← Κύπρος

JOLLYBREAK (FRANCHISE) LTD ν. FRY PAPA'S FISH & CHIPS RESTAURANT LTD κ.α., Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 368/2017, 20/10/2017

JOLLYBREAK (FRANCHISE) LTD ν. FRY PAPA'S FISH & CHIPS RESTAURANT LTD κ.α., Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 368/2017, 20/10/2017 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2017:A52 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: ΜΙΧΑΛΗ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πολιτική Αγωγή υπ' Αρ.: 368/2017 Μεταξύ: JOLLYBREAK (FRANCHISE) LTD Ενάγουσας / Αιτήτριας - και - FRY PAPA'S FISH & CHIPS RESTAURANT LTD ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΠΑΠΑΔΑΜΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΑΜΟΥ Εναγομένων ------------------- Ημερομηνία: 20/10/2017 Αίτηση για Ενδιάμεσα Διατάγματα ημερομηνίας 28/06/2017 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Αιτήτρια / Ενάγουσα: κ. Γιώργος Δ. Μιντή Για τους Καθ' ων η Αίτηση / Εναγομένους: κ. Στέλιος Βασιλακκάς για την Ε. Φλουρέντζου & Σια Δ. Ε. Π. Ε. --------------------- ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

  1. Με την υπό κρίση Αίτηση, η Αιτήτρια, αξιώνει εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, την έκδοση των εξής ενδιάμεσων διαταγμάτων: «Α. Διάταγµα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόμενο 2 - Καθ' ου η Αίτηση 1 Κυριάκο Παπαδάµου, από ., µε Α.Δ.Τ. . και/ή υπαλλήλους και/ή εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους του και/ή εντολείς του και/ή οποιοδήποτε από αυτόν εξουσιοδοτημένο πρόσωπο έχει συμφέρον, από του να πωλήσει, εκποιήσει, επιβαρύνει, μεταβιβάσει και µε οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσει τα κατωτέρω περιγραφόμενα κτήµατα διαρκούσης της εκκρεµοδικίας της µε τον ως άνω τίτλο και αριθµό αγωγής και/ή µέχρι την ηµέρα που το εν λόγω διάταγµα ορισθεί επιστρεπτέο από το Δικαστήριο και/ή µέχρι την ηµέρα που αυτό καταστεί απόλυτο και/ή άλλως πως και/ή µέχρις ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως της εν λόγω αγωγής. i. Αρ. εγγραφής: 2562, έκταση: 12,689 τ.µ., αγοραία αξία του εγγεγραμμένου µεριδίου 01/01/2013: €76.133,33, εγγεγραμμένο µερίδιο: 1/6 µερίδιο του όλου συµφέροντος, κοινότητα: Αυγόρου, Επαρχίας Αµµοχώστου. ii. Αρ. εγγραφής: 2576, έκταση: 10,117 τ.µ., αγοραία αξία του εγγεγραμμένου µεριδίου 01/01/2013: €82.316,66, εγγεγραμμένο µερίδιο: 1/6 µερίδιο του όλου ουµφέροντος, κοινότητα: Αυγόρου, Επαρχίας Αµµοχώστου. Β. Διάταγµα του Δικαστηρίου που να απαγορεύει στον Εναγόµενο 3 - Καθ' ου η Αίτηση 2 Γεώργιο Παπαδάµου, από ., µε Α.Δ.Τ. . και/ή υπαλλήλους και/ή εξουσιοδοτημένους αντιπροσώπους του και/ή εντολείς του και/ή οποιοδήποτε από αυτόν εξουσιοδοτημένο πρόσωπο έχει συμφέρον, από του να πωλήσει, εκποιήσει, επιβαρύνει, μεταβιβάσει και µε οποιοδήποτε άλλο τρόπο αποξενώσει τα κατωτέρω περιγραφόμενα κτήµατα διαρκούσης της εκκρεµοδικίας της µε τον ως άνω τίτλο και αριθµό αγωγής καί/ή µέχρι την ηµέρα που το εν λόγω διάταγµα ορισθεί επιστρεπτέο από το Δικαστήριο και/ή µέχρι την ηµέρα που αυτό καταστεί απόλυτο και/ή άλλως πως και/ή µέχρις ακροάσεως και τελείας αποπερατώσεως της εν λόγω αγωγής. i. Αρ. εγγραφής: 2562, έκταση: 12,689 τ.µ., αγοραία αξία του εγγεγραμμένου µεριδίου 01/01/2013: €76.133,33, εγγεγραμμένο µερίδιο: 1/6 µερίδιο του όλου συµφέροντος, κοινότητα: Αυγόρου, Επαρχίας Αµµοχώστου. ii. Αρ. εγγραφής: 2576, έκταση: 10,117 τ.µ., αγοραία αξία του εγγεγραμμένου µεριδίου 01/01/2013: €82.316,66, εγγεγραμμένο µερίδιο: 1/6 µερίδιο του όλου συµφέροντος, κοινότητα: Αυγόρου, Επαρχίας Αµµοχώστου.».
  2. Η Αίτησης αρχικά υποβλήθηκε μονομερώς, αλλά κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου για επίδοση της, κατέστη δια κλήσεως και των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση. Η ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  3. Η Αίτηση βασίζεται: «. στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόµο Κεφ. 6 άρθρα 4, 5, 7, 8 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόµο 14 του 1960 άρθρο 32 και στους Περί Πολιτικής Δικονοµίας Θεσµούς Δ.48 Θ.1 έως 4, 8, 9, 12 και 13, στον Περί Συµβάσεων Νόµο, στους Κανόνες της Επιείκειας (Equity), στις Γενικές και Συµφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στη Νοµολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου..».
  4. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του Στέλιου Πολυκάρπου ημερομηνίας 28/06/
  5. Στα παρουσιαζόμενα με αυτήν γεγονότα στρέφομαι στην συνέχεια της απόφασης μου εκεί και όπου αυτό κρίνεται απαραίτητο για σκοπούς εξέτασης του αιτήματος. Η ΕΝΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΝΟΡΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ
  6. Οι Εναγομένοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, καταχώρισαν ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, εγείροντας αριθμό λόγων για τους οποίους η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί από το Δικαστήριο. Αναφέρομαι σε αυτούς στην συνέχεια κατά την εξέταση της Αίτησης, εκεί και όπου ειδική μνεία σε αυτούς κρίνεται απαραίτητη.
  7. Η Ένσταση, βασίζεται: «. στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμους Κεφ. 6, άρθρα 4, 5, 6, 7 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/1960, Άρθρο 32, στους Περι Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Θεσμούς Δ.2 Θ. 2 και 3, Δ.48 Θ. 1, 2, 3, 4, 7, 8, 9 και 11, Δ.39 Θ. 1 - 5 και 9, στον περί Συμβάσεων Νόμο Κεφ. 149, στις συμφυείς εξουσίες, στο Δίκαιο της επιείκειας και γενική πρακτική του Δικαστηρίου.».
  8. Η Ένσταση, υποστηρίζεται από την ένορκο δήλωση του Εναγομένου 2 / Καθ' ου η Αίτηση ημερομηνίας 20/07/
  9. Στα ουσιαστικότερα σημεία της μαρτυρίας του Εναγομένου 2 / Καθ' ου η Αίτηση, αναφέρομαι στην συνέχεια, εκεί και όπου κρίνεται απαραίτητο για σκοπούς εξέτασης της Αίτησης. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
  10. Το Άρθρο 32

(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Νόμος 14/1960, δίδει εξουσία στο Δικαστήριο, όταν κρίνει δίκαιο, να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα, όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν [[i]] οι ακόλουθες προϋποθέσεις [[ii]]: (α). Ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, (β). Πιθανότητα ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας, και (γ). Αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
  1. Στο τελικό στάδιο, το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα [[iii]].
  2. Επιπρόσθετα, το Άρθρο 5 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο, στα πλαίσια εκκρεμούσης αγωγής, «για χρέος ή αποζημίωση», να εκδίδει παρεμπίπτοντα διατάγματα για δέσμευση ακίνητης περιουσίας που ανήκει (ή είναι κατά νόμο δικαιούχος να εγγραφεί ως κύριος της) στον εναγόμενο (όσου μέρους της είναι απαραίτητο για να ικανοποιηθεί η απαίτηση του ενάγοντα μαζί με τα έξοδα της αγωγής) για διευκόλυνση τυχόν απόφασης προς όφελος του ενάγοντα, όταν ικανοποιούνται και συνυπάρχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις (βλ. Άρθρο 5
(2)του κεφ. 6): (α). Ο Ενάγοντας έχει «καλή βάση αγωγής» -από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προκύπτει ότι η προϋπόθεση αυτή που τίθεται από το Άρθρο 5
(2)του Κεφ. 6 συμπίπτει με την προαναφερόμενη δεύτερη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/1960 περί «πιθανότητας ο αιτών διάδικός να δικαιούται θεραπείας» [[iv]]- και (β). Με την πώληση ή την μεταβίβαση της ακίνητης ιδιοκτησίας του ενάγοντα σε τρίτο πρόσωπο, είναι «πιθανό να παρεμποδιστεί ο ενάγοντας» στο να ικανοποιήσει μελλοντική απόφαση που τυχόν θα εκδοθεί προς όφελος του από το Δικαστήριο -από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου προκύπτει ότι η προϋπόθεση αυτή που τίθεται από το Άρθρο 5
(2)του Κεφ. 6, συμπίπτει με την προαναφερόμενη τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/1960 ότι, «αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο Διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο»[[v]]-. ΕΞΕΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ
  1. Ως έχει νομολογηθεί, η προϋπόθεση της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, η οποία πρέπει να πληρείται για να μπορεί να εκδοθεί από το Δικαστήριο ενδιάμεσο διάταγμα, ικανοποιείται, εάν ο αιτητής αποδείξει, ότι, κάτι τέτοιο προκύπτει βάσιμα από το δικόγραφο του. Στην προκείμενη περίπτωση, η Αιτητρια, είναι η Ενάγουσα διάδικος και ως εκ τούτου, εξέτασης χρήζει το δικόγραφο της απαίτησης της. Η Αιτήτρια, για αυτή την Αγωγή της, εξέδωσε, σε ότι αφορά τους Εναγομένους, κλητήριο ένταλμα ειδικώς οπισθογραφημένο, με τις απαιτήσεις της. Έχοντας εξετάσει τα όσα το ειδικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα της Αγωγής της Αιτήτριας παρουσιάζει, διαπιστώνω, κατ' αρχήν, ότι αυτό καταγράφει, όχι μόνο την θεραπεία που επιδιώκεται (πληρωμή του ποσού των €40.000), αλλά προσδιορίζει ως αιτία και βάση της αγωγής, ειδικά σε ότι αφορά τους Εναγομένους 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση εναντίον των οποίων στρέφεται η υπό κρίση Αίτηση [[vi]], χρέος της Εναγομένης 1 από γραμμάτιο συνήθους τύπου, την εξόφληση του οποίου οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση εγγυήθηκαν γραπτώς. Σε κάθε περίπτωση, το γεγονός της απαίτησης της Αιτήτριας στην εν λόγω θεραπεία (πληρωμή του ποσού των €40.000), αντικειμενικά κρινόμενο, με αναφορά στις διατυπωθείσες από την Αιτήτρια θέσεις της στο εν λόγω δικόγραφο της ως προς το δικαίωμα της σε αυτές, ικανοποιεί την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση [[vii]].
  2. Σε ότι αφορά την προαναφερόμενη δεύτερη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/1960, καθώς και την προαναφερθείσα πρώτη προϋπόθεση του Άρθρου 5
(1)του Κεφ. 6, βρίσκω ότι, στην ένορκο δήλωση που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της Αίτησης, περιλαμβάνονται γεγονότα προς θεμελίωση της προαναφερόμενης βάσης επί της οποίας αυτή η Αγωγή βασίζεται σε ότι αφορά ειδικά τους Εναγομένους 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, που καταδεικνύουν πιθανότητα επιτυχίας της Αιτήτριας στην αξίωση της σε αυτή την Αγωγή. Χρέος, δηλαδή, από εγγύηση του χρέους της Εναγομένης 1, από γραμμάτιο συνήθους τύπου που εξέδωσε προς την Αιτήτρια, την εξόφληση του οποίου οι Εναγόμενοι 2 και 3 εγγυήθηκαν γραπτώς. Αποδέχομαι συνεπώς ότι πληρούνται.
  1. Πιο επεξηγηματικά, σημειώνεται σε ότι αφορά την προαναφερόμενη κατάληξη μου, ότι, στο Δικαστήριο, έχει από πλευράς Αιτήτριας παρουσιαστεί, δια της ενόρκου δηλώσεως του Στέλιου Πολυκάρπου που παρουσιάστηκε προς υποστήριξη της Αίτησης το ισχυριζόμενο γραμμάτιο συνήθους τύπου. Βλ. το Τεκμήριο Γ. Οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, δεν φαίνεται να αρνούνται την εκτέλεση του εν λόγω εγγράφου, την 05/05/2016, ως γραμμάτιο συνήθους τύπου. Διασύνδεουν όμως την πληρωμή του, ή καλύτερα την υποχρέωση εξόφλησης του, με την σύμβαση πώλησης της επιχείρησης της Ενάγουσας προς την Εναγομένη 1, στην οποία τα εν λόγω μέρη προσήλθαν την ίδια ημερομηνία, δηλαδή στις 05/05/
  2. Βλ. τις παραγράφους από 4 έως και 7 της ένορκης δήλωσης του Κυριάκου Παπαδάμου ημερομηνίας 20/07/2017 που καταχωρήθηκε προς υποστήριξη της ένστασης των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση και το σε αυτήν Τεκμήριο 3, που είναι η σύμβαση πώλησης της επιχείρησης ημερομηνίας 05/05/2016, την οποία οι Εναγόμενοι 1 και 2 επικαλούνται, η οποία κάνει αναφορά στον όρο 4(ii) αυτής σε γραμμάτιο συνήθους τύπου ημερομηνίας 05/05/
  4. Και ειδικότερα, διασύνδεουν την υποχρέωση πληρωμής του γραμματίου συνήθους τύπου, με τον όρο 5 της εν λόγω σύμβασης πώλησης της επιχείρησης ημερομηνίας 05/05/2016, δια του οποίου προκύπτει υπόσχεση της Αιτήτριας να αποκόψει από το ποσό των €40.000, οποιοδήποτε ποσό η Εναγομένη 1 θα υποχρεούταν να καταβάλει ως αντάλλαγμα για την εξαγορά χώρων στάθμευσης, εάν τούτο της ετίθετο ως όρος για να αδειδοτηθεί η λειτουργία της επιχείρησης από την αρμόδια αρχή.
  5. Προτού όμως προχωρήσω με το σκεπτικό μου παραπέρα, αξίζει στο σημείο αυτό, να σημειωθούν δύο πράγματα:
(1)Ότι σύμφωνα με τον όρο 4 της εν λόγω σύμβασης πώλησης της επιχείρησης ημερομηνίας 05/05/2016, καθοριζόταν ότι: «Το ποσό των Εκατόν δέκα χιλιάδων Ευρώ (€110.000) ια καταβληθεί από τον Β Συμβαλλόμενο [η Εναγομένη 1] στον Α Συμβαλλόμενο [η Ενάγουσα] ως ακολούθως: (
  1. i)Το ποσόν των Εβδομήντα χιλιάδων Ευρώ (€70.000) θα καταβληθεί ταυτόχρονα με την υπογραφή της παρούσας Συμφωνίας. (
  2. ii)Το ποσόν των Σαράντα χιλιάδων Ευρώ (€40.000) θα καταβληθεί κατά ή μέχρι την 28/02/2017 και για τον σκοπό αυτό θα υπογραφεί σχετικό Γραμμάτιο Συνήθους τύπου ημερομηνίας 05/05/2016.». Και:
(2)Ότι, η Ενάγουσα, βασίζει την απαίτηση της εναντίον της Εναγομένης 1, διαζευκτικά της προαναφερόμενης βάσης αγωγής της κάτω από το γραμμάτιο συνήθους τύπου, και σε χρέος της Εναγομένης 1 προς αυτήν, €40.000, που προκύπτει από την προαναφερόμενη σύμβαση πώλησης της επιχείρησης ημερομηνίας 05/05/
  1. Εντούτοις, η βάση αυτή της απαίτησης της Ενάγουσας εναντίον της Εναγομένης 1, δεν επεκτείνεται και εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση.
  2. Κλείνω αυτή την παρένθεση και προχωρώ να αναλύσω το σκεπτικό μου για την προαναφερόμενη κατάληξη μου. Σε κάθε περίπτωση που η βάση της Αγωγής είναι χρέος από γραμμάτιο συνήθους τύπου και η νομική υπόστασης του εγγράφου ως τέτοιο δεν αμφισβητείται από τον αντίδικο, η εξέτασης του Δικαστηρίου ξεκινά από το κατά πόσο ο ενάγοντας έχει καταδείξει ότι η κατάρτιση του εγγράφου έγινε σύμφωνα και κατ' εφαρμογή των προνοιών του Άρθρο 78 του περί Συμβάσεων Νόμου, Κεφ. 149 (βλ. Λοϊζίδης ν Τσιακλή κ. α.
(1997)1 Α.Α.Δ. 1418 και Λεωνιδου κ. α. ν Σπυριδάκη
(2012)1 Α.Α.Δ. 1694). Σύμφωνα με το Άρθρο 78 του Κεφ. 149, «"Γραμμάτιο συνήθους τύπου" είναι γραπτή υπόσχεση, που παρέχεται από ένα πρόσωπο σε άλλο, υπογράφεται από το πρόσωπο που την παρέχει στην παρουσία δύο τουλάχιστο μαρτύρων ικανών προς το συμβάλλεσθαι, για πληρωμή, σε πρώτη ζήτηση ή σε ορισμένο χρόνο ή σε προσδιορίσιμο μέλλοντα χρόνο προς πρόσωπο το οποίο ορίζεται στο γραμμάτιο, ποσού χρημάτων, πλέον τόκο που ορίζεται σε αυτό κατά ανώτατο όριο προς εννέα τοις εκατό κατ' έτος και, σε περίπτωση λήψης δικαστικών μέτρων επ' αυτού, τα συναφή έξοδα, και αναφέρει την αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση.». Σύμφωνα με την νομολογία, ένα γραμμάτιο, για να λογίζεται συνήθους τύπου, θα πρέπει οι πρόνοιες του Άρθρου 78 του Κεφ. 149, ως προς τα συστατικά του στοιχεία, να πληρούνται με αυστηρότητα, καθότι, είναι ένα έγγραφο εκ του νόμου τυπικό -ειδικότερα, ενόψει του ότι, το Άρθρο 80 του Κεφ. 149, προνοεί ότι το περιεχόμενο ενός τέτοιου γραμματίου, αποτελεί αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκεί αναφέρονται, με μόνες υπερασπίσεις, ότι το γραμμάτιο λήφθηκε κατόπιν δόλου ή ότι η υπογραφή του χρεώστη ή άλλου μέρους, δεν είναι στην πραγματικότητα η δική του, βλ. Λεωνιδου κ. α. ν Σπυριδάκη
(2012)1 Α.Α.Δ. 1694 και Χαραλάμπους κ. α. ν Χρηματοδοτήσεων Πάνθηρα Λίμιτεδ
(2000)1 Α.Α.Δ. 733-. Αυτό σημαίνει ότι, απαιτείται αυστηρή εφαρμογή των προνοιών του νόμου, καθόσον αφορά το λεκτικό του κειμένου και την κατάρτιση του εγγράφου (βλ. Papastratis v Economou
(1970)1 C.L.R. 11, Durmush v Cevdet
(1975)2 J.S.C. 244, Λοϊζίδης ν Τσιακλή κ. α.
(1997)1 Α.Α.Δ. 1418, Λεωνιδου κ. α. ν Σπυριδάκη
(2012)1 Α.Α.Δ. 1694). Στην προκείμενη περίπτωση, οι Εναγόμενοι, δεν αρνούνται ότι το συγκεκριμένο έγγραφο, -Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του Στέλιου Πολυκάρπου που παρουσιάστηκε προς υποστήριξη της Αίτησης-, είναι γραμμάτιο συνήθους τύπου, ή ότι αυτό έχει εκδοθεί συμμορφούμενα με τις πρόνοιες του προαναφερόμενου Άρθρου 78 του Κεφ. 149, ή ότι το έχουν υπογράψει ως εγγυητές της δια αυτού υποχρεώσεως της Εναγομένης 1, ούτε και ισχυρίζονται ότι η Εναγομένη 1 έχει οποιαδήποτε από τις υπερασπίσεις του Άρθρου 80 του Κεφ.
  1. Με αυτά ως δεδομένα από απόψεως μαρτυρίας και έχοντας ενώπιον μου το Τεκμήριο Γ στην ένορκη δήλωση του Στέλιου Πολυκάρπου που παρουσιάστηκε προς υποστήριξη της Αίτησης, ικανοποιούμαι ότι η Αιτήτρια έχει αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό, για σκοπούς πάντοτε της υπό κρίση διαδικασίας, την πιθανότητα επιτυχίας της εναντίον, τόσο της Εναγομένης 1, όσο και των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, στην βάση των αγώγιμων δικαιωμάτων που έχουν προαναφερθεί που απορρέουν από το γραμμάτιο συνήθους τύπου.
  2. Σε ότι αφορά το βάσιμο της απαίτησης εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, πρέπει επιπρόσθετα των προαναφερομένων να σημειωθεί, ότι:
(1)Σύμφωνα με το Άρθρο 79 του Κεφ. 149: «Το γραμμάτιο συνήθους τύπου δεν είναι άκυρο από μόνο το λόγο ότι αυτό ασφαλίζεται με εγγύηση, ή ενέχυρο ή υποθήκη επί ακίνητης ιδιοκτησίας και περιλαμβάνει σχετικές προς τούτο ρήτρες.» Και:
(2)Ότι, στο γραμμάτιο συνήθους τύπου, ως αντιπαροχή για την οποία παρέχεται η υπόσχεση πληρωμής, καταγράφεται: «χρέος», και ότι, η υπόσχεση για πληρωμή που δόθηκε με αυτό την 05/05/2016, όριζε ως χρόνο εξόφλησης του χρέους την 28/02/2017, κατά τρόπο που να συνάδει μεν με τα αναφερόμενα στον όρο 4(
  1. ii)της σύμβασης πώλησης της επιχείρησης ημερομηνίας 05/05/2016, χωρίς όμως δε να συνδέει το γραμμάτιο συνήθους τύπου με αυτήν καθ' οιονδήποτε τρόπο και ειδικότερα με τα όσα ο όρος 5 αυτής προνοεί. Σε αυτό το στάδιο, δεν αρμόζει να εξεταστεί εάν ο εν λόγω όρος 5 της επιχείρησης ημερομηνίας 05/05/2016 αποτελεί ανασταλτικό όρο της εν λόγω σύμβασης και δη της υποχρέωσης στον όρο 4(
  2. ii)αυτής. Καταγράφεται απλά ότι, τα όσα από απόψεως γεγονότων έχουν παρουσιαστεί στο Δικαστήριο, δικαιολογούν εύρημα περί πιθανότητας επιτυχίας της Ενάγουσας εναντίον των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση στις προαναφερόμενες βάσεις αγωγής της εναντίον των Εναγομένων. Καταληκτικά, ως προς το ζήτημα αυτό, θα παραπέμψω στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Εύρος Χριστοφόρου κ. α. ν Paneuropean Insurance Co Ltd
(2002)1 Α.Α.Δ. 1644, όπου, παρόμοιος ισχυρισμός περί προφορικής συμφωνίας που είχε παράλληλα καταρτιστεί με γραμμάτιο συνήθους τύπου, -το τελευταίο ως εξασφάλιση εκπληρώσεως των υποχρεώσεων που οι εκεί εναγόμενοι ανέλαβαν με την πρώτη-, απορρίφθηκε από το Εφετείο με το εξής σκεπτικό: «Υποστηρίχθηκε ότι με την ένορκη δήλωση τους οι εφεσείοντες προέβαλαν «ότι υπήρξε παράλληλη προφορική συμφωνία μεταξύ εναγομένων και εναγόντων σύμφωνα με την οποία ο εναγόμενος 1 θα ανταποκρινόταν στις υποχρεώσεις που πηγάζουν από το γραμμάτιο μόνο αν οι ενάγοντες εκπλήρωναν τις υποχρεώσεις τους απέναντι στον εναγόμενο 1 βάσει της συμφωνίας αυτής και ότι το ποσό του γραμματίου δεν θα πληρωνόταν αν οι ενάγοντες δεν συμμορφώνονταν με την προφορική συμφωνία σύμφωνα με την οποία οι ενάγοντες θα αφαιρούσαν αρκετά μεγάλα ποσά από το συνολικό ποσό του γραμματίου, και το εναπομείναν ποσό θα πλήρωναν οι εναγόμενοι». Πρέπει να υπενθυμήσουμε ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το επίδικο γραμμάτιο ήταν γραμμάτιο συνήθους τύπου. Αυτή η διαπίστωση δεν έχει εφεσιβληθεί. Σε τέτοια περίπτωση ισχύουν μόνο οι υπερασπίσεις που προβλέπονται από την επιφύλαξη του πιο πάνω άρθρου 80 του Κεφ. 149 (Raif v. Dervish
(1971)C.L.R. 158). Οι υπερασπίσεις που έχουν προβληθεί από τους εφεσείοντες δεν εμπίπτουν εντός της εμβέλειας της πιο πάνω επιφύλαξης. Σημειώνουμε ότι το επίδικο γραμμάτιο καθορίζει το χρόνο πληρωμής και επισημαίνουμε πως σύμφωνα με το άρθρο 80 του Κεφ. 149 το περιεχόμενο του γραμματίου συνιστά αμάχητη απόδειξη των γεγονότων που εκτίθενται σ' αυτό. Κατά συνέπεια ορθά έχουν απορριφθεί από το Πρωτόδικο Δικαστήριο.».
  1. Σε ότι δε αφορά τον περί της Προστασίας Ορισμένης Κατηγορίας Εγγυητών Νόμο του 2003, Νόμος 197(I)/2003, και συγκεκριμένα τις διατάξεις του Άρθρου 5 αυτού, που οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση επικαλούνται προς υπεράσπιση τους, περιορίζομαι απλά να αναφέρω, ότι, ακόμη και εάν τυγχάνουν εφαρμογής στα γεγονότα αυτής της υπόθεσης -δεν το θεωρώ ότι είναι αυτή η περίπτωση, καθότι, με το Άρθρο 2 του Νόμου 197(I)/2003, ο όρος «δάνειο», ερμηνεύεται να σημαίνει και γραμμάτιο («bond»), που ως νομικό έγγραφο, διαφέρει ουσιωδώς από γραμμάτιο συνήθους τύπου («bond in customary form»)-, δεν θεωρώ ότι επιφέρουν ακυρότητα στην σύμβαση. Και αυτό, γιατί, κατ' αντίθεση με τις πρόνοιες των Άρθρων 4 και 10 του Νόμου 197(I)/2003, δεν υπάρχει πρόνοια στο Άρθρο 5 του ιδίου Νόμου, ως προς τις επιπτώσεις που έχει παράλειψη συμμόρφωσης με τις πρόνοιες του σε μία σύμβαση εγγύησης δανείου. Σε κάθε περίπτωση, δεν θεωρώ ότι το Δικαστήριο μπορεί στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας να εξετάσει το ζήτημα και να καταλήξει σε σχετικό εύρημα.
  2. Στρέφομαι τώρα στην προαναφερόμενη τρίτη προϋπόθεση που τίθεται από το Άρθρο 32
(1)του Νόμου 14/1960, καθώς και την προαναφερθείσα δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 5
(1)του Κεφ. 6, οι οποίες δεν βρίσκω να δικαιολογούνται από τα γεγονότα. Κατ' αρχήν, διαπιστώνεται ότι η αξίωσης της Αιτήτριας είναι για χρέος ύψους €40.000. Περαιτέρω, δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση, είναι αφερέγγυοι -παρά μόνο, ως αναφέρομαι αναλυτικότερα στην συνέχεια, γίνεται μία γενική αναφορά περί αντιμετώπισης «οικονομικών δυσκολιών»- και ότι για αυτό τον λόγο προκύπτει κίνδυνος μη ικανοποίησης τυχόν απόφασης προς όφελος της Αιτήτριας σε μεταγενέστερο στάδιο. Προβάλλεται μόνον σχετικά με το ζήτημα αυτό, στην παράγραφο 11 της ένορκης δήλωσης του Κυριάκου Παπαδάμου που υποστηρίζει την Αίτηση, ο ισχυρισμός, ότι, «Εξ όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω και πληροφορούμαι από τρίτους, οι Εναγόμενοι 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες και προτίθενται να πωλήσουν και μεταβιβάσουν σε τρίτα πρόσωπα και αποξενώσουν τα ρηθέντα κτήματα και σε τέτοια περίπτωση η Ενάγουσα θα εμποδιστεί από του να ικανοποιήσει την υπέρ αυτής τυχόν εκδοθεισόμενη απόφαση και θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά, καθ' ότι η τυχόν εκδοθεισόμενη δικαστική απόφαση θα είναι αδύνατο να εκτελεστεί εναντίον του Εναγομένου 2 και του Εναγομένου 3 / Καθ' ου η Αίτηση, εάν αυτοί αφεθούν να διαθέσουν τα ανωτέρω περιγραφόμενα κτήματα τους.». Πρόκειται για γενικό και αόριστο ισχυρισμό (βλ. ΤΕΚΜΑ Ε.Π.Ε ΑΦΟΙ ΑΘ. & Ν. Αρβανίτη Επισκευές Πλοίων & Κατασκευές Μηχανών ν Του Ρυμουλκού "Πήγασος" κ. α.
(2004)1 Α.Α.Δ. 1491) που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός προς ικανοποίηση των προαναφερόμενων κριτηρίων (βλ. Ανδρέου ν Colossos Signs Ltd (Αρ. 2)
(2008)1A A.A.Δ. 126 και Penderhill Holdings Ltd κ. α. ν Ambramchyk κ. α., ECLI:CY:AD:2014:A21, Πολιτική Έφεση Αρ. 319/2011, 13/01/2014 και το σύγγραμμα Διατάγματα, των Γ. Ερωτοκρίτου και Π. Αρτέμη, στην σελίδα 138). Αξίζει εν προκειμένω να σημειωθεί και η άρνησης από πλευράς Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση του εν λόγω ισχυρισμού και η αποτυχία της Αιτήτριας ένεκα της αμφισβήτησης του, σε κάθε περίπτωση, να τον αποδείξει θετικά (βλ. Δημήτρης Κωνσταντίνου κ. α. ν Διευθυντής του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας
(2012)1 Α.Α.Δ. 1990). ΚΑΤΑΛΗΞΗ
  1. Κατ' ακολουθία των όσων έχουν προαναφερθεί, η υπό κρίση Αίτηση αποτυγχάνει και συνεπώς απορρίπτεται.
  2. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων 2 και 3 / Καθ' ων η Αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) __________________________ ΜΙΧΑΛΗΣ Γ. ΛΟΪΖΟΥ, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [i] Δέστε σχετικά την υπόθεση Παραστράτης ν Γλάυκος Πετρίδης
(1979)1 C. L. R. 231. [ii] Οι εν λόγω προϋποθέσεις, έχουν εξεταστεί κατ' επανάληψη από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά, παραπέμπω στις ακόλουθες Karydas Taxi Co. v Komodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v Pierides
(1979)1 CLR 231, Odysseos v Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263 και Γρηγορίου ν Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248. [iii] Στην υπόθεση Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν Θεωρή
(1989)1 Α. Α. Δ. 255 το Ανώτατο Δικαστήριο, στην σελίδα 258, αναφέρει τα εξής σχετικά: «Προσωρινά διατάγματα εκδίδονται με βάση το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 όταν το Δικαστήριο κρίνει πως η παροχή τέτοιας θεραπείας είναι δίκαιη και ευχερής. Το άρθρο αυτό του Νόμου έχει εξετασθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο σε σειρά υποθέσεων. Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Odysseos ν Pieris Estates and Others
(1982)1 C.L.R. 557, καθορίζονται συνοπτικά μεν αλλά πολύ περιεκτικά και με σαφήνεια, οι αρχές που διέπουν την έκδοση συντηρητικών διαταγμάτων και εκείνες που ρυθμίζουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Οι τρεις βασικές προϋποθέσεις είναι:
  1. H ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
  2. Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
  3. Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Όπως υποδεικνύεται στην Odysseοs, στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει τέτοιο διάταγμα. (Βλέπε επίσης την υπόθεση Ιπποδρομιακή Αρχή Κύπρου ν Πασχάλη Χ' Βασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ. (Ε) 152). Πρέπει να τονίσουμε πως τα Δικαστήρια εκδίδουν τέτοια διατάγματα με φειδώ.» (η υπογράμμιση και η έμφαση είναι δική μου) [iv] Βλ. Kyriacos A. Lakatamitis v Georghios Theodorou
(1983)1 C.L.R. 520 και Seamark Consultancy Services Ltd κ. α. ν Joseph P. Lasala κ. α.
(2007)1Α Α.Α.Δ. 162. [v] Βλ. C. Phasarias (Automotive Centre) Ltd v Σκυρωποιία "Λεωνίκ" Λτδ
(2001)1Β Α.Α.Δ. 785, Larticon Co. v Detergentia Developments Ltd
(2004)1 Α.Α.Δ. 1121 και Ρένα Αριστοτέλους Λτδ κ. α. ν Benfleet Enterprises Ltd κ. α.
(2006)1Α Α.Α.Δ. 280. [vi] Βλ. σχετικά, τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις υποθέσεις Re Fereos Ltd
(1997)1 A.A.Δ. 959, Re Lumiere T.V. Public Company Ltd
(2006)1 A.A.Δ. 757 και Avila Management Services Ltd κ. α. ν Frantisek Stepanek κ. α.
(2012)1 Α.Α.Δ.
  1. [vii] Βλ. τα αναφερόμενα του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Hellenic Bank Public Company Ltd v Alpha Panareti Public Ltd, Πολιτική Έφεση υπ' αρ. 145/2011, απόφαση ημερομηνίας 13/06/
  2. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.