Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. ΠΕ. ΛΕ. ΜΑ ΛΤΔ (Α/Ε 142330) κ.α., Αρ. Αγωγής: 1228/16, 21/12/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2017:A228 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1228/16 Μεταξύ: Τραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ Ενάγουσας και ΠΕ. ΛΕ. ΜΑ ΛΤΔ (Α/Ε 142330), Αριστοτέλους Σάββα 9Α, 8025 Αναβαργός, Πάφος Αλεξάνδρου Ιωάννης, (ΑΤ 0686247), Αριστοτέλους Σάββα 9Α, 8025 Αναβαργός, Πάφος Χρυστάλλα Νέστωρα Αλεξάνδρου, (ΑΤ 0723141), Αριστοτέλους Σάββα 9Α, 8025 Αναβαργός, Πάφος Εναγομένων ---------------------------- Αίτηση για συνένωση ημερ. 29.3.2017 ---------------------------- Ημερομηνία: 21.12.2017 Για Εναγόμενους-Αιτητές: κα Α. Σάββα για ΜΑΡΙΑ Σ. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΗ ΔΕΠΕ Για Ενάγουσα-Καθ΄ ης η αίτηση: κ. Ν. Καλλένος για Χρυσαφίνης και Πολυβίου ΔΕΠΕ (για ν΄ ακούσει απόφαση κα Ε. Θεοδώρου) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την κρινόμενη αίτηση επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος το οποίο να επιτρέπει τη συνένωση της ανωτέρω αγωγής με την αγωγή αρ. 107/15. Στη δεύτερη αγωγή οι διάδικοι εμφανίζονται με αντίθετη από την παρούσα ιδιότητα. Δηλαδή Ενάγοντες είναι οι ΠΕ.ΛΕ.ΜΑ ΛΤΔ κ.α. και Εναγόμενη η Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ. Τα γεγονότα επί των οποίων βασίζεται η αίτηση, όπως αυτά αναφέρονται, είναι: «Α) Με τις πιο πάνω αγωγές εγείρονται κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα ούτως ώστε να καθιστούν την συνένωση τους αναγκαία. Β) Αφορούν απαιτήσεις που προέκυψαν από τις ίδιες συμφωνίες και η συνένωση τους είναι προς όφελος της δικαιοσύνης.» Η Καθ΄ ης η αίτηση (εν τοις εφεξής Τράπεζα Κύπρου) δεν συναινεί στο δικονομικό αυτό διάβημα προβάλλοντας διάφορους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει. Ισχυρίζεται κυρίως ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η Δ.14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Ότι οι Αιτητές δεν καταδεικνύουν με σαφήνεια τα κοινά νομικά σημεία ή επίδικα θέματα. ότι τα επίδικα θέματα είναι διαφορετικά. Ότι τα γεγονότα είναι διαφορετικά όπως και η μαρτυρία και τα έγγραφα που θα προσκομισθούν. Ότι η αίτηση προσλαμβάνει τη μορφή περιφρόνησης γιατί καταχωρήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση. Οι συνήγοροι έχουν αναπτύξει τις θέσεις και επιχειρηματολογία τους με γραπτές αγορεύσεις, αναφορά στις οποίες γίνεται κατωτέρω, όπου απαιτείται. Ο λόγος ένστασης που αναφέρεται σε παράτυπο της αίτησης και σε μη εξειδίκευση με σαφήνεια των κοινών νομικών ζητημάτων, προσφέρεται με την ένορκη δήλωση της Άντρης Κανάρη, που συνοδεύει την ένσταση, όπου υποστηρίζει πως: «Η παρούσα αίτηση ημερ. 29.3.2017 είναι παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή πάσχει νομικά και ως εκ τούτου δεν παρέχεται η δυνατότητα στους Αιτητές όπως ζητούν το αιτούμενο διάταγμα. Συγκεκριμένα, η παρούσα αίτηση θα έπρεπε να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση στην οποία να εκτίθεται εκείνη η μαρτυρία και τα γεγονότα που απαιτούνται για να καταστήσουν δυνατή την αιτούμενη συνένωση των αγωγών. Σύμφωνα με τη Δ.48, Θ.9(
- e)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η μόνη περίπτωση κατά την οποία δεν απαιτείται η αίτηση για συνένωση να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση, είναι όταν τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η εν λόγω αίτηση εμφαίνονται στον φάκελο της διαδικασίας, κάτι το οποίο δεν συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση, κατά την εισήγηση μας. Συνεπώς ελλείπει εκείνο το μαρτυρικό υλικό το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει την βάση πάνω στην οποία θα μπορούσε να εξεταστεί το υπό κρίση αίτημα των Αιτητών και/ή να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.» Η θέση αυτή αναλύεται από το συνήγορο της Τράπεζας Κύπρου στην οποία υποδεικνύει πως: «Στην υπό κρίση περίπτωση τέτοια μαρτυρία δεν υπάρχει και ούτε θα μπορούσε να προκύψει από τον φάκελο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής.» Η αντίθετη άποψη της συνηγόρου των Αιτητών είναι πως: «.σε περίπτωση καταχώρησης αίτησης δια κλήσεως δεν απαιτείται όπως αυτή συνοδεύεται από ένορκο δήλωση στις περιπτώσεις όπου η αίτηση γίνεται με βάση την Διάταξη 14, Θεσμός 1 και Θεσμός 2 όπου όλα τα γεγονότα είναι εμφανή στο πλαίσιο της διαδικασίας. Είναι η θέση των Αιτούντων ότι στην υπό κρίση περίπτωση όλα τα γεγονότα της αίτησης είναι εμφανής και/ή ξεκάθαρα και/ή από το φάκελο και ως εκ τούτου δεν απαιτείται όπως η αίτηση τους συνοδεύεται από ένορκο δήλωση που να την στηρίζει.» Αναφορικά με τα ανωτέρω σημειώνονται τα ακόλουθα: Η Διαταγή 48 θ.9 προνοεί τις περιπτώσεις όπου οι αιτήσεις δεν απαιτείται να συνοδεύονται από ένορκη δήλωση. Μεταξύ αυτών η 48 θ.9(
- e)(περίπτωση συνένωσης αγωγών) εάν όλα τα γεγονότα στα οποία βασίζεται προκύπτουν από τη διαδικασία. Κρίνεται πως στην κρινόμενη περίπτωση όπου τα γεγονότα θα αντληθούν από τα δικόγραφα, τα οποία έχουν συμπληρωθεί, και τα οποία τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου για να διαπιστωθεί ύπαρξη κοινού νομικού ζητήματος κ.λ.π., δεν ήταν απαραίτητη η συνοδεία της αίτησης από ένορκη δήλωση. Ο δεύτερος λόγος ένστασης προτάσσει κατάχρηση της διαδικασίας, προβάλλοντας με την ένορκη δήλωση τη θέση πως υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτησης, η οποία έπρεπε να είχε καταχωρηθεί στο στάδιο της κλήσεως για οδηγίες. Η σχετική Δ.14 δεν καθορίζει τον χρόνο τον οποίο να θεωρεί κατάλληλο για την καταχώρηση της αίτησης για συνένωση. Στην Μενελάου κ.α. v. Ξενοφώντος
(1989)1 Α.Α.Δ., στη σελ. 375 αυτής λέχθηκε πως: «Ο χρόνος κατά τον οποίο υποβάλλεται αίτηση για συνένωση αγωγών είναι στοιχείο που συνεκτιμάται μαζί με τα άλλα για την έκδοση ή μη της διαταγής.» Υποδείχθηκε δε, πως η Αγγλική νομολογία δέχεται πως ο κατάλληλος χρόνος είναι το στάδιο της αίτησης για οδηγίες που συνήθως υποβάλλεται μετά τη συμπλήρωση των εγγράφων προτάσεων. Η ανωτέρω υπόθεση και η αίτηση η οποία υποβλήθηκε, κρίθηκε μεταξύ άλλων, και από το γεγονός της μεγάλης καθυστέρησης στην υποβολή της αφού καταχωρήθηκε μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας στη μια εκ των δύο αγωγών για τις οποίες το αίτημα για συνένωση υποβλήθηκε. Παρά την υπόδειξη πως ο πλέον κατάλληλος χρόνος είναι αυτός της κλήσης για οδηγίες, εντούτοις δεν καθορίσθηκε ως κώλυμα η υποβολή τέτοιας αίτησης σε μεταγενέστερο ή ακόμα και προγενέστερο στάδιο. Το εύλογο του χρόνου εξαρτάται από τις περιστάσεις και συνεκτιμάται μαζί με τους υπόλοιπους παράγοντες. Στην υπόθεση Μαυρίδης v. Μιχαηλίδου (αρ.1)
(1990)1 Α.Α.Δ. 416, κρίθηκε πως αίτηση συνένωσης μπορεί να καταχωρηθεί σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας. Στην υπόθεση Lukoil Cyprus Ltd v. Ανδρέα Μυλωνά κ.α.
(2011)1 Α.Α.Δ. 1962, η αίτηση συνένωσης είχε υποβληθεί μετά τον ορισμό για ακρόαση της μιας εκ των σκοπούμενων να συνενωθούν αγωγών, ενώ στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries
(1999)1 A.A.Δ. 1721, η αίτηση είχε καταχωρηθεί μετά την πάροδο επτά χρόνων από την καταχώριση των αγωγών. Σε αμφότερες τις υποθέσεις το Ανώτατο Δικαστήριο βρήκε δικαιολογημένο το αίτημα συνένωσης των αγωγών, χωρίς να προβεί σε ιδιαίτερη μνεία για την καθυστέρηση που είχε σημειωθεί στην καταχώριση των αιτήσεων. Στην κρινόμενη περίπτωση η αίτηση καταχωρήθηκε αφού συμπληρώθηκαν τα δικόγραφα σε αμφότερες τις αγωγές. Αφού έγινε αίτηση για ορισμό δικασίμου και δόθηκαν οδηγίες για αποκάλυψη εγγράφων στην αγωγή 107/15 και μετά την κλήση για οδηγίες στην αγωγή 1228/16, δόθηκε ημερομηνία για ακρόαση και καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Παρά το γεγονός πως τέτοια αίτηση ήταν εφικτό να καταχωρηθεί ενωρίτερον, ωστόσο στο στάδιο που βρίσκονται οι αγωγές δεν μπορεί από μόνο του να αποτελέσει παράγοντα μοιραίο για την τύχη της αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η αίτηση νομικό έρεισμα έχει την Διαταγή 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Όπως έχει λεχθεί η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει τη επιδιωκόμενη συνένωση πηγάζει δικονομικά από τον Κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας του οποίου το κείμενο, σε μετάφραση, παρατίθεται κατωτέρω: «Όταν δυο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο είτε από τον ίδιο ή από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον του ιδίου ή διαφορετικών εναγομένων, και οι αξιώσεις σε αυτές τις αγωγές περιέχουν κοινό ζήτημα νόμου ή πραγματικού γεγονότος τέτοιας σημασίας σε σχέση με τα υπόλοιπα επίδικα ζητήματα που εγείρονται στις αγωγές, έτσι που να καθίσταται επιθυμητό οι αγωγές να πρέπει να συνενωθούν, το Δικαστήριο ή ο δικαστής δύναται και διατάζει τη συνένωση τους.» Αναλύοντας το θέμα αυτό στην απόφαση Hadjiathanasiou v. Parperides
(1975)1 C.L.R. ο Δικαστής Χ' Αναστασίου στη σελ. 406 αυτής ανέφερε τα πιο κάτω: "We think, and it has not been disputed by counsel, that the trial Court has power to consolidate actions pending in the same Court and that it is exercisable where some common question of Law or fact arises in all the actions to be consolidated. From the authorities we are about to quote, it appears that actions brought by the same persons against different defendants in respect of the same libel or other connected cause, as well as for actions for negligence by different plaintiffs against the same defendant arising out of the same accidents, the Court can exercise it discretionary powers to order consolidation and generally when the plaintiffs could have joined in one action under the provisions of order 9 of our Civil procedure Rules". Άξια μνείας είναι η απόφαση Μενελάου v. Ξενοφώντος κ.α.
(1989)1 Α.Α.Δ. σελ. 371, στην οποία αφού γίνεται παράθεση της Δ.14 θ.2 αναφέρονται τα εξής: «Βασικός σκοπός της πιο πάνω πρόνοιας είναι ασφαλώς η αποφυγή της πολλαπλότητας στη δικαστική διαδικασία και έτσι να εξοικονομείται χρόνος και έξοδα. Οι νομικές αρχές που ισχύουν στην εφαρμογή της έτυχαν ευρείας συζήτησης στην υπόθεση Χ" Αθανασίου ν. Παρπερίδη κ.α.
(1975)1 Α.Α.Δ. 401, στην οποία παραπέμπουμε απλώς γιατί τα νομικά ζητήματα καλύπτονται σε αυτή εκτενώς έτσι που η επανάληψη τους θα ήταν άσκοπη. Όπως αναφέρεται στην υπόθεση Παρπερίδη, και γενικά στη νομολογία, η άσκηση της δικαστικής ευχέρειας στην εφαρμογή της Διάταξης 14, εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα στην κάθε υπόθεση στα οποία ως εκ τούτο το Δικαστήριο θα πρέπει να αναφέρεται για να αιτιολογείται η τελική του κρίση.» Αυτό το οποίο τονίστηκε ιδιαίτερα από το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση Μενελάου ήταν και η σημασία όχι απλά των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε περίπτωσης αλλά και η αναφορά σε αυτά προς αιτιολόγηση της απόφασης ενός Δικαστηρίου κατά την εξέταση αιτήματος συνένωσης. Επισημάνθηκε από το Εφετείο, ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο περιορίστηκε στην επισήμανση ενός μόνο λόγου, τον οποίο θεώρησε καθοριστικό στην απόφαση του να διατάξει τη συνένωση των δύο αγωγών. Δηλαδή απλά ότι και στις δύο αγωγές το επίδικο θέμα ήταν η ιδιοκτησία ενός συγκεκριμένου κτήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε τη διαφωνία του με αυτή τη προσέγγιση καθότι στη λήψη της απόφασης του πρωτόδικου Δικαστηρίου «... δεν μέτρησαν και άλλοι σοβαροί παράγοντες που έπρεπε να αξιολογηθούν, ενώ η άποψη του, πως και στις δύο αγωγές το επίδικο ζήτημα ήταν η ιδιοκτησία του κτήματος ....» αποτελούσε «.... υπεραπλούστευση των γεγονότων...» όπως αυτά φαίνονταν και από τα δικόγραφα. Στη σελίδα 376 της απόφασης, μετά και από αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της υπόθεσης, αναφέρεται ότι παρόλο που ο στόχος και των δύο αγωγών ήταν ένα συγκεκριμένο κτήμα, εντούτοις τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα, όπως αυτά φαίνονταν στα δικόγραφα, δεν ήταν κοινά ώστε η συνένωση των αγωγών να ενδεικνυόταν. Επιπλέον, με αναφορά στα ιδιαίτερα γεγονότα της περίπτωσης στην υπόθεση υπό εξέταση εκφράστηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο η άποψη ότι η συνένωση των δυο αγωγών θα περιέπλεκε παρά να συντόμευε τη διαδικασία. Στην απόφαση Medcon Construction ν. Χρ. Μαρνέρος
(1997)1 Α.Α.Δ. 546, αναφέρεται ότι γενικά εκδίδεται διάταγμα συνένωσης όπου προκύπτει όφελος από τη συνεκδίκαση ως επίσης τονίζεται η βασική αρχή ότι η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου εξαρτάται από τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης και ασκείται κατά τρόπο που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διαδίκων, περιορίζοντας τα έξοδα και επιταχύνοντας την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. σχετικά τη σελίδα 548 της απόφασης). Στην ανωτέρω απόφαση σχετική αίτηση απορρίφθηκε. Στην απόφαση Samata Enterprises ν. Σταύρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1876, επικροτήθηκε ως ορθή από το Ανώτατο Δικαστήριο η απόφαση της πρωτόδικου Δικαστού ότι το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος, όπως αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης των αγωγών και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Το Ανώτατο Δικαστήριο συμφώνησε με την ερμηνεία την οποία έδωσε η πρωτόδικος Δικαστής ως προς τον κανονισμό 2 της Διαταγής 14 των Διαδικαστικών Κανονισμών της Πολιτικής Δικονομίας. Ο οποίος κανονισμός όντως ρητά αναφέρεται στις απαιτήσεις των αγωγών. Βεβαίως στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries (ανωτέρω), στην αιτιολόγηση της απόφασης του Ανωτάτου Δικαστηρίου υπάρχει αναφορά και στα ζητήματα τα οποία οι εναγόμενοι εγείρουν στις υπερασπίσεις των αγωγών. Εν πάση περιπτώσει, διαπιστώνονται εντός της απόφασης Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries τα εξής σε σχέση με τα ιδιαίτερα περιστατικά των συγκεκριμένων αγωγών οι οποίες αποτελούσαν το αντικείμενο της αίτησης συνένωσης. Μεταξύ άλλων τονίζεται η σημασία της αποφυγής πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου ως παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου σε περίπτωση εξέτασης αιτήματος συνένωσης. Γενικά αναφέρεται πως διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Έχω μελετήσει με ιδιαίτερη προσοχή τα δικόγραφα και ιδιαίτερα τις Εκθέσεις Απαιτήσεως και στις δύο σκοπούμενες να συνενωθούν αγωγές. Έχοντας υπόψη την απόφαση Samata (ανωτέρω) στην οποία τονίζεται ότι κριτής για ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος είναι οι εκθέσεις απαιτήσεως, χωρίς όμως να παραγνωρίζεται το περιεχόμενο της έκθεσης υπεράσπισης, όπως έγινε στην Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries (ανωτέρω) σημειώνονται τα εξής: - Η αγωγή 1228/16 καταχωρήθηκε από την Τράπεζα Κύπρου εναντίον των Εναγομένων (Εναγόντων στην αγωγή 107/15) και έχει ως βάση δύο συμφωνίες. Τη μια αναφορικά με δάνειο ημερ. 22.11.2011, για ποσό €702.000 για το οποίο ανοίχθηκε ο λογαριασμός
- Η δεύτερη αφορά τη σύμβαση για το άνοιγμα τρεχούμενου λογαριασμού ημερ. 8.10.2006 με αριθμό λογαριασμού 0660-11-036431-
- - Επιζητείται απόφαση για τα υπόλοιπα αμφοτέρων των λογαριασμών, ως αυτά διαμορφώθηκαν με την πάροδο του χρόνου και τις τροποποιητικές με αυτές συμφωνίες. - Η αγωγή 107/15 καταχωρήθηκε από την ΠΕ.ΛΕ.ΜΑ κ.α. εναντίον της Τράπεζας Κύπρου. Βάση αγωγής αποτελεί η σύμβαση δανείου για την οποία χρησιμοποιείτο ο αριθμός λογαριασμού
- Η ημερομηνία σύναψης της σύμβασης καθορίζεται στις 9.8.2007 ή προγενέστερα ή μεταγενέστερα και το ύψος του ποσού του δανείου σε εκείνο των €710.
- Κατ΄ ισχυρισμό των Εναγόντων η σύμβαση είναι άκυρη καθότι περιέχει καταχρηστικές ρήτρες και επιτρέπει την τοκογλυφική ασυδοσία της Τράπεζας Κύπρου. Προβάλλεται επίσης ισχυρισμός ότι οι Ενάγοντες υπέστησαν οικονομικό εξαναγκασμό από την Τράπεζα Κύπρου για τη σύναψη της συμφωνίας αυτής. - Οι δικηγόροι που εκπροσωπούν τους διαδίκους είναι οι ίδιοι και στις δύο αγωγές και υπάρχει ταυτότητα διαδίκων. Παρά τη διαφορά στην αναφερόμενη ημερομηνία σύναψης της συμφωνίας δανείου που περιγράφεται στην αγωγή 107/15, είναι σαφές ότι αφορά την ίδια σύμβαση. Οι Ενάγοντες ΠΕ.ΛΕ.ΜΑ διαγράφουν την ημερομηνία εκείνη, πλην όμως αναφέρουν πως δεν γνωρίζουν την ακριβή ημερομηνία σύναψης της συμφωνίας διότι δεν τους δόθηκαν τα αντίγραφα των συμφωνιών από την Τράπεζα. Εξάλλου, ο αριθμός λογαριασμού είναι ο ίδιος και δεν προκύπτει από την Έκθεση Υπεράσπισης της Τράπεζας που καταχώρισε στην αγωγή 107/15 ότι υπήρξε άλλος, πλην του αναφερόμενου λογαριασμού δανείου. Παρά τα θέματα αισχροκέρδειας, κατάχρησης και αντισυνταγματικότητας του περί Τόκου Νόμου που εγείρονται στην αγωγή 107/15, κύριο βασικό επίδικο θέμα και των δύο αγωγών αποτελούν οι συμφωνίες δανείου και τρεχούμενου, τη νομιμότητα και εγκυρότητα των οποίων η Τράπεζα οφείλει να αποδείξει. Παρατηρείται δε, πως με την Έκθεση Υπεράσπισης που οι ΠΕ.ΛΕ.ΜΑ κ.α. καταχώρησαν στην αγωγή 1228/16, προβάλλουν ακριβώς τα ίδια θέματα που εγείρουν με την αγωγή τους 107/
- Κρίνεται συνεπώς πως υπάρχει κοινό νομικό ζήτημα και γεγονότων τα οποία το Δικαστήριο θα κληθεί να αποφασίσει. Τη συμπεριφορά των διαδίκων, το νόμιμο και έγκυρο των συμφωνιών, τον τερματισμό των συμφωνιών και τα τυχόν οφειλόμενα υπόλοιπα, τα οποία οι Ενάγοντες στην αγωγή 107/15 καλούν το Δικαστήριο να καθορίσει. Εγείρεται από την Τράπεζα ότι με την αιτούμενη συνένωση δεν θα διευκολυνθούν, αλλά αντίθετα θα περιπλεχθούν τα εγειρόμενα θέματα. Το Δικαστήριο δεν συμφωνεί με την εν λόγω εισήγηση. Παρά το ότι στην 1228/16 ενυπάρχει και το θέμα των εγγυητών και της εγγύησης, όμως αυτή συναρτάται άμεσα και συνδέεται με την επίδικη συμφωνία δανείου η οποία αποτελεί το κύριο επίδικο θέμα σε αμφότερες τις αγωγές. Στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως v. Apak Agro Industries (ανωτέρω), η πολυπλοκότητα των θεμάτων που εγείρονταν ήταν παράγοντας που συνηγόρησε υπέρ της συνένωσης των εκεί αγωγών, παρά στην απόρριψη του αιτήματος. Η ξεχωριστή εκδίκαση των αγωγών ενδεχομένως να δημιουργήσει διαφορετικές και αντιφατικές αποφάσεις, εάν εκδικασθούν από διαφορετικούς Δικαστές, αναφορικά με την εγκυρότητα της σύμβασης δανείου. Ενδεχομένως να προκύψει η πιθανότητα έκδοσης δύο διαφορετικών αποφάσεων για την ίδια σύμβαση δανείου όπου στη μια κάποιοι όροι ή ρήτρες να κρίνονται άκυροι και χωρίς ισχύ, ενώ στην άλλη απόφαση όχι. Στη μια να εκδοθεί απόφαση για όλο το οφειλόμενο ποσό, ενώ στην άλλη να εκδοθεί απόφαση υπέρ της ΠΕ.ΛΕ.ΜΑ και εναντίον της Τράπεζας, για τα ποσά που ισχυρίζεται ότι ζημιώθηκε και ως αξιώνει, απόφαση για πίστωση αυτού του ποσού προς όφελος του και για μείωση του οφειλόμενου υπολοίπου δανείου. Με τη συνεκδίκαση των αγωγών θα υπάρχει μια ενιαία νομική αντιμετώπιση και επίλυση των νομικών θεμάτων. Το ιδιόμορφο σε αυτή την υπόθεση είναι η αντίστροφη ιδιότητα των διαδίκων μερών. Δηλαδή. Οι Αιτητές είναι Ενάγοντες στη μια (107/15) και Εναγόμενοι στην άλλη, ενώ η Καθ΄ ης η αίτηση Τράπεζα έχει την ιδιότητα της Εναγομένης στην 107/15 και της Ενάγουσας στην 1228/
- Η ιδιότητα αυτή δεν αποτελεί από μόνη της λόγο άρνησης της συνένωσης των αγωγών. Το θέμα προβλέφθηκε και αντιμετωπίζεται από τα αγγλικά συγγράμματα όπως σημειώνεται κατωτέρω. Η Δ.14 έχει ως πρότυπο την παλαιά αγγλική Διάταξη O.49 r.8, των Old Rules of the Supreme Court, για την οποία αφού αναλύονται οι αρχές που προνοεί ότι πρέπει να ακολουθούνται στην αίτηση συνένωσης, υποδεικνύει: "There may, however, be further circumstances which will militate against an order being made. Two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action, unless one action can be ordered to stand as a counterclaim or third party proceedings in another action. Moreover, as one firm of solicitors will usually be given the conduct of the consolidated action on behalf of all plaintiffs, it is generally impossible to consolidate actions in which different solicitors have been instructed (Lewis v. Daily Telegraph (No.2), [1964] 2 Q.B. 601), unless all plaintiffs agree that one firm of solicitors shall act on their behalf, or unless there can be a partial consolidation." Χρήσιμη αναφορά επί του θέματος συνένωσης αγωγών γίνεται επίσης στο σύγγραμμα Halsbury's Laws of England, 4th Edition, Vol. 37, σελ. 60, παρ. 69, όπου αναφέρονται τα ακόλουθα για το ίδιο θέμα: "
(1)that some common question of law or fact arises in both or all of them, or
(2)that the rights to relief claimed in them are in respect of or arise out of the same transaction or series of transaction, or
(3)that for some other reason it is desirable to make an order consolidating them or an order alternative to consolidation them. In these circumstances the court may order those causes or matters to be consolidated on such terms as it thinks just. The circumstances in which actions may be consolidated are broadly similar to those in which parties may be joined in one action. Accordingly, actions relating to the same subject matter between the same plaintiff and the same defendant, or between the same plaintiff and different defendants or between different plaintiffs and different defendants, or between different plaintiffs and the same defendant, may be consolidated on the application of either a plaintiff or a defendant. On the other hand, there may be circumstances which may make it undesirable or even impossible or at least impracticable, to make an order for consolidation. Thus, two actions cannot be consolidated where the plaintiff in one action is the same person as the defendant in another action unless one action can be ordered to stand as a counterclaim in the consolidated action. Again, it is generally impossible to consolidate actions where the plaintiffs in two or more actions are represented by different solicitors. Moreover, a consolidation order will as a matter of discretion be refuse where it would be likely to cause embarrassment at the trial." Έχοντας όλα τα ανωτέρω υπόψη κρίνεται πως θα προκύψει όφελος από τη συνένωση και συνεκδίκαση των αγωγών. Παρά το γεγονός πως η αγωγή 107/15 προηγήθηκε της 1228/16, κρίνεται ωστόσο, πως ενόψει των περισσότερων επίδικων θεμάτων που παρουσιάζονται στη δεύτερη, η αγωγή 107/15 θα υπέχει τη θέση Ανταπαίτησης στην 1228/16 και ως τέτοια θα αντιμετωπισθεί κατά την ακροαματική διαδικασία η οποία θα διεξαχθεί σύμφωνα με τη νέα Δ.30. Εκδίδεται διάταγμα συνένωσης των αγωγών 1228/16 και 107/15 ως ανωτέρω εξηγήθηκε. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Αιτητών (ΠΕ.ΛΕ.ΜΑ. κ.α.) και εναντίον της Καθ΄ ης η αίτηση (Τράπεζα Κύπρου), όπως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, τα οποία θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ............... Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΜ Subject: Civil / Other Actions / Interim Αναφορά: (Αίτηση για συνένωση) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο