Ιωάννας Προκοπίου ν. Ευάγγελου Χρίστου Δημητρίου, Αρ. Αγωγής: 242/15, 24/2/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2017:A11 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον:- Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 242/15 Μεταξύ: Ιωάννας Προκοπίου Ενάγουσας -και- Ευάγγελου Χρίστου Δημητρίου Εναγομένου Ημερομηνία: 24.02.2017 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα-Αιτήτρια: κ. Γιώργος Χατζηκωστής για Γιώργος Κ. Χατζηκωστής Δ.Ε.Π.Ε.. Για Εναγόμενο-Καθ' ου η αίτηση: κα Τιμοθέου για Αδάμος Χατζηχριστοδούλου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αίτηση ημερ.11.11.2016 για παράταση του χρόνου καταχώρησης της Κλήσης για Οδηγίες) Α. Αντικείμενο Δια της αίτησής της, η Αιτήτρια-Ενάγουσα αιτείται διατάγματος του Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης της Κλήσης για Οδηγίες σύμφωνα με τη νέα Διαταγή 30, η οποία τέθηκε σε εφαρμογή στις 26.9.2014 και ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα, για περίοδο τριάντα ημερών από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος. Με την αγωγή της η Ενάγουσα αξιώνει διάταγμα του Δικαστηρίου που να διατάσσει τον Εναγόμενο να άρει την παράνομη επέμβαση στο κτήμα της Ενάγουσας, να κατεδαφίσει τη δεξαμενή που βρίσκεται εντός αυτού, να το επαναφέρει στην προτέρα του κατάσταση, να απομακρύνει την τέλλενη περίφραξη που βρίσκεται εντός αυτού και να αποκαταστήσει οποιαδήποτε ζημιά προκάλεσε από την παράνομή του επέμβαση, πλέον αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. Η Υπεράσπιση του Εναγόμενου καταχωρίστηκε στις 5.5.
- Σύμφωνα με τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και τη Δ.21, Θ.14 προβλέπεται ότι, τυχόν απάντηση πρέπει να καταχωριστεί εντός επτά ημερών από την παράδοση της υπεράσπισης. Εν προκειμένω, η απάντηση στην υπεράσπιση καταχωρίστηκε στις 4.11.2016, ενάμιση χρόνο μετά την καταχώριση της Υπεράσπισης, χωρίς άδεια του Δικαστηρίου και χωρίς ο χρόνος καταχώρισης της απάντησης να παραταθεί από το Δικαστήριο. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση αναφέρεται ότι εκ παραδρομής ο φάκελος της υπόθεσης είχε τοποθετηθεί εντός φακέλου άλλης υπόθεσης, με αποτέλεσμα να ξεχαστεί εκεί και να εκπνεύσουν οι προβλεπόμενες από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας προθεσμίες καταχώρισης των δικογράφων και της Κλήσης για Οδηγίες. Μόλις αυτό έγινε αντιληπτό, οι συνήγοροι της Ενάγουσας προχώρησαν στην καταχώρηση απάντησης στις 4.11.2016 και της παρούσας αίτησης στις 11.11.
- Οι συνήγοροι του Εναγομένου δεν έφεραν ένσταση στην αίτηση. Η μη υποβολή ένστασης στην αίτηση, δεν αφαιρεί από το Δικαστήριο το καθήκον του προς εφαρμογή των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας ή προς ικανοποίηση του ιδίου ως προς το ζητούμενο. Τείνει όμως να καταδείξει, και υπό αυτή την έννοια θα ληφθεί υπόψη, ότι τα συμφέροντα της ανυπαίτιας για την καθυστέρηση πλευράς δεν παραβλάπτονται από τη μη συμμόρφωση της υπαίτιας πλευράς. Β. Η νομική πτυχή Η Δ.30, θ. 1 (α) μέχρι και (ε), ως τροποποιήθηκε μέχρι σήμερα προνοεί τα ακόλουθα: «
- (α) Ο ενάγων σε κάθε αγωγή υποχρεούται εντός τριάντα ημερών από το χρόνο κατά τον οποίο τα δικόγραφα θεωρούνται συμπληρωμένα και προτού λάβει οποιοδήποτε νέο μέτρο στην αγωγή, εκτός από αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα, να εκδώσει κλήση για οδηγίες, οριζόμενη ενώπιον του Δικαστηρίου σε χρονικό διάστημα όχι μικρότερο των εξήντα ημερών. (β) Η κλήση για οδηγίες εκδίδεται σύμφωνα με τον συνημμένο Τύπο 25, ο οποίος συμπληρώνεται με τις αναγκαίες λεπτομέρειες χρησιμοποιώντας προς τούτο και πρόσθετα φύλλα. (γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, επιδίδεται ειδοποίηση προς τον ενάγοντα που εκδίδει ο εναγόμενος στον συνημμένο τύπο με την οποίαν τον ενημερώνει για την παράλειψη και τον καλεί όπως εντός 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης καταχωρήσει την αίτηση για οδηγίες. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω πρόνοιες η αγωγή ή η ανταπαίτηση θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο στη λήξη της περιόδου των 60 ημερών, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα ως θα είναι η περίπτωση. Η έννοια του ενάγοντα και της αγωγής, καλύπτει και τον ανταπαιτούντα διάδικο, και, αναλόγως, την ανταπαίτηση. (δ) Η κατά τα ανωτέρω απόρριψη της αγωγής ή της ανταπαίτησης, ως θα είναι η περίπτωση, δεν θα συνιστά κώλυμα καταχώρησης νέας αγωγής ή ανταπαίτησης με την ίδια αιτία αγωγής και δεν θα συνιστά προς τούτο κώλυμα ο καθορισμένος, ανάλογα με την περίπτωση, χρόνος παραγραφής. (ε) Τα έξοδα εναντίον του ενάγοντα ή του ανταπαιτούντος ως θα είναι η περίπτωση θα υπολογίζονται και η πληρωμή τους θα συνιστά προαπαιτούμενο καταχώρησης νέας αγωγής κατά την παράγραφο (δ) ανωτέρω. Το νέο κλητήριο θα φέρει σημείωμα ότι πρόκειται για «Νέα αγωγή σε σχέση με αγωγή αρ.... που απορρίφθηκε την .... συνεπεία των προνοιών της Δ.30 Θ1» και τα τέλη καταχώρησης της (χαρτόσημα, δικηγορόσημα ή άλλα) θα είναι τα διπλάσια εκείνων που αναλογούν στην κλίμακα της αγωγής ή της ανταπαίτησης ως θα είναι η περίπτωση.» Περαιτέρω, ο θ. 2 (β) προνοεί ως εξής: «
- (β) Οι προθεσμίες των 30 ημερών που καθορίζονται ανωτέρω στους Θεσμούς 1(α) και 2(α) δεν παρατείνονται εκτός αν καταδειχθεί στο Δικαστήριο ότι υπήρχε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τις εν λόγω προθεσμίες ή άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράταση τους.» Επίσης, ο θ. 3 (β) προνοεί ως εξής: «
- (β) Οι Διαταγές 14, 19 θεσμοί 6-9, 24, 28, 33, 38, 49, 57, 59 και 60 που αναφέρονται στο Παράρτημα του Τύπου 25, θα διαβάζονται υπό το πρίσμα της παρούσας Διαταγής. Νοείται ότι διάδικος ο οποίος δεν συμπλήρωσε το Παράρτημα, εν όλω ή εν μέρει, δεν δικαιούται να υποβάλει ή να προωθήσει προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε αίτημα που αφορά στην έκδοση σχετικών οδηγιών και θεωρείται ότι δεν επιθυμεί την έκδοση τέτοιων οδηγιών στο βαθμό και στην έκταση που δεν συμπλήρωσε το Παράρτημα.» Η Διαταγή 57, Θεσμός 2 προνοεί: «
- A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed : provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order.» Η Δ.57, Θ. 2 έτυχε πολλές φορές ερμηνείας από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Στην υπόθεση Χοππής ν. Παναγή
(1993)1 ΑΑΔ 140, στις σελ. 142 και 143, αναφέρθηκε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου σε εξέταση αιτήματος παράτασης χρόνου (εκεί για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης) είναι ευρεία και δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος. Αποκλειστικός οδηγός στην άσκηση της, είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης ως αποκαλύπτονται μέσα από το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα περιστατικά κάθε υπόθεσης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί, εκ προοιμίου, τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Μετά την εκπνοή οποιασδήποτε προθεσμίας που έθεσε το Δικαστήριο, ο συμμορφούμενος με αυτήν διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων του που απορρέουν από τη μη συμμόρφωση του αντιδίκου του. Και το δημόσιο μπορεί να προσβλέπει στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Όσο μικρότερο πάντως είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος. Με αναφορά στις The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil & Another,
(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others
(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ. ν. Χ"Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92, σημειώθηκε ότι σφάλμα δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Στην Ζήνων Χριστοδούλου ν Zendia Machinery Ltd
(2008)1 Α.Α.Δ. 367 αναφέρθηκε ότι: «Οι κανόνες Πολιτικής Δικονομίας υιοθετούνται για να διευκολύνεται η δικαστική διαδικασία, η οποία ρυθμίζεται από αυτούς ώστε να προχωρεί απρόσκοπτα. Δεν ερμηνεύονται, ή η νομολογία μας εφαρμόζεται, με τέτοιο τρόπο που να καταστρατηγούνται τα δικαιώματα των διαδίκων, οι οποίοι δικαιούνται σε πρόσβαση στο Δικαστήριο.» Δεν πρέπει, επομένως, να υπάρχει τέτοια προσκόλληση στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας η οποία να επιφέρει τελικά αδικία σε οποιοδήποτε εκ των διαδίκων ή να αποστερεί ουσιαστικά την πρόσβαση στο Δικαστήριο. Τα Δικαστήρια δεν υπάρχουν ώστε να επιβάλλουν την πειθαρχία, αλλά για να επιλύουν διαφορές (βλ. Cropper v Smith
(1883), 26 Ch.D. 700). Στην Κολλάτου v Παναγιώτου
(2003)1(Β) Α.Α.Δ. 895 αναφέρθηκε ότι : «Στην αποτίμηση των συμφερόντων της δικαιοσύνης, προέχει η διασφάλιση δικαίας δίκης, η οποία συναρτάται τόσο με το δικαίωμα εκατέρου των διαδίκων να ακουστεί στην υπόθεσή του, όσο και με τη διεκπεραίωση της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο. Οι Θεσμοί έχουν ως κύριο αντικείμενο την καθιέρωση του θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση δικαίας δίκης. Κάθε απόκλιση από αυτούς πρέπει να δικαιολογείται. γίνεται δεκτή, εφόσον δεν αντιστρατεύεται τα θέσμια της δικαίας δίκης, ως η περίπτωση της ηθελημένης αδιαφορίας για την τήρησή τους. Τα συμφέροντα του αντιδίκου, του διαδίκου που εξαιτείται την παράταση, λαμβάνονται υπόψη, όλως ιδιαίτερα, ο πιθανός επηρεασμός των ουσιαστικών, καθώς και των δικονομικών του δικαιωμάτων. Η τήρηση των διαδικαστικών κανόνων δεν αποτελεί αυτοσκοπό αλλά το μέσο για την επίτευξη δικαίας δίκης. Εφόσον παρέκκλιση από τα θέσμια δεν αναιρεί το σκοπό, αυτή αντιμετωπίζεται θετικά. Αντιμετωπίζεται αρνητικά, όταν αντιστρατεύεται τη διασφάλιση δικαίας δίκης, που εξυπακούει και την προστασία των δικαιωμάτων του αντιδίκου.» Περαιτέρω, στην υπόθεση Thas Maritime Co. Ltd v. Στέλιου Ρήγα κ.ά. ν. Σταύρου κ.ά.
(2000)1 Α.Α.Δ. 638, η οποία πραγματευόταν αίτηση για άδεια επίκλησης τριτοδιαδίκου εκπροθέσμως, σημειώθηκαν τα ακόλουθα: «Οι χρονικές προθεσμίες που καθορίζουν οι δικονομικοί κανόνες έχουν ως απώτερο σκοπό την όσο το δυνατό ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Εκεί όπου η αυστηρή εφαρμογή των χρονικών προθεσμιών μπορεί να αποβεί άδικη για ένα από τους διαδίκους, οι δικονομικοί κανόνες παρέχουν την ευχέρεια παράτασης μιας χρονικής προθεσμίας νοουμένου ότι μια τέτοια παράταση είναι δικαιολογημένη κάτω από τις περιστάσεις». Γ. Η κρίση του Δικαστηρίου Πρέπει εξαρχής να υπογραμμιστεί ότι, βάσει του ξεκάθαρου λεκτικού της Δ.30, Θ.1(γ), όταν δεν υπάρχει συμμόρφωση με τα τεθέντα χρονοδιαγράμματα « . η αγωγή ή η ανταπαίτηση θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο στη λήξη της περιόδου των 60 ημερών, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα ως θα είναι η περίπτωση». Η χρήση της λέξης «θα» υποδηλώνει επιτακτικότητα και έλλειψη πεδίου προς άσκηση διακριτικής ευχέρειας εκ του Δικαστηρίου ως προς τη μη απόρριψη της αγωγής, εκτός όπως ο Θ. 2 (β) ορίζει. Επομένως, ρητά, η μόνη διακριτική ευχέρεια που διατηρεί το Δικαστήριο ως προς τη μη απόρριψη της αγωγής, είναι στην περίπτωση που καταδειχθεί, βάσει του Θ. 2(β), είτε αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τις εν λόγω προθεσμίες, είτε άλλος καλός λόγος που να δικαιολογεί την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για παράτασή τους. Και το εύρος της εν λόγω διακριτικής ευχέρειας συρρικνώνεται περαιτέρω από το λεκτικό της πρώτης παραγράφου του Θ. 3(β), ο οποίος ουσιαστικά επιβάλλει όπως οι Διαταγές 14, 19 θεσμοί 6-9, 24, 28, 33, 38, 49, 57, 59 και 60 διαβάζονται πια λαμβάνοντας υπόψη τις διατάξεις της νέας Δ.
- Έπεται οτι, μεταξύ άλλων, και η Δ.57, Θ.2 η οποία δίδει στο Δικαστήριο ευρεία διακριτική ευχέρεια ως προς την παράταση χρόνου σε σχέση με οποιοδήποτε διάβημα που με βάση τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας θα έπρεπε να είχε ληφθεί σε συγκεκριμένο χρόνο και δε λήφθηκε, με γνώμονα πάντοτε τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, πρέπει να διαβάζεται υπό το φως της νέας Δ.
- Συνεπάγεται ότι, όταν πρόκειται για αίτημα παράτασης χρόνου των χρονοδιαγραμμάτων της νέας Δ.30, η κατά τα άλλα ευρεία διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου βάσει της Δ.57, Θ.2, συρρικνώνεται και μπορεί να ασκηθεί υπέρ του αιτήματος μόνο για τους δύο λόγους που αναφέρει η Δ.30, Θ. 2 (β). Εν προκειμένω, το γεγονός ότι, η αίτηση καταχωρίστηκε με καθυστέρηση σχεδόν ενάμιση χρόνου, δε μπορεί παρά να προσμετρήσει ισχυρά εναντίον της έγκρισης της αίτησης, παρόλο που η εξήγηση για την καθυστέρηση δίδεται με αυτό τούτο το λόγο της μη εξαρχής συμμόρφωσης, δηλαδή την τοποθέτηση του φακέλου της υπόθεσης εντός φακέλου άλλης υπόθεσης. Ο λόγος που δίδεται για τη μη συμμόρφωση με το χρονοδιάγραμμα της Δ.30, Θ. 1 από τους συνηγόρους της Αιτήτριας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε ως αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης με τα χρονοδιαγράμματα που η Δ.30, Θ.1 θέτει, εφόσον ανάγεται σε παράλειψη ή αβλεψία, όσο καλόπιστη και αν ήταν αυτή μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν, ούτε και ότι αποτελεί αρκετά καλό λόγο ώστε να εγκριθεί η αίτηση, κατά παραγνώριση του ρητού λεκτικού και πνεύματος της νέας Δ.
- Παρόλο που σφάλμα δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης, εν προκειμένω κρίνω ότι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης απαιτούν την απόρριψη του αιτήματος. Έχει καταστεί σαφές ότι η ταχεία απονομής της δικαιοσύνης ήταν ο πρωταρχικός στόχος της θέσπισης της νέας Δ.
- Μέσα από την ταχεία απονομή της δικαιοσύνης όλοι έχουν να κερδίσουν. Όλοι οι παράγοντες της δίκης, δικηγόροι και διάδικοι, τα Δικαστήρια, το κοινό, το δημόσιο συμφέρον, το κύρος της απονομής της δικαιοσύνης. Η αυστηρή εφαρμογή των χρονοδιαγραμμάτων της εν λόγω διαταγής, όχι μόνο επιβάλλεται από τις πρόνοιες της και το πνεύμα της, αλλά ούτε και αποβαίνει άδικη για τον μη συμμορφούμενο διάδικο, ο οποίος δύναται βάσει της Δ.30, Θ.1(δ) να ξανακαταχωρίσει την αγωγή του, εφόσον συμμορφωθεί με τα προνοούμενα στη Δ.30, Θ.1 (ε). Έτσι, όχι μόνο δεν αποστερείται η πρόσβαση στο Δικαστήριο για την Ενάγουσα εν προκειμένω, αλλά αντιθέτως διασφαλίζεται βάσει της Δ.30, Θ.1(δ), ακόμα και στην περίπτωση που η δεύτερη αγωγή έχει παραγραφεί. Ως εκ των πιο πάνω, η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Αιτητών. Αναπόφευκτα και βάσει της Δ.30, Θ.1(γ), η αγωγή απορρίπτεται ως εγκαταληφθείσα, με έξοδα εναντίον της Ενάγουσας. (Υπ.) ............ Μ. Κ. Λοϊζου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο