Αλεξάνδρας Ρατούκου Μοχάμμαδ κ.α. ν. Παρασκευής Ευσταθίου, Αρ. Αγωγής: 2917/2013, 27/10/2017

(3)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και τέλος, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηριζόταν η αίτηση εκτίθενται σε ένορκη δήλωση της Χριστίνας Παρασκευά, η οποία, σ' αυτή, μεταξύ άλλων αναφέρει τα εξής: Σαν δικηγόρος της εναγόμενης και προς το σκοπό της καλύτερης προετοιμασίας της υπεράσπισής της έκρινε ότι επιβαλλόταν η εξέταση των εναγουσών από γιατρό της επιλογής της εναγόμενης. Ενόψει τούτου, στις 9/3/2016 απέστειλε στους συναδέλφους του - δικηγόρους των εναγουσών, επιστολή, με την οποία τους ζητούσε όπως αυτές παραπεμφθούν να εξεταστούν από το Δρ. Ηλία Γεωργίου, γιατρό της επιλογής της εναγόμενης. Μετά από επικοινωνία της με το γιατρό Γεωργίου, την ενημέρωσε ότι οι ενάγουσες δεν τον επισκέφθηκαν για να εξεταστούν. Κατά την ακρόαση της αίτησης, το Δικαστήριο (με διαφορετική σύνθεση από το παρόν) που της είχε επιληφθεί, μολονότι οι ενάγουσες δεν είχαν καταχωρήσει σ' αυτή ένσταση και η πλευρά της εναγόμενης ζήτησε την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, εντούτοις επέτρεψε στους δικηγόρους των εναγουσών να επιχειρηματολογήσουν προφορικά, κατά της αίτησης. Η συνάδελφος που επιλήφθηκε της αίτησης, με την αιτιολογημένη απόφασή της, ημερομηνίας 17/11/2016, την απέρριψε για ουσιαστικούς λόγους και όρισε την αγωγή για ακρόαση, στις 25/5/2017 (παρότι στην απόφαση, προφανώς εκ λάθους αναγράφεται 25/5/2016). Αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι η εν λόγω απόφαση έχει εφεσιβληθεί από την εναγόμενη. Η εναγόμενη, στις 23/5/2017 καταχώρησε ακριβώς την ίδια αίτηση, διαφοροποιημένη απλώς στα εξής, συγκρινόμενη με την απορριφθείσα: Η αίτηση, αυτή τη φορά υποστηρίζεται από ένορκη του δικηγόρου Χρύσανθου Χρυσάνθου, ο οποίος απέστειλε στους δικηγόρους των εναγουσών, επιστολή, με πανομοιότυπο περιεχόμενο της επιστολής που τους απέστειλε και η συνάδελφός του στο ίδιο γραφείο, Χριστίνα Παρασκευά, με μόνη διαφορά, ότι αυτή τη φορά ζητείται η παραπομπή των εναγουσών για ιατρική εξέταση από τον Δρ. Πηλαβάκη, ως γιατρού της επιλογής της εναγόμενης. Οι ενάγουσες καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση η οποία αποτελείται από 12 λόγους. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση, όπως αναφέρεται στο σώμα της εμφαίνονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και στην ένορκη δήλωση του Δημήτρη Παπαδημήτρη από την Πάφο. Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενό τους. Το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν - γραπτών - αγορεύσεων καθώς και όσων επιπλέον ανάφεραν προφορικά οι δικηγόροι των δυο μερών. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Με το 2ο λόγο ένστασης υποβάλλεται από τις ενάγουσες ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, καθότι καταχωρήθηκε η αίτηση ημερομηνίας 21/4/2016, με το ίδιο περιεχόμενο, η οποία απορρίφθηκε με απόφαση του Δικαστηρίου. Επιπλέον σύμφωνα με τον 11ο λόγο ένστασης, η έκδοση του ενδιάμεσου διατάγματος αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας, καθότι χρησιμοποιήθηκε για διαφορετικό σκοπό από εκείνο που είναι ταγμένο να εξυπηρετήσει και ως εκ τούτου, η αίτηση επιβάλλεται να απορριφθεί. Οι παραπάνω λόγοι ένστασης, ιδωμένοι σε συνδυασμό και με το περιεχόμενο της γραπτής αγόρευσης της ευπαίδευτης δικηγόρου των εναγουσών καθώς και όσων η κυρία Παπαδημήτρη ανάφερε συμπληρωματικά την ημέρα της ακρόασης της αίτησης καθιστούν τελείως ξεκάθαρο, ότι οι ενάγουσες, στη βάση των ακόλουθων δεδομένων, τα οποία, κατά κύριο λόγο απορρέουν από το φάκελο της υπόθεσης και ένα, από το περιεχόμενο των εκατέρωθεν αγορεύσεων, υποβάλλουν ότι η υπό κρίση αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Έμμεσα εγείρουν και θέμα δεδικασμένου. Ειδικότερα: Η εναγόμενη, στις 21/4/2016 καταχώρησε ακριβώς την ίδια αίτηση και με ίδιο περιεχόμενο με αυτό της παρούσας. Η μόνη διαφορά ανάμεσα στις δυο αιτήσεις έγκειται στο όνομα του γιατρού της επιλογής της εναγόμενης που θα εξετάσει τις ενάγουσες σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Με την πρώτη αίτηση ζητήθηκε η αναστολή της διαδικασίας της αγωγής έως ότου οι ενάγουσες εξεταστούν από το γιατρό Γεωργίου. Με την υπό κρίση αίτηση ζητείται ακριβώς το ίδιο πράγμα έως ότου οι ενάγουσες εξεταστούν από το γιατρό Πηλαβάκη. Το Δικαστήριο που επιλήφθηκε της πρώτης αίτησης, με την έκδοση της ενδιάμεσης απόφασής του, ημερομηνίας 17/11/2016 απέρριψε την αίτηση για ουσιαστικούς λόγους και όρισε την υπόθεση για ακρόαση, στις 25/5/2017. Η εναγόμενη εφεσίβαλε την εν λόγω απόφαση και στις 23/5/2017, δηλαδή, δυο μέρες προτού αρχίσει η ακρόαση της αγωγής καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση παρελκυστικά, όπως συνάγεται από τον 5ο λόγο ένστασης, μεταξύ άλλων, για να αποφύγει την πληρωμή των αποζημιώσεων που δικαιούνται οι ενάγουσες καθώς και για σκοπούς καθυστέρησης εκδίκασης της αγωγής. Στην υπόθεση Loukos Trading Co. Ltd v. Ρέινμποου Πλήτσιηγκ και Ντάιγκ Κο. Λτδ

(2001)Α.Α.Δ. 1014 αναφέρονται τα εξής: «Εχει νομολογηθεί ότι τα δικαστήρια έχουν εξουσία να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεως της δικαστικής διαδικασίας. Έχει, επίσης, νομολογηθεί ότι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της (βλ. Constantinides v. Vima Ltd

(1983)1 C.L.R. 348, ΄Ελληνας ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 149, Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (Αρ. 2)

(1993)1 Α.Α.Δ. 248, Διευθυντής Φυλακών ν. Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217, Re Beogradska D.D., Πολιτική ΄Εφεση 9495/6.9.1996 και Βασιλείου ν. Μακρίδη, Ποινική ΄Εφεση 6804/24.2.2000). Στην Περρέλλα, πιο πάνω, σελ. 222, υποδείχθηκε ότι "η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας, που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυση του".» Στην Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (ανωτέρω) υποδεικνύεται ότι: «Η επίκληση των δικαιοδοσιών του Ανωτάτου Δικαστηρίου ελέγχεται προς αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών. Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου.» Τέλος παραπέμπω και στο ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Recnex Trading Ltd κ.ά. ν. Τράπεζας Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, ECLI:CY:AD:2014:A269, Πολιτική Έφεση Αρ. 71/2011, ημερομηνίας 16/4/2014: «Οι ενδιάμεσες αποφάσεις, πλην ειδικών περιπτώσεων, δεν θεωρούνται τελεσίδικες ακόμη και αν αποφασίζεται τελικώς ένα ζήτημα το οποίο κρίνεται δεσμευτικό για την μετέπειτα διαδικασία. Η απόρριψη μιας ενδιάμεσης αίτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τελική και ως εκ τούτου η καταχώριση νέας δεν μπορεί να προσκρούσει στην αρχή του δεδικασμένου. Εναπόκειται πάντοτε στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αν θα εγκρίνει τη δεύτερη αίτηση ή αν θα την απορρίψει, ελλείψει νέων στοιχείων. Στο τέλος της ημέρας το Δικαστήριο δεν μόρφωσε και ούτε εξέφρασε τελική γνώμη με τρόπο καθοριστικό επί νομικού ή πραγματικού αιτήματος. Δεν υπήρξε ενασχόληση με την ουσία του επιδίκου ζητήματος που αποτελεί τη βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata (K.S.R. Commercio Industria de Papel S.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd

(1995)1 A.A.Δ. 309). Εξαρτάται πάντοτε από το κατά πόσο η απορριπτική απόφαση επεκτάθηκε σε ζητήματα επί της ουσίας. Σε αντίθετη περίπτωση, σε ενδιάμεσης αιτήσεις και εκεί όπου δεν αποφασίζεται οτιδήποτε, εκτός από το γεγονός ότι το Δικαστήριο για άλλους λόγους αρνήθηκε να παραχωρήσει τη θεραπεία που ο διάδικος ζήτησε, τότε το δεδικασμένο δεν καλύπτει την περίπτωση. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα Spencer Bower, Turner and Handley, The Doctrine of Res Judicata, 1996, σελ.82: «Although some interlocutory orders may finally determine some question and be binding in later stages of the proceedings, the dismissal of an interlocutory application is not final and will not bar a further application on the ground of res judicata, although the further application is not likely to succeed unless supported by additional evidence or a different argument. Orders granting interlocutory applications in matters of practice and procedure, such as an interlocutory injunction, remain under the control of the court, subject to review. Such orders do not decide any question finally, not even whether there should be an interlocutory injunction, or its terms. Buttes Gas and Oil Co v. Hammer (No.3)

(1982)A.C. 888.» Δεν έχει σημασία αν η απόφαση AK International UK Limited v. Του Πλοίου «ΝΑΙΜΕ S» Σημαίας Comoros Islands (Aρ.2), ανωτέρω, δεν είναι δεσμευτική. Με αναφορά σε Αγγλική νομολογία (Henderson v. Henderson

(1843)3 Hare 100, Lloyds Bowmaker Ltd v. Britannia Arrow

(1988)3 All E.R. 178 (CA), Brink´s MAT Ltd v. Elcombe

(1988)3 All E.R. 188 (CA), Bohbehani v. Salem

(1989)2 All E.R. 143 (CA)Woodhouse v. Consignia Plc

(2002)EWCA Civ 275), το Δικαστήριο ενισχύει την κατάληξη του, την οποία υιοθετούμε. Στο τέλος της ημέρας δεν δημιουργείται δεδικασμένο στην έννοια που ορίζει η νομολογία. (Γαβριήλ κ.α. ν. Αγαπίου

(1998)1 Α.Α.Δ. 1868, Λοϊζος Λουκά & Υιοι ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος ΑΕ

(1999)1 Α.Α.Δ. 92, Αναστασία Forrest κ.α. ν. Κίμωνα Βαρδάκη κ.α.

(2002)1 Α.Α.Δ. 6, Μιχαήλ ν. Επίσημος Παραλήπτης

(2003)1 Α.Α.Δ. 975).» Παρατηρώ τα εξής: Στη βάση των παραπάνω δεδομένων, η καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης αποτελεί κλασσική περίπτωση κατάχρησης, αλλά και περιφρόνησης της δικαστικής διαδικασίας. Ακολουθεί το σκεπτικό: Καταρχήν, αφής στιγμής η πρώτη αίτηση που καταχώρησε, επί της ουσίας είναι ταυτόσημη με την υπό κρίση αίτηση και μετά από ακρόαση απορρίφθηκε για ουσιαστικούς λόγους, η υπό κρίση, με την οποία επιδιώκει ακριβώς τον ίδιο σκοπό (ούτε καν όμοιο) - και ο σκοπός, δε διαφοροποιείται, απλώς και μόνο επειδή ο γιατρός που θα εξετάσει τις ενάγουσες σε περίπτωση επιτυχίας της αίτησης δεν είναι αυτός που θα τις εξέταζε σε περίπτωση που εγκρινόταν η πρώτη αίτηση -, σε εφαρμογή όσων αναφέρονται στην Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (ανωτέρω) συνιστά πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου και κατ' επέκταση κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας. Και όχι μόνο αυτό. Το δεύτερο - ίδιο διάβημα - της εναγόμενης, το οποίο εδράζεται ακριβώς στην ίδια πραγματική και νομική βάση, έμμεσα συνιστά και περιφρόνηση του Δικαστηρίου που εξέδωσε την πρώτη απόφαση που είναι το ίδιο με τον παρόν. Ό,τι διαφοροποιεί το Δικαστήριο που επιλήφθηκε της πρώτης αίτησης από το παρόν που επιλαμβάνεται της παρούσας είναι μόνο η σύνθεσή του. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει ότι η απόφαση στην πρώτη αίτηση είναι δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο και παράγει όλα τα έννομα αποτελέσματα, εκτός κι αν και μέχρις ότου ανατραπεί από το εφετείο. Σημαίνει ακόμη, ότι το Δικαστήριο υπό τη δική μου σύνθεση, σε περίπτωση που επιληφθεί της υπό κρίση αίτησης επί της ουσίας και εκδώσει διαφορετική απόφαση από την απόφαση που εξέδωσε η συνάδελφος επί της πρώτης αίτησης της εναγόμενης, ουσιαστικά θα λειτουργήσει σαν εφετείο, με εκκαλούμενη απόφαση, δική του απόφαση. Αυστηρά ομιλούντες, δεδομένου ότι το νομικό και πραγματικό υπόβαθρο των δυο αιτήσεων είναι ίδιο ακριβώς, δεν έχω δικαιοδοσία να εξετάσω την παρούσα αίτηση επί της ουσίας. Δεδομένου ακόμη ότι η απορριπτική απόφαση επί της πρώτης αίτησης επεκτάθηκε και σε ζητήματα επί της ουσίας, σε εφαρμογή όσων αναφέρονται στη Recnex Trading Ltd (ανωτέρω), η εν λόγω απόφαση, κατά τη γνώμη μου δημιουργεί δεδικασμένο το οποίο καλύπτει την παρούσα αίτηση. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Η εναγόμενη δεν μπορεί, από τη μια, θεωρώντας εσφαλμένη την απόφαση επί της πρώτης αίτησης που καταχώρησε, ως είχε δικαίωμα, να την εφεσιβάλλει, και από την άλλη, εκκρεμούσης της έφεσης, να καταχωρεί νέα - ίδια - αίτηση, επιδιώκοντας την ίδια θεραπεία, επί τη βάσει του ίδιου πραγματικού και νομικού υποβάθρου. Θεραπεία, που αν εξασφαλίσει στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης διερωτώμαι και για το νόημα της έφεσης κατά της εκκαλούμενης απόφασης επί της πρώτης αίτησης. Ότι η επί του προκειμένου συμπεριφορά της συνιστά πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου και κατ' επέκταση, κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας είναι ολοφάνερο. Ούτε και μου διαφεύγει πως δε δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση ή δικαιολογία εκ μέρους της, για το γεγονός ότι χρησιμοποιεί ταυτόχρονα δυο διαφορετικά ένδικα μέσα, πλην όμως, τα οποία ουσιαστικά αποβλέπουν στην επίτευξη του ίδιου ακριβώς στόχου, με μόνη διαφορά, το όνομα του γιατρού που θα εξετάσει τις ενάγουσες, που σε περίπτωση που γίνει δεκτή η έφεσή της κατά της απόφασης στην πρώτη αίτηση που καταχώρησε, θα είναι ο γιατρός Γεωργίου, ενώ, στην περίπτωση που επιλαμβανόμουν επί της ουσίας της υπό κρίση αίτησης και την αποδεχόμουν, θα είναι ο γιατρός Πηλαβάκης. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, δεδομένου ότι η αίτηση αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, δανειζόμενος τη φρασεολογία από τη Loukos Trading Co. Ltd (ανωτέρω), στην άσκηση της σύμφυτης δικαιοδοσίας μου, η οποία αποβλέπει στην αποτροπή υπονόμευσης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, θεωρώ ότι πρέπει να δοθεί τέλος στην παρούσα διαδικασία με διάταγμα απόρριψης της αίτησης. Κατά συνέπεια, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγουσών και σε βάρος της εναγόμενης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Interim (Αναφορά: Πολιτική - Αίτηση αναστολής της διαδικασίας.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο