χορήγηση της αιτούμενης θεραπείας.

(5)Η αίτηση είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητική, αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη καθυστέρηση.

(6)Τυχόν έκδοση του αιτουμένου διατάγματος θα επηρεάσει δυσμενώς τα συνταγματικά και νόμιμα δικαιώματα του Καθ' ου η αίτηση 2 προκαλώντας του ανεπανόρθωτη αδικία ως μέτοχο και/ή διευθυντή της Καθ' ης η αίτησης 1.

(7)Επί της Καθ' ης η αίτησης 1 τρίτα πρόσωπα έχουν συμφέροντα σε ακίνητα δικής της ιδιοκτησίας, τα οποία δεν έλαβαν γνώση της παρούσας διαδικασίας και τυχόν εκκαθάρισης της εν λόγω εταιρείας θα επηρεάσει άμεσα τα δικαιώματα αυτών των τρίτων ατόμων. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης στηρίζεται στις Διαταγές 36, 39 και 48 των Διαδικαστικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα άρθρα 2, 13, 202, 211(στ), 213 και Πρώτο Παράρτημα (Πίνακας Α) του Περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ.113), στους περί Εταιρειών Κανονισμούς του 1933 (Companies Rules 1933) ως έχουν τροποποιηθεί, στο άρθρο 210 του αγγλικού Companies Act 1948, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στο άρθρο 30 του Συντάγματος, στο άρθρο 29 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960 (Ν.14/60), στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958 (The Annual Practice 1958), στο κοινοδίκαιο, στις αρχές επιείκειας, στη γενική πρακτική, στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ' ου η αίτηση 2, στην οποία περιέχονται γεγονότα και επισυνάπτονται εννέα τεκμήρια που κατά τη γνώμη του τεκμηριώνουν τους λόγους ένστασης και κατ' επέκταση δικαιολογούν την απόρριψη της αίτησης. Συνοψίζοντας το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση μπορεί να λεχθεί κατ' αρχήν ότι επιβεβαιώνεται το νομικό καθεστώς της Καθ' ης η αίτησης 1 που είχε δηλωθεί από τον Αιτητή στη δική του ένορκη δήλωση. Πιστοποιητικά Εφόρου Εταιρειών που δείχνουν το καθεστώς ιδιοκτησίας, διοίκησης και λειτουργίας της Καθ' ης η αίτησης 1 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Α' ενώ αντίγραφο ιδρυτικού εγγράφου και καταστατικού της εν λόγω εταιρείας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Β'. Η Καθ' ης η αίτηση 1 ασχολείται με την αγορά και αξιοποίηση ακινήτων εντός της Κυπριακής Δημοκρατίας και σήμερα είναι ιδιοκτήτρια 28 ακινήτων, η αξία των οποίων υπερβαίνει τα €2.000.

1. Πιστοποιητικό έρευνας της ακίνητης περιουσίας της Καθ' ης η αίτησης 2 επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 'Γ'. Ακολούθως γίνεται αναφορά της αστικής διαμάχης που υφίσταται μεταξύ της Καθ' ης η αίτησης 1 και της εταιρείας Coralo Constructions Limited με την εκκρεμούσα αγωγή υπ' αριθμό 520/
2. Παράλληλα επιβεβαιώνεται το νομικό καθεστώς λειτουργίας, διοίκησης και ιδιοκτησίας της εταιρείας Coralo καθώς και τα γεγονότα γύρω από την πιο εκκρεμούσα αγωγή που οδήγησαν στην ακύρωση του σημειώματος εμφάνισης που είχε καταχωρήσει η Καθ' ης η αίτηση 1 με την ενδιάμεση απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου ημερομηνίας 10.11.15, όπως αυτά είχαν αρχικά αναφερθεί από τον Αιτητή στην ένορκη δήλωση του. Σε σχέση με τα πιο πάνω επισυνάπτονται αντίγραφα πιστοποιητικών Εφόρου Εταιρειών για την εταιρεία εταιρείας Coralo ως Τεκμήριο 'Δ', δικογράφων της αγωγής υπ' αριθμό 520/14 ως Τεκμήριο 'Ε', επιστολής ημερομηνίας 03.04.14 που ήταν η αρχική αντίδραση του Καθ' ου η αίτηση 2 (ενόρκως δηλών στην ένσταση) στην καταχώρηση της πιο πάνω αγωγής ως Τεκμήριο 'Στ' και της προαναφερόμενης ενδιάμεσης δικαστικής απόφασης ως Τεκμήριο 'Ζ'. Σύμφωνα ακόμη με τον ενόρκως δηλών (Καθ' ου η αίτηση 2), μετά την έκδοση της ενδιάμεσης δικαστικής απόφασης στην αγωγή υπ' αριθμό 520/2014 ο ίδιος ανέλαβε πρωτοβουλία για άρση του αδιεξόδου που δημιουργήθηκε μέσω συζήτησης και λήψης απόφασης ως προς το ποιος δικηγόρος θα εκπροσωπούσε την Καθ' ης η αίτηση 1 στην εν λόγω αγωγή. Επ' αυτού ο Καθ' ου η αίτηση 2 τροχιοδρόμησε δύο συνεδριάσεις του διοικητικού συμβουλίου της Καθ' ης η αίτησης 1 με επίδοση ισάριθμων επιστολών στον Αιτητή, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στις 02.12.15 και 15.01.16 χωρίς όμως να υπάρξει αποτέλεσμα επειδή, ως ισχυρίζεται ο ενόρκως δηλών, Αιτητής επέμενε να διοριστεί δικηγόρος της δικής του αρεσκείας και συγκεκριμένα το δικηγορικό γραφείο που είχε αρχικά διορίσει για να υπερασπιστεί την Καθ' ης η αίτησης 1 στην αγωγή υπ' αριθμό 520/2014 και στη συνέχεια ο διορισμός του ακυρώθηκε από το Δικαστήριο. Αντίγραφο των επιστολών αυτών με ένορκες δηλώσεις επίδοσης τους επισυνάπτονται ως Τεκμήρια 'Η' και 'Θ' αντίστοιχα. Ο Καθ' ου η αίτηση 2 απορρίπτει τη θέση του Αιτητή ότι ο ίδιος προκαλεί προβλήματα διορισμού δικηγόρου και παραπέμπει στις προσπάθειες που κατέβαλε για άρση του αδιεξόδου. Όπως ο Καθ' ου η αίτηση 2 εξηγεί, η Καθ' ης η αίτηση 1 είναι ανεξάρτητη νομική οντότητα που διαθέτει τα δικά της συμφέροντα και υποχρεώσεις με δικαίωμα να τα προστατεύσει. Επίσης, κατόπιν συμβουλής που είχε από το δικηγόρο του, ο Καθ' ου η αίτηση 2 αναφέρει ότι η αδυναμία λήψης απόφασης στο διορισμό δικηγόρου για την εκπροσώπηση της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας στην αγωγή υπ' αριθμό 520/2014 δεν αποτελεί λόγο που δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της εν λόγω εταιρείας δυνάμει των προνοιών του άρθρου 211 του Κεφ.
3. Την ίδια στιγμή είναι η θέση του Καθ' ου η αίτηση 2 ότι τα όσα ο Αιτητής προβάλλει δεν ικανοποιούν την χορήγηση εναλλακτικής θεραπείας προς αποφυγή της εκκαθάρισης. Σύμφωνα περαιτέρω με τον Καθ' ου η αίτηση 2, ο Αιτητής ουδέποτε ισχυρίστηκε ότι οι υποθέσεις της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας διεξάγονται κατά τρόπο καταπιεστικό για τον ίδιο. Ο Καθ' ου η αίτηση 2 θεωρεί ότι αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα θα προκληθεί δυσμενής επηρεασμός και αδικία εις βάρος του αφού δεν θα διοριστεί ανεξάρτητος δικηγόρος, ως είναι ο στόχος του που προσπάθησε να πετύχει με τη λήψη ενεργειών, αλλά ο ίδιος δικηγόρος που εκπροσωπεί τον Αιτητή και τη σύζυγο του στην προαναφερόμενη αγωγή. Στα πλαίσια εκδίκασης της παρούσας υπόθεσης το περιεχόμενο των ενόρκων δηλώσεων καθώς και τα επισυνημμένα σ' αυτές τεκμήρια αποτελούν μέρος του μαρτυρικού υλικού που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο. Επιπλέον κομμάτι του μαρτυρικού υλικού αποτελεί η ένορκη μαρτυρία των ενόρκως δηλούντων (Αιτητή και Καθ' ου η αίτηση 2) που αντλήθηκε μέσα από την αντεξέταση τους. Αντεξεταζόμενος ο Αιτητής ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι ο ίδιος και χωρίς να διαβουλευθεί με τον Καθ' ου η αίτηση 2 αποφάσισε να διορίσει τον δικηγόρο που επέλεξε και πίστευε ότι μπορούσε να αντιπροσωπεύσει επαρκώς τα συμφέροντα της Αιτήτριας στα πλαίσια της αγωγής υπ' αριθμό 520/2014 θεωρώντας ότι ο συνέταιρος του (Καθ' ου η αίτηση 2) δεν ήταν σε θέση να βοηθήσει επειδή εκπροσωπούσε την εταιρεία Coralo που διεκδικούσε αποζημιώσεις από την Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία. Σύμφωνα με τον Αιτητή ο Καθ' ου η αίτηση 2 δεν ενδιαφερόταν να πληρωθούν φορολογικές υποχρεώσεις της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας συνολικού ύψους €14.000 με αποτέλεσμα περιουσία της εταιρείας αυτής να επιβαρυνθεί με memo. Ήταν ο ίδιος που εξέδωσε επιταγές για την πληρωμή των φορολογικών εκκρεμοτήτων. Σύμφωνα ακόμη με τον Αιτητή η εταιρεία Coralo συντηρείτο από την Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία. Αναφερόμενος στις προσπάθειες για εξεύρεσης λύσης ο Αιτητής είπε ότι απέτυχαν λόγω της επιμονής του Καθ' ου η αίτηση 2 να διορίσει δικηγόρο συγγενικό του πρόσωπο και κανένα άλλο. Αντεξεταζόμενος ο Καθ' ου η αίτηση 2 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως ως ο μοναδικός διευθυντής και κάτοχος πλειοψηφίας των προνομιούχων μετοχών της εταιρείας Coralo που είναι έδωσε οδηγίες, εκ μέρους και για λογαριασμό της εν λόγω εταιρείας, για την καταχώρηση της αγωγής υπ' αριθμό 520/2014 εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας αξιώνοντας πληρωμή ποσού πέραν των €2.000.000 επειδή θεωρεί ότι η τελευταία το οφείλει. Όπως είπε, προκειμένου να υποστηριχθεί η αξίωση της εταιρείας Coralo στα πλαίσια της προαναφερόμενης αγωγής, ο ίδιος σκοπεύει να δώσει μαρτυρία εκ μέρους της εν λόγω εταιρείας. Στην αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος του Αιτητή ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι από την προσαχθείσα μαρτυρία αποκαλύπτεται όχι μόνο σύγκρουση συμφερόντων του Καθ' ου η αίτηση 2 στην άσκηση του καθήκοντος του ως διευθυντής της Καθ' ης η αίτησης 1 αλλά και πρόθεση του να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της εταιρείας Coralo που προωθεί εις βάρος της Καθ' ης η αίτησης
4. Είναι η θέση του εν λόγω συνηγόρου ότι η απαίτηση και επιδίωξη του Καθ' ου η αίτηση 2 να έχει ανάμιξη στο διορισμό δικηγόρου και στο χειρισμό της προαναφερόμενης αγωγής εκ μέρους της Καθ' ης η αίτησης 1 εμποδίζοντας την ορθή και κατάλληλη νομική εκπροσώπηση της εν λόγω εταιρείας αποτελεί καταπιεστικό τρόπο διεξαγωγής των υποθέσεων της εις βάρος του Αιτητή που είναι μέτοχος. Σύμφωνα με τον κύριο Κορακίδη το ναυάγιο διορισμού δικηγόρου στην προκειμένη περίπτωση δικαιολογεί την εκκαθάριση της, η οποία όμως θα επηρεάσει δυσμενώς τόσο την Καθ' ης η αίτηση 1 όσο και τον Αιτητή ως μέτοχο της. Κατά τη γνώμη του συνηγόρου του Αιτητή, ο οποίος παρέπεμψε το Δικαστήριο σε νομολογία που θεωρεί ότι υποστηρίζει την εκδοχή του πελάτη του, οι προϋποθέσεις του άρθρου 202 του Κεφ.113 πληρούνται και έτσι δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος που αν χορηγηθεί θα διασφαλιστεί η ορθή εκπροσώπηση της Καθ' ης η αίτησης 1 χωρίς να ζημιώσει οποιοσδήποτε ενώ παράλληλα θα εμποδιστεί ο Καθ' ου η αίτηση 2 να προσποριστεί όφελος υπό τον μανδύα άλλης του εταιρείας (Coralo). Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία του ευπαιδεύτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 2, ο οποίος ευσεβάστως ισχυρίστηκε ότι από την μαρτυρία που προσκομίστηκε αναδύθηκε η κακή σχέση του Αιτητή με τον Καθ' ου η αίτηση 2 καθώς και η πλήρης έλλειψη επικοινωνίας, συνεννόησης και εμπιστοσύνης μεταξύ των ατόμων αυτών καθιστώντας έτσι αδύνατη τη συνέχιση διεξαγωγής των εργασιών της και κατ' επέκταση τη λειτουργία της. Με αναφορά σε πρόνοιες του Κεφ.113 και με παραπομπή σε νομολογία ο εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η παρούσα περίπτωση δεν αποτελεί καταπίεση της μειοψηφίας (oppression of minority) από την πλειοψηφία αλλά ύπαρξη complete deadlock, όπως χαρακτηριστικά είπε. Καταλήγοντας ο κύριος Φακοντής ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι δεν τυγχάνουν εφαρμογής οι πρόνοιες του άρθρου 212 του Κεφ.113 και κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την αίτηση. Νομική Πτυχή: Είναι γνωστό στο κυπριακό νομικό σύστημα ότι μία εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών, η οποία έχει νόμιμα συσταθεί και εγγραφεί στο μητρώο του εφόρου εταιρειών σύμφωνα με τις πρόνοιες του Περί Εταιρειών Νόμου (Κεφ.113) που είναι η κατ' εξοχήν νομοθεσία που διέπει το εταιρικό δίκαιο, αποτελεί ανεξάρτητη και αυτοτελή νομική οντότητα ξεχωριστή από τους μετόχους της (Καλησπέρα v. Δρυάδη

(1998)1 Α.Α.Δ. 867, Σολωμού v. Εταιρεία Vineyard View Tourist Enterprises Ltd

(1998)1Α Α.Α.Δ. 300). Ως ξεχωριστό νομικό πρόσωπο που είναι η εταιρεία δύναται να ενάγει και να ενάγεται υπό την εγγεγραμμένη επωνυμία της. Οι δραστηριότητες της εταιρείας ασκούνται από το διοικητικό συμβούλιο της που φέρει το ρόλο του εκτελεστικού οργάνου με την υποστήριξη των μελών της (μετόχων) ή τουλάχιστο της πλειοψηφίας αυτών. Γενικά το δικαστήριο αρνείται να ικανοποιήσει αιτήματα μελών της μειοψηφίας των μετόχων που αισθάνονται δυσαρεστημένα με τη διαχείριση των υποθέσεων της εταιρείας από την πλειοψηφία ή από το διοικητικό συμβούλιο και αποφεύγει να επεμβαίνει στη διεύθυνση της εταιρείας και να ασχολείται με εσωτερικά ζητήματα της. Πρόκειται για ένα κανόνα στο κοινοδίκαιο που τέθηκε στην υπόθεση Foss v. Harbottle [1843] 2 Hare 461. Όπως κάθε κανόνας έτσι και αυτός υπόκειται σε εξαιρέσεις. Ειδικότερα επιτρέπεται τέτοια επέμβαση ύστερα από αίτημα μελών της μειοψηφίας των μετόχων όταν:

(1)η πράξη (act or transaction) της εταιρείας είναι παράνομη ή έγινε καθ' υπέρβαση εξουσίας (ultra vires),

(2)η πράξη συνιστά δόλο (fraud) εναντίον της μειοψηφίας, οι δε αδικοπραγούντες διαθέτουν τον έλεγχο της εταιρείας,

(3)η πράξη μπορεί να τελεσθεί ή επικυρωθεί, νόμιμα, μόνο με ειδική πλειοψηφία,

(4)η πράξη παραβιάζει τα προσωπικά δικαιώματα συγκεκριμένου μετόχου ή μετόχων και

(5)η πράξη παραβιάζει το καταστατικό της εταιρείας. Σε σχέση με το θέμα αυτό παραπέμπω στα αγγλικά νομικά συγγράμματα Palmers Company Law, 24η έκδοση, παράγραφοι 65-04, σελ. 980, Farrar´s Company Law, 11η έκδοση, 1991, σελ. 442 επ., Charlesworth and Cain Company Law, 11η έκδοση, 1977, σελ. 376 επ., R. Pennington Company Law, 8η έκδοση, σελ. 795 επ., στο κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Κυπριακό Εταιρικό Δίκαιο' του Γιώργου Κακογιάννη, σελ. 141-142 καθώς και στην κυπριακή υπόθεση Θωμά Αίμ. κ.α. ν. Ι. Ηλιάδη

(2006)1 Α.Α.Δ. 1263. Εάν κάποιος πραγματοποιήσει έρευνα της σχετικής επί του ζητήματος νομολογίας θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερες υποθέσεις σχετίζονται με τη δυνατότητα ελέγχου ή την κατοχή άμεσα ή έμμεσα της πλειοψηφίας των μετοχών της εταιρείας. Απλά ενδεικτικά αναφέρω τις υποθέσεις Γιαννάκης Πελεκάνος, ως διαχειριστής της περιουσίας του Χριστόφορου Πελεκάνου κ.α. v. Ανδρέα Πελεκάνου και άλλου

(2010)1Γ Α.Α.Δ. 1746 και Yiannis Georgios Mammous κ.α. v. Mike Willstrop κ.α.

(2012)1Α Α.Α.Δ. 90. Στην πορεία όμως εξέλιξης του δικαίου αναγνωρίστηκε η δυνατότητα ύπαρξης περαιτέρω περιπτώσεων εξαίρεσης στον πιο πάνω κανόνα. Τέτοια περίπτωση υποδείχτηκε να είναι όταν τα μετοχικά συμφέροντα των εναγόντων είναι 50% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας, δηλαδή είναι μετοχικά ισότιμοι με τους κατ' ισχυρισμό αδικοπραγούντες επειδή και εδώ είναι δυνατή παρεμπόδιση λήψης ενδίκου μέσου μέσω αποτελεσματικής παρέμβασης σε γενική συνέλευση και αποτροπή έκδοσης σχετικού ψηφίσματος. Παρόλο που δεν θεωρείται μέτοχος μειοψηφίας εντούτοις η ενεργοποίηση του εταιρικού μηχανισμού είναι εξίσου αδύνατη. Σχετικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Πιριλλής και άλλη v. Κουή

(2004)1Α Α.Α.Δ. 136, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Οι περισσότερες υποθέσεις σχετίζονται με τη δυνατότητα ελέγχου ή την κατοχή άμεσα ή έμμεσα της πλειοψηφίας των μετοχών, μέσα από τις αποφάσεις θεωρείται ολοένα και πιο πολύ αποδεκτό ότι θα ήταν δίκαιο να επιτρέπεται η παράγωγη αγωγή και σε άλλες περιπτώσεις, όπου το γενικότερο συμφέρον της δικαιοσύνης το καθιστά επάναγκες, ακόμη και όπου οι αδικοπραγήσαντες διοικητικοί σύμβουλοι κατέχουν λιγότερο από το ήμισυ των μετοχών. Στον Palmer's 20ή Έκδ. Σελ. 502, αναγνωρίζεται η δυνατότητα ύπαρξης περιπτώσεων όπου αν και η αδικοπραξία μπορεί να μην θεωρείται δόλος ή να ενεργοποιείται η νομοθετικά κατοχυρωμένη προστασία της μειονότητας, εν τούτοις το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί και περαιτέρω εξαιρέσεις του κανόνα στην Foss v. Harbottle [1843] 2 Hare 461, όπως λέχθηκε και από τον Jessel M.R. στην Russel v. Wakefield Waterworks Co. [1875] L.R.20 Eq.

1. Στην Καναδική υπόθεση Glass v. Atkin [1967] 65 D.R.L. 2d 501, θεωρήθηκε ότι σε μια εταιρεία που τα μετοχικά συμφέροντα ήσαν ίσα κατά 50% σε κάθε κατηγορία μετόχων, οι ενάγοντες οι οποίοι κατείχαν το 50% μπορούσαν να εγείρουν παράγωγη αγωγή διότι ο εναγόμενος και η σύζυγος του, που μαζί κατείχαν το άλλο 50% μπορούσαν αποτελεσματικά να εμποδίσουν τη γενική συνέλευση από του να περάσει ψήφισμα προς έγερση αγωγής." Εκτός από νομολογιακή κάλυψη, τα δικαιώματα των μελών της μειοψηφίας τυγχάνουν και νομοθετικής προστασίας στην Κύπρο. Συγκεκριμένα όταν η πλειοψηφία καταπιέζει τη μειοψηφία, η μειοψηφία έχει εκ του νόμου τη δυνατότητα να αποταθεί στο Δικαστήριο και να ζητήσει τη διάλυση της εταιρείας με βάση τις διατάξεις του άρθρου 211(στ) του Κεφ.113, τα οποία ερμηνεύονται αυτοτελώς και όχι ejusdem generis, δηλαδή ερμηνεύονται ανεξάρτητα από τις πρόνοιες των εδαφίων που προηγούνται στο ίδιο άρθρο της κείμενης νομοθεσίας. Επειδή όμως η διάλυση της εταιρείας προκαλεί, σε αρκετές περιπτώσεις, τέτοιες επιζήμιες επιπτώσεις επί των συμφερόντων της μειοψηφίας που υφίσταται την καταπίεση, το Κεφ.113 παρέχει στην καταπιεζόμενη μειοψηφία μέσα από τις πρόνοιες του άρθρου 202 μια άλλη εναλλακτική θεραπεία, ως διαζευκτική της αναγκαστικής διάλυσης. Το άρθρο 202 του Κεφ.113, εκτός από κάποιες τυπικές και επουσιώδεις λεκτικές διαφορές, αποτελεί αντιγραφή του άρθρου 210 του αγγλικού Company' s Act
2. Αυτό σημαίνει πως δύναται να αντληθεί καθοδήγηση επί του θέματος από την αγγλική νομολογία (In Re Pelmako Development Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 1369). Αυτό που επίσης λέχθηκε στην υπόθεση Πιριλλής και άλλη v. Κουή (πιο πάνω) είναι πως όταν η υπόθεση αφορά καταπίεση μειοψηφίας ώστε να τυγχάνουν εφαρμογής τα άρθρα 202 και 211(στ) του Κεφ.113, ως είναι η προκειμένη περίπτωση, το ορθό δικονομικό μέτρο που ενδείκνυται να ληφθεί είναι η καταχώρηση αίτησης. Τέτοια αίτηση πρέπει να είναι εταιρικής μορφής (petition), να γίνεται δια κλήσεως και γενικότερα να περιέχει τα χαρακτηριστικά εκείνα που κρίνονται αναγκαία από τους συναφείς περί εταιρειών κανονισμούς. Όπως τονίστηκε στην υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd (πιο πάνω), όταν διεκδικείται θεραπεία διαζευκτική της αναγκαστικής διάλυσης δυνάμει των προνοιών του άρθρου 202 του Κεφ.113, θα πρέπει στην αίτηση αυτή να εξειδικεύεται μέσα από συγκεκριμένη και σαφή διατύπωση. Αυτό επιβάλλεται ώστε η άλλη πλευρά να γνωρίζει τι βασικά επιδιώκει ο αιτητής δεδομένου ότι η θεραπεία του άρθρου 202 του Κεφ.113 είναι διαφορετική από την έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης. Επ' αυτού παραπέμπω στο κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Η εκκαθάριση εταιρειών' του Δρ. Ανδρέα Π. Ποιητή, 2η έκδοση, σελ. 57-60. Σχετικές ακόμη με το ζήτημα αυτό είναι οι αγγλικές υποθέσεις Scottish Co-operative Wholesale Society Ltd v. Mayer [1959] A.C. 324 και Re Antigen Laboratories Ltd [1951] 1 All E.R. 110, στις οποίες επίσης παραπέμπω. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η εξουσία του Δικαστηρίου να παρεμβαίνει στις υποθέσεις της εταιρείας στη βάση των άρθρων πιο πάνω άρθρων δεν είναι απεριόριστη. Οι πρόνοιες των άρθρων 211(στ) και 202 του Κεφ.113 επιτρέπουν το δικαστικό έλεγχο του τρόπου άσκησης των νομίμων δικαιωμάτων της πλειοψηφίας υπό το πρίσμα των αρχών της επιείκειας. Επιτρέπουν τη δικαστική παρέμβαση στις υποθέσεις μιας εταιρείας εάν αποδειχτεί πως ο τρόπος με τον οποίον αυτά τα δικαιώματα ασκούνται οδηγεί σε καταπίεση, αδικία και ανεπιεικείς λύσεις εις βάρος της μειοψηφίας προσφέροντας είτε τη διάλυση της εταιρείας ή άλλη εναλλακτική θεραπεία, αναλόγως τι ζητείται. Ερμηνεύοντας τις πρόνοιες του άρθρου 202 του Κεφ.113 παρατηρώ ότι η προβλεπόμενη, εναλλακτική της διάλυσης, θεραπεία παρέχεται εφόσον συντρέχουν οι πιο κάτω προϋποθέσεις, οι οποίες ακολουθούν μεταξύ τους σειρά λογικής αλληλουχίας (In Re Pelmako Development Ltd (πιο πάνω)): (α) ότι η διαχείριση των υποθέσεων της εταιρείας γίνεται κατά τρόπο καταπιεστικό για κάποιο από τους μετόχους ή για μερίδα των μετόχων, (β) ότι το Δικαστήριο θα ήταν διατεθειμένο να εκδώσει διάταγμα διάλυσης της εταιρείας με βάση το άρθρο 211(στ) του Κεφ.113, (γ) πλην όμως η έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος θα ήταν επιζήμια και θα επηρέαζε αδίκως τους ίδιους τους μετόχους που υφίστανται την καταπίεση. Εδώ θα πρέπει να λεχθεί ότι η διατύπωση που υπάρχει στα εδάφια 1 και 2(α) του άρθρου 202 του Κεφ.113 για 'ότι οι υποθέσεις της εταιρείας διεξάγονται κατά τρόπο καταπιεστικό μέρους των μελών (περιλαμβανομένου του ιδίου.' καταδεικνύει ότι το παράπονο του αιτητή δεν μπορεί να απευθύνεται σε ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά σε μία υπάρχουσα συνεχιζόμενη-διαρκή κατάσταση πραγμάτων στην εταιρεία. [η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου]. Στην διαχρονική υπόθεση Bedros Karaoglanian & Sons Ltd and Others v. Hagop Karaoglanian and Another

(1974)JSC 488 τονίστηκε, μεταξύ άλλων, ότι η καταπίεση πρέπει να αφορά αυτόν που την επικαλείται ή μία τάξη μετόχων στην οποία ανήκει το άτομο που την ισχυρίζεται καθώς επίσης να άπτεται της ιδιότητας του ως μέλος της εταιρείας. Επίσης στην ίδια υπόθεση λέχθηκε ότι η καταπίεση πρέπει να σχετίζεται άμεσα με τη διεξαγωγή των δραστηριοτήτων της εταιρείας που να καταλήγει να είναι καταπιεστική για το πρόσωπο που την επικαλείται. Αυτά εξάλλου συνάγονται από την ερμηνεία του εδαφίου 1 του άρθρου 202 του Κεφ.113 που στο λεκτικό αυτού χρησιμοποιείται η φράση ότι οι υποθέσεις της εταιρείας διεξάγονται κατά τρόπο καταπιεστικό μέρους των μελών (περιλαμβανομένου του ιδίου).' [η υπογράμμιση είναι του Δικαστηρίου]. Ανάλυση της έννοιας του όρου 'καταπίεση' δίδεται στην αγγλική υπόθεση Re Five Minute Car Wash Service Ltd [1966] 1 All E.R. 242, η οποία μνημονεύεται στην κυπριακή υπόθεση In Re Pelmako Development Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 246. Σύμφωνα με τη νομολογία, τέτοιος ισχυρισμός πρέπει: (α) να αφορά τα δικαιώματα των μελών της εταιρείας, (β) να σχετίζεται με τη διαχείριση της εταιρείας, και (γ) να καθιστά όχι μόνο δίκαιη και εύλογη τη διάλυσή της εταιρείας, αλλά και να συνιστά, λόγω του τρόπου διαχείρισης της εταιρείας, καταπίεση για εκείνους που επιδιώκουν τη διάλυση της εταιρείας. Τι συνιστά 'καταπίεση' εξηγείται στην απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Scottish Co-Operative Wholesale Society Ltd. v. Meyer (πιο πάνω). Ο όρος περιλαμβάνει συμπεριφορά η οποία ενέχει το στοιχείο της έλλειψης αξιοπιστίας (probity), ή δίκαιας μεταχείρισης (fair dealing) προς μέλη της εταιρείας σε σχέση με τα δικαιώματά τους ως μέτοχοι. Αντίθετα, ανεπάρκεια (inefficiency) ή αμέλεια στη διαχείριση των υποθέσεων της εταιρείας, δεν τεκμηριώνει καταπιεστική συμπεριφορά. Η σημασία του όρου 'δίκαια και εύλογη' (just and equitable) έχει επίσης εξηγηθεί σε πολλές αποφάσεις. Εννοιολογικά, ο όρος 'equitable' δεν έχει διάφορη σημασία από τον όρο 'just'. Στο αγγλικό όμως δίκαιο ο όρος ενέχει ειδική έννοια (term of art) συνυφασμένη με τις αρχές της επιείκειας (equity), όπως αυτές αναπτύχθηκαν και διαμορφώθηκαν στο αγγλικό δίκαιο. Η επιείκεια έχει ως λόγο το μετριασμό των επιπτώσεων εφαρμογής των αρχών του θετικού δικαίου όταν τούτο επιβάλλουν οι αρχές της δικαιοσύνης (equity). Οι αρχές της επιείκειας επενεργούν στο προσωπικό επίπεδο και αποβλέπουν στον περιορισμό κατάχρησης στην άσκηση δικαιωμάτων από μέλη που έχουν την πλειοψηφία των μετοχών στην εταιρεία. Άξια αναφοράς είναι και η απόφαση της δικαστικής επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην Ebrahimi v. Westbourne Galleries Lid [1972] 2 All E.R. 492 στην οποία επικεντρώθηκε η προσοχή του δικαστηρίου στις αρχές βάσει των οποίων μπορεί να διαταχθεί η διάλυση εταιρείας η οποία εδράζεται σε συνεταιρική βάση. Η πτώση του συνεταιρικού βάθρου μεταξύ των εταίρων παρέχει, εφόσον κρίνεται δίκαιο και εύλογο, έρεισμα για τη διάλυση της εταιρείας. Όπως υποδείχτηκε, ο όρος 'equitable' εισάγει τις αρχές της επιείκειας και συναρτά την άσκηση των δικαιωμάτων που παρέχει το καταστατικό της εταιρείας με το επίπεδο εκείνο της συμπεριφοράς που πρέπει να χαρακτηρίζει την καλόπιστη άσκηση δικαιωμάτων και εκπλήρωση υποχρεώσεων. Για περισσότερη διαφώτιση άντλησα καθοδήγηση από το αγγλικό νομικό σύγγραμμα Palmer's Company Law, των A.F. Topham και A.M.R. Topham, 16η έκδοση σελ. 388-389 στις οποίες καταγράφονται περιπτώσεις όπου εκδόθηκε διάταγμα διάλυσης της εταιρείας επειδή κρίθηκε ότι είναι εύλογο και δίκαιο. Τέτοιες περιπτώσεις είναι όταν το εταιρικό βάθρο έπαυσε να υφίσταται (the substratum of the company was gone), όταν η εταιρεία λειτουργούσε ως φούσκα (the company was a bubble), όταν η εταιρεία προβαίνει σε δόλιες ενέργειες (the company was conceived and brought forth in fraud), όταν απαιτείται πλήρη έρευνα της εταιρείας (full investigation was necessary), όταν υπάρχει πλήρη αδιέξοδο στις εργασίες της εταιρείας (complete deadlock), όπου το ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας προνοούσε για τη διάλυση της σε περίπτωση που συμβεί συγκεκριμένο περιστατικό το οποίο τελικά διαδραματίστηκε (the articles provided for a winding-up in the event which had happened), όταν βασικός μέτοχος που κατέχει την πλειοψηφία των μετοχών αρνήθηκε να προσκομίσει λογαριασμούς ή να πληρώσει μέρισμα (one of the principal shareholders who has majority of voting power) refused to produce accounts or balance sheets or to pay dividend) και όταν ο αιτητής αποκλείστηκε από του να συμμετέχει στη λειτουργία της επιχείρησης (the petitioner was excluded from all participation in the business). Από τα πιο πάνω καθίσταται σαφές ότι στα πλαίσια εξέτασης του κατά πόσο είναι 'εύλογο και δίκαιο' να διαλυθεί η εταιρεία, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του τις όποιες συμβάσεις δεσμεύουν τα μέλη καθώς και το καταστατικό αλλά και ιδρυτικό έγγραφο της εταιρείας που προδιαγράφει το σκηνικό διοίκησης, άσκησης εργασιών και διαχείρισης υποθέσεων της εταιρείας και παράλληλα οριοθετεί το πλαίσιο εντός του οποίου η εταιρεία ενεργεί. Εάν κριθεί αναγκαίο το Δικαστήριο παραμερίζει τον μανδύα της επιχείρησης και υπεισέρχεται στα θεμέλια αυτής και αφού πειστεί ότι το εταιρικό υπόβαθρο έπαυσε να υφίσταται προχωρεί στη διάλυση του οργανισμού επειδή σε τέτοια περίπτωση μία τέτοια κίνηση είναι λογική και δίκαιη. Αξιολόγηση μαρτυρίας και ευρήματα: Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με προσοχή την δια ζώσης μαρτυρία του Αιτητή καθώς και του Καθ' ου η αίτηση 2 που τέθηκε ενώπιον μου. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Θα πρέπει να λεχθεί ότι αρκετή μαρτυρία που περιέχεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση τόσο υπό τη μορφή αναφορών όσο και σε έγγραφα ταυτίζεται με αντίστοιχη μαρτυρία που καταγράφεται και επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Χωρίς αμφιβολία η μαρτυρία αυτή γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο αφού αλληλο-επιβεβαιώνεται. Συγκεκριμένα αποτελούν κοινό έδαφος των διαδίκων τα ακόλουθα, τα οποία αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου:

(1)Η Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δια μετοχών (ΗΕ 11721) που εγγράφηκε στο μητρώο του εφόρου εταιρειών στις 21.11.78 με το εγγεγραμμένο γραφείο της να βρίσκεται στην οδό Φελλάχογλου αρ.4, 8016 Πάφος (Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της αίτησης, Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(2)Το ονομαστικό κεφάλαιο της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας είναι Λ.Κ.£1.500 (ισότιμο €2.562,90) διαιρεμένο σε 1.500 συνήθεις μετοχές ονομαστικής αξίας Λ.Κ.£1 (ισότιμο €1,71) η καθεμία με το κεφάλαιο της εν λόγω εταιρείας που πιστώθηκε ως καταβληθέν είναι Λ.Κ.£1.500 (ισότιμο €2.562,90) [Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της ένστασης, Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της ένστασης].

(3)Από την ίδρυση της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας μέχρι σήμερα, μέτοχοι της είναι ο Αιτητής και ο Καθ' ου η αίτηση 2 που είναι ισότιμοι από 50% κατέχοντας από 750 μετοχές έκαστος σε σύνολο 1.500 συνήθων μετοχών (Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της ένστασης, Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(4)Διευθυντές της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας είναι ο Αιτητής και ο Καθ' ου η αίτηση 2 ενώ γραμματέας είναι ο Αιτητής (Τεκμήριο 'Γ' στην ένορκη δήλωση της αίτησης, Τεκμήριο 'Α' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(5)Οι σκοποί για τους οποίους συστάθηκε η Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία είναι η αγορά, πώληση και εκμετάλλευση ακίνητης περιουσίας (Τεκμήριο 'Β' στην ένορκη δήλωση της αίτησης, Τεκμήριο 'Β' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(6)Από την ίδρυση της η εταιρεία δραστηριοποιήθηκε στον τομέα ακινήτων αποκτώντας ακίνητη περιουσία πέραν των €2.000.000.

(7)Ο Καθ' ου η αίτηση 2 είναι παράλληλα μέτοχος στην εταιρεία Coralo Constructions Limited (HE 15581) που εγγράφηκε στο μητρώο του εφόρου εταιρειών στις 20.05.81 (Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση της αίτησης).

(8)Ο Καθ' ου η αίτηση 2 είναι επίσης ο μοναδικός διευθυντής της εταιρεία Coralo Constructions Limited ενώ γραμματέας αυτής είναι η σύζυγος του, Μηλίτσα Χατζηχαραλάμπους (Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση της αίτησης, Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(9)Η εταιρεία Coralo Constructions Limited διαθέτει 30 προνομιούχες μετοχές και 5.000 συνήθεις μετοχές (Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση της αίτησης).

(10)Μέτοχοι της εταιρείας Coralo Constructions Limited είναι ο Καθ' ου η αίτηση 2 που έχει 25 προνομιούχες μετοχές και 100 συνήθεις μετοχές, η Μηλίτσα Χατζηχαραλάμπους που έχει 5 προνομιούχες μετοχές και 100 συνήθεις μετοχές, η Μαρία Χατζηχαραλάμπους που έχει 1.600 συνήθεις μετοχές, η Νατάσα Χατζηχαραλάμπους που έχει 1.600 συνήθεις μετοχές και η Στάλω Χατζηχαραλάμπους που έχει 1.600 συνήθεις μετοχές (Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση της αίτησης, Τεκμήριο 'Δ' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(11)Στις 11.03.14 η εταιρεία Coralo Constructions Limited καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου την αγωγή υπ' αριθμό 520/14 εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας, του Αιτητή και της συζύγου του, από τους οποίους αξιώνει την πληρωμή του ποσού των €2.468.000 καθώς επίσης την καταβολή αποζημιώσεων, τόκων και εξόδων (Τεκμήριο 'Ε' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(12)Εν αγνοία του Καθ' ου η αίτηση 2 και χωρίς αυτός οποτεδήποτε να δώσει τη συγκατάθεση του, καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης με το οποίο διορίστηκε συγκεκριμένος δικηγόρος που ο Αιτητής επέλεξε για να εκπροσωπήσει νομικά την εν λόγω εταιρεία, τον ίδιο αλλά και τη σύζυγο του στην προαναφερόμενη αγωγή (Τεκμήριο 'Ε' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(13)Με ενδιάμεση αίτηση της ημερομηνίας 11.05.15 η εταιρεία Coralo Constructions Limited ζήτησε παραμερισμό εμφάνισης του συγκεκριμένου δικηγόρου στην προαναφερόμενη αγωγή και ακολούθησε ένσταση που καταχωρήθηκε στις 29.09.15 (Τεκμήριο 'Ζ' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(14)Κατόπιν εκδίκασης της πιο πάνω ενδιάμεσης αίτησης, το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου, με ενδιάμεση απόφαση του ημερομηνίας 10.11.15, ακύρωσε το σημείωμα εμφάνισης για τους λόγους που εξηγεί (Τεκμήριο 'Ζ' στην ένορκη δήλωση της ένστασης).

(15)Μετά την έκδοση της πιο πάνω ενδιάμεσης δικαστικής απόφασης με πρωτοβουλία του Καθ' ου η αίτηση 2 συγκλήθηκε και συνεδρίασε δύο φορές το διοικητικό συμβούλιο της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας και συγκεκριμένα στις 02.12.15 και 15.01.16 για λήψη απόφασης ως προς το ποιος δικηγόρος θα εκπροσωπούσε την Καθ' ης η αίτηση 1 στην εν λόγω αγωγή χωρίς όμως αποτέλεσμα επειδή τόσο ο Αιτητής όσο και ο Καθ' ου η αίτηση 1 επιθυμούσαν το διορισμό δικηγόρου της δικής τους επιλογής (Τεκμήρια 'Η' και 'Θ' στην ένορκη δήλωση της ένστασης). Αξιολογώντας την υπόλοιπη μαρτυρία του Αιτητή, βασικά αυτή που αντλείται μέσα από την αντεξέταση του, παρατηρώ ότι ένα κομμάτι αυτής περιέχει προσωπικά συμπεράσματα του. Σαφώς η πτυχή αυτή της μαρτυρίας του δεν γίνεται αποδεκτή αφού ως μάρτυρας γεγονότων που είναι ο σκοπός της παρουσίας του Αιτητή στο Δικαστήριο είναι να εξιστορήσει τα γεγονότα που θεωρεί ότι διαδραματίστηκαν και σχετίζονται με το επίδικο θέμα της υπόθεσης και όχι να καταλήγει σε δικά του αυθαίρετα συμπεράσματα. Ωστόσο το υπόλοιπο μέρος των δηλώσεων του που αναφέρεται σε τέτοια ουσιώδη γεγονότα γίνεται δεκτό επειδή επαληθεύεται από την πιο πάνω μη αμφισβητούμενη μαρτυρία και ως εκ τούτου αποτελεί μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Συγκεκριμένα δέχομαι την αναφορά του Αιτητή ότι ενεργώντας από μόνος του και χωρίς να διαβουλευτεί μαζί με τον Καθ' ου η αίτηση 2 αλλά ούτε και να τον ενημερώσει για την απόφαση του και να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του, παρόλο ότι ο τελευταίος είναι μέτοχος και αξιωματούχος της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας, διόρισε συγκεκριμένο δικηγόρο για να την εκπροσωπήσει νομικά σχετικά με την εκκρεμούσα αγωγή υπ' αριθμό 520/

1. Επίσης δέχομαι την αναφορά του Αιτητή ότι η έλλειψη συνεννόησης μεταξύ του Αιτητή και του Καθ' ου η αίτηση 2 οδήγησε στη μη πληρωμή συγκεκριμένου οφειλόμενου κονδυλιού που σχετίζεται με φορολογική υποχρέωση της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας με αποτέλεσμα η περιουσία της τελευταίας να επιβαρυνθεί με εμπράγματο βάρος. Δεν αμφισβητώ ότι στην πορεία ο Αιτητής προέβηκε σε πληρωμή του ποσού εκδίδοντας προς το σκοπό εξόφλησης επιταγές. Ομοίως εξαιτίας έλλειψης επικοινωνίας μεταξύ του Αιτητή και του Καθ' ου η αίτηση 2 παρέμεινε σε εκκρεμότητα προσπάθεια αναδιάρθρωσης δανείου που η Καθ' ης η αίτηση είχε λάβει από τη Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία. Περαιτέρω γίνεται αποδεκτή η αναφορά του Αιτητή που αναγνωρίζει πρωτοβουλία του Καθ' ου η αίτηση 2 με την οποίαν δύο φορές συγκλήθηκε και συνεδρίασε το διοικητικό συμβούλιο της Καθ' ης η αίτησης 1 με σκοπό τη λήψη απόφασης ως προς το ποιος δικηγόρος θα την εκπροσωπούσε στην πιο πάνω αγωγή, χωρίς όμως αποτέλεσμα και δίχως ο Αιτητής, ως γραμματέας της εταιρείας που είναι, να τηρεί πρακτικά συνεδρίασης. Σε ότι αφορά την λιγοστή μαρτυρία του Καθ' ου η αίτηση 2, η οποία προκύπτει μέσα από την πολύ μικρής έκτασης αντεξέταση του, αυτή είναι η ίδια με μέρος μη αμφισβητούμενης μαρτυρίας που καταγράφηκε πιο πάνω, στην οποία και παραπέμπω χωρίς να χρειάζεται να επαναλάβω. Εν πάση περιπτώσει Θα ασχοληθώ τώρα με ένα ζήτημα που προέκυψε στο στάδιο των αγορεύσεων. Συγκεκριμένα της γραπτής νομικής επιχειρηματολογίας του ευπαιδεύτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 2 ακολουθεί στις σελίδες 12-13 του ιδίου εγγράφου που κατατέθηκε στο Δικαστήριο αυτούσια καταγεγραμμένες δηλώσεις του Καθ' ου η αίτηση 2 υπό τα σημεία (Α) μέχρι (Κ). Πρόκειται για μαρτυρία που για πρώτη φορά παρουσιάζεται μέσα από το έγγραφο της νομικής επιχειρηματολογίας του συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση
2. Με γνώμονα τη γνωστή νομική αρχή ότι οι αγορεύσεις δεν είναι τρόπος αλλά ούτε και μέσο προσαγωγής μαρτυρίας (Zachariades & Pantelides Enterprises Ltd v. Fiat Auto S.P.A

(2000)1A Α.Α.Δ. 447) η εν λόγω μαρτυρία δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη. Συμπεράσματα: Ένας από τους λόγους ένστασης που ο Καθ' ου η αίτηση 2 προβάλλει (πρώτος λόγος ένστασης) είναι ότι η υπό κρίση αίτηση μαζί με τα επισυνημμένα σ' αυτή έγγραφα δεν έχουν επιδοθεί στον Έφορο Εταιρειών. Βέβαια η θέση αυτή φαίνεται στην πορεία να έχει εγκαταλειφθεί επειδή στη γραπτή αγόρευση του ο συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 2 αποδέχεται ότι τα σχετικά έγγραφα έχουν επιδοθεί στο γραφείο του Εφόρου Εταιρειών. Εν πάση περιπτώσει ανατρέχοντας στο δικαστηριακό φάκελο της υπόθεσης εντόπισα ένορκη δήλωση του ιδιώτη επιδότη κυρίου Πανίκου Αριστείδου, ο οποίος πιστοποιεί ότι στις 21.09.16 επέδωσε την παρούσα αίτηση μαζί με όλα τα επισυνημμένα σ' αυτή έγγραφα στην υπεύθυνη αρχείου του Εφόρου Εταιρειών στο γραφείο αυτού. Συνεπώς η θέση αυτή απορρίπτεται ως αβάσιμη. Επίσης αποτελεί θέση του Καθ' ου η αίτησης, όπως προωθείται με τον δεύτερο λόγο ένστασης του, ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να επιδικάσει θεραπεία που δεν τυγχάνει εξειδίκευσης στην αίτηση και/ή να επιδικάσει θεραπεία άλλη από αυτή που αιτείται ο Αιτητής. Δεν συμμερίζομαι τη θέση αυτή. Μελετώντας το περιεχόμενο της αίτησης παρατηρώ ότι ο Αιτητής εξειδικεύει την εναλλακτική της διάλυσης θεραπεία που ζητεί. Έχω ήδη αναφέρει προηγουμένως το λεκτικό αυτής της αιτούμενης θεραπείας και έτσι δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Κατά συνέπεια ο λόγος αυτός ένστασης δεν ευσταθεί και ως εκ τούτου απορρίπτεται. Επιπροσθέτως ο Αιτητής μέσα από τον τρίτο λόγο ένστασης ισχυρίζεται ότι η παρούσα αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη χωρίς να έχει έρεισμα στους διαδικαστικούς κανονισμούς, τη νομολογία και τη δικαστηριακή πρακτική. Με όλο το σεβασμό στον Καθ' ου η αίτηση 2 δεν αποτελεί λόγο που εξηγεί γιατί η υπό κρίση αίτηση κατά τη γνώμη του πρέπει να απορριφθεί αλλά συμπέρασμα, στο οποίο το Δικαστήριο θα καταλήξει αφού πρώτα αξιολογήσει και εκτιμήσει όλα τα ενώπιον του στοιχεία και δεδομένα που σχετίζονται με τους παράγοντες και παραμέτρους που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου για την εξέταση της ουσίας της παρούσας αίτησης. Εν πάση περιπτώσει υπάρχει ξεχωριστός λόγος ένστασης που ασχολείται με την ουσία της αίτησης αυτής (τέταρτος λόγος ένστασης), με τον οποίον το Δικαστήριο ασχολείται αμέσως στη συνέχεια. Η βασικότερη θέση του Καθ' ου η αίτηση 2 προβάλλεται με τον τέταρτο λόγο ένστασης, μέσα από τον οποίον ισχυρίζεται ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ικανοποιούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις που θέτουν οι πρόνοιες των άρθρων 202 και 211(στ) του Κεφ.113 για να δικαιολογείται η έκδοση του αιτουμένου διατάγματος. Με τη θέση αυτή διαφωνεί ο Αιτητής. Στα πλαίσια εξέτασης της πιο πάνω θέσης θα πρέπει πρώτα να κριθεί αν η συγκεκριμένη περίπτωση αποτελεί διαχείριση υποθέσεων της Καθ' ης η αίτησης 1 κατά τρόπο καταπιεστικό από μέρους του Καθ' ου η αίτηση 2 εις βάρος του Αιτητή δυνάμει των προνοιών του άρθρου 202 του Κεφ.113, επί των οποίων εδράζεται η υπό κρίση αίτηση. Σύμφωνα με τον ευπαίδευτο συνήγορο του Αιτητή, υπό το φως της αποκάλυψης σύγκρουσης συμφερόντων του Καθ' ου η αίτηση 2 στην άσκηση του καθήκοντος του ως διευθυντής της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας και συνάμα της πρόθεσης του να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της Coralo Constructions Limited, η απαίτηση και επιδίωξη του τελευταίου να έχει ανάμιξη στο διορισμό δικηγόρου και στο νομικό χειρισμό της αγωγής αποτελεί καταπιεστικό τρόπο διεξαγωγής των υποθέσεων της Καθ' ης η αίτησης 1 επειδή με τη συμπεριφορά αυτή εμποδίζεται η ορθή και κατάλληλη νομική εκπροσώπηση της εν λόγω εταιρείας. Αντίθετη είναι η θέση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του Καθ' ου η αίτηση 2, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η παρούσα υπόθεση δεν αποτελεί περίπτωση καταπίεσης μειοψηφίας. Όπως έχει ήδη λεχθεί προηγουμένως το παράπονο του αιτητή για καταπιεστικό τρόπο διεξαγωγής των εργασιών της εταιρείας από άλλα μέλη της πρέπει να στρέφεται προς τον ίδιο που την επικαλείται, τον οποίον και να επηρεάζει υπό την ιδιότητα του μετόχου αυτής της εταιρείας. Πρέπει επίσης αυτός ο καταπιεστικός τρόπος διαχείρισης των υποθέσεων να μην αφορά ένα μεμονωμένο περιστατικό αλλά να απευθύνεται σε μία υπάρχουσα συνεχιζόμενη-διαρκή κατάσταση πραγμάτων στην εταιρεία. Ερχόμενος στην προκειμένη περίπτωση διαπιστώνω ότι ο λόγος που ο Αιτητής επικαλείται καταπίεση δεν άπτεται συνεχιζόμενης-διαρκής-παρατεταμένης κατάστασης καταπιεστικού τρόπου διεξαγωγής εργασιών της εταιρείας αλλά ένα συγκεκριμένο περιστατικό, ουσιώδες μεν πλην όμως μεμονωμένο, που αφορά ζήτημα διορισμού δικηγόρου για να εκπροσωπήσει νομικά την Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία σχετικά με την αγωγή υπ' αριθμό 520/14 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου. Ενώπιον μου δεν υπάρχει θετική μαρτυρία που να υποδεικνύει ότι τέτοιος καταπιεστικός τρόπος χειρισμού υπόθεσης επεκτείνεται και σε άλλες περιπτώσεις. Περαιτέρω παρατηρώ ότι η καταπίεση που ο Αιτητής επικαλείται δεν επηρεάζει τα δικαιώματα του υπό την ιδιότητα του μέλους της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας που είναι αλλά αφορά μόνο την εν λόγω εταιρεία καθ' εαυτή, η οποία όμως αποτελεί ανεξάρτητη και αυτοτελή νομική οντότητα ξεχωριστή από τους μετόχους της. Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω καταλήγω ότι η παρούσα περίπτωση δεν είναι από αυτές όπου καταδεικνύεται μία συνεχιζόμενη κατάσταση διεξαγωγής εργασιών της Καθ' ης η αίτησης 1 κατά τρόπο καταπιεστικό προς τα δικαιώματα του Αιτητή. Συνεπώς το κριτήριο αυτό δεν πληρείται. Ανεξάρτητα της πιο πάνω κατάληξης θα προχωρήσω να εξετάσω και τις υπόλοιπες απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 212 του Κεφ.113 βάσει του οποίου προωθείται η παρούσα αίτηση, σε περίπτωση που ήθελε αποφασιστεί εσφαλμένο το σκεπτικό μου σε ανώτερο επίπεδο δικαστικής κρίσης. Επιπλέον προϋπόθεση που πρέπει να ικανοποιείται είναι η επικαλούμενη περίπτωση να σχετίζεται με τη διαχείριση της εταιρείας και να αποτελεί συνέχεια μιας παρατεταμένης κατάστασης. Εξετάζοντας το ζήτημα που εγείρεται με την υπό κρίση αίτηση διαπιστώνω ότι όντως αυτό αφορά διαχείριση υπόθεσης της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας αφού αφορά την προοπτική νομικής εκπροσώπησης της στο Δικαστήριο σε σχέση με την αγωγή υπ' αριθμό 520/14 που στρέφεται εναντίον της. Ωστόσο, όπως ήδη λέχθηκε, το θέμα που προέκυψε δεν αποτελεί μέρος μιας συνεχιζόμενης κατάστασης που αφορά διαχείριση υποθέσεων της εν λόγω εταιρείας αλλά μία μεμονωμένη περίπτωση. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι ούτε αυτή προϋπόθεση πληρείται. Παρόλα αυτά προχωρώ στην εξέταση του επόμενου κριτηρίου που είναι μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης να καθίσταται εύλογη και δίκαιη η διάλυση της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας. Είναι γεγονός ότι από το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό αυτό που αβίαστα προκύπτει είναι οι κακές σχέσεις του Αιτητή με τον Καθ' ου η αίτηση 1, συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει και αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 2 μέσα από τη γραπτή αγόρευση του. Επίσης εύκολα διαπιστώνεται ότι μεταξύ του Αιτητή και του Καθ' ου η αίτηση 2 υπάρχει έλλειψη συνεργασίας και επικοινωνίας ως προς τη διαχείριση των υποθέσεων της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας. Αυτό σαφώς έχει αρνητική επίδραση στη λειτουργία της εν λόγω εταιρείας και συμμόρφωση του οργανισμού με τις υποχρεώσεις του. Έλλειψη συνεργασίας και επικοινωνίας μεταξύ του Αιτητή και του Καθ' ου η αίτηση 2 εντοπίζει και ο ευπαίδευτος συνήγορος του Καθ' ου η αίτηση 2 μέσα από τη γραπτή αγόρευση του. Μάλιστα ο εν λόγω συνήγορος επισημαίνει ότι όλες οι εργασίες της Καθ' ης η αίτησης 1 βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο λόγω της κατάστασης και του κακού επιπέδου σχέσης των εν λόγω ατόμων που έχουν δημιουργηθεί (σελίδα 10 γραπτής αγόρευσης κυρίου Ν. Φακοντή). Δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω την τοποθέτηση αυτή του εν λόγω συνηγόρου δεδομένης της εικόνας που παρουσιάστηκε σε ότι αφορά την κατάσταση λειτουργίας της εν λόγω εταιρείας μέσα από την προσαχθείσα μαρτυρία. Ενδεικτικό της προαναφερόμενης έλλειψης συνεργασίας και επικοινωνίας που εντοπίζεται να οφείλονται στο κακό επίπεδο σχέσεων που υπάρχει μεταξύ των δύο διευθυντών και ισότιμων μετόχων της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας, είναι οι αναντίλεκτες αναφορές του Αιτητή για αδιαφορία του Καθ' ου η αίτηση 2 σχετικά με οικονομική συμμόρφωση της εν λόγω εταιρείας σε φορολογικές της υποχρεώσεις καθώς επίσης ότι αποφεύγει να προσέλθει σε συγκεκριμένο πιστωτικό ίδρυμα και να δώσει τη συγκατάθεση του προκειμένου να ολοκληρωθεί και να εγκριθεί προσπάθεια αναδιάρθρωσης πιστωτικών διευκολύνσεων που έλαβε η Καθ' ης η αίτηση 1 εταιρεία, κάτι που σαφώς δυσχεραίνει την άσκηση των δραστηριοτήτων της και κατ' επέκταση αναδεικνύει πρόβλημα λειτουργίας της ίδιας της εταιρείας. Το γεγονός ότι μοναδικοί διευθυντές της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας είναι ο Αιτητής μαζί με τον Καθ' ου η αίτηση 2 σε καμία περίπτωση επιλύει τα προαναφερόμενα προβλήματα. Παράλληλα το ότι τα άτομα αυτά είναι οι μοναδικοί μέτοχοι που κατέχουν ίσο ποσοστό μετοχών της εν λόγω εταιρείας όχι μόνο δεν οδηγεί στη λύση των προβλημάτων αλλά ουσιαστικά αποτελεί την πηγή της διαιώνισης τους. Η υφιστάμενη μετοχική δομή της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας υπό το φως αυτών των κακών σχέσεων αλλά και της ανυπαρξίας επικοινωνίας, συνεργασίας και εμπιστοσύνης που υπάρχει μεταξύ των δύο μετόχων καθιστά αδύνατη την ενίσχυση του διοικητικού συμβουλίου, το οποίο ευθύνεται για την διόρθωση προβλημάτων και επιστροφή σε ομαλή και απρόσκοπτη λειτουργία της εν λόγω εταιρείας. Αυτό σημαίνει την παραμονή της υφιστάμενης προβληματικής και συνάμα αδιέξοδης κατάστασης. Εν κατακλείδι διαπιστώνω ότι τα πιο πάνω δεδομένα δημιούργησαν μια κατάσταση αδιεξόδου σε ότι αγορά τη διεξαγωγή εργασιών και κατ' επέκταση λειτουργίας της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας. Συμπληρωματικά θα έλεγα ότι ο σκοπός για τον οποίον η εν λόγω εταιρεία συστάθηκε έπαυσε να βρίσκεται σε λειτουργία, το δε εταιρικό βάθρο έπαυσε να υφίσταται. Στη βάση αυτών θα κατέληγα ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης η διάλυση της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας καθίσταται εύλογη και δίκαιη. Επομένως κρίνεται ότι το κριτήριο αυτό θα ικανοποιείτο. Παράλληλα εκτιμώ ότι τυχόν έκδοση διατάγματος εκκαθάρισης της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας δεν θα επηρέαζε δυσμενώς τον Αιτητή, ως μέλος της εν λόγω εταιρείας που είναι. Καμία θετική μαρτυρία έχει προσκομιστεί που να αποδεικνύει ότι ενδεχόμενη έκδοση ενός τέτοιου διατάγματος θα ήταν καθώς και με ποιο τρόπο θα ήταν επιζήμια και θα επηρέαζε αδίκως τον Αιτητή υπό την ιδιότητα του μετόχου της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας. Συνεπώς το κριτήριο αυτό δεν θα ικανοποιείτο. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η μη σωρευτική εκπλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 202 του Κεφ.113, στις πρόνοιες του οποίου η καταχώρηση και προώθηση της υπό κρίση αίτησης βασίστηκε, καθιστά μοιραία την κατάληξη της. Το Δικαστήριο κατανοεί την αγωνιώδη προσπάθεια του Αιτητή να προστατεύσει τα συμφέροντα της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας υπό τη διττή ιδιότητα ενός εκ των δύο διευθυντών μετόχων της με τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται από τον δεύτερο διευθυντή και μέτοχο της εταιρείας (Καθ' ου η αίτηση 2), ο οποίος χρησιμοποιώντας άλλη εταιρεία (Coralo Constructions Limited) στην οποία είναι ο μοναδικός διευθυντής και ένας εκ των μετόχων στράφηκε δικαστικώς εναντίον της Καθ' ης η αίτησης 1 εταιρείας αξιώνοντας αποζημιώσεις, πλην όμως το εταιρικό δίκαιο αναγνωρίζει και συνάμα διασφαλίζει ανεξαρτησία και αυτοτέλεια στη νομική οντότητα μιας εταιρείας, στη βάση της οποίας η εξουσία του Δικαστηρίου να παρεμβαίνει στις υποθέσεις του οργανισμού περιορίζεται εκεί που η κείμενη νομοθεσία ορίζει. Θα μπορούσαν να είχαν ληφθεί άλλα διαβήματα που όμως δεν αποτελούν μέρος της παρούσας αίτησης. Κάτω από αυτά τα δεδομένα παρέλκει η εξέταση του πέμπτου, έκτου και έβδομου λόγου ένστασης αφού κάτι τέτοιο μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον θα έχει. Συνακόλουθα η παρούσα αίτηση απορρίπτεται. Σε σχέση με τα έξοδα της παρούσας αίτησης δεν βλέπω οτιδήποτε που να δικαιολογεί παρέκκλιση από το γενικό κανόνα εξόδων (Arto Estates Ltd

(1993)1 Α.Α.Δ. 12, Ιωάννα και άλλη v. Συνεργατική Πιστωτική Εταιρεία Ύψωνα-Λόφου

(2009)1Β Α.Α.Δ. 875 και Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού, Πολιτική Έφεση Αρ. 341/2010 ημερομηνίας 15.10.15). Ως εκ τούτου, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ του Καθ' ου η αίτηση 2 και εναντίον του Αιτητή. (Υπ.) ..................................... Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/General Applications/Oppression to minority/Articles 202 and 22(f) of Cap.113/ Final Order (Αναφορά: Πολιτική Δικονομία/Γενικές Αιτήσεις/Καταπίεση μειοψηφίας/Άρθρα 202 και 211(στ) του Κεφ.113/Τελική Απόφαση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο