ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΕΡΡΑΣ ν. ΦΩΤΗΣ ΧΗΡΑΣ, Αρ. Αγωγής: 1834/11, 28/6/2017

(1996)1Α Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820]. Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων [Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ. 165]. Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολό του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ στα ουσιώδη σημεία της μαρτυρίας εκάστου μάρτυρα [Καννάουρου κ.ά ν. Σταδιώτη κ.ά.

(1990)1 Α.Α.Δ. 35]. Ο ΜΕ1 ως μέρος της κυρίως εξέτασης του υιοθέτησε δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.9 το περιεχόμενο γραπτής δήλωσης (Έγγραφο Α). Σε αυτήν αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι είναι πρόεδρος του Κοινοτικού Συμβουλίου Τέρρας και ο Εναγόμενος ενοικιαστής και κάτοχος τουρκοκυπριακού υποστατικού το οποίο χρησιμοποιεί ως εξοχική κατοικία. Το εν λόγω υποστατικό βρίσκεται εντός της κοινότητας Τέρρας και προμηθεύεται με κοινοτικό πόσιμο νερό. Οι Ενάγοντες, μέσω του ιδίου, κατέγραφαν την κατανάλωση νερού και το ύψος της χρέωσης για κάθε κάτοικο υπολογιζόταν με βάση την κατανάλωση νερού, όπως αυτή προκύπτει από τον υδρομετρητή της υδατοπρομήθειας. Ο Εναγόμενος, σύμφωνα με τη σχετική κατάσταση που εκδόθηκε στο όνομα του, οφείλει για το έτος 2010 το ποσό των €242,40 για την κατανάλωση νερού. Για την πιο πάνω οφειλή αποστάληκε σχετική ειδοποίηση στον Εναγόμενο περί τις αρχές Δεκεμβρίου 2010 και στη συνέχεια νέα ειδοποίηση την 01.02.

1. Επίσης, ο τότε δικηγόρος των Εναγόντων απέστειλε σχετική επιστολή στον Εναγόμενο ημερομηνίας 30.05.
2. Στη δια ζώσης μαρτυρία του ανέφερε ότι το νερό καταμετράται από τον ίδιο κάθε τρείς μήνες και στο τέλος υπολογίζεται η κατανάλωση του κάθε κατόχου υποστατικού. Αποστέλλεται σχετική ειδοποίηση για πληρωμή του νερού, η οποία επίσης αναρτάται στον πίνακα ανακοινώσεων των Εναγόντων. Στην περίπτωση του Εναγόμενου ακολουθήθηκε η ίδια διαδικασία και ο τελευταίος ειδοποιήθηκε με την επιστολή - ειδοποίηση πληρωμής ημερομηνίας 01.02.11 (Τεκμήριο 1). Η εν λόγω ειδοποίηση ετοιμάζεται από τη γραμματέα των Εναγόντων βάσει των καταμετρήσεων που έγιναν στον υδρομετρητή ανά τριμηνία. Διευκρίνισε δε ότι για κάθε υποστατικό υπάρχει ξεχωριστός υδρομετρητής. Αντεξεταζόμενος ο ΜΕ1 ανέφερε ότι το Τεκμήριο 1 υπογράφηκε από τον ίδιο και σε αυτό αναγραφόταν ότι θα έπρεπε να παρουσιαστεί κατά την εξόφληση του λογαριασμού. Στη συνέχεια ωστόσο, όταν του υποδείχθηκε ότι δεν είναι υπογεγραμμένο και ότι δεν φέρει σχετική σημείωση ότι θα πρέπει να προσκομιστεί κατά την εξόφληση, ο ΜΕ1 είπε ότι εκ λάθους ανέφερε ότι ήταν υπογραμμένο. Οι σχετικές ειδοποιήσεις πληρωμής αποτελούν απόφαση των Εναγόντων και δεν υπογράφονται. Συγκεκριμένα το Κοινοτικό Συμβούλιο σε συνεδρίαση του αποφασίζει για την καταμέτρηση, στη συνέχεια η γραμματέας ετοιμάζει τις επιστολές - ειδοποιήσεις με το οφειλόμενο ποσό και την αναλυτική χρέωση και ο ίδιος τις ταχυδρομεί. Όσον αφορά τη σημείωση ότι θα πρέπει να παρουσιαστεί κατά την εξόφληση, διευκρίνισε ότι προέβη στην εν λόγω δήλωση διότι μπέρδεψε την ειδοποίηση πληρωμής της υδατοπρομήθειας με την ειδοποίηση φορολογίας στην οποία περιλαμβάνεται η εν λόγω σημείωση. Ο ΜΕ1 ανέφερε επίσης ότι ο υπολογισμός του ποσού γίνεται από τη γραμματέα στη βάση των καταμετρήσεων που της δίδει. Δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί τον αριθμό του υδρομετρητή του Εναγόμενου, ούτε και την ακριβή ημερομηνία της κάθε τριμηνίας του 2010 που επισκέφθηκε το υποστατικό του Εναγόμενου και έλαβε τη μέτρηση. Ενδεικτικά μόνο ανέφερε ότι ο κάθε υδρομετρητής έχει δικό του κωδικό και ότι οι επισκέψεις του για την καταμέτρηση γίνονταν στο τέλος της κάθε τριμηνίας. Περαιτέρω, ανέφερε ότι όλα τα στοιχεία που αφορούν χρονολογίες πριν το 2014 έχουν σταλεί στην Ελεγκτική Υπηρεσία. Σε ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Εναγόμενου κατά πόσο αφαίρεσε τον υδρομετρητή του πελάτη του περί το 2010 - 2011, ο ΜΕ1 απάντησε αρνητικά. Ο κ. Θωμά υπέδειξε στον μάρτυρα ότι σύμφωνα με το Τεκμήριο 1 ενώ η κατανάλωση για την πρώτη τριμηνία ανέρχεται στα 106 κυβικά μέτρα και η χρέωση ήταν €182,00, εντούτοις για την τρίτη τριμηνία η χρέωση ήταν €31,60 τη στιγμή που η κατανάλωση ήταν μεγαλύτερη και συγκεκριμένα ανερχόταν στα 127 κυβικά μέτρα. Ο ΜΕ1 απάντησε ότι ο ίδιος κατέγραφε αυτό που έδειχνε ο υδρομετρητής και ο υπολογισμός γινόταν από τη γραμματέα με βάση την τιμή χρέωσης ανά κυβικό μέτρο. Ο ΜΕ1 αρνήθηκε ότι το υποστατικό του Εναγόμενου είναι εκτός των ορίων της κοινότητας Τέρρας. Επίσης αρνήθηκε τη θέση ότι ο Εναγόμενος δεν είναι το μοναδικό πρόσωπο που κατέχει το επίδικο υποστατικό, λέγοντας ότι το υποστατικό εκμισθώθηκε από τον ίδιο και επομένως είναι ο αποκλειστικά υπεύθυνος για αυτό. Τέλος, ο ΜΕ1 αρνήθηκε τις υποβολές του κ. Θωμά ότι το Τεκμήριο 1 ετοιμάστηκε εκ των υστέρων και όχι το 2011, καθώς και ότι ουδέποτε στάλθηκε το εν λόγω Τεκμήριο στον Εναγόμενο. Ο Εναγόμενος επίσης υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του γραπτή δήλωση (Έγγραφο Β) δυνάμει του άρθρου 25 του περί Απόδειξης Νόμου Κεφ.
3. Σε αυτήν αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι ουδέποτε έλαβε το Τεκμήριο
4. Το μοναδικό έγγραφο που έχει λάβει σε σχέση με την παρούσα υπόθεση είναι την επιστολή ημερομηνίας 30.05.11 του τότε δικηγόρου των Εναγόντων (Τεκμήριο 2) προς την οποία απάντησαν οι δικηγόροι του με την επιστολή τους ημερομηνίας 07.06.11 (Τεκμήριο 3). Περαιτέρω, ο Κοινοτάρχης (ΜΕ1) ουδέποτε του έστειλε οποιαδήποτε ειδοποίηση περί τις αρχές Δεκεμβρίου του 2010, πράγμα άλλωστε το οποίο εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να συμβεί καθώς η τέταρτη τριμηνία του 2010 λήγει την 31.
5. Επιπρόσθετα ισχυρίζεται ότι το μοναδικό έγγραφο που έλαβε από τον ΜΕ1 τον Δεκέμβριο του 2010 ήταν μία χειρόγραφη επιστολή στην οποία αναγράφονταν διάφορα ονόματα και αριθμοί (Τεκμήριο 4). Περί το 2008 αφαιρέθηκε, από την οικία που ενοικιάζει μαζί με άλλο πρόσωπο στην περιοχή Κρήτου - Τέρρας, ο υδρομετρητής και έκτοτε δεν έχει χρεωθεί οποιοδήποτε άλλο υδρομετρητή, ούτε και ειδοποιήθηκε από τους Ενάγοντες ότι τοποθετήθηκε άλλος. Μάλιστα κατά το έτος 2008, είδε τον ΜΕ1 να κυκλοφορεί στο χωριό Κρήτου - Τέρρας με το όχημά του και εντός αυτού να έχει αρκετούς υδρομετρητές. Στη δια ζώσης μαρτυρία του διευκρίνισε ότι οι σημειώσεις που είναι γραμμένες με μολύβι στο Τεκμήριο 4 ανήκουν στον ίδιο και αφορούν τα τηλέφωνα της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου τα οποία σημείωσε προκειμένου να επικοινωνήσει μαζί τους για το επίδικο ζήτημα. Ο λόγος για τον οποίο αρνήθηκε να εξοφλήσει το αξιούμενο ποσό είναι διότι δεν του δόθηκε «σωστό» τιμολόγιο και διότι θεωρεί το ποσό εξωπραγματικό. Μίλησε σχετικά με τον ΜΕ1 στον οποίο πρότεινε όπως πληρώσει το ποσό που πλήρωνε για κατανάλωση νερού και τα προηγούμενα χρόνια, ο τελευταίος όμως αρνήθηκε. Κατά την αντεξέταση του ο Εναγόμενος ανέφερε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια κατοικεί στην οδό Σόλωνος Μιχαηλίδη 98 στη Λάρνακα. Οι Ενάγοντες πριν το 2012 δεν απέστελλαν ειδοποιήσεις για την πληρωμή του νερού. Η διαδικασία που γινόταν πριν το 2012 σχετικά με την πληρωμή, ήταν ότι αποτείνονταν στον Κοινοτάρχη (ΜΕ1) ο οποίος τους πληροφορούσε για την χρέωση και πλήρωναν τον ίδιο. Το επίδικο υποστατικό το κατέχει από το 1995 και το έχει ενοικιάσει από τον Κηδεμόνα Τουρκοκυπριακών περιουσιών. Σε σχέση με την αναφορά του ότι το ενοικιάζει μαζί με άλλο πρόσωπο, δήλωσε ότι το υποστατικό αποτελείται από δύο ορόφους και υπάρχουν δύο συμβόλαια. Στον όροφο που χρησιμοποιεί ο ίδιος είναι μόνο αυτός ο ενοικιαστής. Περαιτέρω, ανέφερε ότι υπάρχει μόνο μία παροχή νερού. Επιπρόσθετα συμφώνησε με την επισήμανση της κας Ιωάννου ότι το υποστατικό που ενοικιάζει βρίσκεται στην κοινότητα Τέρρας. Αναφορικά με το Τεκμήριο 4, ο Εναγόμενος επανέλαβε ότι του το παρέδωσε ο ΜΕ1 και αρνήθηκε την υποβολή της ευπαίδευτης συνηγόρου των Εναγόντων ότι το εν λόγω Τεκμήριο δεν παραδόθηκε από τον ΜΕ
6. Περαιτέρω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι όταν το παρέλαβε είπε στον ΜΕ1 ότι το ποσό είναι υπερβολικό και για τον λόγο αυτό υπέβαλε ένσταση και προσπάθησε να βρει συμβιβαστική λύση. Συγκεκριμένα η ένσταση έγινε προφορικά στον ΜΕ1 και επικοινώνησε επιπλέον τηλεφωνικώς με την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου όπου του ανέφεραν ότι θα πρέπει να συνεννοηθεί με τον ΜΕ1 για την εξεύρεση λύσης. Σε σχετική ερώτηση της κας. Ιωάννου ο Εναγόμενος απάντησε ότι ο ΜΕ1 αφαίρεσε τουλάχιστον τρείς φορές τον υδρομετρητή από το επίδικο υποστατικό. Την τελευταία μάλιστα φορά περί το 2008 ή 2009 προέβη και σε καταγγελία στον Αστυνομικό Σταθμό Πόλεως Χρυσοχούς. Ερωτηθείς για ποιο λόγο στην κυρίως εξέταση του δήλωσε ότι δεν έχει υδρομετρητή, ο Εναγόμενος απάντησε ότι αυτό που εννοεί είναι ότι δεν έχει χρεωμένο στο όνομα του υδρομετρητή με συγκεκριμένο κωδικό. Ο υδρομετρητής που υπάρχει βρίσκεται έξω από την περίφραξη του επίδικου υποστατικού και δεν γνωρίζει αν αλλάζει και αν χρησιμοποιείται και για την μέτρηση της κατανάλωσης νερού άλλων υποστατικών. Τέλος, ο Εναγόμενος αρνήθηκε τις υποβολές της κας. Ιωάννου ότι ουδέποτε άλλαξε ο υδρομετρητής και ότι οι μετρήσεις που έγιναν είναι ορθές. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας θεωρώ ορθό να εξετάσω σε αυτό το σημείο το ζήτημα που έχει εγείρει με την αγόρευση της η ευπαίδευτη συνήγορος των Εναγόντων. Συγκεκριμένα η κα. Ιωάννου υποστήριξε ότι η επιβολή τελών υδατοπρομήθειας συνιστά διοικητική πράξη η οποία παρέμεινε απρόσβλητη και επομένως δεν μπορεί ο Εναγόμενος να αρνείται στα πλαίσια της παρούσας αγωγής το ποσό που διεκδικούν οι Ενάγοντες. Στην αντίπερα όχθη ο ευπαίδευτος συνήγορος του Εναγόμενου υποστηρίζει ότι ο πελάτης του δεν μπορούσε να καταχωρίσει προσφυγή, εφόσον ουδέποτε έλαβε οποιοδήποτε τιμολόγιο ή άλλη ειδοποίηση για τέλη που διεκδικούν οι Ενάγοντες. Το μοναδικό στοιχείο που είχε στην κατοχή του ο Εναγόμενος ήταν, κατά τον κ. Θωμά, οι πρόχειρες σημειώσεις του Τεκμηρίου
7. Είναι φανερό ότι σε περίπτωση που γίνει αποδεκτή η εισήγηση της κας. Ιωάννου θα έχει άμεσο αντίκτυπο στην έκταση των επιδίκων θεμάτων και συνεπώς στην αποδεκτότητα της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Αποτελεί γενικό κανόνα ότι μαρτυρία η οποία είναι άσχετη προς τα επίδικα θέματα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή (βλ. Δίκαιο της Απόδειξης Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη σελ.68 και 123-125). Η επίλυση επομένως του εν λόγω ζητήματος θα διαδραματίσει ρόλο και στην αξιολόγηση της μαρτυρίας των διαδίκων, αφού ως είναι γνωστό η αξιολόγηση γίνεται σε σχέση με τα επίδικα θέματα (SP CONSULTANCY LTD κ.α v. TRANSTEAM LTD κ.α Πολ. Έφεση αρ.89/2011 ημερομηνίας 13.04.16). Σύμφωνα με τη νομολογία για να διαπιστωθεί κατά πόσο μία πράξη είναι δημόσιου ή ιδιωτικού δικαίου θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η φύση της απόφασης, ο σκοπός της, καθώς και οι εξουσίες που παρέχονται αλλά και τα καθήκοντα που επιβάλλονται στο όργανο που εκδίδει την απόφαση (YIANNAKIS BROS HOTELS LTD v. ΔΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ

(1999)4Α Α.Α.Δ 286, Παγκύπρια Οργάνωση Πολυτέκνων δια του Γραμματέα της Γεώργιου Μίντη κ.α ν. Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας

(2007)3 Α.Α.Δ 456 και ΖΟΝΙΑΣ ν. ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΛΑΓΕΙΑΣ

(2007)4Β Α.Α.Δ 789). Ξεκινώντας από τις εξουσίες και τα καθήκοντα των Εναγόντων σημειώνω ότι με βάση το άρθρο 82(α) του περί Κοινοτήτων Νόμου, Ν.86(Ι)/99(στο εξής ο «Νόμος») τα Κοινοτικά Συμβούλια είναι υπόχρεα να παρέχουν κατάλληλη και επαρκή υδατοπρομήθεια για οικιακούς σκοπούς. Από την άλλη ο κάτοχος υποστατικού που εφοδιάζεται με κοινοτικό πόσιμο νερό είναι υπόχρεος να πληρώνει τέλη. Σχετικός είναι ο κανονισμός 216 των περί Διοίκησης των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικοί) Κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου Κοκκινοτριμιθιάς του 2002 (στο εξής οι «Κανονισμοί»), τους οποίους οι Ενάγοντες με την Κ.Δ.Π 343/2005 αποφάσισαν όπως υιοθετηθούν και θεωρηθούν ως κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου Τέρρας. Συγκεκριμένα ο Κανονισμός 216

(1)προνοεί τα ακόλουθα: «Ο ιδιοκτήτης ή κάτοχος οποιουδήποτε οικήματος ή τόπου που εφοδιάζεται με κοινοτικό πόσιμο νερό θα πληρώνει τέλη σύμφωνα με την ποσότητα του νερού που καταναλίσκεται και που μετρείται με υδρομετρητή, όπως αυτά κάθε φορά θα καθορίζονται με απόφαση του Συμβουλίου που κοινοποιείται με Δημόσια Γνωστοποίηση: Νοείται ότι το Συμβούλιο δύναται να επιβάλλει ξεχωριστά τέλη ανάλογα με το είδος και τη χρήση της οικοδομικής ανάπτυξης: Νοείται επίσης ότι το Συμβούλιο μπορεί, κατόπιν σχετικής απόφασής του, να μην εισπράττει ή να ορίζει άλλα τέλη, τα οποία δε θα υπερβαίνουν τα ανωτέρω, σε περιπτώσεις δημόσιων κτηρίων, εκκλησιών, κοιμητηρίων, στρατοπέδων και φυλακίων της Εθνικής Φρουράς, σχολείων, κοινωφελών ιδρυμάτων ή και άλλων υποστατικών: Νοείται περαιτέρω ότι σε περίπτωση πλεονάσματος νερού, το Συμβούλιο μπορεί, με τη σύμφωνη γνώμη του Διευθυντή του Τμήματος Αναπτύξεως Υδάτων και την έγκριση του Επάρχου, να πωλεί νερό για οποιοδήποτε άλλο σκοπό εκτός από οικιακή χρήση στην περιοχή της Κοινότητας και τα τέλη θα καθορίζονται από το Συμβούλιο». Αναφορικά με τη φύση και το σκοπό της απόφασης των Εναγόντων για την επιβολή της επίδικης χρέωσης, παραπέμπω στην υπόθεση YIANNAKIS BROS HOTELS LTD v. ΔΗΜΟΥ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ (ανωτέρω). Τα γεγονότα της εν λόγω υπόθεσης παρουσιάζουν ομοιότητα με αυτά της παρούσας. Συγκεκριμένα οι Αιτητές διαφώνησαν με την χρέωση που τους επιβλήθηκε από τον Καθ' ου η αίτηση σε σχέση με την κατανάλωση νερού. Με σειρά επιστολών τους προς τον Καθ' ου η αίτηση κοινοποίησαν το παράπονο τους. Το Δημοτικό Συμβούλιο του Καθ' ου η αίτηση εξέτασε το παράπονο των Αιτητών σε συνεδρία του και αποφάσισε να καλέσει τους Αιτητές να εξοφλήσουν το οφειλόμενο ποσό. Οι Αιτητές με την προσφυγή τους προσέβαλαν την προαναφερόμενη απόφαση του Καθ' ου η αίτηση, ο οποίος με την ένσταση ήγειρε τις πιο κάτω προδικαστικές ενστάσεις: "

1. Η επιστολή του Καθ' ου η Αίτηση προς τους Αιτητές, με ημερ. 19/8/1998, δεν περιέχει οποιαδήποτε εκτελεστή διοικητική πράξη ή απόφαση.
2. Η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ανάγεται στην αναθεωρητική δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και δεν μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο Προσφυγής δυνάμει του Άρθρου 146 του Συντάγματος.
3. Η διαφορά που εγείρεται στην παρούσα υπόθεση αποτελεί απλή χρηματική διαφορά για καταβολή οφειλής από καταναλωτή και ως τέτοια ανάγεται στη σφαίρα του ιδιωτικού και όχι του δημόσιου δικαίου." Ο Καλλής Δ. αποφασίζοντας ότι η προσβαλλόμενη πράξη ήταν εκτελεστή διοικητική πράξη εντός της έννοιας του άρθρου 146.1 του Συντάγματος ανέφερε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): "Στην κρινόμενη υπόθεση η διαχείριση θεμάτων που έχουν σχέση με την προμήθεια νερού για οικιακούς και άλλους σκοπούς είναι ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος. Η σωστή εφαρμογή του Νόμου και των Κανονισμών ενδιαφέρει το κοινό στον ύψιστο βαθμό. Πρόκειται για θέμα το οποίο έχει άμεση σχέση με την ποιότητα ζωής και την εν γένει ευημερία του πληθυσμού. Το κοινό διατηρεί πάντοτε ζωντανό και ειδικό ενδιαφέρον για τη χρηστή και σωστή διαχείριση θεμάτων που έχουν σχέση με την υδατοπρομήθεια. Υπό το φως της φύσης του θέματος και του ενδιαφέροντος του κοινού θεωρείται ότι εκτελεστή διοικητική πράξη που λαμβάνεται στα πλαίσια άσκησης των εξουσιών που παρέχονται στο Δήμο από το Νόμο (Άρθρο 9

(3)(γ) του Κεφ. 96) αποτελεί απόφαση εντός της σφαίρας του δημοσίου δικαίου." Προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα ανέφερε ουσιαστικά ότι εκτελεστή διοικητική πράξη είναι και η απόφαση επιβολής της χρέωσης, δηλαδή ο λογαριασμός υδατοπρομήθειας: "Περαιτέρω: Σύμφωνα με τα Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959, σελ. 271-272: "Το δικόγραφον της αιτήσεως ακυρώσεως δύναται να ερμηνευθεί ως στρεφόμενον και καθ' ετέρας πράξεως μη αναγραφόμενης ρητώς: 533/54, 847/54, 144/55, 1519/56, ή ακόμη και μόνο καθ' ετέρας πράξεως: 527/56, 1750/63". Στην κρινόμενη περίπτωση το δικόγραφο της αίτησης ακυρώσεως μπορεί να ερμηνευθεί ως στρεφόμενο και κατά της απόφασης της διοίκησης με την οποία αποφασίσθηκε ότι οι αιτητές οφείλουν το ποσό των £11,900 - ενώ οι τελευταίοι ισχυρίζονται ότι το ποσό που οφείλουν είναι χαμηλότερο. Σε τέτοια περίπτωση δεν χωρεί οποιαδήποτε αμφιβολία ότι και αυτή η απόφαση είναι εκτελεστή." Το ζήτημα του κατά πόσο χρέωση για κατανάλωση νερού συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη εξετάστηκε ευθέως στην απόφαση Παγκύπρια Οργάνωση Πολυτέκνων δια του Γραμματέα της Γεώργιου Μίντη κ.α ν. Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας (ανωτέρω). Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφασίζοντας ότι η χρέωση για κατανάλωση νερού αποτελούσε υπό τις περιστάσεις εκτελεστή διοικητική πράξη ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα: «Στην προκειμένη περίπτωση, η Γεωργίου ν. ΑΗΚ δεν μπορεί να είναι καθοριστική. Εκεί επρόκειτο σαφώς περί συμβατικού δικαιώματος για διακοπή της υπηρεσίας το οποίο δεν συναρτάτο προς τη νομιμότητα κανονιστικών διατάξεων, νομιμότητα που να ήταν το ίδιο το αντικείμενο της προσφυγής. Ομοίως βεβαίως και κατ' επίφαση η Pitsillos v. Republic, όπου ουδόλως φαίνεται ο λόγος της άρνησης πληρωμής του λογαριασμού ώστε να μπορούσε να συσχετισθεί προς οποιεσδήποτε κανονιστικές διατάξεις. Σε τέτοιες περιπτώσεις η φύση της διαφοράς βαρύνει λοιπόν προς την πλευρά της επιχειρηματικής πτυχής του χαρακτήρα του Οργανισμού. Η παρεμβολή όμως άλλων στοιχείων στη διαφορά τα οποία ανάγονται στη δημόσια πτυχή του χαρακτήρα του Οργανισμού ως έκφραση του δημόσιου ενδιαφέροντος διαφοροποιεί τα πράγματα. ........................................ ......Στην περίπτωση μας με την προσφυγή αμφισβητήθηκε η νομιμότητα της χρέωσης και μάλιστα όχι μόνο με αναφορά στα πραγματικά στοιχεία αλλά ιδιαίτερα στην όλη συνταγματικότητα του κανονισμού δυνάμει του οποίου έγινε. Ο κανονισμός εκείνος, εκφράζοντας το δημόσιο ενδιαφέρον στην ανάλογη δραστηριότητα του εφεσίβλητου, χαρακτηρίζει και τη σχετική απόφαση ως εντασσόμενη στη δημόσια και όχι στην επιχειρηματική δραστηριότητα του. Είναι λοιπόν εκτελεστή διοικητική πράξη η προσβληθείσα απόφαση.» Στην κρινόμενη περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι Ενάγοντες αποτελούν «αρχή» μέσα στην έννοια του άρθρου 146.1 του Συντάγματος και έχουν εκ του Νόμου υποχρέωση προμήθειας κατάλληλης και επαρκούς υδατοπρομήθειας εντός των γεωγραφικών ορίων της Κοινότητας. Η προμήθεια επομένως ύδατος, αλλά και η επιβολή τελών για την κατανάλωση του αποτελεί υποχρέωση η οποία βρίσκεται εντός της σφαίρας του δημοσίου δικαίου, αφού αυτή επιβάλλεται συνεπεία νομοθετικής ρύθμισης. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν τέθηκε ενώπιον μου μαρτυρία ότι μεταξύ των διαδίκων υφίσταται για το θέμα της υδατοπρομήθειας συμβατική σχέση. Κατά συνέπεια η ειδοποίηση πληρωμής νερού συνιστά, υπό τις περιστάσεις, εκτελεστή διοικητική πράξη, αφού άπτεται της σωστής εφαρμογής του Νόμου και των Κανονισμών για ένα ζήτημα για το οποίο το κοινό διατηρεί ενδιαφέρον στον υπέρτατο βαθμό, αφού το νερό ως γνωστό αποτελεί ύψιστο αγαθό και βασικό συστατικό ζωής. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι τα τέλη υδατοπρομήθειας θεωρούνται ως ανταποδοτικά τέλη. Η Υπόθεση αρ.6121/13 ΠΕΠΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΥ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ημερομηνίας 25.06.15, αφορούσε την επιβολή τέλους σκυβάλων σε σχέση με την οποία η Αιτήτρια άσκησε την εν λόγω προσφυγή. Λέχθηκαν τα ακόλουθα στην προαναφερόμενη υπόθεση σε σχέση με τα ανταποδοτικά τέλη: «Τα τέλη σκυβάλων, όπως και άλλα τέλη, για παράδειγμα, της υδατοπρομήθειας, θεωρούνται ανταποδοτικά τέλη επιβαλλόμενα ως αντάλλαγμα μιας ειδικής υπηρεσίας που παρέχεται από τον Δήμο ή την κοινότητα σε κάθε ένα από τους δημότες ή τους κατοίκους, (δέστε Ε.Π. Σπηλιωτόπουλου: «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου» 12η Έκδ., Τόμος 1, σελ. 334, παρ. 319). Όμως η επιβολή των ανταποδοτικών τελών δεν προϋποθέτει και χρήση των υπηρεσιών για τις οποίες επιβάλλεται με την προϋπόθεση ότι υπάρχει «.. η τήρησις αναλογίας και προσήκοντος μέτρου.», (Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας 1929-1959, σελ. 150 και Εμπορική Εταιρεία Παλαιχωρίου Λτδ ν. Δημοκρατίας, μέσω Επάρχου Λευκωσίας

(2009)4 Α.Α.Δ. 178). Τα ανταποδοτικά τέλη ενυπάρχουν εγγενώς ως εκ της φύσεως των παρεχομένων υπηρεσιών και επιτρέπονται είτε δυνάμει του περί Δήμων Νόμου αρ. 11/85, είτε δυνάμει του περί Κοινοτήτων Νόμου αρ. 86(Ι)/99, ανάλογα με την περίπτωση και τους σχετικούς Κανονισμούς.» Το ότι στις περιπτώσεις των Κοινοτικών Συμβουλίων η χρέωση για την κατανάλωση νερού εμπίπτει στη σφαίρα του δημοσίου δικαίου ενισχύεται, κατά την άποψή μου, και από την πρόβλεψη του άρθρου 106

(1)(δ) του Νόμου για υποβολή προσφυγής στον Υπουργό. Συγκεκριμένα προνοούνται τα ακόλουθα: «106.-

(1)Κάθε πρόσωπο το οποίο έχει παράπονο- ............................... (δ) από την επιβολή ή καταλογισμό από το Συμβούλιο οποιουδήποτε ποσού, μπορεί, μέσα σε δεκατέσσερις ημέρες από την ημερομηνία κοινοποίησης της απόφασης του Συμβουλίου επί οποιουδήποτε ζητήματος που αναφέρεται στο άρθρο αυτό, να υποβάλει προσφυγή στον Υπουργό.» Ως εκ των ανωτέρω, από τη στιγμή που η ειδοποίηση πληρωμής των τελών υδατοπρομήθειας ύψους €242,40 συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη η οποία παρέμεινε απρόσβλητη, ο Εναγόμενος δεν μπορεί να αρνείται την ορθότητα και τη νομιμότητα της χρέωσης. Παρόμοιο ζήτημα εξετάστηκε στην υπόθεση PHILIPPA ESTATES LTD κ.α ν. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΑΜΑΘΟΥΝΤΑΣ

(2001)1Β Α.Α.Δ 1026, στην οποία λέχθηκαν σχετικά τα εξής: «Κύριο αντικείμενο συζήτησης πρωτοδίκως, αποτέλεσε η δυνατότητα αμφισβήτησης, σε πολιτική διαδικασία, των επιβληθέντων τελών και συναφώς της νομιμότητας και κανονικότητας της διαδικασίας η οποία οδήγησε στην επιβολή τους. .................................... Στη Takis P. Markides Ltd v. Γεν. Εισαγγελέα

(1997)1 Α.Α.Δ. 1424 και στη Συμβ. Εγγρ. Αρχ. & Πολ. Μηχανικών ν. Κωνσταντίνου κ.α.

(1994)3 Α.Α.Δ. 453, υπογραμμίζεται ως υπέδειξε το πρωτόδικο Δικαστήριο, ότι δεν χωρεί συγχρωτισμός της αναθεωρητικής και πολιτικής δικαιοδοσίας σε κανένα σημείο. Η εγκυρότητα διοικητικής πράξης ή απόφασης μπορεί να προσβληθεί μόνο με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αν δεν ακυρωθεί από αρμόδιο αναθεωρητικό δικαστήριο η διοικητική πράξη, η απόφαση διατηρεί καθόλα την ισχύ της ως προς τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτή. Έτσι στην προκείμενη περίπτωση η γνωστοποίηση των τελών αποχετεύσεων σε συνάρτηση με τον καθορισμό του τόπου και χρόνου καταβολής τους συνιστούσε αφ' εαυτής εκτελεστή διοικητική πράξη. Οπόταν παρεχόταν στους εφεσίβλητους δικαίωμα να διεκδικήσουν τα τέλη με αγωγή, όπως βάσιμα έπραξαν, με επακόλουθο τη δικαίωσή τους από το Επαρχιακό Δικαστήριο.» Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω αναφερόμενα θα προχωρήσω στη συνέχεια στην αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Ο ΜΕ1 θεωρώ ότι μετέφερε στο Δικαστήριο την αλήθεια σε σχέση με τα επίδικα γεγονότα. Σε όλα τα ουσιώδη μέρη της μαρτυρίας του υπήρξε σαφής και παρέμεινε σταθερός κατά την αντεξέταση του. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στο γεγονός ότι το επίδικο υποστατικό κατέχεται από τον Εναγόμενο και βρίσκεται εντός της κοινότητας Τέρρας, στη διαδικασία καταγραφής των ενδείξεων του υδρομετρητή και στην αποστολή της ειδοποίησης πληρωμής νερού (Τεκμήριο 1) για τα οποία θα γίνει λόγος πιο κάτω. Δεν παραγνωρίζω ότι υπήρξαν σημεία στα οποία ο ΜΕ1 ήταν έντονος, έχασε τη ψυχραιμία του και έφθασε μάλιστα σε σημείο να αναφέρει στον ευπαίδευτο συνήγορο του Εναγόμενου ότι δεν θα απαντήσει σε ερωτήσεις του. Τα πιο πάνω δεν θεωρώ ότι παραπέμπουν σε μάρτυρα που ήθελε να αποφύγει την αντεξέταση ή να αποκρύψει την αλήθεια. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά θεωρώ ότι υπήρξε απότοκο της ιδιοσυγκρασίας και του χαρακτήρα του μάρτυρα, ο οποίος εν τέλει απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν. Θα πρέπει επίσης να σημειώσω ότι δεν τέθηκε ενώπιον μου οτιδήποτε που να υποδεικνύει την ύπαρξη αλλότριων κινήτρων του ΜΕ1, ή ότι ο τελευταίος είχε οποιοδήποτε λόγο για να βλάψει τον Εναγόμενο. Ο ΜΕ1 ήταν απόλυτος στη θέση του ότι το επίδικο υποστατικό βρίσκεται εντός των ορίων της κοινότητας Τέρρας. Οι υποβολές που έγιναν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Εναγόμενου ότι το επίδικο υποστατικό βρίσκεται εκτός της κοινότητας Τέρρας παρέμειναν στο επίπεδο απλών ισχυρισμών. Δεν τέθηκε κάτι χειροπιαστό στον μάρτυρα σε σχέση π.χ. με την οδό ή την περιοχή του υποστατικού και ότι αυτό ανήκει σε συγκεκριμένη άλλη κοινότητα. Ούτε και μέσω της μαρτυρίας του Εναγόμενου υποστηρίχθηκε κάτι συγκεκριμένο επί του εν λόγω σημείου, αντίθετα ο Εναγόμενος κατά την αντεξέταση του παραδέχθηκε ότι το επίδικο υποστατικό βρίσκεται στην κοινότητα Τέρρας. Επιπλέον, παρέμεινε αναντίλεκτη η θέση του ΜΕ1 ότι επί σειρά ετών πριν την επίδικη περίοδο, αλλά και μετά από αυτήν ο Εναγόμενος πλήρωσε τα τέλη και τις φορολογίες που επιβλήθηκαν από τους Ενάγοντες. Αναφορικά με τη διαδικασία καταγραφής των ενδείξεων του υδρομετρητή, δεν υπήρξε ουσιαστική αμφισβήτηση σε σχέση με τη θέση του ΜΕ1 ότι είναι ο ίδιος που επιθεωρεί τους υδρομετρητές και καταγράφει τις ενδείξεις τους. Πέραν τούτου σημειώνω ότι, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, η ορθότητα και η νομιμότητα των ενδείξεων κατανάλωσης και της χρέωσης που έγινε δεν αποτελούν επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής. Περαιτέρω, αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στη διαδικασία που ακολουθείται για την ετοιμασία και την αποστολή των ειδοποιήσεων πληρωμής, λέγοντας ότι η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και στην περίπτωση του Εναγόμενου. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η θέση του μάρτυρα ότι ο ίδιος είναι υπεύθυνος για την καταγραφή ανά τρίμηνο της κατανάλωσης του νερού, ότι οι εν λόγω καταγραφές επιβεβαιώνονται σε συνεδρίαση του Κοινοτικού Συμβουλίου και ότι παραδίδει τα στοιχεία με τις ενδείξεις κατανάλωσης στη γραμματέα των Εναγόντων η οποία, με βάση τις καταναλώσεις και τις χρεώσεις που επιβάλλονται ανά κυβικό μέτρο, ετοιμάζει την ειδοποίηση πληρωμής και υπολογίζει το ποσό που αντιστοιχεί στον κάθε κάτοχο υποστατικού δεν έχουν τύχει ουσιαστικής αμφισβήτησης. Αυτό το οποίο αμφισβητήθηκε έντονα ήταν η αποστολή του Τεκμηρίου 1. Κατά την αντεξέτασή του παρέμεινε αμετακίνητος στη θέση ότι η ειδοποίηση πληρωμής - Τεκμήριο 1 στάληκε στον Εναγόμενο Ο ΜΕ1 ήταν πειστικός στη θέση του ότι ο ίδιος ταχυδρόμησε το Τεκμήριο 1 στη διεύθυνση του Εναγόμενου, καθώς και ότι το τελευταίο δεν επιστράφηκε. Από την άλλη, η θέση του Εναγόμενου ότι το Τεκμήριο 1 αποτελεί εκ των υστέρων εφεύρημα δεν βρίσκει έρεισμα στη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Αντίθετα από την επιστολή ημερομηνίας 30.05.11 - Τεκμήριο 2, την οποία παραδέχεται ότι έλαβε ο Εναγόμενος προκύπτει ότι την 01.02.11 (ημερομηνία έκδοσης του Τεκμηρίου 1) είχε σταλεί σχετική επιστολή στον Εναγόμενο. Δεν παραβλέπω ασφαλώς ότι ο ΜΕ1 στα αρχικά στάδια της αντεξέτασης του ανέφερε ότι υπέγραψε το Τεκμήριο 1 και ότι επ' αυτού αναφέρεται ότι θα πρέπει να προσκομίζεται κατά την εξόφληση. Ο ΜΕ1 διόρθωσε τις πιο πάνω αναφορές του αποδίδοντας την μεν πρώτη σε λάθος, τη δε δεύτερη σε σύγχυση με την ειδοποίηση φορολογίας επί της οποίας περιλαμβάνεται η εν λόγω σημείωση. Αποδέχομαι την εξήγηση που έδωσε ο μάρτυρας και εν πάση περιπτώσει δεν θεωρώ ότι είναι ουσιώδους σημασίας έτσι ώστε να κλονίσουν την εν γένει αξιοπιστία του. Από τη μαρτυρία του ΜΕ1 δεν μπορώ ωστόσο να αποδεχθώ τον ισχυρισμό του ότι περί τον Δεκέμβριο του 2010 στάληκε ειδοποίηση πληρωμής στον Εναγόμενο, πριν δηλαδή την αποστολή του Τεκμηρίου 1. Η συγκεκριμένη δήλωση του ΜΕ1 παρέμεινε ατεκμηρίωτη και δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση για τον λόγο για τον οποίο δεν παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο η ισχυριζόμενη επιστολή. Με εξαίρεση το προαναφερόμενο σημείο, η μαρτυρία του ΜΕ1 γίνεται αποδεκτή και κρίνεται αξιόπιστη. Έχει κριθεί νομολογιακά ότι όταν ένας μάρτυρας κριθεί αξιόπιστος, το Δικαστήριο μπορεί να αποδεχθεί μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο (Shahin Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266, 268 και Ιωσηφίδη v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 243/12, ημερομηνίας 02.05.14). Στη μαρτυρία τώρα του Εναγόμενου θεωρώ ότι δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα. Καταρχάς τα μέρη της μαρτυρίας του που αφορούν την ορθότητα των μετρήσεων και του διεκδικούμενου ποσού δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη, καθώς η μαρτυρία του επί των εν λόγω σημείων εκφεύγει των επίδικων θεμάτων και κατά συνέπεια δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Το γεγονός ότι η προαναφερόμενη μαρτυρία παρείσφρησε χωρίς ένσταση στη διαδικασία δεν την καθιστά αποδεκτή. Το Δικαστήριο οφείλει έστω και σε αυτό το στάδιο να την απορρίψει, αφού μόνο αποδεκτή μαρτυρία μπορεί να ληφθεί υπόψη (Miorage v. Radivojenik

(1998)1B A.A.Δ 1162). Επί των υπολοίπων σημείων η μαρτυρία του Εναγόμενου έρχεται σε σύγκρουση με την αποδεκτή και αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΕ

1. Πέραν τούτου θεωρώ ότι υπήρξε ατυχής η προσπάθεια του Εναγόμενου να αμφισβητήσει ότι το επίδικο υποστατικό βρίσκεται εντός των ορίων της κοινότητας Τέρρας. Η συγκεκριμένη θέση του Εναγόμενου τελεί σε λογική αντινομία με τη συμπεριφορά του τόσο πριν την επίδικη περίοδο, όσο και μετά από αυτήν. Από τη μαρτυρία τόσο του ΜΕ1, όσο και από παραδοχές του ιδίου του Εναγόμενου προκύπτει ότι, εκτός από τα επίδικα τέλη υδατοπρομήθειας, πλήρωσε στους Ενάγοντες όλες τις υπόλοιπες φορολογίες. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, διαμαρτυρήθηκε στον ΜΕ1, αλλά και στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου θεωρώντας ως εξωπραγματικό το αξιούμενο ποσό. Εύλογα επομένως προκύπτει το ερώτημα γιατί απευθύνθηκε στον ΜΕ1, εφόσον το υποστατικό του δεν βρισκόταν στα όρια των Εναγόντων; Και γιατί διαμαρτυρήθηκε μόνο για το ύψος του αξιούμενου ποσού και όχι γιατί χρεώθηκε από μία κοινότητα με την οποία ουδεμία σχέση έχει; Πολύ δε περισσότερο γιατί πρότεινε στον ΜΕ1 συμβιβασμό με την πληρωμή των τελών που είχε πληρώσει κατά τα προηγούμενα χρόνια, εφόσον το υποστατικό βρισκόταν εκτός των ορίων της Τέρρας; Η θέση επίσης ότι δεν είναι ο μοναδικός κάτοχος του υποστατικού, αποτέλεσε περισσότερο κίνηση εντυπωσιασμού παρά ουσίας. Αυτό διότι, ως διεφάνη κατά την αντεξέταση του, το επίδικο υποστατικό αποτελείται από δύο ορόφους και ο ίδιος είναι ο αποκλειστικός κάτοχος του ενός εκ των δύο. Ομοίως κίνηση εντυπωσιασμού, παρά ουσίας, ήταν και οι ισχυρισμοί του περί αφαίρεσης του υδρομετρητή από το υποστατικό. Προβάλλοντας τον εν λόγω ισχυρισμό ο Εναγόμενος επιχείρησε να δείξει ότι ο ΜΕ1 πιθανόν να έλαβε τις ενδείξεις για την κατανάλωση νερού από υδρομετρητή που προηγουμένως ήταν σε άλλο υποστατικό και επομένως οι εν λόγω ενδείξεις δεν ανταποκρίνονται στην δική του κατανάλωση. Πέραν του ότι η θέση αυτή άπτεται της ορθότητας της καταμέτρησης η οποία, ως ήδη αναφέρθηκε, εκφεύγει των επίδικων θεμάτων, είναι ωστόσο ενδεικτική της σύγχυσης που διέκρινε τη μαρτυρία του Εναγόμενου. Συγκεκριμένα ο Εναγόμενος υποστήριξε ότι η αφαίρεση του υδρομετρητή του έλαβε χώρα περί το 2008 ή 2009, σε χρόνο δηλαδή προγενέστερο του επίδικου. Επομένως ακόμα και αν μπορούσε να εξεταστεί ο ισχυρισμός του Εναγόμενου, θα αποτελούσε γράμμα κενό αφού οι επίδικες μετρήσεις αφορούν το 2010 και δεν υπάρχει ενώπιον μου μαρτυρία ότι αμφισβητήθηκαν οι μετρήσεις του 2008 ή του 2009 που κατ' ισχυρισμό αφαιρέθηκε ο υδρομετρητής. Κλείνοντας την παρούσα ενότητα σημειώνω ότι η μαρτυρία του Εναγόμενου βρίσκεται σε σύγκρουση με τη θέση που προέβαλε ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατά την αντεξέταση του ΜΕ1 υποστηρίζοντας ότι η ισχυριζόμενη αφαίρεση του υδρομετρητή έγινε περί το 2010 ή
2. Για όλους τους πιο πάνω λόγους δεν μπορεί να δοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στη μαρτυρία του Εναγόμενου. Ευρήματα Οι Ενάγοντες αποτελούν αρχή τοπικής διοίκησης σύμφωνα με τον περί Κοινοτήτων Νόμο, Ν.86(Ι)/
3. Σύμφωνα με τον προαναφερόμενο Νόμο, οι Ενάγοντες είναι υπόχρεοι να παρέχουν εντός των ορίων της κοινότητας κατάλληλη και επαρκή υδατοπρομήθεια για οικιακούς σκοπούς. Περαιτέρω, δυνάμει των περί Διοίκησης των Τοπικών Υποθέσεων (Γενικοί) Κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου Κοκκινοτριμιθιάς του 2002, οι οποίοι υιοθετήθηκαν ως κανονισμοί του Κοινοτικού Συμβουλίου Τέρρας με την Κ.Δ.Π 343/2005, οι Ενάγοντες επιβάλλουν τέλη για την κατανάλωση νερού και ο κάθε ιδιοκτήτης που εφοδιάζεται με κοινοτικό πόσιμο νερό είναι υπόχρεος να πληρώνει τα εν λόγω τέλη. Ο Εναγόμενος είναι κάτοχος υποστατικού ευρισκόμενου εντός των ορίων των Εναγόντων και προμηθεύεται με πόσιμο νερό από τους τελευταίους. Σε σχέση με το εν λόγω υποστατικό έγινε καταμέτρηση της κατανάλωσης νερού για το έτος
4. Η καταμέτρηση έγινε ανά τριμηνία από τον Κοινοτάρχη των Εναγόντων και ειδοποίηση πληρωμής νερού ημερομηνίας 01.02.11 στάληκε στον Εναγόμενο στη διεύθυνση Σόλωνος Μιχαηλίδη 98 6056 στη Λάρνακα. Περαιτέρω, ο Εναγόμενος κλήθηκε με επιστολή ημερομηνίας 30.05.11 του τότε δικηγόρου των Εναγόντων να εξοφλήσει τα τέλη υδατοπρομήθειας. Ο Εναγόμενος απάντησε με επιστολή των δικηγόρων του ημερομηνίας 07.06.11 αρνούμενος ότι οφείλει το εν λόγω ποσό. Τέλος, αποτελεί εύρημα μου ότι το ποσό των €242,40 εξακολουθεί μέχρι σήμερα να παραμένει απλήρωτο. Συμπεράσματα Το άρθρο 99 του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα σε σχέση με την δυνατότητα Κοινοτικού Συμβουλίου να διεκδικήσει ως αστικό χρέος τέλη τα οποία είναι πληρωτέα δυνάμει των διατάξεων του Νόμου ή των Κανονισμών: "99.-

(1)Αν οποιαδήποτε τέλη, δικαιώματα, μισθώματα, επιβαρύνσεις ή φόροι, πληρωτέα δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των Κανονισμών που εκδίδονται δυνάμει αυτού, παρά το γεγονός ότι έχουν καταστεί απαιτητά, παραμένουν απλήρωτα, το Συμβούλιο μπορεί να τα εισπράξει ως αστικό χρέος μαζί με οποιαδήποτε αύξηση, όπως προβλέπεται στο εδάφιο

(2)του παρόντος άρθρου." Έχοντας ως δεδομένο ότι η επιβολή των τελών υδατοπρομήθειας συνιστά εν προκειμένω εκτελεστή διοικητική πράξη η οποία παρέμεινε απρόσβλητη, αυτό που θα πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο τα εν λόγω τέλη κατέστησαν πληρωτέα και απαιτητά. Σύμφωνα με την αποδεκτή και αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΕ1 τα τέλη υδατοπρομήθειας εκ ποσού €242,40 κατέστησαν πληρωτέα και απαιτητά δυνάμει της ειδοποίησης πληρωμής - Τεκμήριο

1. Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του ΜΕ1, το Τεκμήριο 1 στάληκε στη διεύθυνση του Εναγόμενου, ήτοι στην οδό Σόλωνος Μιχαηλίδη 98 6056 Λάρνακα. Ότι η προαναφερόμενη διεύθυνση ήταν αυτή στην οποία κατά τον ουσιώδη χρόνο διέμενε ο Εναγόμενος δεν έχει αμφισβητηθεί, αντιθέτως επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον Εναγόμενο. Στην απόφαση Alpha Bank Cyprus Ltd v.
2. Arena Motor Show Ltd κ.ά., Πολ. Έφεση 84/2009, ημερομηνίας 2/10/2015 αναφέρθηκαν τα πιο κάτω ως προς την απόδειξη ταχυδρόμησης επιστολής: «Στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, Reissue, Τόμος 7

(1)σελ. 393, παραγρ. 882 αναφέρονται τ' ακόλουθα σχετικά με την απόδειξη ταχυδρόμησης. «

1. Proof of posting. The posting of a letter may be proved by the person who posted it, or by showing facts from which posting may be presumed. Thus, evidence of posting may be given by proving that a letter was delivered to an employee who in the ordinary course of business would have posted it, or that it was put into a box which was cleared every day by the postman. The fact that a letter has been copied into a letter book is evidence against the person keeping the book that the letter was posted.» Στην προκείμενη περίπτωση η αποστολή του Τεκμηρίου 1 αποδείχθηκε μέσω της μαρτυρίας του προσώπου που το ταχυδρόμησε, ήτοι του ΜΕ
2. Ο ΜΕ1 δήλωσε μάλιστα ότι δεν επιστράφηκε ο φάκελος με τον οποίο στάληκε στον Εναγόμενο το Τεκμήριο 1 και η εν λόγω δήλωση αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία ότι παραδόθηκε στο πρόσωπο προς το οποίο απευθυνόταν (Latifundia Properties Ltd. v. Ψακή

(2003)1 Α.Α.Δ 670, Πιττάκας v. Γ. και Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1 Α.Α.Δ 1895). Τα προαναφερόμενα σε σχέση με την αποστολή του Τεκμηρίου 1 απαντούν και στη θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου του Εναγομένου ότι ο πελάτης του δεν μπορούσε να καταχωρίσει προσφυγή, διότι δεν έλαβε ειδοποίηση ή τιμολόγιο. Ενόψει της μαρτυρίας του ΜΕ1 η εν λόγω θέση καταρρίπτεται. Εν πάση περιπτώσει υπενθυμίζω ότι είναι παραδεκτό ότι ο Εναγόμενος πληροφορήθηκε για την επιβολή της επίδικης χρέωσης και μέσω της επιστολής ημερομηνίας 30.05.11 (Τεκμήριο 2). Όσον αφορά τον ισχυρισμό περί ύπαρξης λάθους στις χρεώσεις του Τεκμηρίου 1 και συγκεκριμένα στη χρέωση της τρίτης τριμηνίας, πέραν του ότι δεν μπορεί να εξεταστεί στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, περιορίζομαι να αναφέρω ότι το λάθος που αναφέρει ο Εναγόμενος είναι προς όφελος του καθώς η χρέωση θα έπρεπε να ήταν μεγαλύτερη. Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι οι Ενάγοντες απέδειξαν στα πλαίσια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων την απαίτησή τους. Κατά συνέπεια εκδίδεται απόφαση υπέρ των Εναγόντων και εναντίον του Εναγόμενου για το ποσό των €242,40 πλέον νόμιμο τόκο επί του εν λόγω ποσού από την ημερομηνία καταχώρισης της αγωγής, ήτοι την 01.07.11, μέχρι εξοφλήσεως, πλέον δικηγορικά έξοδα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ................ Μ. Αγιομαμίτης, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο, Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other actions/Final Αναφορά: Τέλη υδατοπρομήθειας κοινοτικού συμβουλίου-εκτελεστή διοικητική πράξη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο