Γιώργος Νέστωρος ν. Φίλιππος Στυλιανού, Aρ. Αγωγής 77/2016, 12/7/2017

(8)(qq) των θεσμών πολιτικής δικονομίας προβλέπει πως η αίτηση για παράταση χρόνου μπορεί να καταχωρηθεί μονομερώς και ως εκ τούτου το Δικαστήριο ορθά και νομότυπα προχώρησε στην εξέτασε της μονομερούς αίτησης ημερομηνίας 03/01/2017 και την έκδοση του σχετικού διατάγματος ημερομηνίας 12/01/.2017. 3. Η Δ.40

(2)των θεσμών πολιτικής δικονομίας προβλέπει πως ένα διάταγμα θεωρείται εγκαταλελειμμένο σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με τους όρους τέτοιου διατάγματος εκτός αν το Δικαστήριο δώσει άλλες οδηγίες.

1. Η αίτηση δεν ικανοποιεί τις προϋποθέσεις για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και των εξουσιών του για απόδοση των αιτούμενων θεραπειών.
2. Η αίτηση είναι ενοχλητική και/ή καταχρηστική και/ή λανθασμένη και/ή τείνει να καθυστερήσει τη σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης.
3. Τα γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση και εκτίθενται στην ένορκη δήλωση του αιτητή δεν υποστηρίζουν τα αιτούμενα διατάγματα και/ή την αίτηση.
4. Δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις του νόμου και της νομολογίας για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
5. Η αίτηση είναι λανθασμένη και αντίθετη των νόμων και/ή των κανονισμών και/ή δεν έχει νομικό έρεισμα.
6. Η έκδοση του διατάγματος ημερομηνίας 12/0/1/2017 για παράταση χρόνου καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης είναι καθ ΄όλα έγκυρη και δεσμευτική.
7. Το σημείωμα εμφάνισης το οποίο καταχωρήθηκε στις 19/01/2017 είναι καθ΄όλα έγκυρο και καταχωρήθηκε εντός της δοθείσας από το δικαστήριο προθεσμίας.
8. Ορθά το δικαστήριο εξέδωσε τα επίδικα διατάγματα και δεν συντρέχει κανένας λόγος ακύρωσης τους και ούτε με την παρούσα αίτηση και ένορκη δήλωση αποκαλύπτεται τέτοιος λόγος.
9. Είναι φανερό από το σώμα της αίτησης ημερομηνίας 03/01/2017 ότι η αίτηση και η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση γίνεται από το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκίνητων Οχημάτων εκ μέρους τους εναγόμενου ως φαίνεται από το σημείωμα εμφάνισης που καταχωρήθηκε στις 19/01/
11. Η υπό κρίση αίτηση έχει στόχο να στερήσει το δικαίωμα των Καθ΄ων η αίτηση να προσφύγουν στην δικαιοσύνη και/ή της δίκαιης δίκης όπως αυτά κατοχυρώνονται δυνάμει του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). 14 Η παρούσα αίτηση δεν αποσκοπεί προς το συμφέρον της δικαιοσύνης και επηρεάζονται και/ή πλήττονται άμεσα τα δικαιώματα των Καθ΄ων η αίτηση.
12. Η Δ.64 των θεσμών πολιτικής δικονομίας δίδει εξουσία στο Δικαστήριο όπως διαπιστωθεί μη συμμόρφωση με τους θεσμούς και/ή παρατυπία να εκδώσει διάταγμα διόρθωσης ή άρσης της παρατυπίας.
13. Περαιτέρω λόγους ένστασης οι Καθ΄ων η αίτηση επιφυλάσσονται να δώσουν κατά τη δικάσιμο» Η ένσταση των καθ΄ ων η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της κας Α. Ξενοφώντος, που είναι δικηγόρος στο δικηγορικό γραφείο των δικηγόρων των καθ΄ων η αίτηση και όπως αναφέρει, είναι δεόντως εξουσιοδοτημένη από τους καθ΄ων η αίτηση να προβεί στην ένορκη δήλωση της. Η ενόρκως δηλούσα στην ένσταση διαφωνεί και απορρίπτει το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την αίτηση του ενάγοντα και ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους λόγους της ένστασης των καθ΄ων η αίτηση. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων της αίτησης και της ένστασης, υποστηρίζοντας με σχετικές αγορεύσεις η κάθε πλευρά τη θέση της. Το περιεχόμενο της αίτησης, της ένστασης και των ενόρκων δηλώσεων που τις συνοδεύουν έχει μελετηθεί από το Δικαστήριο. Επίσης έχει μελετηθεί και το περιεχόμενο των γραπτών αγορεύσεων των συνηγόρων των διαδίκων που κατάθεσαν κατά την ακρόαση της αίτησης στις οποίες προβάλουν τις θέσεις και τα επιχειρήματα τους για την αποδοχή της αίτησης από τη μια και την απόρριψη της από την άλλη. Το ιστορικό της παρούσας αγωγής, δέον να καταγραφεί για σκοπούς κατανόησης, το οποίο και παραθέτω. Ο ενάγοντας καταχώρησε γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 19/01/2016 και την έκθεση απαίτησης του στις 2/06/
14. Ο εναγόμενος, στον οποίο επιδόθηκε το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στις 22/1/2016, δεν καταχώρησε εμφάνιση και ο ενάγοντας στις 2/6/2016 καταχώρησε αίτηση για απόφαση, η οποία τελικά αποσύρθηκε στις 22/6/2016, δηλώνοντας ο συνήγορος του ενάγοντα, πως αποσύρει την αίτηση άνευ βλάβης, ενόψει της ενημέρωσης που έλαβε ότι θα καταχωρηθεί σημείωμα εμφάνισης. Στις 14/06/2016 καταχωρήθηκε αίτηση από το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκίνητων Οχημάτων, με την οποία ζητείτο η έκδοση διατάγματος με το οποίο να του επιτρέπει να παρέμβει και να καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης εκ μέρους του εναγόμενου χωρίς έντυπο διορισμού δικηγόρου, ούτως ώστε να δυνηθεί να υπερασπιστεί στην αγωγή. Στην πιο πάνω αίτηση, στις 05/07/2016 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα ως η αίτηση και η εμφάνιση θα έπρεπε να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από την σύνταξη του διατάγματος. Μέχρι τις 2/11/2016 δεν καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης και ο ενάγοντας καταχώρησε αίτηση για απόφαση η οποία ορίστηκε στις 14/11/2016 και ακολούθως για απόδειξη στις 6/1/2017, στις 19/12/2016 και στις 20.1.
15. Στις 3.1.2017 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση από το Ταμείο Ασφαλιστών Μηχανοκίνητων Οχημάτων, με την οποία ζητείτο η παράταση του χρόνου καταχώρησης τους σημειώματος εμφάνισης. Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που υποστήριζε την πιο πάνω αίτηση των αιτητών, το διάταγμα συντάχτηκε στις 17/10/2016 και στάληκε στους δικηγόρους τους στις 23/12/2016 από το γραφείο επίδοσης τους, το οποίο σημείωμα εμφάνισης, όπως τους είχε αναφερθεί, βρήκαν στη θυρίδα τους στις 23/12/
16. Αποτέλεσμα των πιο πάνω, σύμφωνα με την ένορκη δήλωση, ήταν να χάσουν την προθεσμία καταχώρησης του σημειώματος εμφάνισης. Το αίτημα των αιτητών εγκρίθηκε στις 12.1.2017 και σύμφωνα με το διάταγμα που εκδόθηκε ο χρόνος καταχώρησης του σημειώματος εμφάνισης παρατάθηκε 15 ημέρες από την έκδοση του διατάγματος. Το σημείωμα εμφάνισης καταχωρήθηκε στις 19/1/
17. Η αίτηση του ενάγοντα για απόφαση ημερομηνίας 2/11/2016, αποσύρθηκε στις 20.1.2017 με έξοδα υπέρ του και με τη δήλωση του δικηγόρου του για επιφύλαξη του δικαιώματος καταχώρησης αίτησης παραμερισμού ή ακύρωσης του σημειώματος εμφάνισης και του διατάγματος ημερομηνίας 12.1.
18. Η υπό κρίση αίτηση καταχωρήθηκε στις 20.2.2017 και τα όσα υποστηρίζουν το αίτημα του ενάγοντα καταγράφονται πιο πάνω. Νομική Πτυχή του θέματος: Η δυνατότητα παραμερισμού ή ακύρωσης διατάγματος το οποίο εξεδόθη ερήμην, όπως είναι η περίπτωση μας, παρέχεται από τη Δ.48 θ.11, η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της παρούσας Αίτησης και ασκείται σύμφωνα με τα κριτήρια που εφαρμόζονται για τον παραμερισμό απόφασης που εκδόθηκε στην απουσία εναγόμενου, δυνάμει των Δ.26 θ.14 και Δ.17 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όπως αναφέρθηκε σχετικά από το Ανώτατο Δικαστήριο στην Ηλία ν Συνεργατικής Πιστωτικής Εταιρείας Αγίας Νάπας

(2009)1 Α.Α.Δ. 365: «Είναι φανερό από τα πιο πάνω ότι το μέρος του θ.11 [Δ.48] στο οποίο δώσαμε έμφαση, παρείχε εξουσία στο πρωτόδικο δικαστήριο για να εξετάσει κατά πόσο το διάταγμα ημερ. 4/7/05 με το οποίο διατάχθηκε η εγγραφή της απόφασης ημερ. 13/1/04 (που αφορά τον εφεσείοντα) θα έπρεπε να παραμεριστεί ή όχι. Έμμεσα ο θ. 11 της Δ.48 ενσωματώνει τα κριτήρια που διέπουν τον παραμερισμό αποφάσεων που εκδίδονται στην απουσία διαδίκου σε αγωγή, όπως προβλέπεται από τη Δ.17, θ.10 και όπως έχουν ερμηνευθεί από αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου.» Η Δ.57 θ. 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας προβλέπει τα εξής: "Ένα δικαστήριο ή Δικαστής θα έχει την εξουσία να επεκτείνει ή να μείωση τον χρόνο που καθορίζεται από αυτούς τους κανονισμούς ή ορίζεται από οιονδήποτε διάταγμα επεκτάσεως του χρόνου για να γίνει κάτι ή να αρχίσει κάποια διαδικασία, υπό τοιούτους όρους (αν υπάρχουν) που το δίκαιο της περίπτωσης θα απαιτεί και οιαδήποτε τέτοια επέκταση του χρόνου μπορεί μετά την λήξη του χρόνου που ορίστηκε ή επετράπηκε νοουμένου ότι όταν ο χρόνος για την παράδοση οιουδήποτε δικογράφου ή εγγράφου ή καταχώρησης οιασδήποτε ενόρκου δηλώσεως, απαντήσεως ή εγγράφου ή τελέσεως οιασδήποτε πράξεως ή καθωριστεί οπό οιονδήποτε των κανονισμών ή από οιανδήποτε οδηγία η διάταγμα του Δικαστηρίου ή Δικαστού, τα έξοδα οιασδήποτε αιτήσεως για παράταση του τοιούτου χρόνου και οιουδήποτε διατάγματος θα καταβάλλονται από τον διάδικο που κάμνει την τοιαύτη αίτηση εκτός αν το Δικαστήριο η Δικαστής διατάξει διαφορετικά". Μέσα από την Νομολογία προκύπτουν οι ακόλουθες αρχές: Προεξέχουσα αρχή είναι ότι η εξουσία του Δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. σελ. 291, 293 και Schafer v. Blyth

(1920)3 K.B 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. σελ. 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)C.L.R σελ. 271). Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα το συμφέρον της δικαιοσύνης. Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζουν οι δικονομικοί κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όπου η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διάδικους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μίας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μία τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις (βλ. Τhas Maritime Co Ltd και Στέλιος Ρήγας κα Α.Α.Δ 1 (Α) σελ 643). Σύμφωνα με τη νομολογία (βλ. Σταυρινή Κολλάτου ν. Κυριάκου Παναγιώτου, Πολιτική Έφεση 11478 ημερομηνίας 30.6.2003), το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του δικαστηρίου να εγκρίνει την παράταση των προθεσμιών που τίθενται είτε από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας είτε από διαταγή του Δικαστηρίου για την λήψη διαδικαστικών μέτρων. Στην αποτίμηση των συμφερόντων της Δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δίκαιης δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκάτερου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεση του, όσο και με την διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση της δίκαιης δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται, γίνεται αποδεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δίκαιης δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για τη μη τήρηση τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δίκαιης δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δίκαιης δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου. Έχοντας κατά νου τις προαναφερόμενες αρχές εξέτασα με προσοχή όλα τα ενώπιον μου στοιχεία, περιλαμβανομένων της αίτησης, της ένστασης των ενόρκων δηλώσεων που τις υποστηρίζουν αλλά και των στοιχείων που φαίνονται από το φάκελο της δικογραφίας και είναι αδιαμφισβήτητα. Κατά κύριο λόγο το παράπονο του αιτητή εδράζεται στο γεγονός ότι δεν ειδοποιήθηκε και ότι το διάταγμα ημερομηνίας 12.1.2017 εκδόθηκε στη βάση μονομερούς αιτήσεως και έτσι δεν του δόθηκε η ευκαιρία να θέσει τη δική του θέση ενώπιον του Δικαστηρίου. Να υπενθυμίσω ότι η Δ.48 θ.8, η οποία απαριθμεί τις αιτήσεις που μπορούν να καταχωρηθούν μονομερώς, περιλαμβάνει και τις αιτήσεις για παράταση ή σμίκρυνση προθεσμιών της Δ.57 θ.2, στην οποία αναφέρει και την εξαίρεση του κανόνα. Στην εν λόγω διαταγή δεν υπάρχει περιορισμός στις περιπτώσεις εκείνες που το διάταγμα που αφορά η αίτηση και ζητείται παράταση του χρόνου που καθορίζει εκδόθηκε εκ συμφώνου. Eάν υπήρχε τέτοια πρόθεση, αυτή θα αναφερόταν ρητά στην εν λόγω διαταγή όπως και στην περίπτωση που αναφέρει ότι αποτελεί εξαίρεση. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο εάν κρίνει ότι η αίτηση θα έπρεπε να γίνει δια κλήσεως, δεν μπορεί να διατάξει την επίδοση της και ανάλογα να χειριστεί την περίπτωση. Στην προκειμένη περίπτωση, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, δεν αποκαλύπτεται οποιοδήποτε γεγονός που να αποκαλύπτει δυσμενή επηρεασμό οιουδήποτε ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος του αιτητή. Να σημειωθεί ότι το διάταγμα εκδόθηκε εκ συμφώνου σε ότι αφορά την ουσία του και αυτό που δόθηκε με την αίτηση στη συνέχεια, χωρίς να ενημερωθεί ο ενάγοντας, αφορά παράταση του χρόνου καταχώρησης του σημειώματος εμφάνισης. Η μόνη δυσμένεια που μπορεί να σημειωθεί στην προκειμένη περίπτωση είναι η δημιουργία εξόδων από μέρους του ενάγοντα, ο οποίος είχε καταχωρήσει αίτηση για απόφαση, η οποία όμως τελικά αποσύρθηκε με αποζημίωση ως προς τα έξοδα και άρα δεν υφίσταται τέτοια ζημιά. Σύμφωνα με το διάταγμα ημερομηνίας 5.7.2016, το σημείωμα εμφάνισης από τους καθ΄ων η αίτηση θα έπρεπε να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Σύμφωνα με το περιεχόμενο του φακέλου το διάταγμα συντάχθηκε στις 17.10.2017 και ζητήθηκε από το δικηγόρο του ενάγοντα στις 13/10/2016, όπως επίσης προκύπτει από το περιχεόμενο του φακέλου, οι καθ΄ων η αίτηση δεν μερίμνησαν έγκαιρα για τη σύνταξη του, αλλά στις 22/12/2017. Παρά την πιο πάνω αμέλεια των καθ΄ων η αίτηση, το διάταγμα που συντάχθηκε στις 17/10/2016 μετά από αίτημα του συνηγόρου του ενάγοντα και έλαβαν γνώση για την σύνταξη του οι καθ΄ων η αίτηση στις 23/12/2017, σε ότι αφορά τον χρόνο που καθόριζε, αυτός είχε εκπνεύσει. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο ότι ενημερώθηκαν οι καθ΄ων η αίτηση ως προς την σύνταξη του διατάγματος, ώστε να μεριμνήσουν στην καταχώρηση του σημειώματος εμφάνισης εντός του χρόνου που καθόριζε. Τονίζω βέβαια εκ νέου ότι ήταν υποχρέωση των καθ΄ων η αίτηση να μεριμνήσουν έγκαιρα για τη σύνταξη του. Τα πιο πάνω αποτέλεσαν τα γεγονότα επί των οποίων οι καθ΄ων η αίτηση στήριξαν το αίτημα τους για παράταση του χρόνου που καθόριζε το διάταγμα και στη βάση αυτών το Δικαστήριο αποδέχτηκε την έκδοση του επίδικου διατάγματος. Συνεπώς είμαι της άποψης ότι δεν συντρέχει κάποιο ουσιαστικό στοιχείο που να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το σημείωμα εμφάνισης και το διάταγμα ημερομηνίας 12.1.2017 θα πρέπει να παραμεριστούν. Δεν υπάρχει κάποιο στοιχείο ότι τα δικαιώματα του ενάγοντα πλήγηκαν ανεπανόρθωτα με την έκδοση του. Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας κρίνω ορθό όπως ακολουθήσουν την πορεία της αγωγής, αλλά ενόψει της αποτυχίας της, κρίνω επίσης ορθό όπως αυτά μην είναι εις βάρος των καθ΄ων η αίτηση. (Υπ.) ......... Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/General Applications/Interim Judgments (Αναφορά: Πολιτική Δικαιοδοσία/Αίτηση/Παραμερισμός Σημειώματος Εμφάνισης/Παραμερισμός διατάγματος/Ενδιάμεση Απόφαση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο