Alpha Bank Cyprus Ltd ν. KING DAVID LINDSAY CHARLES κ.α., Αρ. Αγωγής: 1162/2012, 1/11/2017

(2013)1 Γ Α.Α.Δ. 1935: «.ότι το μέρος των επτά πρωτόδικων αποφάσεων που αφορά στην ακύρωση της επίδοσης για λόγους που άπτονται παραλείψεων σε σχέση με το εθνικό δίκαιο, είναι εσφαλμένο, καθότι οι όποιες παραλείψεις θα μπορούσαν υπό τις περιστάσεις των συγκεκριμένων υποθέσεων να θεραπευθούν, σύμφωνα με το πνεύμα που καθορίζει ο ΕΚ 1393/2007. Παρά τα πολλαπλά προβλήματα που εντοπίστηκαν στον τρόπο που έγινε η επίδοση, δεν προκύπτει, από τα έγγραφα που αποστάληκαν για επίδοση, πραγματική παραπλάνηση των Εφεσιβλήτων, αφού αυτοί εμφανίστηκαν εγκαίρως ενώπιον του δικαστηρίου. Πέραν τούτου, οι Εφεσίβλητοι δεν προσδιόρισαν τη φύση της κατ' ισχυρισμό παραπλάνησης τους, αλλά και πιο σημαντικά τις επιπτώσεις σ' αυτούς από οποιαδήποτε πιθανή παραπλάνηση.» Εξετάζοντας το θέμα της ανάγκης για επίδοση της μονομερούς αίτησης αποφάνθηκε πως: «Επομένως στις περιπτώσεις υποκατάστατης επίδοσης δυνάμει του Καν. 1393/2007, η Δ.48 θ.3 αποκτά ιδιαίτερη δυναμική ανάλογα με το αν η παράλειψη διασυνδέεται με ερημοδικία του εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια διασύνδεση. Κατά την κρίση μας, η διαπιστούμενη παράλειψη ήταν θεραπεύσιμη, δυνάμει της Δ.64 και σύμφωνα με το πνεύμα του Καν. 1393/2007 και τους τρόπους που προβλέπονται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού (βλ. Alder v. Orlowski, C325/11, ημερ. 19.12.2012, ανωτέρω). Εναπόκειτο πλέον στους Εφεσείοντες να αιτηθούν από το δικαστήριο την κατάλληλη θεραπεία δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. σχετικά Dasaki Entertainment Co Ltd v. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ. 2)

(2009)1 ΑΑΔ 356 και Olympia Designs (Properties) Ltd v. Unique UK Inc

(2010)1 Β ΑΑΔ 1395). Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα υποβολής αίτησης για περαιτέρω θεραπεία, αφού η μονομερής αίτηση έχει πλέον περιέλθει εις γνώσιν των Εφεσιβλήτων και στην πράξη έχει αυτοθεραπευτεί.» Παρέπεμψε δε προς εκδίκαση στο Δ.Ε.Ε. τρία προδικαστικά ερωτήματα τα οποία σχετίζονται με την αναγκαιότητα ή μη της επίδοσης της τυποποιημένης βεβαίωσης του Κανονισμού και την ερμηνεία αυτής. Συγκεκριμένα, τα ερωτήματα ήσαν: «1) Κατά πόσον η επίδοση [του τυποποιημένου εντύπου] δυνάμει του κανονισμού 1393/2007 είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση ή κατά πόσο μπορούν να υπάρξουν εξαιρέσεις; 2) Αν κριθεί ότι η επίδοση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση, κατά πόσον η παράλειψη στην προκειμένη περίπτωση συνιστά λόγο ακυρότητας της επίδοσης; 3) Αν όχι, κατά πόσο μπορεί να γίνει, σύμφωνα με το πνεύμα του κανονισμού 1393/2007, με επίδοση στον δικηγόρο των υπό διαμαρτυρία εμφανιζομένων εφεσιβλήτων, ο οποίος έχει αντίστοιχη υποχρέωση εκ μέρους των πελατών του να την παραλάβει, ή κατά πόσον η επίδοση θα πρέπει να γίνει με νέα επίδοση δυνάμει της διαδικασίας που προβλέπεται στον κανονισμό 1393/2007;» Στην απόφαση του το Δ.Ε.Ε. ημερ. 16.9.2015, αρ. C-519/13, αποφάνθηκε ότι: «Ο Κανονισμός (ΕΚ) 1393/2007 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 13ης Νοεμβρίου 2007, περί επιδόσεως και κοινοποιήσεως στα κράτη μέλη δικαστικών και εξωδίκων πράξεων σε αστικές ή εμπορικές υποθέσεις («επίδοση ή κοινοποίηση πράξεων») και κατάργησης του κανονισμού (ΕΚ) 1348/2000 του Συμβουλίου, έχει την έννοια ότι: - η υπηρεσία παραλαβής υποχρεούται σε κάθε περίπτωση και χωρίς να διαθέτει συναφώς περιθώριο εκτιμήσεως να γνωστοποιεί στον παραλήπτη πράξεως ότι έχει το δικαίωμα να αρνηθεί την παραλαβή της πράξεως αυτής, χρησιμοποιώντας συστηματικά προς τούτο το τυποποιημένο έντυπο του παραρτήματος ΙΙ του εν λόγω κανονισμού, και ότι - η εκ μέρους της υπηρεσίας παραλαβής επίδοση ή κοινοποίηση πράξεως στον παραλήπτη της χωρίς επισύναψη του τυποποιημένου εντύπου του παραρτήματος ΙΙ του κανονισμού 1393/2007 δεν συνιστά λόγο ακυρότητας της διαδικασίας, η παράλειψη δε αυτή μπορεί να θεραπευθεί κατά τις διατάξεις του εν λόγω κανονισμού.» Ακολούθησε στις 12.4.2016 η απόφαση του Εφετείου με την οποίαν οι πρωτόδικες αποφάσεις παραμερίστηκαν. Δόθηκαν οδηγίες για θεραπεία των δύο δικονομικών παραλείψεων που εντοπίσθηκαν ήτοι της μη επίδοσης της μετάφρασης του διατάγματος και της μη επίδοσης της τυποποιημένης βεβαίωσης. Παρά τα διατυπωθέντα ως ανωτέρω στις αποφάσεις του Εφετείου και του Δ.Ε.Ε., οι Αιτητές εισηγούνται πως η γενόμενη επίδοση δεν είναι καλή ή δεν είναι η δέουσα και ότι πράγματι αναγνωρίσθηκε πως αυτή έπασχε λόγω των παραλείψεων που αναγνωρίσθηκαν. Επικαλούνται και την απόφαση Consortia Europe Ltd v. Fregata Holdings Ltd, Πολ. Έφεση αρ. 387/2011, ημερ. 17.10.2014, για την αναγκαιότητα τήρησης των δικαστικών θεσμών. Η εισήγηση αυτή προτάθηκε και στο Εφετείο κατά τη συζήτηση της υπόθεσης μετά την απόφαση του Δ.Ε.Ε.. Λέχθηκε με έμφαση από το Εφετείο πως: «Δεν συμφωνούμε με τα όσα εισηγείται ο ευπαίδευτος συνήγορος των Εφεσίβλητων τα οποία ουσιαστικά αποδοκιμάζουν κατά τρόπο ανεπίτρεπτο τα όσα δικαστικώς αποφασίστηκαν από αυτό το Εφετείο και αποτελούν δεσμευτικό προηγούμενο. Δεν επιθυμούμε να σχολιάσουμε τα αποφασισθέντα στην Consortia, εφόσον σ' εκείνη την υπόθεση δεν λήφθηκε υπόψη το δικαστικό προηγούμενο της απόφασης στην παρούσα έφεση (Alpha Bank Ltd v. Dau Si Senh κ.α.,ανωτέρω), προφανώς επειδή δεν τέθηκε ενώπιον του Εφετείου. Έχοντας υπόψη τα όσα έχουν ήδη αποφασιστεί με την απόφαση του παρόντος Εφετείου ημερ. 13.9.2013, καθώς και την απάντηση που έδωσε το ΔΕΕ στα προδικαστικά ερωτήματα που θέσαμε, καταλήγουμε ότι η πρωτόδικη απόφαση θα πρέπει να παραμεριστεί, εφόσον καμιά από τις δικονομικές παραλείψεις δεν οδηγεί σε ακυρότητα, όπως εσφαλμένα έκρινε το πρωτόδικο δικαστήριο. Διαπιστώνουμε ότι παραμένουν προς θεραπεία οι δύο διαπιστωθείσες παραλείψεις:- (α) Η μη επίδοση της μετάφρασης του επίδικου διατάγματος και (β) η επίδοση της προβλεπόμενης από τον ΕΚ 1393/2007 τυποποιημένης Βεβαίωσης.» Από την αντίπερα όχθη οι συνήγοροι της Ενάγουσας-Καθ΄ ης η αίτηση εισηγούνται πως η μη επίδοση της τυποποιημένης βεβαίωσης οφείλεται στην υπηρεσία παραλαβής και ότι δεδομένου πως πρόκειται για μια τυπική βεβαίωση αυτή ουσιαστικά δεν είναι απαραίτητη όταν όλα τα έγγραφα που επιδίδονται είναι μεταφρασμένα στη γλώσσα που ομιλεί και κατανοεί ο Εναγόμενος, στην προκειμένη περίπτωση η Αγγλική. Θεωρώ πως το δεύτερο σκέλος της εισήγησης αποκτά ακαδημαϊκή σημασία και δεν χρειάζεται να απαντηθεί αφού στην κρινόμενη περίπτωση έχει αποδεκτά παραλειφθεί η επίδοση μεταφρασμένου στα Αγγλικά του διατάγματος που επέτρεπε την υποκατάστατον επίδοση. Αναφορικά με το πρώτο σκέλος σημειώνονται τα εξής: Το Δ.Ε.Ε. στην απόφαση του ομιλεί για την υποχρέωση της υπηρεσίας παραλαβής να επισυνάπτει στην επίμαχη πράξη το τυποποιημένο έντυπο του παραρτήματος ΙΙ του Κανονισμού 1393/2007 ενημερώνοντας τον εν λόγω παραλήπτη ότι έχει δικαίωμα να αρνηθεί την παραλαβή της πράξεως αυτής. Σημειώνει δε πως: «Επομένως, πρέπει να γίνει δεκτό ότι το άρθρο 8, παράγραφος 1, του κανονισμού 1392/2007 εμπεριέχει δύο πτυχές, συνδεόμενες βεβαίως μεταξύ τους, πλην όμως διακριτές, ήτοι αφενός, το ουσιαστικό δικαίωμα του παραλήπτη της πράξεως να αρνηθεί να την παραλάβει, απλώς και μόνον επειδή δεν έχει καταρτιστεί ή δεν συνοδεύεται από μετάφραση σε γλώσσα την οποία τεκμαίρεται ότι κατανοεί, και, αφετέρου, την επίσημη γνωστοποίηση, από την υπηρεσία παραλαβής, της υπάρξεως του εν λόγω δικαιώματος. Επομένως, αντιθέτως προς ότι δέχθηκε η υπηρεσία παραλαβής στις υποθέσεις της κύριας δίκης, η σχετική με το γλωσσικό καθεστώς της επίμαχης πράξεως προϋπόθεση δεν σχετίζεται με την ενημέρωση του παραλήπτη από την υπηρεσία παραλαβής, αλλά αποκλειστικά με το δικαίωμα αρνήσεως του τελευταίου.» Παρά τις ανωτέρω επισημάνσεις δεν μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα πως η αποστολή και επίδοση της βεβαίωσης αυτής αποτελεί υποχρέωση της αρχής παραλαβής. Εάν έτσι είχαν τα γεγονότα τότε δεν θα διατάσσετο η Ενάγουσα να προβεί εκείνη στη θεραπεία της παράλειψης αυτής. Η αρχή παραλαβής είναι επιφορτισμένη με το καθήκον να επιδώσει τα έγγραφα χωρίς τη δυνατότητα εκτίμησης της αναγκαιότητας επίδοσης ή όχι κάποιου συγκεκριμένου εγγράφου. Το γεγονός της έγκυρης επίδοσης των εγγράφων που επιδόθηκαν και της μη δυνατότητας ή του μη εύλογου του μέτρου ακύρωσης της επιτευχθείσας επίδοσης, επισημαίνεται και με την παράγραφο 24 της απόφασης του Δ.Ε.Ε. όπου εκτίθεται ο σκοπός του Κανονισμού: «24. Βεβαίως, σκοπός του εν λόγω κανονισμού είναι η εξισορρόπηση των δικαιωμάτων των εναγόντων και των εναγομένων, προς διασφάλιση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, οπότε έχει ιδιαίτερη σημασία να λάβει ο εναγόμενος γνώση του εισαγωγικού της δίκης εγγράφου, πλην όμως δεν προκύπτει ότι στις υποθέσεις της κύριας δίκης προσβλήθηκαν τα δικαιώματα των εφεσίβλητων, δεδομένου ότι αυτοί εμφανίστηκαν εγκαίρως ενώπιον του κυπριακού δικαστηρίου και δεν προσδιόρισαν ούτε τη φύση ούτε τις συνέπειες της «παραπλανήσεως» της οποίας διατείνονται ότι υπήρχαν θύματα. Ωστόσο, κατά το αιτούν δικαστήριο, ο κανονισμός 1393/2007 δεν διευκρινίζει ποια έγγραφα πρέπει να επιδίδονται σε όλες τις περιπτώσεις. Επιπλέον, το εν λόγω δικαστήριο αναφέρει ότι το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη αποφανθεί εάν η επίδοση του τυποποιημένου εντύπου του παραρτήματος ΙΙ του εν λόγω κανονισμού είναι απαραίτητη σε κάθε περίπτωση επιδόσεως εγγράφων και εάν η παράλειψη επιδόσεως του εντύπου αυτού συνεπάγεται οπωσδήποτε ακυρότητα της διαδικασίας.» Συνεπώς, ενόψει όλων όσων ανωτέρω έχουν εκτεθεί, η αίτηση με την οποία επιζητείται ακύρωση του διατάγματος και της επίδοσης δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Η Ενάγουσα εντός 30 ημερών από σήμερα να λάβει τα ενδεικνυόμενα δικονομικά μέτρα για να θεραπεύσει τις δύο δικονομικές παραλείψεις (τη μη επίδοση της μετάφρασης του διατάγματος και τη μη επίδοση της τυποποιημένης βεβαίωσης, δυνάμει του Ε.Κ. 1393/2007). Έχοντας υπόψη τη θέση του Εφετείου στις ανωτέρω εφέσεις αναφορικά με τα έξοδα και το γεγονός πως η παρούσα αίτηση είχε καταχωρηθεί πριν την έκδοση απόφασης από το Εφετείο και από το Δ.Ε.Ε., με τις οποίες εξετάστηκε και επιλύθηκε το επίδικο ζήτημα, θεωρώ ορθό και δίκαιο, στην κρινόμενη περίπτωση, κάθε διάδικος να επιβαρυνθεί τα έξοδα του. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil/Interim Αναφορά: (Αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο