Θεοφάνης Θεοφάνους ν. Φαίδρα Αυγουστή ως συνδιαχειρίστρια του αποβιώσαντος Κυριάκου Μιχαήλ Φιλίππου κ.α., Αρ. Αγωγής: 1149/10, 21/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A129 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1149/10 Μεταξύ: Θεοφάνης Θεοφάνους, από την Πάφο Ενάγοντος και
- Φαίδρα Αυγουστή ως συνδιαχειρίστρια του αποβιώσαντος Κυριάκου Μιχαήλ Φιλίππου από την Πάφο
- Ξένιας Μιχαήλ Φιλίππου - Πολεμίτου ως συνδιαχειρίστρια του αποβιώσαντος Κυριάκου Μιχαήλ Φιλίππου από την Κανναβιού, Πάφος Εναγομένων - - - - - - - - - - - - - - - Απόφαση επί της προδικαστικής ένστασης υπό στοιχείο Β σε σχέση με την Αίτηση ημερομηνίας 14.07.2016 21.07.2017 Για Ενάγοντα - Αιτητή: κα Α. Χαραλαμπίδου Για Εναγόμενες 1 και 2 - Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 και Καθ' ων η αίτηση 3 και 4: κα Σ. Σωκράτους Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Στις 14.07.16 καταχωρήθηκε από τον Ενάγοντα (στο εξής ο «Αιτητής») αίτηση εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 (στο εξής «Καθ' ων η αίτηση 1 και 2») και εναντίον των Φιλιώ Φιλίππου και Άντρια Φιλίππου (στο εξής «Καθ' ων η αίτηση 3 και 4»), με την οποία αξιώνεται η έκδοση διαφόρων διαταγμάτων, μεταξύ των οποίων η έκδοση διατάγματος εναντίον των Καθ' ων η αίτηση 1 και 2 όπως πληρώσουν το εξ αποφάσεως χρέος με μηνιαίες δόσεις και η έκδοση διαταγμάτων με τα οποία να κηρύσσονται άκυρες οι εγγραφές διαφόρων ακινήτων επ' ονόματι των Καθ' ων η αίτηση 1, 3 και
- Η πιο πάνω αναφερόμενη αίτηση συνάντησε την ένσταση των Καθ' ων η αίτηση. Στην ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης ημερομηνίας 07.12.16 εγείρεται, μεταξύ άλλων, και η ακόλουθη προδικαστική ένσταση: «Β. Οι Καθ' ων η αίτηση - εναγόμενες 1 και 2 και/ή 1) Φιλιώ Φιλίππου και 2) Άντρια Φιλίππου εγείρουν προδικαστική ένσταση και λέγουν ότι η παρούσα αίτηση δεν μπορεί να προχωρήσει εναντίον τους καθότι ο ενάγοντας-αιτητής κωλύεται και δεν νομιμοποιείται να προωθεί την παρούσα αίτηση ημερ.14.07.2016 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, καθότι το ποσό της απόφασης στην αγωγή 1149/10 πρέπει να πληρωθεί στον Επίσημο Παραλήπτη, ο οποίος συνεχίζει να ενεργεί ως διαχειριστής της περιουσίας του Θεοφάνη Θεοφάνους». Το αντικείμενο της παρούσας απόφασης αφορά ακριβώς την προαναφερόμενη προδικαστική ένσταση των Καθ' ων η αίτηση. Συγκεκριμένα πριν την έναρξη της ακρόασης της αίτησης ημερομηνίας 14.07.16, η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση ζήτησε όπως ακουσθεί προδικαστικά ο υπό αναφορά λόγος ένστασης. Στο εν λόγω αίτημα συγκατατέθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή και το Δικαστήριο προχώρησε κατά προτεραιότητα στην ακρόαση της προδικαστικής ένστασης, αφού ενδεχόμενη επιτυχία της θα έχει καταλυτικές συνέπειες στην αίτηση ημερομηνίας 14.07.
- Σημειώνεται ότι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων δήλωσαν ως παραδεκτά γεγονότα τις ημερομηνίες έκδοσης των διαταγμάτων παραλαβής και πτώχευσης του Αιτητή, καθώς επίσης και την ημερομηνία της αυτοδίκαιης αποκατάστασης του. Συγκεκριμένα, δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι στις 05.11.2009 εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Αιτητή, ακολούθως στις 26.09.2014 εκδόθηκε διάταγμα πτώχευσης και στη συνέχεια ο Αιτητής αποκαταστάθηκε αυτοδικαίως στις 07.11.
- Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω των αγορεύσεων τους ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους. Οι αγορεύσεις έχουν μελετηθεί στο σύνολο τους και συγκεκριμένη αναφορά σε αυτές θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή εισηγείται στη γραπτή αγόρευση της ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να απορρίψει την προδικαστική ένσταση των Καθ' ων η αίτηση χωρίς να εξετάσει την ουσία της, καθώς στη νομική βάση της ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά στον περί Πτώχευσης Νόμο Κεφ.5, ούτε και σε ποιο συγκεκριμένο άρθρο του εν λόγω νόμου στηρίζεται η επίδικη προδικαστική ένσταση. Μελετώντας τη νομική βάση της ειδοποίησης περί πρόθεσης ένστασης αποκαλύπτεται ότι όντως σε αυτήν δεν μνημονεύεται το Κεφ.5 και επομένως απουσιάζει η νομική βάση επί της οποίας στηρίζεται η υπό αναφορά προδικαστική ένσταση. Μετά την προαναφερόμενη αντικειμενική διαπίστωση, το ερώτημα που εγείρεται αφορά τις συνέπειες που επιφέρει η εν λόγω παράλειψη. Η Δ.48 θ.4
(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προνοεί τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστο δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσής του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφο της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσής του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει του συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ένορκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση.» Περαιτέρω, ο Τύπος 47, στον οποίο παραπέμπει η Δ.48 θ.4
(1), ορίζει ότι κάθε ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης πρέπει να περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα στοιχεία: «................................ Η ένσταση βασίζεται (α) : ............................... (a) Αναφέρατε το συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή το συγκεκριμένο Διαδικαστικό Κανονισμό.» Είναι επομένως φανερό από τα πιο πάνω ότι είναι απαραίτητη η καταγραφή στο σώμα της ένστασης του συγκεκριμένου άρθρου του Νόμου ή του Διαδικαστικού Κανονισμού επί του οποίου στηρίζεται η ένσταση. Σημειώνεται ότι ο επιτακτικός χαρακτήρας των προνοιών της Δ.48 θ.4 τονίστηκε στην υπόθεση Σοφοκλέους ν. Ταβελούδη
(2002)1Α Α.Α.Δ
- Όσα λέχθηκαν φυσικά στην προαναφερόμενη υπόθεση ειπωθήκαν σε σχέση με τον καθορισμό στο σώμα της ένστασης των λόγων που την υποστηρίζουν και το καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Δεν επεκτάθηκε η αναφορά του Ανωτάτου Δικαστηρίου και στη νομική βάση της ένστασης, διότι στα πλαίσια της εν λόγω απόφασης δεν τέθηκε τέτοιο θέμα προς εξέταση. Είναι προφανές όμως ότι η επισήμανση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για τον επιτακτικό χαρακτήρα της Δ.48 θ.4 ισχύει και για το ζήτημα της καταγραφής του συγκεκριμένου άρθρου του Νόμου ή του Διαδικαστικού Κανονισμού επί του οποίου στηρίζεται η ένσταση. Αυτό προκύπτει ξεκάθαρα, κατά την άποψη μου, τόσο από τη διατύπωση της Δ.48 θ.4, όσο και από τον Τύπο
- Έχω εξετάσει κατά πόσο το Δικαστήριο θα μπορούσε αυτεπάγγελτα κατ' επίκληση της Δ.64 να θεραπεύσει την παράλειψη καταγραφής του Κεφ.5 και του άρθρου επί του οποίου στηρίζεται η προδικαστική ένσταση των Καθ' ων η αίτηση. Θεωρώ όμως ότι, υπό τις περιστάσεις, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε τέτοια ενέργεια αφ' ης στιγμής ο Αιτητής επικαλείται την εν λόγω παράλειψη και οι Καθ' ων η Αίτηση δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα για διόρθωση της. Στην υπόθεση Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α Πολ. Έφεση 283/10 ημερομηνίας 03.07.14, έγινε, μεταξύ άλλων, αναφορά στη σημασία της ορθής καταγραφής της νομικής βάσης μίας αίτησης και της δυνατότητας για θεραπεία λανθασμένης νομικής βάσης δυνάμει της Δ.
- Συγκεκριμένα αναφέρθηκαν τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Εκτός των πιο πάνω, υπάρχουν και άλλοι λόγοι που θα συνηγορούσαν υπέρ της απόρριψης της αίτησης. Ο πρώτος αφορά στη λανθασμένη νομική βάση της Αίτησης από την οποία απουσιάζει η Δ.35 θ.4, η οποία είναι η πιο σχετική διάταξη στην περίπτωση τροποποίησης των λόγων έφεσης. Η Αιτήτρια δέχεται ότι εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκε η σχετική διάταξη, παρά ταύτα θεωρεί ότι η αίτηση είναι νομότυπη. Διαζευκτικά ισχυρίζεται ότι αν θεωρηθεί παρατυπία, μπορεί να θεραπευθεί με βάση τη Δ.64 θ.
- Η νομική βάση μιας αίτησης σύμφωνα με τη νομολογία έχει μεγάλη σημασία, αφού προσδιορίζει το νομικό υπόβαθρο της αίτησης, το οποίο προσδίδει εγκυρότητα στο δικονομικό μέτρο (βλ. Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λίμιτεδ
(2001)1Β ΑΑΔ 743). Μετά την τροποποίηση της Δ.64 και την κατάργηση της διάκρισης μεταξύ άκυρου και αντικανονικού δικονομικού μέτρου, ενδεχομένως στην παρούσα περίπτωση η παράλειψη να μπορούσε να θεραπευθεί. Όμως καμία αίτηση δεν υποβλήθηκε από την Αιτήτρια ζητώντας να θεραπευθεί η παράλειψη, ώστε να αποκτήσει η αίτηση το αναγκαίο νομικό υπόβαθρο. Υπάρχουν περιπτώσεις που το δικαστήριο κατ' εξαίρεση μπορεί αυτεπάγγελτα να θεωρήσει ότι η παράλειψη έχει ήδη θεραπευθεί, αλλά η παρούσα δεν είναι μια τέτοια περίπτωση. Στην υπόθεση Φαλέκκου ν. Χριστοφίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. 63/10, ημερ. 17.12.2013, τονίσαμε ότι οι παρατηρήσεις μας ως προς την ευχέρεια που πάντοτε έχει το δικαστήριο να θεραπεύει παρατυπία «δεν πρέπει να τύχουν παρανόησης ως προς το καθήκον του κάθε δικηγόρου ή διαδίκου που διαπιστώνει την παρατυπία να λαμβάνει έγκαιρα στην κατάλληλη περίπτωση τα αναγκαία μέτρα για θεραπεία της και όχι να αφήνει τα πράγματα να τύχουν διόρθωσης από το δικαστήριο». Όσα αποφασίσθηκαν στην Περικλέους ν. Ellinas Finance Ltd κ.α (ανωτέρω) θεωρώ ότι ισχύουν mutatis mutandis και στην περίπτωση της λανθασμένης νομικής βάσης σε ένσταση. Επομένως η παράλειψη συμπερίληψης στη νομική βάση της ένστασης του Κεφ.5 και του συγκεκριμένου άρθρου του εν λόγω νόμου επί του οποίου στηρίζεται η επίδικη προδικαστική ένσταση είναι μοιραία. Κατά συνέπεια ο υπό αναφορά λόγος ένστασης δεν μπορεί παρά να απορριφθεί. Ακόμα ωστόσο και αν θεωρηθεί ως θεραπεύσιμη η προαναφερόμενη παράλειψη, η κατάληξη του Δικαστηρίου και επί της ουσίας της προδικαστικής ένστασης των Καθ' ων η αίτηση δεν θα ήταν διαφορετική. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση επικαλούμενη τα άρθρα 9
(4)και
(5), 50
(2)και
(4)και 27Α
(9)του Κεφ.5 εισηγείται ότι το εξ αποφάσεως χρέος εμπίπτει στην πτωχευτική περιουσία και επομένως αυτός που νομιμοποιείται να προωθεί την αίτηση ημερομηνίας 14.07.16 είναι ο Επίσημος Παραλήπτης ως διαχειριστής της πτωχευτικής περιουσίας ή τουλάχιστον θα έπρεπε να δοθεί η συγκατάθεση του Επίσημου Παραλήπτη για την καταχώριση της γεγονός το οποίο δεν συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση. Περαιτέρω, η κα. Σωκράτους παραπέμπει και στην επιστολή του Τμήματος Εφόρου Εταιρειών και Επίσημου Παραλήπτη ημερομηνίας 05.10.16 (Τεκμήριο Α της ένστασης) στην οποία αναφέρεται ότι το ποσό της απόφασης στην παρούσα αγωγή θα πρέπει να πληρωθεί στον Επίσημο Παραλήπτη. Η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση δεν παρέλειψε να σχολιάσει και το άρθρο 27Α
(10), υποστηρίζοντας ότι οι πρόνοιες του εν λόγω άρθρου αφορούν μόνο νέες νομικές διαδικασίες οι οποίες σχετίζονται με περιουσία που δεν εμπίπτει στην πτωχευτική περιουσία. Από την άλλη πλευρά η ευπαίδευτη συνήγορος του Αιτητή εισηγείται ότι το άρθρο 9 του Κεφ.5, όπως αυτό διαμορφώθηκε με τις τροποποιήσεις που επέφεραν οι νόμοι 206(Ι)/12 και 61(Ι)/15, δεν εφαρμόζεται στην υπό κρίση περίπτωση, καθώς οι ρυθμίσεις του είναι ουσιαστικού δικαίου και δεν υπάρχει πρόνοια στις εν λόγω νομοθεσίες περί αναδρομικής εφαρμογής τους. Επομένως, εισηγείται η κα. Χαραλαμπίδου, εφόσον το διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του Αιτητή εκδόθηκε στις 05.11.09, δηλαδή πριν τεθούν σε ισχύ οι προαναφερόμενες νομοθεσίες, εφαρμόζεται στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης το άρθρο 9 του Κεφ. 5 ως ίσχυε πριν τις εν λόγω τροποποιήσεις και στο οποίο δεν υπήρχε οποιαδήποτε ρύθμιση για την προώθηση διαδικασίας από πλευράς προσώπου εναντίον της περιουσίας του οποίου εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής. Με κάθε σεβασμό προς τις εισηγήσεις αμφοτέρων των συνηγόρων, θεωρώ ότι το άρθρο 9 του Κεφ.5 στο οποίο αναφέρθηκαν και οι δύο συνήγοροι, αλλά και τα άρθρα 50
(2)και
(4)και 27Α
(9)τα οποία επικαλέστηκε η κα. Σωκράτους, δεν επιλύουν το ζήτημα που εγείρεται με την υπό εξέταση προδικαστική ένσταση το αντικείμενο της οποίας είναι η νομιμοποίηση του Αιτητή στην προώθηση της επίδικης αίτησης. Το εν λόγω ζήτημα επιλύεται, κατά την κρίση μου, από το άρθρο 27Α
(10)του Κεφ.5, ως τροποποιήθηκε με τον νόμο 61(Ι)/15, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα: «
(10)Μετά την αποκατάσταση πτωχεύσαντα, δυνάμει των προνοιών του παρόντος Νόμου, οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία εγείρεται πλέον ή καταχωρείται, αντίστοιχα, από τον ίδιο ή εναντίον του, ανάλογα με την περίπτωση.» Δεν με βρίσκει σύμφωνο η ερμηνεία που δίδει στο άρθρο27Α
(10)του Κεφ.5 η ευπαίδευτη συνήγορος των Καθ' ων η αίτηση και η οποία έχει παρατεθεί πιο πάνω. Το περιεχόμενο του άρθρου 27Α
(10)του Κεφ.5 είναι ξεκάθαρο και σε αυτό ρητά αναφέρεται ότι οποιαδήποτε αγωγή ή άλλη νόμιμη διαδικασία καταχωρείται από τον ίδιο τον αποκατασταθέντα πτωχεύσαντα, χωρίς να γίνεται οποιαδήποτε διάκριση ως προς το αν αυτή αφορά πτωχευτική ή όχι περιουσία. Η χρησιμοποίηση της λέξης «οποιαδήποτε», χωρίς μάλιστα να τίθεται περιορισμός ή επιφύλαξη, δεν παρέχει, κατά την κρίση μου, περιθώριο ερμηνείας ότι το εν λόγω άρθρο εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου το αντικείμενο της αγωγής ή της άλλης νόμιμης διαδικασίας δεν εμπίπτει στην πτωχευτική περιουσία. Το μοναδικό ουσιαστικά κριτήριο για την ενεργοποίηση των προνοιών του άρθρου 27Α
(10)του Κεφ.5 είναι ο πτωχεύσας να έχει αποκατασταθεί. Ως εκ τούτου, δεν χρειάζεται καν να εξετασθεί στα πλαίσια της παρούσας απόφασης αν το εξ αποφάσεως χρέος της παρούσας αγωγής εμπίπτει ή όχι στην πτωχευτική περιουσία. Ούτε από την άλλη μπορεί να τεθεί ζήτημα αναδρομικής εφαρμογής του άρθρου 27Α
(10)του Κεφ.
- Ο νόμος 61(Ι)/15 δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα και τέθηκε σε ισχύ στις 07.05.15, πριν δηλαδή την αποκατάσταση του Αιτητή η οποία έλαβε χώρα στις 07.11.
- Επομένως, το τροποποιημένο άρθρο 27Α
(10)σαφώς καλύπτει την υπό κρίση περίπτωση, αφού η αυτοδίκαιη αποκατάσταση του Αιτητή πραγματοποιήθηκε στις 07.11.15, ήτοι μετά την εφαρμογή του τροποποιητικού νόμου, όπως επίσης μετά την εφαρμογή του καταχωρήθηκε και η υπό κρίση αίτηση στις 14.07.
- Προς επίρρωση των πιο πάνω παραπέμπω και στις μεταβατικές διατάξεις του άρθρου 128 του Κεφ.5 και συγκεκριμένα στην παράγραφο υπό στοιχείο (γ) στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: «(γ) οποιαδήποτε διαδικασία πτώχευσης έχει αρχίσει με διάταγμα πτώχευσης που έχει εκδοθεί πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Πτώχευσης (Τροποποιητικού) Νόμου του 2015, συνεχίζεται και διεκπεραιώνεται δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου.» Έχοντας ως δεδομένο από τη μία ότι το διάταγμα πτώχευσης εκδόθηκε πριν την ημερομηνία έναρξης ισχύος του νόμου 61(Ι)/15 και από την άλλη ότι η αυτοδίκαιη αποκατάσταση του Αιτητή, η οποία έλαβε χώρα μετά την έναρξη ισχύος του εν λόγω νόμου, εντάσσεται μέσα στα πλαίσια της συνέχισης και διεκπεραίωσης της πτωχευτικής διαδικασίας, καθίσταται σαφές ότι η αυτοδίκαιη αποκατάσταση του Αιτητή έγινε, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 128(γ), δυνάμει του νόμου 61(Ι)/
- Κατ' επέκταση και το τροποποιημένο άρθρο 27Α
(10)εφαρμόζεται στην παρούσα περίπτωση. Εν κατακλείδι σημειώνεται ότι σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 27Α
(10)του Κεφ.5 δεν χρειάζεται η λήψη συγκατάθεσης ή άδειας από τον Επίσημο Παραλήπτη. Κατά συνέπεια, ο Αιτητής νομιμοποιείται στην καταχώριση και προώθηση της αίτησης ημερομηνίας 14.07.16 και για την εν λόγω ενέργεια του δεν απαιτείται η προηγούμενη συγκατάθεση ή εξουσιοδότηση του Επίσημου Παραλήπτη. Υπό το φως των πιο πάνω η προδικαστική ένσταση υπό στοιχείο Β που ήγειραν οι Καθ' ων η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του Αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση αλληλέγγυα και/ή ξεχωριστά όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή, θα εγκριθούν από το Δικαστήριο και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αίτησης ημερομηνίας 14.07.16. (Υπ.)............... Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Other Actions/Interim Αναφορά: Προδικαστική ένσταση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο