ΑΔΑΜΟΣ ΜΑΝΩΛΗ ή άλλως ΑΔΑΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ κ.α. ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Αρ. Αίτησης/Έφεσης 83/2016, 26/7/2017

(1)(ee) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και οι γενικές και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Η Αίτηση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του Αιτητή/Εφεσείοντα αρ. 1 στην οποία, αφού αναφέρεται στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 24/5/17 και στην Έφεση που ασκήθηκε στη συνέχεια εναντίον της απόφασης αυτής στις 26/6/16 επισυνάπτοντας αντίγραφο του Εφετηρίου, ισχυρίζεται ότι εάν δεν ανασταλεί η εκδοθείσα απόφαση και διενεργηθεί ο πλειστηριασμός τότε η ασκηθείσα έφεση θα είναι άνευ αντικειμένου. Στην Αίτηση κατεχωρήθη στη συνέχεια συμπληρωματική ένορκη δήλωση του Αιτητή/Εφεσείοντα αρ. 1 στην οποία επισυνάπτει αντίγραφο εκτίμησης αναφορικά με τα επίδικα ακίνητα. Με βάση την εκτίμηση αυτή η αγοραία αξία των ακινήτων του με αριθμούς 0/5270 και 0/5268 ανέρχεται σε €450.000 και €170.000 αντίστοιχα. Επιπλέον αναφέρει ότι το ποσό το οποίο καλείται να πληρώσει δυνάμει της υποθήκης Υ.700479/1982 του Επαρχιακού Κτηματολογίου Αμμοχώστου είναι μικρό ποσό σε σύγκριση με την μεγάλη αξία των δύο τεμαχίων του με αριθμούς εγγραφής 0/5268 και 0/

1. Ένσταση και ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει Στην Αίτηση αυτή κατεχωρήθη Ένσταση από τους Καθ΄ ων η Αίτηση στην οποία ως λόγοι ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: · Οι Αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν και να παραθέσουν οποιεσδήποτε και/ή επαρκείς λεπτομέρειες για τον ισχυρισμό τους αναφορικά με την επιτυχία της έφεσης τους κατά της απόφασης ημερ. 24.5.
2. · Η Αίτηση είναι πλέον άνευ αντικειμένου και/ή δέον όπως απορριφθεί αφού η έφεση των Αιτητών ημερ. 26/6/17 είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και/ή έχει καταχωρηθεί εκπρόθεσμα. · Μπορεί με βεβαιότητα να γίνει πρόγνωση ως προς την αποτυχία της καταχωρηθείσας έφεσης παράγοντας ο οποίος επιτρέπει στο Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια απορρίπτοντας την παρούσα.. · Η έφεση των Αιτητών ημερ. 26/6/17 έχει καταχωρηθεί καταχρηστικά και για αλλότριους σκοπούς στοχεύοντας στην παρακώλυση της διαδικασίας που προβλέπεται στον Ν.9/
3. · Δεν ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και/ή δεν συντρέχουν ειδικές και/ή εξαιρετικές περιστάσεις ή εύλογος λόγος για την αναστολή της υπό έφεση απόφασης. · Η παρούσα Αίτηση είναι παντελώς αβάσιμη, παράτυπη και στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ελλειπή νομική βάση. · Δεν προβάλλονται επαρκείς λόγοι για σκοπούς έγκρισης της Αίτησης. · Δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από την απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 24/5/
4. Η Ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Μάριου Σωφρονίου υπαλλήλου των Καθ΄ ων η Αίτηση όπου βασικά επαναλαμβάνονται και υιοθετούνται οι προβληθέντες λόγοι ένστασης. Νομική Πτυχή Η υπό κρίση Αίτηση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, στηρίζεται στη Δ.35, θ.18 η οποία έχει ως ακολούθως: «
5. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from the Court of Appeal or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Το νομικό πλαίσιο που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 έχει αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως έχει πάγια νομολογηθεί η καταχώρηση έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35, θ.
6. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης είναι πρώτον, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με παράλληλο γνώμονα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης[1]. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου[2]. Περαιτέρω για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υπάρχουν ειδικές περιστάσεις[3] Η Δ.35, θ.18 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστέλλει τη διαδικασία γενικά. Με άλλα λόγια η Δ.35, θ.18 δεν δίδει εξουσία για αναστολή συνέχισης εκκρεμούσας διαδικασίας αγωγής αλλά μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως[4]. Είναι καθαρό επομένως ότι αναστολή απόφασης ή διατάγματος χωρεί μόνο εκεί όπου υπάρχει δυνατότητα εκτελεστότητας αυτού. Πολύ διαφωτιστική επί του θέματος αυτού είναι και η ακόλουθη περικοπή από την υπόθεση Παπακόκκινου κ.α. ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου

(1997)1 Α.Α.Δ. 692 στην οποία ζητείτο η αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης εφέσεως, όπου ο Δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου Γ. Νικολάου τόνισε τα εξής: «Κάτω από οποιονδήποτε φακό και αν κριθεί η αίτηση για αναστολή δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Κατ΄ αρχήν σύμφωνα με το Άρθρο 47 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, αναστολή χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης μη συμπληρωθείσας διαδικασίας. Το ίδιο, καθώς νομολογήθηκε, είναι το αποτέλεσμα και δυνάμει του Κ.18 της Δ.35: (βλ. Fotiou and Another v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708, In Re E.S. (An infant)

(1986)1 C.L.R. 119 και Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 52). Η αναφορά στον εν λόγω κανονισμό σε ". Stay of ... proceedings under the decision appealed from ..." δεν αποβλέπει στην αναστολή ευρύτερης διαδικασίας από την οποία προέκυψε ενδιάμεση απόφαση αλλά μόνο της διαδικασίας που εκπορεύεται αυτοτελώς από απόφαση της οποίας σκοπείται ικανοποίηση. Παραδείγματα προσφέρονται από τον Πική, Δ. (όπως ήταν τότε) στην In Re E.S. (an infant) (ανωτέρω). Αυτό είναι το ισοζύγιο που διατηρεί η θεσμική ρύθμιση κατά τη στάθμιση μεταξύ αφενός της δέσμευσης που επέρχεται με τη δικαστική απόφαση και αφετέρου τις περιστάσεις που δικαιολογούν την αναστολή. Αλλά και εάν ακόμη προσφερόταν η δυνατότητα διαφορετικής στάθμισης θα θεωρούσαμε ότι η ορθή απονομή της δικαιοσύνης θα επέβαλλε τη συνέχιση και όχι την αναστολή της διαδικασίας.» Παρόμοια προσέγγιση είχαμε στην υπόθεση Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α.

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384. Εκεί αντικείμενο αίτησης για αναστολή ήταν η απόφαση με την οποία ακυρώθηκε ειδοποίηση τριτοδιαδίκου. Το αίτημα για αναστολή της διαδικασίας εκκρεμούσης της έφεσης απορρίφθηκε πρωτόδικα και ακολούθησε νέα αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η αίτηση αυτή απερρίφθη και πάλι στο Ανώτατο Δικαστήριο όπου ο τότε Πρόεδρος Γ.Μ. Πικής στη σελίδα 1386 ανέφερε τα εξής σχετικά: «Το αντικείμενο της δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου βάσει της Δ.35 θ.18 είναι η αναστολή θετικής υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επιβάλλεται από την απόφαση η οποία εφεσιβάλλεται. Το αντικείμενο της αναστολής είναι η υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την απόφαση, και όχι η παγοποίηση ή ο προσωρινός παραμερισμός της απόφασης η οποία εφεσιβάλλεται. Η θέση αυτή προκύπτει ευθέως από τις αποφάσεις Fotiou and another v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708, In Re E.S. (An infant)

(1986)1 C.L.R. 119, (βλ. επίσης Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524). Η Δ.35 θ.18 δεν αποτελεί μέσο για την αναστολή της διαδικασίας ενώπιον του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ή την παρεμπόδιση της συνέχισης της μέχρι την ακρόαση της έφεσης. Η απαγόρευση (prohibition) της συνέχισης της διαδικασίας μπορεί να διαταχθεί μόνο με ένταλμα (prohibition), βάσει του άρθρου 155.4 του Συντάγματος. Στην προκειμένη περίπτωση η ενδιάμεση απόφαση, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35 θ.18. Στην ουσία, επιδιώκεται ο παραμερισμός αυτής τούτης της ακυρωτικής απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης. Αυτό, δεν είναι παραδεχτό, ευρίσκεται έξω από τα πλαίσια της Δ.35 θ.18.» Όπου δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου, όπως ήταν η περίπτωση στην υπόθεση Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524 η οποία είχε ως αντικείμενο καταδικαστική απόφαση για αστική παρακοή διατάγματος, δεν υφίσταται εξουσία για αναστολή. Στην εν λόγω υπόθεση τονίστηκε πως η Δ.35, Θ. 18 δεν αποτελεί υποκατάστατο ή εναλλακτικό μέσο θεραπείας προνομιακού εντάλματος τύπου prohibition ("substitute or an alternate remedy to a writ of prohibition") εκδιδόμενο μάλιστα από Δικαστήριο ίδιας δικαιοδοσίας. Με αναφορά στην υπόθεση In Re E.S. (An infant) επισημάνθηκε ότι η εμβέλεια της Δ.35, θ.18 περιορίζεται στην αναστολή θεμάτων συναρτωμένων προς την εκτέλεση απόφασης ή διαταγής του Δικαστηρίου περιλαμβάνουσας οποιασδήποτε διαδικασίας που σχετίζεται με την εκτέλεση της απόφασης ή διαταγής ή διαδικασίες που είναι μόνο παρεμφερείς της απόφασης υποκείμενης σε έφεση όπως διαδικασία μεσεγγύησης. Στις σελίδες 532-533 της υπόθεσης Aftomata Eleourgia (ανωτέρω) παρατίθεται η πιο κάτω διαφωτιστική ανάλυση του πλαισίου εφαρμογής της Δ.35, θ.18: «Ord.35, rr. 18 and 19, confer discretion to stay execution of an appealable order under r.2 of Ord.35, whether final or interlocutory. Execution encompasses the enforcement of the remedial measures sanctioned in judicial proceedings. The very object of stay is to put off the enforcement of an order of the Court. That this is the ambit and purport of Ord.35 r.18 was recently acknowledged by this Court In Re E.S. (An infant). The following extract from the judgment indicates the compass of r.18 or Ord.35: (

1. a)The execution of the order or judgment under appeal. "Execution" in the context of the Civil Procedure Rules encompasses every proceeding designed to enforce a judgment or order. And this is the sense in which "execution" should be understood and applied under the rule here under consideration. (
2. b)Proceedings under the decision. Here, again, we are concerned with proceedings incidental to the decision appealed, such as garnishee proceedings and proceedings under the Fraudulent Transfers Avoidance Law - Cap.62. Recitation of the order sought in the present application immediately discloses that the remedy asked for is wholly outside the ambit of Ord.35 r.18 relied upon in support of the application. We are asked to "suspend the effect of the Ruling given by the Court on 27.11.86 pending the final determination of the appeal filed by the above applicants." There is no enforceable order of the Court. A verdict of guilty is not of itself enforceable. There is nothing to execute. As Traintafyllides, P., pointed out in Fotiou and Another v. Petrolina Ltd Ord.35 r.18 confers no power to stay further proceedings in the action pending the determination of an appeal. Why this is so, is obvious to me. Ord.35 r.18 is no substitute or an alternate remedy to a writ of prohibition. Further, judicial proceedings in a pending cause or matter can only be stayed in exercise of the original jurisdiction vested in the Supreme Court by para.4 of Article 155 of the Constitution by way of a writ of prohibition. We have no power to make such order in proceedings for stay under Ord.35 r.18. Therefore, the application must necessarily be dismissed.» Στην υπόθεση Δημητρούδης v. Λουγκρίδη

(2011)1 Α.Α.Δ. 687 η αίτηση αναστολής Διατάγματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου - το οποίο είχε εφεσιβληθεί- για άρση της εγγραφής πωλητηρίου εγγράφου από το σχετικό μητρώο του Κτηματολογικού Γραφείου κρίθηκε ότι ενέπιπτε εντός της εμβέλειας της Δ.35, θ.18 ενόψει του ότι το εν λόγω Διάταγμα απαιτούσε τη λήψη συγκεκριμένης ενέργειας από τον εφεσίβλητο ώστε να επιτευχθεί η άρση της κατάθεσης της συμφωνίας στο Κτηματολόγιο. Όπως τονίστηκε από το Δικαστήριο στην εν λόγω Απόφαση: «Η πρωτόδικη απόφαση, της οποίας επιδιώκεται η αναστολή, απαιτεί τη λήψη συγκεκριμένης ενέργειας από τον εφεσίβλητο ώστε να επιτευχθεί η άρση της κατάθεσης της συμφωνίας στο Κτηματολόγιο. Στην πραγματικότητα το Δικαστήριο εξέδωσε μια απόφαση, όπως κάθε άλλη, τελικής υφής, με την οποία αποφάσισε υπέρ του εφεσίβλητου, αποδεσμεύοντας τον ουσιαστικά από τη συμφωνία και αφήνοντας τον ελεύθερο να προχωρήσει κατά το δοκούν με νέα πώληση του ακινήτου προς τρίτο. Δεν πρόκειται λοιπόν για παγοποίηση παρεμφερούς διαδικασίας ή για προσωρινό παραμερισμό της απόφασης, αλλά για το ενδεχόμενο αναστολής αυτού τούτου του διατακτικού μέρους της εφεσιβληθείσας απόφασης ώστε να μην παραμείνει ο εφεσείων, σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, άνευ αντικειμένου». (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Εν πρώτοις θα πρέπει να αναφερθούμε στη φύση της υπό έφεση Απόφασης η οποία εκδόθηκε στις 24/5/17 και αποτελεί το αντικείμενο της επιζητούμενης με την υπό εξέταση Αίτηση αναστολής. Η υπό έφεση Απόφαση αφορά και αναφέρεται στην απόρριψη της Αίτησης/Έφεσης για ακύρωση και/ή παραμερισμό της Ειδοποίησης Πλειστηριασμού κατά τον τύπο του Δελτίου Α. Αποτέλεσε βασική θέση της κας Ανδρέου εκ μέρους των Καθ΄ων η Αίτηση πως η υπό κρίση Αίτηση δεν αποβλέπει στην αναστολή κάποιας υποχρέωσης ή καθήκοντος το οποίο επέβαλε θετικά η Απόφαση ημερ. 24/5/

1. Τονίστηκε δε ότι αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκεται με την παρούσα Αίτηση είναι η εκ νέου αναστολή της διαδικασίας που προβλέπεται από τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμον 9/1965 όπως είχε γίνει και κατά την εκδίκαση της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης/Έφεσης με την αναστολή του πλειστηριασμού που είχε καθοριστεί για τις 21/11/
2. Σε σχέση με το πιο πάνω ζήτημα ο κ. Μουτσουρής, αφού διαφώνησε με την θέση της κας Ανδρέου, περιορίστηκε απλώς να πει ότι το θέμα είναι επείγον και η έκδοση του Διατάγματος αναστολής απαραίτητη για την προστασία των ζωτικών συμφερόντων των Αιτητών για να μην μείνει η έφεση σε περίπτωση επιτυχίας της χωρίς αντικείμενο. Όπως προκύπτει στην προκειμένη περίπτωση η υπό έφεση Απόφαση ημερ. 24/5/17 δεν θέτει οποιαδήποτε υποχρέωση ούτε επιβάλλει οποιοδήποτε καθήκον το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο διαταγής βάσει της Δ.35, θ.
3. Επαναλαμβάνω. Το αντικείμενο της αναστολής για τους σκοπούς της Δ.35, θ.18 συναρτάται προς ορισμένη θετική ενέργεια, υποχρέωση ή καθήκον που επιβάλλεται από την υπό έφεση απόφαση. Δεν υφίσταται εξουσία αναστολής στην περίπτωση όπου δεν υπάρχει οτιδήποτε προς εκτέλεση από τη διαταγή του Δικαστηρίου. Εν προκειμένω μέσω της υπό κρίση Αίτησης επιδιώκεται κατ΄ουσίαν ο προσωρινός παραμερισμός αυτής τούτης της ακυρωτικής Απόφασης και η παγοποίηση της μέχρι την εκδίκαση της έφεσης που ασκήθηκε εναντίον της. Κάτι τέτοιο, με βάση τη νομολογία που παρατέθηκε πιο πάνω, είναι σαφές ότι δεν εμπίπτει εντός του πλαισίου εφαρμογής της Δ.35, θ.
4. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου ζητήματος έχει τεθεί. Κατάληξη Ως εκ τούτου η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, οι Καθ΄ ων η Αίτηση/Εφεσίβλητοι δικαιούνται στα έξοδα τους. Οι Αιτητές/Εφεσείοντες να καταβάλουν τα έξοδα της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)................... Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 C.L.R. 592 και επίσης την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελέσφορου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγω της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» [2] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 C.L.R. 592 και επίσης την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147. [3] Δέστε Aristidou v. Aristidou

(1985)1 C.L.R 6493, 652: "It is well settled that special circumstances should exist justifying the stay of execution of a judgment". [4] Δέστε Korina Fotiou and Other v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708 και In Re E.S. & P. (an infant)

(1986)1 C.L.R. 119, Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α.

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384 και Αντζολέττα Χ"Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου

(1998)1(Α) Α.Α.Δ. 364. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο