ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΚΟΥΡΟΥΣΙΗ κ.α. ν. Αναφορικά με την Εταιρεία TRIADIC ESTATES LTD, Αρ. Γενικής Αίτησης: 219/17, 24/11/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A206 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Γενικής Αίτησης: 219/17 Αναφορικά με τον Περί Εταιρειών Νόμο - Κεφ. 113, Άρθρα 202Α μέχρι και 202ΛΗ και Αναφορικά με την Εταιρεία TRIADIC ESTATES LTD (HE 47325), εκ Πάφου και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΚΥΠΡΟΥ ΚΟΥΡΟΥΣΙΗ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΚΟΥΡΟΥΣΙΗ - ΕΓΓΥΗΤΩΝ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ TRIADIC ESTATES LTD (HE 47325) ΓΙΑ ΔΙΟΡΙΣΜΟ ΕΞΕΤΑΣΤΗ ΣΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ---------------------------- Αίτηση ημερ. 7.11.2017 για συνένωση ---------------------------- Ημερομηνία: 24.11.2017 Για Αιτητές: κ. Α. Μαθηκολώνης (για ν΄ ακούσει απόφαση κ. Χ. Σιαηλής) Για Καθ΄ ης η αίτηση 1: κα Ε. Θεοδώρου για Α. Κακογιάννης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ (για Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ στις Γενικές Αιτήσεις 216/17, 217/17 και 219/17) Για Καθ΄ ων η αίτηση 2: κ. Γ. Χαραλάμπους για Γεωργιάδης & Πελίδης ΔΕΠΕ (για Παραλήπτες/Διαχειριστές Κωνσταντίνο Ιωάννου και Ανδρέα Ανδρονίκου) (για ν΄ ακούσει απόφαση κα Ε. Θεοδώρου) Για Καθ΄ ης η αίτηση 3 : κα Α. Κορακίδου (για Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ στη Γενική Αίτηση 218/17) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κρινόμενη αίτηση επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος συνένωσης της εν λόγω αίτησης με τις αιτήσεις 218/17, 217/17 και 216/17 ή με οιανδήποτε από αυτές. Επιζητείται επίσης όπως καθορισθεί ως οδηγός η παρούσα αίτηση ή οποιαδήποτε άλλη. Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του εκ των Αιτητών Κύπρου Κουρούσιη, ο οποίος αναφέρει πως συνηγορούν υπέρ της συνένωσης τα πιο κάτω: «3.
- Όλες οι ως άνω Αιτήσεις υποβλήθησαν από τους ίδιους Αιτητές. 3.
- Τα ενδιαφερόμενη μέρη που έχουν καταχωρήσει Ειδοποιήσεις Περί Προθέσεως Ενστάσεως σε όλες τις ως άνω Αιτήσεις είναι η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ και οι Κωνσταντίνος Ιωάννου και Ανδρέας Ανδρονίκου που ισχυρίζονται ότι έχουν διοριστεί ως Παραλήπτες/Διαχειριστές σε όλες τις ως άνω Εταιρείες κατά την ίδια ημέρα. 3.
- Σε όλες τις Αιτήσεις αμφισβητείται η νομιμότητα και εγκυρότητα του ισχυριζομένου διορισμού του Κωνσταντίνου Ιωάννου και Ανδρέα Ανδρονίκου ως Παραληπτών/Διαχειριστών αλλά και αμφισβητείται η νομιμότητα και εγκυρότητα των Ομολόγων με βάση τα οποία φέρεται η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ να έχει διορίσει τα εν λόγω πρόσωπα ως Παραλήπτες/Διαχειριστές. 3.
- Η Εταιρεία TRIADIC ESTATES LTD είναι η μητρική εταιρεία των υπολοίπων ως άνω εταιρειών ήτοι κατέχει το 70% του μετοχικού κεφαλαίου στην KOUROUSHIS LION RESORTS LTD, 71,2% στην CAPITAL ACCOMMODATION LTD και ποσοστό 49,99876% στην εταιρεία RISING CITY LTD. 3.
- Από το περιεχόμενο της παρούσας αίτησης και των ενστάσεων που έχουν καταχωρηθεί αλλά και από το περιεχόμενο των υπολοίπων Αιτήσεων και των Ενστάσεων που έχουν καταχωρηθείς σ΄ αυτές προκύπτει ξεκάθαρα ότι για όλες τις Εταιρείες εγείρεται για απόφαση από το Δικαστήριο το κατά πόσο οι Εταιρείες αυτές είναι ή μπορούν να καταστούν βιώσιμες οικονομικές μονάδες (Going Concern) και το κατά πόσο ενδείκνυται ή επιβάλλεται ο διορισμός εξεταστού στις εν λόγω Εταιρείες όπως εξαιτούνται οι Αιτητές. Σε όλες τις Εταιρείες προτεινόμενος Εξεταστής είναι ο Μαρίνος Καρταπάνης και Ανεξάρτητος Εμπειρογνώμονας που ετοίμασε τις Εκθέσεις δυνάμει της Περί Εταιρειών Νομοθεσίας που κατατέθηκαν στο Δικαστήριο είναι το ίδιο πρόσωπο ήτοι ο Λογιστής/Ελεγκτής Γεώργιος Ξενοφώντος. 3.
- Όπως φαίνεται από το περιεχόμενο της παρούσας Αίτησης, της Έκθεσης του Ανεξάρτητου Εμπειρογνώμονα που κατατέθηκε στο Δικαστήριο στην παρούσα Αίτηση αλλά και από το περιεχόμενο της ένστασης των ενδιαφερομένων μερών που καταχώρησαν Ένσταση, όλα τα επίδικα γεγονότα και ισχυρισμοί και επίδικα θέματα που τίθενται για να εκδικαστούν από το Δικαστήριο είναι τα ίδια ή και ταυτόσημα ή και υπάρχουν κοινά, πραγματικά και νομικά ζητήματα όπως φαίνεται από τα δικόγραφα. Το ίδιος ακριβώς συμπέρασμα προκύπτει και από τα δικόγραφα και τις Εκθέσεις Ανεξάρτητου Εμπειρογνώμονα που κατατέθηκαν στις Αιτήσεις για τις οποίες ζητείται η συνένωση τους.» Ισχυρίζεται τέλος ότι από τη συνένωση θα προκύψει όφελος και θα εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των διαδίκων αφού θα αποφευχθεί η πολλαπλότητα των διαδικασιών. Θα αποφευχθούν σοβαρότατες περιπλοκές που μπορεί να προκύψουν από την ξεχωριστή εκδίκαση, αφού είναι βέβαιο ότι θα κληθούν οι ίδιοι μάρτυρες και από τις δύο πλευρές. Οι Καθ΄ ων η αίτηση ενίστανται στην ικανοποίηση του αιτούμενου διατάγματος και καταχώρισαν ειδοποίηση πρόθεσης ένστασης. Εγείρονται με αυτές ποικίλοι λόγοι ένστασης, απτόμενοι κυρίως των προϋποθέσεων για συνεκδίκαση, εισηγούμενοι ότι δεν εφαρμόζονται και δεν ενδεικνύονται στην παρούσα περίπτωση. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι ανέπτυξαν τις θέσεις και επιχειρηματολογία τους με αγορεύσεις, τις οποίες έχω μελετήσει και έχω υπόψη μου. Ως πρώτος λόγος ένστασης στην ειδοποίηση ένστασης η οποία καταχωρήθηκε εκ μέρους των παραληπτών εγείρεται το αβάσιμο της αίτησης, ήτοι ότι η νομική βάση της αίτησης πάσχει και/ή είναι ελλιπής αφού σε αυτήν δεν αναφέρεται ούτε η διάταξη 48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ούτε και οι Καν. 3-6 των περί Εταιρειών Κανονισμών. Αναπτύσσοντας το θέμα τούτο, ο κ. Χαραλάμπους, με αναφορά σε νομολογία την οποία καταγράφει, αναφέρει πως: «η παράλειψη αναφοράς της Δ.48 στη νομική βάση της παρούσας αίτησης που θα έδινε δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να την εξετάσει, καθώς και η παράλειψη αναφοράς των Κανονισμών 3-6 των περί Εταιρειών Κανονισμών, οι οποίοι εφαρμόζουν τις πρόνοιες των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο κυρίως εταιρική αίτηση έχουν ως αποτέλεσμα το Δικαστήριο να μην έχει καν δικαιοδοσία να εξετάσει την παρούσα ενδιάμεση αίτηση. Επίσης, η παράλειψη αναφοράς στη νομική βάση της παρούσας αίτησης, των Κανονισμών 3-6 των περί Εταιρειών Κανονισμών, έχουν ως αποτέλεσμα το Δικαστήριο να αδυνατεί να εφαρμόσει και τη Διάταξη 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (που αναφέρεται στη νομική βάση της παρούσας αίτησης) και η οποία αφορά τη συνένωση. Ως εκ τούτου, μόνο και μόνο για αυτούς τους λόγους και «χωρίς ο,τιδήποτε άλλο» όπως λέχθηκε στην Μιχαήλ v. Σκορδή (ανωτέρω( η παρούσα αίτηση πρέπει να απορριφθεί». Ο κ. Μαθηκολώνης δεν σχολίασε τον λόγο τούτο ένστασης. Η αίτηση στηρίζεται στην περί Εταιρειών Νομοθεσία Άρθρα 202Α έως 202ΛΗ και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς, Δ.14, θ.1-4, Δ.30 και Δ.49, θ.1-9 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ο θ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν προσφέρει, αυτόματα τη δυνατότητα ή το δικαίωμα συνένωσης αιτήσεων. Προνοεί και αναφέρεται σε αγωγές. Πράγματι, τη δυνατότητα χρήσης και εφαρμογής των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σε περιπτώσεις αιτήσεων - εδώ εταιρικών - παρέχει ο Καν. 3 των περί Εταιρειών Κανονισμών ο οποίος προνοεί πως: "The Rules of Court for the time being in force relating to civil actions, and the general practice and procedure of the Courts in the Colony (or, in default of local provision, the practice and procedure observed by the Courts in England), shall apply as regards all proceedings in relation to applications to which these rules relate so far as may be practicable, except if and so far as the Law or these rules otherwise provide." Σε μετάφραση: «Οι Κανονισμοί του Δικαστηρίου που θα είναι σε ισχύ σχετικά με πολιτικές αγωγές και η γενική πρακτική και διαδικασία στα Δικαστήρια θα εφαρμόζεται σε σχέση με όλες τις διαδικασίες που σχετίζονται με αιτήσεις που έχουν σχέση αυτοί οι Κανονισμοί όσο είναι πρακτικό, εκτός αν το Κεφ. 113 ή αυτοί οι Κανονισμοί προνοούν διαφορετικά». Στη Στ. Χριστοφόρου v. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοϊζος Ιορδάνους Λτδ
(2001)1 Α.Α.Δ. σελ. 743, όπου η αίτηση για τροποποίηση των λόγων έφεσης βασιζόταν στη Δ.14 αντίς τη Δ.35 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, λέχθηκε το εξής: «Η εισήγηση της εφεσίβλητης ότι η αίτηση βασίζεται σε λανθασμένους Κανονισμούς είναι ορθή. Η Δ.48 θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Και τούτο γιατί η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. (Ίδε Kouppa and another v. Vassiliadis [1981] 1 JSC 120). Οι αρχές που καθιερώθηκαν στην Kouppa and another v. Vassiliadis υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και άλλων
(1990)1 Α.Α.Δ. 965 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης.» Στην Μαχλουζαρίδης (ανωτέρω) αναφέρεται ότι: «.ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που τον στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48, θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου.» Τα πιο πάνω υιοθετήθηκαν και στην Αίτηση Αρ. 109/2000 Αναφορικά με την αίτηση της Παρασκευούς Μάρκου Κκαρά Αντωνίου
(2000)1 Α.Α.Δ. 1868. Θεωρώ όμως πως στην κρινόμενη περίπτωση όπου το Δικαστήριο έχει ενώπιον του εταιρική αίτηση και όχι αγωγή, η χρήση του Καν. 3 είναι απαραίτητη αφού αυτός ενεργοποιεί την ευχέρεια του Δικαστηρίου να στηριχθεί στη Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας για να εξεταστεί το αίτημα. H παράλειψη αναφοράς στη Δ.48 δεν αποτελεί μοιραίο λάθος για την τύχη της αίτησης δεδομένου ότι θα γίνεται επίκληση των λοιπών θεσμών, οι οποίοι προσδιορίζουν την εξουσία του Δικαστηρίου. Συνεπώς, για το λόγο τούτο η αίτηση είναι απορριπτέα. Παρά την ανωτέρω κατάληξη θα εξεταστεί το κύριο θέμα που απασχολεί στην κρινόμενη αίτηση. Η Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, προσδιορίζει και καλύπτει τη δυνατότητα και προϋποθέσεις άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για έκδοση διατάγματος συνένωσης. Πέραν του προβλεπόμενου σκοπού που είναι η εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου αλλά και εξόδων από πολλαπλές δικαστικές διαδικασίες, θα πρέπει να εντοπιστεί είτε κοινό νομικό θέμα είτε όμοια γεγονότα. Εκείνο που προβάλλεται από τους Αιτητές είναι πως σε όλες τις αιτήσεις επιζητείται διορισμός εξεταστή με βάση τα άρθρα 202Α μέχρι και 202ΛΗ του περί Εταιρειών Νόμου. Ότι θα ακουστούν οι ίδιοι μάρτυρες από όλες τις πλευρές. Υποδεικνύουν επίσης πως το άρθρο 202ΣΤ προβλέπει πως όταν το Δικαστήριο διορίζει εξεταστή σε εταιρεία, δύναται να εκδώσει διάταγμα με το οποίο ο εξεταστής να είναι εξεταστής σχετιζόμενης εταιρείας. Από την αντίπερα όχθη η έντονη θέση των Καθ΄ ων η αίτηση είναι πως καταβάλλεται προσπάθεια εκ των υστέρων διόρθωσης και/ή συμπλήρωσης των ελλείψεων και της απαραίτητης μαρτυρίας που υφίσταται στην εν λόγω κυρίως Γενική Αίτηση. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 202ΣΤ, όταν διορίζεται εξεταστής σε εταιρεία το Δικαστήριο δύναται να διορίσει εξεταστή σε σχετιζόμενη εταιρεία. Για να επιτευχθεί όμως αυτό θα πρέπει να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι υπάρχει εύλογη προοπτική επιβίωσης της σχετιζόμενης εταιρείας και ολόκληρης ή οποιοδήποτε μέρος της επιχείρησης της ως δρώσας οικονομικής μονάδας. Ο συνήγορος των παραληπτών προχωρεί αναλύοντας το θέμα με αναφορά στο σύγγραμμα Examinerships John O' Donnel with Jack Nicholas, 2η έκδοση, παρ. 1.13, 1.14 και 1.16 και καταλήγει πως δεν υπάρχει μαρτυρία στην κυρίως Γενική αίτηση ότι είναι δρώσα οικονομική μονάδα, αφού δεν διεξάγει καμία επιχείρηση αλλά λειτουργεί μέσω των τριών άλλων σχετιζόμενων εταιρειών. Θεωρώ πως δεν είναι απαραίτητο στο στάδιο αυτό να υπεισέλθει το Δικαστήριο σε τέτοια αναφορά για την ύπαρξη ή όχι μαρτυρίας για την παρούσα κυρίως αίτηση. Εκείνο που καθίσταται σαφές από τη μελέτη των άρθρων 202ΣΤ είναι πως διορισμός εξεταστή σε σχετιζόμενη εταιρεία καθίσταται εφικτός αφού ικανοποιηθεί το Δικαστήριο ότι είναι δρώσα οικονομική μονάδα. Δεν είναι επομένως αυτόματος ο διορισμός εξεταστή στη σχετιζόμενη εταιρεία, αφής στιγμής διαταχθεί διορισμός εξεταστή στη μητρική. Όλοι οι συνήγοροι των Καθ΄ ων η αίτηση υποδεικνύουν και υπογραμμίζουν ότι ελλείπουν κοινά γεγονότα ή νομικά θέματα, ώστε να διαταχθεί συνένωση. Έχοντας μελετήσει τις αιτήσεις σε κάθε μια εταιρική αίτηση και την έκθεση του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα, κρίνεται πως πράγματι ελλείπει το κοινό υπόβαθρο γεγονότων και νομικών σημείων. Το γεγονός ότι με όλες τις αιτήσεις επιδιώκεται διορισμός εξεταστή αυτό δεν αποτελεί κοινό νομικό σημείο αφού για κάθε μια εταιρεία θα πρέπει να καταδειχθούν και αποδειχθούν διαφορετικά γεγονότα. όπως το ύψος του χρέους κάθε μιας εταιρείας ξεχωριστά. Το εάν είναι ή όχι αφερέγγυα όπως προβλέπει το άρθρο 202Α
(1)(α). Το είδος της επιχείρησης την οποία ασκεί και οι προοπτικές επιβίωσης της αφού όπως προκύπτει και από τις εκθέσεις του ανεξάρτητου εμπειρογνώμονα που έχουν κατατεθεί αναφέρονται σε διαφορετικούς πιστωτές, προμηθευτές, έσοδα, κέρδη. Οι εταιρείες Capital Accommodation (Cyprus) Limited, αντικείμενο της Γενικής Αίτησης 217/17 και η Kouroushis Lion Resort Ltd, αντικείμενο της Γενικής Αίτησης 218/17, λειτουργούν και διαχειρίζονται ξενοδοχειακές μονάδες. Συνεπώς οι επιπτώσεις από διακοπή ή συνέχιση των δραστηριοτήτων τους είναι διαφορετικές από εκείνες των λοιπών εταιρειών. Το κοινό σε όλες τις αιτήσεις είναι οι μάρτυρες οι οποίοι θα καταθέσουν και οι οποίοι είναι οι ίδιοι για όλες. Όμως η μαρτυρία τους θα είναι διαφορετική για κάθε μια, ανάλογα με την προοπτική επιβίωσης της, τα γεγονότα που την περιβάλλουν και τις εν γένει οικονομικές και άλλες συνθήκες. Συνεπώς κρίνεται πως η παρούσα περίπτωση δεν είναι κατάλληλη για συνένωση. Ενόψει τούτου παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων ένστασης. Συνακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Καθ΄ ων η αίτηση και σε βάρος των Αιτητών όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / General Applications/ Interim Αναφορά: (Αίτηση για συνένωση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο