PANAS HOTELS LTD κ.α. ν. ASTROBANK LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 343/2017, 17/7/2017

(2)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στη νομολογία, πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Υποστηρίζεται από Ένορκη Δήλωση του Ενάγοντα 2, Διευθυντή των Εναγόντων 1 και 3/Αιτητών στην οποία βασικά προβάλλει τους ακόλουθους ισχυρισμούς: · Στην Αίτηση ημερ. 19/6/17 με την οποία οι Αιτητές εξασφάλισαν ενδιάμεσο διάταγμα οι Καθ΄ ων η Αίτηση Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση. Η ένσταση τους συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβλήθηκαν ισχυρισμοί και θέσεις οι οποίοι χρίζουν απάντησης και διευκρίνισης μέσω συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης ούτως ώστε το Δικαστήριο να έχει ολοκληρωμένη εικόνα των γεγονότων της υπόθεσης και προς αποφυγή παραπλάνησης του. · Οι ισχυρισμοί και θέσεις που χρήζουν απάντησης και διευκρίνισης είναι οι εξής: i. Ο ισχυρισμός των Καθ΄ ων η Αίτηση ότι η απόφαση ημερ. 27/11/15 που εκδόθηκε στο πλαίσιο της αγωγής υπ΄ αριθμό 1352/5 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας ξεκαθάρισε το θέμα, μεταξύ άλλων της «κατοχής του επίδικου ξενοδοχείου» αφού η εν λόγω απόφαση θεώρησε παράνομη την εν λόγω κατοχή από την εταιρεία Marismare Limited ενώ παράλληλα ακύρωσε την «μεταγενέστερη εκχώρηση της εν λόγω ενοικίασης και/ή την εκχώρηση των δικαιωμάτων της εν λόγω ενοικίασης προς την Εταιρεία Marismare Limited και/ή το δικαίωμα της εν λόγω Εταιρείας για κατοχή του επίδικου ξενοδοχείου», ενώ στην πραγματικότητα η συμφωνία μίσθωσης ημερ. 18/8/14 μεταξύ της Aqua Sol Hotels Public Co Ltd και της Marismare Limited ούτε επιδιώχθηκε να ακυρωθεί, ούτε και ακυρώθηκε από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της αγωγής 1352/15 Ε.Δ. Λάρνακος. ii. Ο ισχυρισμός ότι το ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης καλύπτει ολόκληρη την περιουσία των Εναγόντων 1 ενώ παράλληλα παρασιωπείται και/ή δεν αποκαλύπτεται ότι το εν λόγω ομόλογο αφορά και διασφαλίζει σε κάθε περίπτωση το περιορισμένο ποσό του €1 εκ. πλέον τόκους. iii. Ο ισχυρισμός και η παραπλανητική αναφορά στις προνομιούχες συζητήσεις και/ή αλληλογραφία που αντηλλάγη μεταξύ των Εναγόντων 1 και των Εναγομένων 1 ότι τάχα οι Αιτητές έκαναν προτάσεις για την εκ μέρους τους «αγορά» του επίδικου ξενοδοχείου σε τιμή πέριξ των €12 εκ. και/ή για την αγορά «του επίδικου ξενοδοχείου από τρίτους» για ποσό €8 εκ. - τιμές τις οποίες τάχα αποδέχονταν - ενώ στην πραγματικότητα το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης σε μία άνευ βλάβης ανταλλαγής προτάσεων και αντιπροτάσεων δεν ήταν «η αγορά του επίδικου ξενοδοχείου» αλλά το εκ μέρους των Αιτητών προσφερόμενο ποσό προς εξόφληση του «εξ αποφάσεως χρέους τους» προς τους Καθ΄ ων η Αίτηση 1 με αντάλλαγμα της απόσυρσης της έφεσης των Αιτητών. iv. Ο ισχυρισμός ότι τηρήθηκε πρακτικό ενώ πρόκειται για ανυπόγραφο πρακτικό το οποίο οι ίδιοι Καθ΄ ων η Αίτηση κατασκεύασαν μονομερώς και εκ των υστέρων. · Οι πιο πάνω ισχυρισμοί αποτελούν κάποιους από τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που οι Καθ΄ ων η Αίτηση προέβαλαν στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την ένσταση τους και δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα και πρέπει απαραίτητα να απαντηθούν. Ένσταση και Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στην Δ.5, Δ.5(α), Δ.6, Δ.17, θ.10 και Δ.48 1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στα Άρθρα 30

