← Κύπρος

PANAS HOTELS LTD κ.α. ν. ASTROBANK LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 343/2017, 14/7/2017

PANAS HOTELS LTD κ.α. ν. ASTROBANK LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 343/2017, 14/7/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2017:A34 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ Ενώπιον: Λ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ-ΑΝΔΡΕΟΥ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 343/2017 PANAS HOTELS LTD, από τη Λάρνακα ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΑΓΗ, από τη Λάρνακα Α.Σ.Π & Κ. ΠΑΣΧΑΛΗ ΛΙΜΙΤΕΔ, από τη Λάρνακα Εναγόντων Και

  1. ASTROBANK LIMITED, από τη Λευκωσία
  2. ΜΑΡΙΟΥ ΚΑΛΛΙΑ, από τη Λευκωσία, προσωπικά και/ή υπό την ιδιότητα του ως Διαχειριστής και Παραλήπτης της Εταιρείας PANAS HOTELS LTD
  3. GRAVIERON COMPANY LIMITED, από τη Λευκωσία
  4. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΠΠΙΟΥ, από τη Λευκωσία
  5. ΝΕΟΚΛΗ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ, από τη Λευκωσία Εναγομένων ---------------------------------------------------------------------------------- Αίτηση ημερ. 27/6/2017 για Προσωρινό Διάταγμα Ημερ.: 14/7/17 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες/Αιτητές: Ν. Πιριλίδης και Α. Γεωργίου για Φοίβος, Χρίστος Κληρίδης & Συνεργάτες ΔΕΠΕ και N. PIRILIDES & Associates. Για τους Εναγόμενους 1/ Καθ΄ων η Αίτηση: κα Γ. Ζαχαρίου για Ανδρέας Β. Ζαχαρίου ΔΕΠΕ Για τον Εναγόμενο 2/ Καθ΄ου η Αίτηση: Μ. Μιχαήλ για Χρήστος Μ. Τριανταφυλλίδης. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή - Αιτούμενο Διάταγμα Με την υπό κρίση Μονομερή Αίτηση οι Ενάγοντες/Αιτητές επιδίωξαν την έκδοση μονομερούς Διατάγματος με το οποίο να εμποδίζονται οι Εναγόμενοι 1 και 2 από του να προωθήσουν και/ή καταχωρήσουν οποιαδήποτε αίτηση εκκαθάρισης δυνάμει του περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113 εναντίον της Ενάγουσας 1 Εταιρείας για οποιοδήποτε ισχυριζόμενο προς όφελος τους χρέος ή και για οιοδήποτε άλλο λόγο. Κύρια νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης αποτέλεσαν το Άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 καθώς και τα Άρθρα 5 και 9 του Κεφ.6 ως επίσης οι αρχές της επιείκειας και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο με Ενδιάμεση Απόφαση του έκρινε ότι δεν καταδεικνύετο το στοιχείο του κατεπείγοντος που αποτελεί, ως γνωστό, δικαιοδοτικό όρο για έκδοση θεραπείας στην απουσία της άλλης πλευράς, όπως η προκείμενη, και με βάση τη διακριτική του εξουσία έδωσε οδηγίες για την επίδοση της Αίτησης στους επηρεαζόμενους Εναγόμενους. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 2, Διευθυντή των Εναγόμενων 1 και 3 εταιρειών. Σε αυτή καταγράφονται, εν συνόψει, τα ακόλουθα: · Στις 20.6.2017 εξεδόθη μονομερώς διάταγμα κατά των Εναγομένων 1, 2 και 3 απαγορεύον μεταξύ άλλων, την πώληση, διάθεση και / ή λήψη κατοχής του επίδικου στην παρούσα αγωγή ακινήτου (ξενοδοχείο). · Μετά την επίδοση του διατάγματος οι Εναγόμενοι 3 επέδωσαν στον Ενάγοντα 2 στις 22.6.2017 την αγωγή με αρ.342/2017 του Ε.Δ. Αμμοχώστου. Οι Εναγόμενοι 3 είναι εταιρεία απολύτου ιδιοκτησίας της Εναγόμενης 1 και διά συνωμοσίας όλων των Εναγομένων πέτυχαν παρανόμως μεταβίβαση του ξενοδοχείου στην Εναγόμενη. · Την ίδια ημέρα, δηλαδή στις 22.6.2017, ο Ενάγοντας 2 έλαβε εκ μέρους της Ενάγουσας 1 απαίτηση πληρωμής από πλευράς των Εναγομένων 1 αναφορικά με ισχυριζόμενη οφειλή €1,406,243.05 κατά της Ενάγουσας 1 δυνάμει Απόφασης στην αγωγή αρ. 1352/
  6. · Είναι φανερό ότι οι Εναγόμενοι 1 σκοπεύουν να καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης κατά της Ενάγουσας 1 άκρως κακόβουλα και καταχρηστικά. Ενώ υπάρχει δικαστική απόφαση για το κατ΄ ισχυρισμό προς όφελος τους χρέος, οι Ενάγοντες έχουν καταχωρήσει έφεση όπου εγείρονται σωρεία σοβαρών και βάσιμων εκ πρώτης όψεως ζητημάτων έτσι ώστε η έφεση να συνιστά καλόπιστη αμφισβήτηση χρέους. Η ουσία του θέματος ήτο πως αφενός υφίστατο καλή υπεράσπιση και δεν έπρεπε να εκδοθεί εναντίον των Εναγόντων απόφαση στην αγωγή με αρ. 1352/2015 ερήμην και αφετέρου υπήρχε σοβαρός λόγος για τον οποίο οι Ενάγοντες παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση. · Περαιτέρω οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι τους οφείλεται ποσό πέριξ €1,400,000 αλλά η παρούσα αγωγή εναντίον τους είναι κλίμακας άνω των €2.000.
  7. Συνεπώς, οι Ενάγοντες έχουν αξίωση μεγαλύτερη από το ισχυριζόμενο χρέος που επικαλούνται δυνάμει της Απόφασης στην Αγωγή 1352/2015 και αυτό αποτελεί επιπρόσθετο λόγο που η όποια καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης εκ μέρους τους συνιστά κατάχρηση διαδικασίας. · Επιπλέον οι Εναγόμενοι 1 ουσιαστικά μείωσαν το ποσό που κατ΄ ισχυρισμό τους οφείλετο δυνάμει της Απόφασης στην Αγωγή 1352/
  8. Η εν λόγω Απόφαση αφορούσε ποσό γύρω στα €9.000.000 πλέον τόκους. Προφανώς, όταν δολίως μεταβίβασαν το ξενοδοχείο στους Εναγόμενους 3 μέσω του Εναγόμενου 2, μείωσαν το χρέος και πλέον θεωρούν ότι τους οφείλεται το ποσό που αναφέρεται στην Αγωγή 1352/
  9. Επομένως, ακόμη και αν ήταν νόμιμη η μεταβίβαση, η Εναγόμενη 1 δεν νομιμοποιείται να απαιτεί περαιτέρω ποσά ως απαιτεί μέσω της αγωγής 1352/2015 εφόσον έπρεπε να υπάρχει πλήρης εξόφληση. · Στη βάση των πιο πάνω η πρόθεση των Εναγομένων 1 να καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης διέπεται από κακοβουλία και αλλότρια κίνητρα. Επιπλέον η Ενάγουσα 1 δεν είναι αφερέγγυα, όπως προκύπτει και από την επιστολή των δικηγόρων των Εναγομένων 1 ημερ. 13/6/2016 όπου δηλώνεται η ετοιμότητα τους να πληρώσουν το ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό δυνάμει του ομολόγου διορισμού του Εναγόμενου 2 ως παραλήπτη διαχειριστή των Εναγόντων 1, ήτοι το ποσό του €1.800.000,00, ήτοι ποσό μεγαλύτερο από το ποσό που αναφέρεται στην απαίτηση πληρωμής των Εναγομένων
  10. · Είναι φανερό ότι οι Εναγόμενοι 1 και 2 θα καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης κατά της Ενάγουσας 1 για τους εξής λόγους: o Ως μοχλό πίεσης για να οδηγήσουν την παρούσα αγωγή είτε σε απόρριψη είτε να την επηρεάσουν. o Αν ενδιέφερε τους Εναγόμενους η είσπραξη του ισχυριζόμενου χρέους θα προχωρούσαν με εκποίηση υποθήκης του ξενοδοχείου ή με αίτηση εκκαθάρισης πολύ ενωρίτερα εφόσον η προς όφελος τους απόφαση στην αγωγή 1352/2015 εξεδόθη από τις 27/11/
  11. o Η διακοπή της αγωγής με αριθμό 313/2017 στις 23/6/2017 αποτέλεσε το πρώτο στάδιο του συνωμοτικού σχεδίου των Εναγομένων όπου, αφού πέτυχαν την έκδοση μονομερώς διατάγματος το οποίο χρησιμοποίησαν για να μεταβιβάσουν παράνομα το ξενοδοχείο στην Εναγόμενη 3 στις 15/6/2017, καταχώρησαν Ειδοποίηση Διακοπής της Αγωγής. o Την ίδια ημέρα, δηλαδή 15/6/2017, καταχώρησαν την Αγωγή με αριθμό 342/2017 αξιώνοντας ουσιαστικά την κατοχή πλέον του ξενοδοχείου. o Καθυστέρησαν δε να επιδώσουν την Αγωγή 342/2017 στον Ενάγοντα 2 για να μην αναφερθεί αυτό το ζήτημα στο Δικαστήριο ενόψει του ότι στο πλαίσιο της διακοπείσας Αγωγής 313/2017 οι δικηγόροι του Ενάγοντα 2 είχαν εγείρει ζήτημα λήψης από τους Εναγόμενους δικονομικού πλεονεκτήματος σε βάρος των Εναγόντων. · Με την ξεκάθαρη πρόθεση των Εναγομένων να καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της Ενάγουσας 1 θα παραβιάσει τα νόμιμα δικαιώματα των Εναγόντων και θα προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημιά σε αυτούς. Από μόνη της δε μια αίτηση εκκαθάρισης προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά και με τυχόν δημοσίευση της αναμένεται διάφοροι συνεργάτες της Ενάγουσας 1 να αποστασιοποιηθούν, όπως τουριστικοί πράκτορες που φέρνουν τουρισμό στο ξενοδοχείο. · Υπάρχει κίνδυνος, αν εμποδιστούν μόνο οι Εναγόμενοι 1 από του να καταχωρήσουν αίτηση εκκαθάρισης, να πράξει τούτο ο Εναγόμενος 2, ο οποίος αποτελεί όχημα για την πραγμάτωση της όλης συνωμοσίας, στη βάση είτε δήθεν υπολοίπου βάσει του ομόλογου διορισμού του ,είτε στη βάση δήθεν αμοιβής του ως παραλήπτης διαχειριστής. Ένσταση και Ένορκη Δήλωση που τη συνοδεύει Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση από μέρους των Εναγομένων 1/Καθ΄ων η Αίτηση στην οποία εξειδικεύονται συνολικά 12 λόγοι ένστασης. Ο Εναγόμενος 2/ Καθ΄ου η Αίτηση δεν κατεχώρησε ένσταση αλλά υιοθέτησε πλήρως την Ένσταση των Εναγομένων 1/Καθ΄ων η Αίτηση. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Χρίστου Στρατή, υπαλλήλου των Εναγόμενων 1, στην οποία προβάλλονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: · Δεδομένου ότι ο Εναγόμενος 2 συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι διαχειριστής και παραλήπτης της Ενάγουσας Εταιρείας αρ. 1 η παρούσα αγωγή δεν μπορεί να εγείρεται στο όνομα της Εταιρείας χωρίς την συγκατάθεση του διαχειριστή. · Η αγωγή αρ. 342/17 η οποία καταχωρήθηκε στις 15/6/17 ήταν αγωγή που είχε εγερθεί από τους νέους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου εναντίον των παρανόμως επεμβαινόντων στο υποστατικό. Η απόκτηση του από την Εναγομένη 3 έγινε νόμιμα στα πλαίσια των δικαιωμάτων, εξουσιών και υποχρεώσεων των Εναγομένων 1 και 2 σε λογική τιμή με συνέπεια τη μείωση του εξ αποφάσεως χρέους των Εναγόντων 1 και 2 και άλλων Εναγομένων στην αγωγή 1352/15 Ε.Δ. Αμμοχώστου. · Από πλευράς Εναγομένων 1 επιδόθηκε στους Ενάγοντες 1 απαίτηση πληρωμής σε σχέση με το υπόλοιπο όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τη συναλλαγή η οποία επέφερε μείωση του εξ αποφάσεως χρέους των Εναγόντων 1 και
  12. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης με την εν λόγω ειδοποίηση εντός 21 ημερών δημιουργείται τεκμήριο αφερεγγυότητας της Εταιρείας και δίδονται δικαιώματα στον πιστωτή να προχωρήσει με διαδικασία εκκαθάρισης. · Καθ΄ όσον αφορά την αγωγή 1352/15 κατεχωρήθη από τους Ενάγοντες έφεση εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου να απορρίψει αίτηση για παραμερισμό της απόφασης ως επίσης και αίτηση αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης ημερ. 27/11/15, αίτημα που απερρίφθη χωρίς η τελευταία αυτή ενδιάμεση Απόφαση να εφεσιβληθεί. Στην ένορκη δήλωση των Εναγόντων 1 και 2 και της Εταιρείας Marismare Limited που καταχωρήθη στο πλαίσιο της αίτησης για παραμερισμό ουδεμία υπεράσπιση προβλήθηκε αναφορικά με τα οφειλόμενα ποσά αλλά αποδόθηκε η οφειλή, η οποία δεν έτυχε οποιασδήποτε ουσιαστικής αμφισβήτησης, στα γεγονότα της οικονομικής κρίσης του 2013 και σε προσπάθειες αναδιάρθρωσης που δεν ευοδώθηκαν. · Το ποσό του €1.400.000 αποτελεί υπόλοιπο χρέους από δικαστική απόφαση η οποία μέχρι σήμερα είναι έγκυρη, δεσμευτική και εκτελεστή, ενώ η αξίωση των Εναγόντων στην παρούσα αποτελεί μία κατ΄ ισχυρισμό απαίτηση η εγκυρότητα της οποίας δεν έχει κριθεί. · Καμία συμπαιγνία και δόλος υπήρξε από τους Εναγομένους οι οποίοι ενήργησαν στο πλαίσιο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων τους με σκοπό την μείωση των υποχρεώσεων της Ενάγουσας Εταιρείας. Η πώληση δε του ξενοδοχείου έγινε σε λογική και δίκαιη τιμή. Επισυνάπτεται εκτίμηση της αξίας του πωληθέντος συγκροτήματος ημερομηνίας Φεβρουαρίου του 2017 η οποία αποδίδει αξία καταναγκαστικής πώλησης με ελεύθερη κατοχή ποσών €10.500.000 και αγοραίας αξίας με ελεύθερη κατοχή €14.500.000, η δε τιμή για την οποία αποκτήθηκε είναι μεταξύ της καταναγκαστικής τιμής πώλησης και της αγοραίας αξίας και υψηλότερη από την μεγαλύτερη προσφορά για αγορά του με ελεύθερη κατοχή. Το ακίνητο αγοράστηκε από τους Εναγόμενους 3 χωρίς να υπάρχει ελεύθερη κατοχή αυτού, το δε ποσό αγοράς χρησιμοποιήθηκε για πληρωμή των προνομιούχων πιστωτών και των οφειλών της εταιρείας Ενάγουσας 1 μειώνοντας το ύψος αυτό. Περαιτέρω με την πώληση του ακινήτου αυτό απαλλάχτηκε από υποθήκη των Εναγομένων 1 και της Τράπεζας Κύπρου ύψους €19.000.
  13. · Η ειδοποίηση απαίτησης στάληκε στη βάση υπολοίπου από εξ αποφάσεως χρέος χωρίς την ύπαρξη οποιωνδήποτε αλλότριων κινήτρων και εναπόκειται στους Ενάγοντες 1 να αντιδράσουν αναλόγως των δυνατοτήτων τους. Σε περίπτωση μη διευθέτησης του εξ αποφάσεως οφειλόμενου ποσού προκύπτουν κάποια δικαιώματα για τους Εναγόμενους χωρίς να προκύπτει ή να επαπειλείται οποιαδήποτε παράνομη πράξη ενώ, αντίθετα, τυχόν έγκριση της αίτησης θα αποστερήσει τους Εναγομένους 1 από τα νομοθετικά καταχωρημένα δικαιώματα που τους παρέχονται. · Σε περίπτωση καταχώρησης διαδικασίας εκκαθάρισης μπορεί να εξεταστεί ζήτημα κατάχρησης στο πλαίσιο εκείνης της διαδικασίας και η παρούσα αγωγή δεν είναι το κατάλληλο στάδιο να εξεταστούν τέτοια ζητήματα και ούτε σχετίζονται τα επίδικα θέματα της παρούσας αγωγής με τα αιτούμενα διατάγματα για να μπορούν να εκδοθούν στο πλαίσιο της παρούσας. · Η αγωγή 313/17 διεκόπη καθ΄ ότι είχε καταχωρηθεί από τον διαχειριστή και παραλήπτη εκ μέρους της Ενάγουσας 1 και μετά από κυριότητα του ξενοδοχείου μεταβιβάστηκε από την Ενάγουσα 1 προς την Εναγόμενη 3 Εταιρεία η οποία αποτελεί νόμιμο και αποδεκτό από την Τράπεζα Κύπρου μέσο. · Η αγωγή 342/17 κινήθηκε από τον νέο ιδιοκτήτη εναντίον των παρανόμως επεμβαινόντων. Κανένα δε πλεονέκτημα δεν αποκτήθηκε είτε από τη διακοπή της αγωγής 313/17 είτε από την καταχώρηση της νέας αγωγής. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Με την υπό κρίση Αίτηση επιδιώκεται η έκδοση του ακόλουθου Διατάγματος: Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να εμποδίζονται οι Εναγόμενοι 1 και 2 από του να προωθήσουν ή και καταχωρήσουν είτε προσωπικά είτε δια των υπαλλήλων ή υπηρετών ή και αντιπροσώπων των ή και καθ' οποιωνδήποτε άλλων προσώπων οποιαδήποτε αίτηση εκκαθάρισης δυνάμει του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ. 113 εναντίον της Ενάγουσας 1 εταιρείας PANAS HOTELS LTD για οποιοδήποτε ισχυριζόμενο προς όφελος τους χρέους ή και για οιονδήποτε άλλο λόγο. Προτού λεχθεί οτιδήποτε άλλο κρίνεται σκόπιμο εξαρχής να επισημανθεί το γεγονός ότι με την υπό κρίση Αίτηση το αιτούμενο Διάταγμα, ως έχει διατυπωθεί, δεν καθορίζει χρονική περίοδο ισχύος του με συνέπεια να παρουσιάζεται ως διηνεκές και όχι προσωρινό και/ή παρεμπίπτον διάταγμα. Η επισήμανση αυτή τέθηκε και κατά το στάδιο των αγορεύσεων όπου ο συνήγορος των Αιτητών αναγνωρίζοντας την παράλειψη διατύπωσης του αιτουμένου Διατάγματος ως παρεμπίπτουσας μορφής επικαλέστηκε την ευχέρεια του Δικαστηρίου με βάση τη θεραπεία υπό στοιχείο (Β) να καθορίσει, σε περίπτωση έκδοσης του, τη χρονική περίοδο ισχύος του. Όπως προκύπτει η Αίτηση αυτή κατεχωρήθη στο πλαίσιο της παρούσας Αγωγής με την οποία επιζητούνται με βάση το Γενικά Οπισθογραφήμενο Κλητήριο αριθμός Δηλωτικών Αποφάσεων και Διαταγμάτων για ακύρωση της εγγραφής του ξενοδοχείου των Εναγόντων 1 επ΄ονόματι της Εναγόμενης 3 εταιρείας καθώς και για μεταβίβαση και/ή επανεγραφή του ξενοδοχείου επ΄ονόματι των Εναγόντων
  14. Μέσω των Δηλωτικών Αποφάσεων βασικά επιζητείται η διακήρυξη ότι υπήρξε παράνομος σχεδιασμός και/ή συνομωσία των Εναγομένων 1-5 με απώτερο σκοπό την καταδολίευση των Εναγομένων 1 και, κατ΄επέκταση, των μετόχων τους, Εναγόντων 2 &
  15. Ειδικότερα επιδιώκεται η έκδοση Δηλωτικής Απόφασης ότι: «.... . κατά την διάρκεια της περιόδου κατά ή περί τις αρχές Σεπτεμβρίου 2016 μέχρι κατά ή περί την 14.06.2017, οι Εναγόμενοι 1, 2, 3, 4 και 5 δόλια και/ή σε συνομωσία μεταξύ τους με απώτερο σκοπό να οικειοποιηθούν παράνομα το ξενοδοχειακό συγκρότημα των Εναγόντων 1, γνωστό σαν Panas Tourist Village, στην Αγία Νάπα.... (το «Ξενοδοχείο»),.. προς πραγμάτωση του πιο πάνω παράνομου σκοπού τους προχώρησαν αρχικά την 30.05.2017 με την έγερση, μέσω του Εναγομένου 2 υπό την ιδιότητα ως Διαχειριστής και Παραλήπτης των Εναγόντων 1, της αγωγής 313/2017 Ε.Δ. Αμμοχώστου εναντίον των Εναγόντων 1 και της εταιρείας Marismare Limited - μισθωτών του Ξενοδοχείου - και την εξασφάλιση την 01.06.2017 μονομερώς διατάγματος με το οποίο, μεταξύ άλλων, οι Ενάγοντες και η Marismare Limited εμποδίστηκαν από του να επεμβαίνουν στο Ξενοδοχείο έχοντας ψευδώς παραστήσει ότι το ομόλογο κυμαινομένης επιβάρυνσης ημερ 19.11.2009 (το «Ομόλογο») ήταν εφ' όλων των περιουσιακών στοιχείων των Εναγόντων 1 και δη άνευ περιορισμού, και εκκρεμούσης της εν λόγω αγωγής αλλά και του εν λόγω διατάγματος προχώρησαν παράνομα την 14.06.2017 στην μεταβίβαση και εγγραφή του Ξενοδοχείου επ' ονόματι των Εναγομένων 3, δηλ. εταιρείας της απολύτου ιδιοκτησίας των Εναγομένων 1, και δη παρά την επιστολή των δικηγόρων των Εναγόντων ημερ. 13.06.2017 προς τους Εναγόμενους 1 και 2, με την οποία οι Ενάγοντες 1 ενημέρωσαν τους Εναγόμενους 1 ότι είναι έτοιμοι να τους καταβάλουν μέσω τραπεζικής επιταγής το ποσό το οποίο διασφαλιζόταν με το Ομόλογο, συνολικού ύψους €1,799,130.91 πλέον τόκους επί του εν λόγω ποσού από 09.06.2017 ταυτόχρονα με την παραλαβή επιστολής παραίτησης και απαλλαγής του Εναγομένου 2 από τη θέση του ως Παραλήπτης Διαχειριστής των Εναγόντων 1». Επιπλέον επιδιώκεται η έκδοση Δηλωτικής Απόφασης ότι οι Εναγόμενοι 1-5 ευθύνονται αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα έναντι των Εναγόντων 1-3 να τους αποζημιώσουν για όλες τις ζημιές που υπέστησαν από τις δόλιες και παράνομες ενέργειες τους και/ή από τη δόλια και/ή παράνομη μεταβίβαση του ξενοδοχείου τρέχουσας αξίας €28,2 εκ. επ΄ονόματι της Εναγόμενης 3 εταιρείας και για οικειοποίηση και/ή αποξένωση περιουσιακών στοιχείων των Εναγόντων 1 και συνακόλουθα των Εναγόντων 2 &
  16. Επιδιώκονται τέλος Δηλωτικές Αποφάσεις σε σχέση με τον Εναγόμενο 2, Παραλήπτη - Διαχειριστή για παράβαση των καθηκόντων του και ειδικότερα του καθήκοντος του να ενεργήσει προς όφελος των Εναγόντων 1 διατηρώντας τα συμφέροντα των Εναγόντων 1 επί του ξενοδοχείου ως τρέχουσα επιχείρηση αλλά και παράνομη διεύρυνση των εξουσιών του όπως αυτές απορρέουν από το Ομόλογο στη βάση του οποίου διορίστηκε. Αποτέλεσε εισήγηση των συνηγόρων των Εναγόντων/Αιτητών πως το επιδιωκόμενο στην παρούσα υπόθεση προσωρινό Διάταγμα αφορά σε προληπτικό Διάταγμα Quia Timet μέσω του οποίου επιδιώκεται η παρεμπόδιση παρουσίασης/καταχώρησης αίτησης εκκαθάρισης στη βάση της κατάχρησης της διαδικασίας. Και τούτο ενόψει του ότι έχει ήδη επιδοθεί στους Ενάγοντες απαίτηση πληρωμής από πλευράς των Εναγομένων 1 αναφορικά με ισχυριζόμενη οφειλή €1,406,243.05 δυνάμει δικαστικής απόφασης η οποία εκδόθηκε ερήμην κατά της Ενάγουσας 1 στην αγωγή υπ. αρ. 1352/
  17. `Όπως δε υποστηρίχθηκε, με παραπομπή σε αγγλικές αυθεντίες, το νομικό δικαίωμα το οποίο η εταιρεία επιδιώκει να προστατεύσει είναι το δικαίωμα της να μην εμπλακεί σε μια διαδικασία που συνιστά κατάχρηση των δικαστικών διαδικασιών[1]. Τέτοιου είδους διατάγματα, ως είναι πάγια νομολογημένο, μπορούν να εκδοθούν όπου η ζημιά και παραβίαση των δικαιωμάτων των Αιτητών δεν έχει ακόμη επέλθει αλλά υπάρχει σαφής μαρτυρία και ένδειξη για ορατό κίνδυνο ο Ενάγων να υποστεί ζημιά. Παραπέμπω σχετικά στο Σύγγραμμα 'Commercial Injunctions' του Steven Gee, Q.C., 5η Εκδοση, σελ. 59, παρ. 2.029, αναφέρονται: '

(7)Quia timet injunctions A quia timet (since he fears) injunction is an injunction granted where no actionable wrong has been committed, to prevent the occurrence of an actionable wrong, or to prevent repetition of an actionable wrong. Before the Judicature Acts it was the sole preserve of the old High Court of Chancery to grant such an injunction where there had been no prior wrong. Sir George Jessel M.R. said no jurisdiction of the old Court of Chancery was more valuable and no subject more frequently the cause for bills for injunction than to restrain threatened injury. But the jurisdiction involves proof that unless the court intervenes by injunction there is a real risk that an actionable wrong will be committed; that an injunction would do no harm is not a justification for granting it. Usually this will be by evidence that the defendant has threatened to do the particular wrongful act "no-one can obtain a quia timet order by merely saying "Timeo" (literally "I fear")'. (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Σε τέτοιου είδους διάταγμα που αποβλέπει στο μέλλον σημασία έχει, πέραν από το αγώγιμο δικαίωμα και το μέγεθος του κινδύνου πρόκλησης ζημιάς. Στην υπόθεση Szabo v. Esat Digifone Limited [1998] ILRM 102, 110 υποδείχθηκε: "for a quia timet injunction to be granted there would have to be a proven substantial risk of danger." Στο Σύγγραμμα Goldrein Wilkinson and Kershaw, Commercial Litigation (3η έκδοση) αναφέρεται ότι η απειλούμενη βλάβη πρέπει να είναι βέβαιη (certain) ή πολύ επικείμενη ("very imminent"). Θα πρέπει, επίσης, ο Αιτητής να πείσει το Δικαστήριο ότι οι ενέργειες του εναγόμενου αποσκοπούν στο να πλήξουν τα δικαιώματα του. Τέτοιου είδους διατάγματα εκδίδονται με βάση τις συνηθισμένες αρχές χορήγησης απαγορευτικών διαταγμάτων. Στο Σύγγραμμα Halsbury's Laws of England 4η έκδοση, Τόμος 24, παράγρ. 832 αναφέρονται τα ακόλουθα: "832. Threatened invasion of legal right. Where a plaintiff has established that he has a right which has been infringed and that further infringement is threatened to a material extent, he is entitled to an injunction to restrain the threatened infringement upon the ordinary principles upon which the Court acts in granting injunctions. ..."[2] (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στη βάση των όσων πιο πάνω έχουν εκτεθεί αναφορικά με τις αξιώσεις των Εναγόντων είναι προφανές ότι η επιδιωκόμενη στην υπό κρίση Αίτηση θεραπεία του προσωρινού Διατάγματος Quia Timet ουδεμία σχέση ή συνάφεια έχει με το αγώγιμο δικαίωμα και τις αξιώσεις της παρούσας αγωγής. Αποτελεί βασική αρχή ότι τα Δικαστήρια χορηγούν παρεμπίπτοντα Διατάγματα ως επικουρικά του κύριου αγώγιμου δικαιώματος. Όπως συναφώς τονίστηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των 1. Igor Zhigachov κ.ά
(2013)1Α Α.Α.Δ. 133: «Είναι θεμελιωμένο ότι αίτηση για παρεμπίπτον διάταγμα υποβάλλεται στα πλαίσια ύπαρξης αγώγιμου δικαιώματος το οποίο δίνει δικαίωμα στον αιτητή, σε ουσιαστική θεραπεία. Ένα παρεμπίπτον διάταγμα δεν παρέχει, από μόνο του, αγώγιμο δικαίωμα. Είναι απλά επικουρικό σε ουσιαστική αξίωση που προβάλλεται στα πλαίσια αγωγής (Δέστε: την απόφαση της Δικαστικής Επιτροπής της Βουλής των Λόρδων στην υπόθεση Fourie v. Le Roux [2007] 1 W.L.R. 320[3]). Στην υπόθεση εκείνη έγινε ευρεία αναφορά σε προηγούμενη αγγλική νομολογία και ειδικά στην απόφαση The Siskina [1979] AC 210[4] (της οποίας το αποτέλεσμα ανατράπηκε με αγγλική νομοθετική παρέμβαση, αλλά δεν διαφοροποιεί το σκεπτικό της για σκοπούς της παρούσας απόφασης), στην οποίαν τονίστηκε ότι το δικαίωμα σε παρεμπίπτον διάταγμα δεν συνιστά (από μόνο του) αγώγιμο δικαίωμα, δεν υφίσταται από μόνο του, εξαρτάται από την ύπαρξη, ήδη υπάρχοντος, αγώγιμου δικαιώματος και είναι επικουρικό και παρεμφερές προς το, ήδη υπάρχον, αγώγιμο δικαίωμα». (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Της αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα θα πρέπει να προηγηθεί η καταχώρηση αγωγής όπως ο όρος αυτός ερμηνεύεται στους Θεσμούς. Χρειάζεται, δηλαδή, να υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου κάποιο εναρκτήριο μέσο, ήτοι Κλητήριο Ένταλμα ή άλλη εναρκτήρια αίτηση από την οποία να αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα. Στην υπόθεση Fileleftheros Ltd
(1988)1 C.L.R. 344[5], (αίτηση για certiorari), ακυρώθηκε παρεμπίπτον διάταγμα - με το οποίο απαγορεύτηκε η διεξαγωγή γενικής συνέλευσης - που εκδόθηκε μετά από μονομερή αίτηση η οποία στηριζόταν στους περί Εταιρειών Κανονισμούς χωρίς να προηγηθεί καταχώρηση αγωγής ή άλλου εναρκτήριου μέσου. Το Δικαστήριο θεώρησε ότι το διάταγμα δεν είχε εκδοθεί «εκκρεμούσης διαδικασίας». Υιοθετήθηκε δε η πιο κάτω περικοπή από την απόφαση HadjiHambis v. Attorney-General of the Republic and Others
(1986)1 C.L.R. 386: "If the matter is not incidental to pending proceedings already before the Court, then the cause cannot be brought before the Court in any other manner than that which is prescribed by the Rules, that is, either by a writ or in exceptional cases by originating summons where provision to that effect exists in the Law or the Regulations." Στη βάση των όσων πιο πάνω επισημάνθηκαν αναφορικά με το πλαίσιο καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης για προσωρινό Διάταγμα Quia Timet προκύπτει ότι αυτή δεν καταχωρήθηκε «εκκρεμούσης διαδικασίας» υπό την έννοια ότι είναι επικουρικό και παρεμφερές προς τις αξιώσεις και το αγώγιμο δικαίωμα της υπό τον άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Για να το θέσουμε καλύτερα η θεραπεία που αξιώνεται από τους Αιτητές ούτε πηγάζει αλλά ούτε και συνδέεται με το αγώγιμο δικαίωμα που επικαλούνται στην παρούσα αγωγή. Οι αυθεντίες που επικαλέστηκε ο κ. Γεωργίου αναφορικά με τη δυνατότητα έκδοσης από το Δικαστήριο προσωρινού διατάγματος Quia Timet με σκοπό την απαγόρευση παρουσίασης αίτησης για εκκαθάριση (petition for winding up) στη βάση κατάχρησης διαδικασίας (abuse of process) βασίζονται σε διατάξεις του Αγγλικού δικαίου και συγκεκριμένα σε πρόνοιες των Insolvency (England and Wales) Rules 2016 (και προηγουμένως στις πρόνοιες των Insolvency Rules 1986).[6] Συγκεκριμένα ο Κανονισμός 7.24 των Insolvency (England and Wales) Rules 2016 διαλαμβάνει τα εξής: "7.24.—
(1)An application by a company for an injunction restraining a creditor from presenting a petition for the winding up of the company must be made to a court having jurisdiction to wind up the company.
(2)An application by a company for an injunction restraining a creditor from giving notice of a petition for the winding up of a company must be made to the court or hearing centre in which the petition is pending". Όπως δε προβλέπεται στην Αγγλία τέτοιου είδους αίτηση υποβάλλεται μέσω εναρκτήριας αίτησης (originating application). Σχετική είναι η ακόλουθη περικοπή από το Σύγγραμμα Injunctions David Bean 12th ed. παράγραφος 4-51: "Τhe most common type of injunction restraining litigation is the injunction to prevent the presentation of a petition in the Companies Court of the Chancery Division to wind up a limited company, which is made to a judge by the issue of an originating application in a prescribed form (Practice Direction: Insolvency Proceedings [1999] B.C.C. 427). Such a petition is an abuse of process and will be restrained by injunction if presented in respect of a debt which is shown to be disputed on substantial grounds (Stonegate Securities Ltd v Gregory [1980] Ch. 576). If, however, the defendant proves that he does have substantial grounds for presenting a petition, it is immaterial that his shareholding is small or that he may be actuated by personal malice (Bryanston Finance Ltd v de Vries (No.2) [1976] Ch. 63)". Στη βάση όλων των πιο πάνω επισημάνσεων είναι φανερό πως στην υπό κρίση Αίτηση εντοπίζεται θεμελιακό πρόβλημα, τέτοιο που την καθιστά θνησιγενή και υποκείμενη σε απόρριψη χωρίς την ανάγκη εξέτασης οποιουδήποτε άλλου εγερθέντος ζητήματος. Κατάληξη Κατά συνέπεια η Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα, ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Εναγόμενοι 1 & 2/Καθ΄ ων η Αίτηση δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Ενάγοντες/Αιτητές να καταβάλουν στο τέλος της κυρίως υπόθεσης τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Bryanston Finance Ltd v. De Vries (No.2) [1976] Ch. 63: "If it be asked what legal right the plaintiff company relies on in the second action from a violation of which the plaintiff company is seeking temporary protection pending the trial of the action, the answer must be, it seems to me, the right not to be involved in litigation which would constitute an abuse of the process of the court. But the plaintiff company cannot assert such a right in respect of any particular anticipated litigation without demonstrating that, at least prima facie, that litigation would be an abuse". [2] Δέστε Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita- Aluminium Co Limited κ.ά
(2002)1 Α.Α.Δ. 2015. [3] "An interlocutory injunction, like any other interim order, is intended to be of temporary duration, dependent on the institution and progress of some proceedings for substantive relief." [4] "A right to obtain an interlocutory injunction is not a cause of action. It cannot stand on its own. It is dependent upon there being a pre-existing cause of action against the defendant arising out of an invasion, actual or threatened by him, of a legal or equitable right of the plaintiff for the enforcement of which the defendant is amenable to the jurisdiction of the court. The right to obtain an interlocutory injunction is merely ancillary and incidental to the pre-existing cause of action. It is granted to preserve the status quo pending the ascertainment by the court of the rights of the parties and the grant to the plaintiff of the relief to which his cause of action entitles him, which may or may not include a final injunction". [5]Όπως τονίστηκε από τον Δικαστή Κούρρη στη σελ.347: ".. I have considered the matter and I hold that the ex parte application before the District Court of Nicosia, is not envisaged by any law or rules and that the proceedings are unknown to the law. That ex parte application "is not incidental to pending proceedings already before the Court", and the said application is not available for the commencement of any action. In these circumstances, I am satisfied that the Judge of the District Court was wrong in law and there is an error of law apparent on the face of the record". [6] Δέστε, μεταξύ άλλων, το WHITE BOOK 2017 , παρ.3E - 60 υπό τον τίτλο "Applications to restrain presentation or advertisement of a petition": "3E-60 A company which has been served with a statutory demand or is otherwise made aware that it is intended to present a petition may apply with or without notice for an order restraining presentation of a petition or advertisement of any petition which has already been presented (r.7.24 Insolvency (England and Wales) Rules 2016 (formerly r.4.6A Insolvency Rules 1986)). The application should be supported by full written evidence in support setting out in detail why the petition should not be presented or advertised (usually because the petition debt is disputed). Since the application is for an injunction it is made direct to the judge. At the time of writing, however, the allocation of business between judges and registrars is under review and changes are anticipated. There is no provision to apply for a statutory demand to be set aside". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.