(2)και

(3)του Συντάγματος και επί των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου. Ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι εξής: · Η Αίτηση είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική · Η Αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη · Δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις για την παραχώρηση της αιτούμενης άδειας, ούτε υφίσταται καλός λόγος · Τα πλείστα των γεγονότων που επιδιώκεται να εισαχθούν ήταν γνωστά στους Αιτητές σε πολύ προγενέστερο στάδιο και δεν εξηγούντο λόγο που δεν τα παρουσίασαν και επιχειρείται η διόρθωση παραλείψεως πρωθύστερα. Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Μαρίας Μορφή υπαλλήλου στο γραφείο των δικηγόρων των Καθ΄ ων η Αίτηση στην οποία, όπως μπορεί να συνοψιστεί, αναφέρονται τα ακόλουθα: · Οι ισχυρισμοί της παραγράφου 4 της Ένορκης Δήλωσης που συνοδεύει την Αίτηση είναι παντελώς αβάσιμοι, αχρείαστοι, άσχετοι και αποτελούν θέσεις που δεν θα εξεταστούν από το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο όπου δεν εξετάζεται η ουσία της αγωγής και δεν εξάγονται συμπεράσματα. Επιπλέον εάν οι Αιτητές ήθελαν να φέρουν στην προσοχή του Δικαστηρίου τα εν λόγω γεγονότα θα έπρεπε να το έκαναν στο στάδιο της μονομερούς Αίτησης και όχι πρωθύστερα. · Το υπό κρίση αίτημα υποβλήθηκε με σκοπό την πρόκληση καθυστέρησης και τη παρέλκυση της διαδικασίας με σκοπό την παραμονή σε ισχύ ενός μονομερώς εκδοθέντως διατάγματος. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η Δ.48, θ.4

(2)μετά από αναμόρφωση της με την Κ.Δ.Π. 5/99, ημερ. 23/12/99 διαμορφώθηκε ως εξής: «

(2)Το Δικαστήριο ή Δικαστής μετά από αίτηση ή προφορικό αίτημα, μπορεί, για καλό λόγο να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. Η ακρόαση αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39.» Με βάση αυτό το Θεσμό, σε περίπτωση αμφισβητουμένων γεγονότων, αποκλείεται πλέον, σε αντίθεση με το τι ίσχυε με τον παλαιό Θεσμό, η προσαγωγή πρόσθετης προφορικής μαρτυρίας, εκτός, βέβαια, από τη δυνατότητα αντεξέτασης, κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, των ενόρκως δηλούντων. Τα συμπεράσματα τα οποία εύκολα εξάγονται από την ανάγνωση του κειμένου της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας είναι κατ΄ αρχήν τα ακόλουθα: i. Πέραν της αρχικής ή των αρχικών ενόρκων δηλώσεων που συνοδεύουν την Αίτηση δια κλήσεως, ή την Ειδοποίηση Πρόθεσης Ένστασης, το Δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει την καταχώρηση συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων. ii. Οι λέξεις «μπορεί να επιτρέψει» αφ΄ εαυτών υποδηλώνουν το ότι το Δικαστήριο διατηρεί τη διακριτική ευχέρεια κατά πόσο να επιτρέψει ή όχι την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης[1]. iii. Για να επιτρέψει το Δικαστήριο την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, θα πρέπει αυτός που την ζητά να καταδείξει την ύπαρξη «καλού λόγου» για τον οποίο θα έπρεπε να του επιτραπεί. iv. Η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης χωρίς άδεια του Δικαστηρίου δεν επιτρέπεται από τον Θεσμό, και οποιαδήποτε καταχωρηθείσα χωρίς άδεια τέτοια ένορκη δήλωση, σύμφωνα με τη νομολογία θα πρέπει να παραγνωρίζεται. Στην πράξη, οι πρόνοιες του πιο πάνω Θεσμού εφαρμόζονται όταν, μετά την καταχώρηση της Ένστασης ο αιτητής αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει, αντικρούσει ή αμφισβητήσει κάποια συγκεκριμένα επί μέρους θέματα που εγείρονται μέσω της Ένστασης, οπότε και ζητεί, είτε προφορικά, είτε με γραπτή αίτηση, όπως του επιτραπεί να καταχωρήσει απαντητική-συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στόχος της καταχώρισης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων είναι η ολοκληρωμένη παρουσίαση είτε της αίτησης, είτε της ένστασης ώστε αυτή να οδηγηθεί σε ακρόαση στη βάση της ολοκληρωμένης εικόνας της διαφοράς. Και, βεβαίως, σκοπός της Δ.48, θ.4 είναι η παρουσίαση ενώπιον του Δικαστηρίου όλων εκείνων των γεγονότων που είναι αναγκαία για να υποστηριχθεί η εκατέρωθεν θέση των διαδίκων. Η εξουσία, επομένως, η οποία προβλέπεται από τη Δ.48, θ.4

(2)είναι διακριτικής φύσεως και ασκείται στη βάση των γεγονότων που τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου και τα οποία θα πρέπει να αποκαλύπτουν την αναγκαιότητα για την παροχή της αιτούμενης άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης σε συνδυασμό με τη διαπίστωση, στο πλαίσιο αυτό, του τι είναι δίκαιο υπό τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Ο «καλός λόγος» είναι συνυφασμένος με τη σημασία που έχει η προτεινόμενη επιπρόσθετη και/ή συμπληρωματική μαρτυρία για την εκδίκαση μιας Αίτησης με την ευχέρεια παρουσίασης της μαρτυρίας αυτής διά των αρχικών ενόρκων δηλώσεων καθώς και με την ανάγκη αντίκρουσης μαρτυρίας του αντιδίκου. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για παραχώρηση άδειας για συμπληρωματική ένορκη δήλωση ασκείται με βάση γεγονότα τα οποία τίθενται ενώπιόν του. Σημαντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη για τους σκοπούς διαμόρφωσης της κρίσης του Δικαστηρίου είναι η φύση και οι ανάγκες της διαδικασίας την οποία η συμπληρωματική ένορκη δήλωση επιδιώκει να εξυπηρετήσει. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραπέμψω στη υπόθεση A. Messios & Sons Ltd. και άλλος ν. Ανδρέα Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 195, η οποία αφορούσε αίτημα το οποίο υποβλήθηκε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου για επαναφορά έφεσης η οποία είχε απορριφθεί λόγω μη προώθησής της. Παρά το γεγονός ότι η εν λόγω απόφαση δεν αφορούσε εφαρμογή του Άρθρου 32 του Ν.14/60 όπως η υπό εξέταση αίτηση στο πλαίσιο της εξέτασης της αίτησης εκείνης τονίστηκαν τα εξής σχετικά και διαφωτιστικά για τον τρόπο άσκησης της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου για το ζήτημα παραχώρησης άδειας καταχώρησης συμπληρωματικών ενόρκων δηλώσεων και σε κάθε άλλη περίπτωση. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα (στη σελίδα 199) που έχει ως εξής: «Μελετήσαμε με προσοχή τα ενώπιον μας στοιχεία υπό το φως των εισηγήσεων των δύο πλευρών. Θεωρούμε ότι η διακριτική ευχέρεια που παρέχεται στο δικαστήριο από τις σχετικές δικονομικές πρόνοιες, είναι ορθό και δίκαιο να ασκηθεί, στην προκείμενη περίπτωση υπέρ των εφεσειόντων-αιτητών. Κατά την εκτίμηση μας τα στοιχεία που επιθυμούν να θέσουν ενώπιον του δικαστηρίου, οι εφεσείοντες-αιτητές, με τις δύο ένορκες δηλώσεις για τις οποίες ζητούν την άδεια του δικαστηρίου να καταχωρήσουν, είναι στοιχεία που σχετίζονται με τους ισχυρισμούς και τις θέσεις που πρόβαλε ο εφεσίβλητος-καθ΄ ου η αίτηση στην αρχική του ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης στην αίτηση επαναφοράς της έφεσης. Δεν πρόκειται, κατά την κρίση μας, για ανεπίτρεπτη μαρτυρία ούτε για επανάληψη των αρχικών ισχυρισμών των εφεσειόντων, αλλά για διευκρινίσεις και ισχυρισμούς που είναι επιθυμητό να επιτραπεί στους εφεσείοντες-αιτητές να προβάλουν, ώστε το δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων.» Επισημαίνεται περαιτέρω ότι δεν δίδεται άδεια για συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο έχει ήδη δώσει θεραπεία με μονομερή αίτηση και ο Αιτητής επιχειρεί να επανορθώσει παράλειψη πληροφόρησης κατά τρόπο πρωθύστερο με σκοπό να μεταβάλει ή να αλλοιώσει την εικόνα που δόθηκε αρχικά στο Δικαστήριο[2]. Η εισαγωγή οποιασδήποτε μαρτυρίας η οποία πιθανόν να αλλοιώσει ή να τροποποιήσει τα γεγονότα πάνω στα οποία είχε βασιστεί η αρχική αίτηση δεν είναι επιτρεπτή γιατί το Δικαστήριο πρέπει να εξετάσει την ορθότητα των εκδοθέντων μονομερών διαταγμάτων με βάση τα στοιχεία που είχαν τεθεί υπόψη του κατά το στάδιο της έκδοσης του, αντιπαραβάλλοντας τα με τα στοιχεία που θα τεθούν από το ενιστάμενο μέρος. Δεν παρέχεται, επίσης, άδεια όταν επιχειρείται να επαναληφθούν οι αρχικοί ισχυρισμοί. Αντίθετα, μπορεί να δοθεί άδεια για να παρασχεθούν διευκρινίσεις ώστε το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη και σφαιρική εικόνα των γεγονότων. Είναι ζήτημα των εκάστοτε περιστάσεων σε συνάρτηση με τη φύση της συγκεκριμένης διαδικασίας στα πλαίσια της οποίας επιχειρείται να καταχωρηθεί συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Η υπό κρίση Αίτηση θα εξεταστεί και θα κριθεί έχοντας κατά νου τους περιορισμένους σκοπούς της ενδιάμεσης διαδικασίας για συντηρητικό διάταγμα. Ως εκ τούτου δεν είναι χωρίς άλλο λόγο επιτρεπτή η προσαγωγή συμπληρωματικής μαρτυρίας η οποία απαντά απλώς και απορρίπτει την εκδοχή της άλλης πλευράς ως ανυπόστατης αφού δεν είναι επιτρεπτό να εξεταστεί και διαπιστωθεί η αποδεικτική της αξία στο παρόν στάδιο. Υπενθυμίζεται δε ότι το Δικαστήριο στα πλαίσια τέτοιας διαδικασίας δεν προβαίνει σε κρίση επί της ουσίας με τελικά ευρήματα ή οριστικά συμπεράσματα αναφορικά με τη διαφορά μεταξύ των μερών[3]. Σαφώς δεν είναι εκ προοιμίου ανεπίτρεπτη η παραχώρηση αδείας για καταχώρηση συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης στο πλαίσιο της διαδικασίας αναθεώρησης του προσωρινού διατάγματος. Το γεγονός ότι στην προκειμένη περίπτωση εξεδόθη προσωρινό διάταγμα στη βάση μονομερούς Αίτησης δεν αποκλείει το ενδεχόμενο καταχώρησης από τον Αιτητή συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης εις απάντηση της Ένορκης Δήλωσης που κατεχωρήθη προς υποστήριξη της Ένστασης νοουμένου ότι δεν επιδιώκεται μέσω της συμπληρωματικής Ένορκης Δήλωσης η προσθήκη γεγονότων και δεδομένων που να αιτιολογούν εκ των υστέρων την έκδοση του Διατάγματος, αλλά η απόσειση του βάρους απόδειξης που ο Αιτητής φέρει για να πείσει το Δικαστήριο ότι το εκδοθέν διάταγμα θα πρέπει να συνεχίσει να βρίσκεται σε ισχύ. Τούτου λεχθέντος θα πρέπει ταυτόχρονα να υπογραμμισθεί ότι εφόσον το προσωρινό Διάταγμα έχει ήδη εκδοθεί στη βάση συγκεκριμένης μαρτυρίας είναι σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις που μπορεί να επιτραπεί η προσαγωγή περαιτέρω μαρτυρίας με συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Τέλος να επισημάνω ότι το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να ρυθμίζει την ενώπιον του διαδικασία και να τη θέτει πάνω στις σωστές της βάσεις προς αποφυγή αχρείαστης δαπάνης και διάσωσης δικαστικού χρόνου αποτρέποντας την παράθεση αχρείαστων για τη διαδικασία θέσεων. ΕΞΕΤΑΣΗ ΥΠΟ ΚΡΙΣΗ ΑΙΤΗΣΗΣ Καθοδηγούμενη από την πιο πάνω προσέγγιση, προχωρώ να εξετάσω την υπό κρίση Αίτηση. Παράγραφος 2(ι) της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης Μέσω αυτής της παραγράφου επιδιώκεται από την πλευρά των Αιτητών να διατυπωθεί η δική της θέση, η οποία είναι διαφορετική από εκείνη που προβάλλεται από των Καθ΄ων η Αίτηση, αναφορικά με το τι είχε αποφασισθεί στο πλαίσιο της αγωγής υπ. αρ. 1352/2015 Ε.Δ. Λάρνακας όπου εκδόθηκε ερήμην Απόφαση. Κατά την εκτίμηση μου το τι έχει αποφασιστεί ως γεγονός στην πιο πάνω αναφερόμενη ερήμην Απόφαση προκύπτει από το ίδιο το κείμενο της χωρίς την ανάγκη επεξήγησης ή ερμηνείας. Αυτό είναι εξάλλου που οι ίδιοι οι Εναγόντες/ Αιτητές επικαλούνται μέσω της παραπομπής τους τόσο στο παρακλητικό της αγωγής 1352/2015 όσο και στην Απόφαση που εκδόθηκε ερήμην[4]. Είναι δε κατά το στάδιο των αγορεύσεων που αναμένεται η κάθε πλευρά να αναπτύξει τις θέσεις της και να εισηγηθεί τη δική της άποψη και/ή ερμηνεία αναφορικά τόσο με το εύρος της Απόφασης στην αγωγή υπ. αρ. 1352/2015 όσο και για τις συνέπειες που προκύπτουν από την εν λόγω Απόφαση. Το κατά πόσον με βάση το περιεχόμενο και την ορθή ερμηνεία της εν λόγω Απόφασης εγείρεται ζήτημα απόκρυψης, από μέρους των Αιτητών, ουσιωδών γεγονότων ή ελλιπούς και/ή παραπλανητικής παρουσίασης των ουσιωδών της υπόθεσης γεγονότων κατά το στάδιο εξασφάλισης μονομερώς προσωρινών Διαταγμάτων αποτελεί ασφαλώς ζήτημα που θα εξετασθεί από το Δικαστήριο κατά το στάδιο εκδίκασης της Αίτησης ημερ. 19/6/

1. Ως αποτέλεσμα δεν θεωρώ ότι υφίσταται καλός λόγος που να δικαιολογεί τη συμπερίληψη της πιο πάνω παραγράφου στην προτεινόμενη συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Παράγραφος 2(ιι) της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης Μέσω αυτής της παραγράφου επιδιώκεται η συμπερίληψη του ισχυρισμού ότι το ομόλογο κυμαινόμενης επιβάρυνσης ημερ. 19/11/2009, δυνάμει του οποίου ο Εναγόμενος 2 έχει διοριστεί από τους Εναγόμενους 1 ως Παραλήπτης/Διαχειριστής των Εναγόντων 1, αφορά και διασφαλίζει σε κάθε περίπτωση το περιορισμένο ποσό του €1 εκ. πλέον τόκους και ότι δεν νομιμοποιεί τον Παραλήπτη/Διαχειριστή να προβαίνει σε «αναδιαρθρώσεις» χρεών της Ενάγουσας 1 και/ή την πώληση του ιδίου του ξενοδοχείου αξίας δεκάδων εκατομμυρίων. Εν πρώτοις επισημαίνεται πως ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί κατ΄ουσίαν επανάληψη ισχυρισμού που προεβλήθη στις παραγράφους 25 & 26 της ένορκης δήλωσης του Γιάννη Παναγή που συνοδεύει την Αίτηση ημερ. 19/6/17[5]. Τούτου δοθέντος δεν υφίσταται οποιοσδήποτε καλός λόγος που να δικαιολογεί τη συμπερίληψη της πιο πάνω παραγράφου σε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Η πιο πάνω επισήμανση αφήνει, βεβαίως, ανοικτό προς εξέταση, κατά το στάδιο εκδίκασης της Αίτησης ημερ. 19/6/17, το ζήτημα που εγείρεται από πλευράς Καθ΄ων η Αίτηση κατά πόσον στην παράθεση από τους Αιτητές των σχετικών με το πιο πάνω θέμα ισχυρισμών στις παραγράφους 25 & 26 της πιο πάνω αναφερόμενης ένορκης δήλωσης του Γιάννη Παναγή εγείρεται οποιοδήποτε ζήτημα απόκρυψης ουσιωδών γεγονότων. Παράγραφος 2(ιιι) της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης Μέσω αυτής της παραγράφου επιδιώκεται από την πλευρά των Αιτητών να προβληθεί ο ισχυρισμός ότι το αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε συζητήσεις και/ή αλληλογραφία που αντηλλάγη μεταξύ των Εναγόντων 1 και των Εναγομένων 1 δεν ήταν η αγορά του επίδικου ξενοδοχείου αλλά η εξόφληση του εξ αποφάσεως χρέους των Εναγόντων προς τους Εναγόμενους
2. Η πρώτη επισήμανση που πρέπει να γίνει είναι ότι η πλευρά των Αιτητών δεν επιδιώκει μέσω της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης την αμφισβήτηση ούτε του γεγονότος ότι κατεβλήθησαν προσπάθειες για διευθέτηση της υπόθεσης ούτε και του ότι στο πλαίσιο αυτό αντηλλάγη μεταξύ των διαδίκων αλληλογραφία την οποία οι Καθ΄ων η Αίτηση επισύναψαν ως Τεκμήριο Κ. Εκείνο το οποίο βασικά επιδιώκουν είναι να αμφισβητήσουν τον ισχυρισμό των Καθ΄ων η Αίτηση αναφορικά με το αντικείμενο των εν λόγω συζητήσεων και αλληλογραφίας. Υπό αυτά τα δεδομένα και εφόσον ευρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου το Τεκμήριο Κ δεν διαπιστώνω την ύπαρξη οποιουδήποτε καλού λόγου για τη συμπερίληψη του πιο πάνω προτεινόμενου ισχυρισμού. Οι Αιτητές επιδιώκουν επίσης την συμπερίληψη του ισχυρισμού ότι το Τεκμήριο Ρ είναι ανυπόγραφο πρακτικό το οποίο οι ίδιοι οι Καθ΄ων η Αίτηση κατασκεύασαν μονομερώς και εκ των υστέρων. Αναφορικά με το πιο πάνω Τεκμήριο επισημαίνεται ότι αυτό επισυνάφθηκε από τους Καθ΄ ων η Αίτηση στην ένορκη δήλωση Στρατή και ταυτόχρονα προβλήθηκε ο ισχυρισμός ότι αποτελεί πρακτικό που τηρήθηκε αναφορικά με τη συνάντηση ημερ. 25/1/17 κατά την οποία ο Γ. Παναγή προσήλθε στα γραφεία των Εναγομένων 1 μαζί με τον προσφοροδότη (Πανίκο Μάρκου) όπου συζητήθηκε η δυνατότητα αγοράς από αυτόν (δηλ. τον Πανίκο Μάρκου) του επίδικου ξενοδοχείου για ποσό €8 εκ. και ότι η συνάντηση αυτή απεκρύβη επιμελώς από τον Γ. Παναγή. Είναι, κατά την εκτίμηση μου, σημαντικό να τονισθεί ότι με δεδομένο ότι δεν επιδιώκεται η συμπερίληψη ισχυρισμού ότι τέτοια συνάντηση ουδέποτε έλαβε χώρα ή, αν έλαβε χώρα, δεν είχε το αντικείμενο που της αποδίδεται, ο ισχυρισμός αναφορικά με το πρακτικό και μόνο δηλ, αν τηρήθηκε πρακτικό κατά την συνάντηση ή αν αυτό κατασκευάστηκε εκ των υστέρων, δεν εξυπηρετεί οποιανδήποτε ανάγκη και ούτε αντικρούει τον προβληθέντα επί της ουσίας ισχυρισμό των Καθ΄ων η Αίτηση για τη διενέργεια τέτοιας συνάντησης με το αντικείμενο που περιγράφουν. Ως αποτέλεσμα δεν έχει αποκαλυφθεί στην προκειμένη περίπτωση η ύπαρξη καλού λόγου που να δικαιολογεί τη συμπερίληψη της πιο πάνω παραγράφου σε συμπληρωματική Ένορκη Δήλωση. Κατάληξη Κατά συνέπεια η Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα, ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Εναγόμενοι/Καθ΄ ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Ενάγοντες/Αιτητές να καταβάλουν στο τέλος της κυρίως υπόθεσης τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Αίτηση Φυλόκυπρος Ματθαίου κ.α. υπ΄ αρ. 297/2008 ημερ. 21/4/
3. [2] Δέστε Stavros Georghiou & Son (Scrap Metals) Ltd v. του πλοίου LIPA

(2000)1 Α.Α.Δ. 1976. [3] Δέστε The Jonitexo Ltd v. Adidas

(1984)1 C.L.R. 263 και Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 A.A.Δ.

1. [4] Στην παρα. 2(ι) της προτεινόμενης ένορκης δήλωσης αναφέρεται, μεταξύ άλλων, «όπως φαίνεται τόσο στο παρακλητικό της εν λόγω αγωγής όσο και στην Απόφαση που εκδόθηκε ερήμην.» [5] «25.Είναι σαφές ότι το Ομόλογο δεν επιβαρύνει ολόκληρη την περιουσία των Εναγόντων 1 όπως ψευδώς και εσφαλμένα ισχυρίζονται οι Εναγόμενοι 1 και 2, αλλά το περιορισμένο ποσό του €1,000,000, πλέον τόκους και ότι συνακόλουθα ο Εναγόμενος 2 δεν έχει οποιοδήποτε δικαίωμα εφ' όλων των υπολοίπων περιουσιακών στοιχείων των Εναγόντων 1 και συγκεκριμένα του Ξενοδοχείου. Στην παράγραφο 2 του Ομολόγου αναφέρονται ευκρινώς και κατά τρόπο μη επιδεχόμενο αμφισβήτησης τ΄ ακόλουθα: "It is understood and agreed that the maximum amount secured by way of capital monies is EUR 1,000,000 (Euro One Million) plus interest until the full and final repayment at the rate that the Customer will be charged from time to time by the bank in accordance or in connection with the facility agreement and the letters referred to in clause 1 above". Επισυνάπτω στην παρούσα μου αντίγραφο του Ομολόγου σημειούμενο σαν Τεκμήριο
3. Είναι πρόδηλο ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 ενεργούν καθ' υπέρβαση του Ομολόγου και των δικαιωμάτων και εξουσιών που απορρέουν απ' αυτό.» cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο